Żydzi, Palestyńczycy i różnica między nimi

Michael Freund Tłum. MAB

Left – wing protesters hold placards during a demonstration in Tel Aviv Photo By: REUTERS

Raz na jakiś czas w wiadomościach pojawia się informacja zawierająca samo sedno danego wydarzenia i relacjonująca materię tak fundamentalną, że wystarczy się z nią zapoznać, by zyskać całą niezbędną wiedzę na dany temat. Taką wiadomością były opublikowane w zeszłym miesiącu przez Palestyńskie Centrum Polityki i Badania Opinii wyniki sondażu przeprowadzonego wśród Palestyńczyków w Judei, Samarii i Gazie.

Raport z sondażu, z którym powinien zapoznać się każdy, kto uważa się za osobę dysponującą wiarygodnymi informacjami na temat konfliktu izraelsko-palestyńskiego, ukazuje bezdenną otchłań moralną dzielącą obie strony konfliktu. Nie pozostawia także żadnych wątpliwości, że konflikt, w który zaangażowany jest Izrael, jest ni mniej ni więcej tylko starciem sił dobra z siłami zła.

Sondaż, przeprowadzony przez dr Khalila Szihakiego na losowo wybranej grupie 1270 dorosłych Palestyńczyków, zdecydowanie przekreśla tezę, że jedynie niewielki procent naszych przeciwników popiera stosowanie przemocy i terroryzmu wobec niewinnych cywili. Liczby mówią same za siebie: aż 67 procent Palestyńczyków – dwie trzecie! – popiera ataki na Izraelczyków z użyciem noży.

Zastanówmy się nad tym przez chwilę. Z raportu wynika, że zdecydowana większość Palestyńczyków nie widzi absolutnie niczego złego w akcie użycia noża przeciwko innej istocie ludzkiej, o ile istota ta jest izraelskim Żydem, lub Żydówką. To nie akt moralnego tchórzostwa, to kolektywna deprawacja.

Oczywiście każde społeczeństwo ma swoich wyrzutków, którzy oddają się niemoralnym i destruktywnym działaniom. Jeśli jednak niemoralność staje się normą a prześladowanie niewinnych uważane jest za działanie społecznie akceptowalne, to jak moglibyśmy myśleć o życiu w pokoju ze społecznością wyznającą takie zasady?

Z raportu wynika również, że 60% Palestyńczyków popiera podjęcie zbrojnej intifady a 66% wierzy, że powstanie „posłużyłoby narodowej sprawie Palestyńczyków”.

Powyższe dane wskazują, w jak ogromnym stopniu rzeź i rozlew krwi stanowią w opinii społeczności palestyńskiej usankcjonowane narzędzia politycznej ekspresji.

Wśród Izraelczyków, szczególnie na lewicy, znajdują się tacy, którzy próbują szukać wytłumaczenia wyników sondaży twierdząc, że te ostatnie stanowią jedynie wyraz rosnącej frustracji części Palestyńczyków wobec porażki procesu pokojowego.

To jednak jedynie marne tłumaczenia oparte na błędnym rozumowaniu. W końcu, od kiedy czyjaś osobista, czy polityczna frustracja usprawiedliwia stosowanie przemocy? W obliczu burzy oskarżeń, jaka rozpętała się wobec Izraelczyków oskarżonych o spowodowanie śmierci palestyńskiej rodziny w Dumie za pomocą ładunku zapalającego, to pytanie nabiera dodatkowego znaczenia.

Jak bowiem by nie byli sfrustrowani polityką Izraela sprawcy ataku w Dumie, żaden izraelski przywódca ani większość opinii publicznej z pewnością nie próbowaliby racjonalizować ich działań, ani podejmować prób usprawiedliwienia ich tym, że sprawcami kierowało „poczucie irytacji”.

Po co zatem wymyślać powody, by „wytłumaczyć”, czy „zrozumieć” motywy kierujące Palestyńczykami, którzy odwołują się do przemocy? Faktem jest, ze w Izraelu istnieje szerokie spektrum organizacji, z których część domaga się zajęcia Judei, Samarii i Gazy, a znów inne żądają oddania tych terytoriów Arabom. Wśród Palestyńczyków nie znajdziemy jednak podobnej różnorodności.

Kiedy ostatnio sprawdzałem, nikt nie założył jeszcze stowarzyszeń „Przyjaciele Izraela w Gazie”, czy „Palestyńczycy dla Pokoju i Osadnictwa”. Podczas, gdy w Izraelu działa aktywna, liczna i dobrze słyszalna lewica, po stronie palestyńskiej nie ma odpowiadających jej organizacji dążących do porozumienia. Gdyby społeczeństwo palestyńskie, jak twierdzą niektórzy, rzeczywiście chciało pokoju, jego scena polityczna wyglądałaby zupełnie inaczej.

Kiedy ostatnio słyszeliście o palestyńskich organizacjach pomocowych oferujących wsparcie izraelskim ofiarom terroryzmu? Czy kiedykolwiek palestyńskie organizacje praw człowieka wywierały nacisk na władze, by te ustąpiły Izraelowi? Ilu palestyńskich duchownych wydało decyzje zakazujące ataków samobójczych? Wszyscy znamy odpowiedzi na te pytania.

Powszechne poparcie dla przemocy wśród Palestyńczyków i brak podobnego trendu w Izraelu nie jest przypadkiem. To świadectwo, wiele mówiące o naszych dwóch społecznościach, ich celach i wyznawanych przez nie wartościach.

