US Supreme Court Unanimously Sides With Jewish Family Who Owned Pissarro Painting Taken by Nazis

Shiryn Ghermezian

Detail of the painting “Rue Saint-Honoré in the Afternoon. Effect of Rain” by Camille Pissarro. Photo: public domain

In an unanimous ruling on Thursday, the US Supreme Court ruled in favor of the heirs of a German Jewish family who hope to reclaim artwork by Impressionist painter Camille Pissarro that was taken by the Nazis during World War II and is now on display at a museum in Spain. 

According to court documents, “Rue Saint-Honoré in the Afternoon. Effect of Rain” was originally sold by Pissarro’s agent in 1900 to Paul Cassirer, whose prominent German Jewish family owned an art gallery and publishing house in Germany. Lilly Cassirer inherited the painting, but surrendered the artwork in 1939 to the Nazis in return for an exit visa to flee Germany and travel to England, where her grandson, Claude Cassirer, had relocated.

The grandmother and grandson eventually moved to the United States and, despite their efforts, were unable to track down the painting that once hung on the wall of Lilly’s apartment in Berlin, as shown in a photograph submitted to the court. Claude — Lilly’s sole heir after she died —  discovered in 1999 that the painting of a Paris streetscape had been purchased by the Thyssen-Bornemisza Collection Foundation, which was created and controlled by the Kingdom of Spain, and put on display at the Thyssen-Bornemisza National Museum in Madrid.

Cassirer sued the Foundation for ownership and a return of the painting through court cases in Spain and California, where he lived, but to no avail. After his death in 2010, his children continued trying to obtain the painting, which is now worth tens of millions. The issue at the high court involved whether California or Spanish law applies to the case.

KWARTALNIK HISTORII ŻYDÓW

Żydowski Instytut Historyczny

„Kwartalnik Historii Żydów” stanowi kontynuację „Biuletynu Żydowskiego Instytutu Historycznego”. Czasopismo noszące tytuł „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego przy Centralnym Komitecie Żydów Polskich” ukazało się po raz pierwszy w listopadzie 1949 roku. Do 1950 r. „Biuletyn” był publikowany w języku polskim i jidysz, miał charakter biuletynu informacyjnego, przeważały w nim krótkie teksty o działalności Żydowskiego Instytutu Historycznego.

Kwartalnik Historii Żydów” ukazuje się w niewielkim nakładzie, ale cieszy się zainteresowaniem nie tylko w Polsce. Publikuje artykuły autorów polskich i zagranicznych, także w języku angielskim i niemieckim. Elektroniczna wersja „Kwartalnika” dostępna jest w CEEOL (Central and Eastern European Online Library). W 2011 r. „Kwartalnik” został wpisany na listę wyróżniających się czasopism naukowych (Master Journal List), sporządzaną rzez Thompson Institute for Scientific Information w Filadelfii (tzw. lista filadelfijska).

Od 1951 r. „Biuletyn” nie zmieniając tytułu zmienił format i charakter. Był to odtąd pełnowartościowy periodyk naukowy w języku polskim (półrocznik, od 1953 kwartalnik). Zakres tematyczny pisma obejmował dzieje Żydów od starożytności poprzez średniowiecze po lata najnowsze. W praktyce koncentrowano się na historii nowożytnej i najnowszej, a najszerzej były reprezentowane lata II wojny światowej.

Redaktorem naczelnym pisma był przez pierwsze 16 lat dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego, Bernard Mark. Następnie pismem kierowali kolejno: Artur Eisenbach, Szymon Datner, Marian Fuks, Maurycy Horn (redaktor naczelny przez 17 lat, w latach 1973–1990), Jerzy Tomaszewski, Szymon Rudnicki, Daniel Grinberg, Alina Cała, wreszcie od 1999 r. redaktorem naczelnym „Biuletynu” jest prof. dr hab. Jan Doktór. Od 2001 r. czasopismo ukazuje się jako „Kwartalnik Historii Żydów”.

Przez znaczną część okresu Polski Ludowej tematyka żydowska była niechętnie dopuszczana na łamy czasopism, w niektórych latach była objęta niemal całkowitym zapisem cenzury. „Biuletyn ŻIH” był jedynym czasopismem, w którym przez wszystkie te lata mogły być publikowane artykuły i dokumenty na tematy żydowskie, w tym, co istotne, także materiały dotyczące zagłady Żydów podczas II wojny światowej.

Bibliografia zawartości „Biuletynu ŻIH” za lata 1949-2000 została opublikowana w numerze 3 (199) we wrześniu 2001 roku. Jej kontynuację stanowi bibliografia zawartości „Kwartalnika” za lata 2001–2010, która znajduje się w numerze 3 (239) z września 2011 roku.