W społeczeństwie Izraela także przytrafiają się zgniłe jabłka, ale w przypadku Palestyńczyków sondaże wskazują, że na straty należy spisać większość sadu. Na tym właśnie polega przytłaczająca dysproporcja moralna pomiędzy naszymi społecznościami.

Orginalny artykul Opinje/jpost.com/

Sweden’s Foreign Minister Misunderstands International Law

Noah Feldman

Now unwelcome in Israel./ Photographer: Timothy A. Clary/AFP/Getty Images

One of Europe’s most liberal countries has joined the likes of Iran and Turkey in drawing the ire of Israel. Israel has officially let it be known that Swedish Foreign Minister Margot Wallström isn’t welcome in the country because of comments she made in December warning that Israel might be committing “extrajudicial executions” in connection with stabbing attempts by Palestinians against Israeli citizens.

Wallström defended herself in Sweden’s parliament this week, insisting that she “was making an argument based on principles of international law.” Her critics say she’s apologizing for terrorism and hiding behind the law.

This is more than the usual international diplomatic incident. Wallström’s response poses core questions about the nature and uses of international law itself: to what extent can it be applied to instantaneous events that take place in the course of policing? As a teacher of international law, I find Wallström’s interpretation at best confused, and at worst outright mistaken.

There are at least three distinct problems with her argument. First is the question of whether international law applies to the use of lethal force by police as part of an arrest.

States are indeed bound not to kill their citizens extrajudicially. That’s why, for example, a state-run death squad would count as an international legal violation.

But it’s not at all clear that use of force by police in the course of capturing someone committing a crime is included in the international legal prohibition. Put another way, on Wallström’s theory, the killing of Michael Brown in Ferguson, Missouri, wouldn’t simply be an issue for the state courts or the U.S. courts. It would be an issue for international criminal investigation. The same would be true for every case in the world where police used deadly force when attempting an arrest.

That would include the use of lethal force by police in Trollhättan, Sweden, against a man who killed three people at a school in October. He was armed with a sword, and police killed him with firearms. Yet Wallström has not, to my knowledge, called for an international criminal investigation of the response.

Assume, however, for the sake of argument that international law does apply to police use of lethal force.

That raises a second, substantially more serious problem with Wallström’s analysis: She has confused two areas of international law, mistaking the rules governing war with those governing domestic arrest.

Before the Swedish parliament, Wallström referred to “the right of self-defense and the importance of the principles of proportionality and distinction.” Proportionality and distinction belong to the body of international law governing the use of military force in wartime against combatants.

But these principles don’t apply to domestic police arrests of civilians committing violence, like the stabbers in Israel or the Trollhättan attacker.

According to Philip Alston, a former colleague of mine at New York University School of Law who has served as a special rapporteur on extrajudicial killings for the United Nations, the legal standard is that police “may only use intentional lethal force when it is clear an individual is about to kill someone and cannot be detained by other means.”

Notice that proportionality and distinction aren’t relevant here. This is especially important because Wallström went out of her way to emphasize that “21 Israelis and 100 Palestinians were killed in connection with knife attacks, acts of violence, demonstrations and clashes.” The numbers are legally irrelevant.

That also makes moral sense. Police making arrests aren’t morally or legally obligated to allow innocent people to die in order to balance the number of deaths of criminal attackers. Effective police are supposed to save the innocent and subdue the attackers, by lethal means if necessary.

Proportionality and distinction are relevant to military targeting where innocent civilians may be killed. But the only people being killed by police in an arrest are supposed to be criminals who must be stopped from committing murder.

Wallström’s legal error is thus also a moral error, reflected in her statement that Israelis and Palestinians “were killed in connection with knife attacks.” The Israelis in question were killed by Palestinians wielding knives. In so far as it’s possible to determine, the Palestinians in question were killed after they wielded the knives, attacking Israelis. There’s a crucial moral difference between the two kinds of “connection” to the knife attacks.

The third legal problem with Wallström’s analysis is that there have been no credible reports, to my knowledge, that Israeli police haven’t followed international use-of-force standards.

Under Israeli law, lethal force in an arrest must be an unavoidable necessity to prevent the frustration of the arrest, and the crime in progress must pose the threat of physical harm or death. In the words of the Israeli Supreme Court, “there must be a reasonable relationship between the degree of danger and the degree of force applied.”

This legal standard, which matches the international standard, appears to have been followed. No watchdog organization has provided evidence that Israeli police have been deviating from it.

In one instance in October, Israeli bystanders to a stabbing — not police — lynched an Eritrean national who was mistaken for a terrorist after the attack. Such spontaneous killings by civilians are (naturally) prohibited by Israeli domestic law. Indeed, on Wednesday, Israeli authorities filed criminal charges against four people for the beating.

To be clear, Wallström cannot have been referring to that attack. Legally speaking, international law regulates states and state actors, not individuals. Repugnant though it was, the lynching isn’t a proper subject for international law because it wasn’t committed by the state or under its auspices or approval.

Wallström is a moralist foreign minister who claims to respect international law. If that’s the case, she should get the law right. Serious mistakes of law can lead to serious mistakes of moral judgment, not just diplomatic troubles.

This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

To contact the author of this story:

Noah Feldman at nfeldman7@bloomberg.net

To contact the editor responsible for this story:
Stacey Shick at sshick@bloomberg.net

Palestinian girl’s hate speech: “The Jews killed Arafat”

palwatch