„Kwartalnik Historii Żydów” publikuje artykuły dotyczące historii Żydów w Polsce i innych krajach, kultury i literatury żydowskiej. Przyjmujemy do publikacji wyłącznie teksty oryginalne, nie opublikowane wcześniej w innych miejscach. W załączniku znajdą Państwo wytyczne odnośnie nadsyłanych artykułów. Artykuły prosimy przesyłać na adres: mczajka@jhi.pl.

Rada redakcyjna:

Wolfgang Benz (University of Technology – Berlin)
Dan Diner (Hebrew University – Jerusalem / Leibniz Institute – Leipzig)
Jan Doktór (ŻIH)
David Gershon Hundert (McGill University – Montreal)
Monika Krawczyk (ŻIH)
Gertrud Pickhan (Free University – Berlin)
Antony Polonsky (Brandeis University – Waltham, Mass.)
Szymon Rudnicki (Uniwersytet Warszawski)

Kolegium redakcyjne:

Eleonora Bergman, Michał Czajka (sekretarz redakcji), Helena Datner, Jan Doktór (redaktor naczelny), Małgorzata Domagalska, Monika Krawczyk, Artur Markowski, Anna Michałowska-Mycielska, Alina Molisak, Joanna Nalewajko-Kulikov, Szymon Rudnicki

Zobacz archiwalne numery Kwartalnika Historii Żydów w Centralnej Bibliotece Judaistycznej

Zobacz wydanie rocznicowe Kwartalnika Historii Żydów. Wybór artykułów z lat 1950–2017

Świętowanie, jakie odbywało się na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy po niedawnych zamachach terrorystycznych w Izraelu, jest kolejnym sygnałem radykalizacji Palestyńczyków i ich odmowy uznania prawa Izraela do istnienia. Na zdjęciu: Gazańczycy okazują poparcie dla terrorysty, który zamordował troje ludzi w Tel Awiwie w tym tygodniu, jak również dla trzech terrorystów z islamskiego Dżihadu, którzy zginęli po tym, jak otwarli ogień na izraelskich żołnierzy. (Zdjęcie: Said Khatib/AFP via Getty Images)

Dlaczego Palestyńczycy świętują mordowanie Żydów

Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Świętowanie, jakie odbywało się na Zachodnim Brzegu [tj. w Judei i Samarii. MK] i w Strefie Gazy po niedawnych zamachach terrorystycznych w Izraelu, jest kolejnym sygnałem radykalizacji Palestyńczyków i ich odmowy uznania prawa Izraela do istnienia.

Wyrazy radości, kiedy Palestyńczycy wyszli na ulice, by rozdawać słodycze i skandować hasła poparcia dla terrorystów, przypominają świętowanie, jakie miało miejsce, kiedy iracki dyktator Saddam Husajn wystrzelił pociski na Izrael podczas pierwszej wojny w Zatoce w 1991 roku, lub kiedy Hamas, Fatah, Palestyński Islamski Dżihad i inne grupy terrorystyczne dokonywały samobójczych zamachów bombowych, mordując setki Izraelczyków podczas drugiej intifady, która wybuchła w 2000 roku.

Poza zademonstrowaniem braku szacunku dla ludzkiego życia i poparcia dla terrorystów to świętowanie raz jeszcze dowodzi, że Palestyńczyk, który morduje Żyda, jest bohaterem, podczas gdy ten, który dąży do pokoju z Izraelem, jest zdrajcą.

Według sondażu opinii publicznej opublikowanego 22 marca, poparcie Palestyńczyków dla “walki zbrojnej” przeciwko Izraelowi wzrosło z 42% trzy miesiące temu do 44%.

W leksykonie Palestyńczyków “walka zbrojna” jest eufemizmem dla rozmaitych rodzajów terroryzmu wobec Izraela, od rzucania kamieniami do strzelania z broni palnej, zamachów nożowniczych, taranowania samochodami, salw rakietowych i bombowych zamachów samobójczych.

Sondaż prowadzony przez Palestyński Ośrodek Badań Polityki i Sondaży, pokazał, że większość aż 70% sprzeciwia się procesowi pokojowemu z Izraelem.

Gdyby nowe wybory prezydenckie odbywały się dzisiaj w Autonomii Palestyńskiej (AP), Ismail Hanija, przywódca Hamasu, wspieranej przez Iran grupy terrorystycznej, która dąży do zniszczenia Izraela, pokonałby prezydenta AP Mahmouda Abbasa, pokazuje sondaż. Ponadto większość Palestyńczyków powiedziała, że będą głosować na Hamas w wyborach parlamentarnych.

73% Palestyńczyków chce, by 86-letni Abbas odszedł ze stanowiska. Poprzednie sondaże wskazywały, że niemal 80% społeczeństwa chce odejścia Abbasa.

Podczas gdy większość Palestyńczyków mówi, że chcą odejścia prezydenta ze sceny, administracja USA wydaje się należeć do tych nielicznych na arenie międzynarodowej, którzy nadal układają się z Abbasem i w nim pokładają nadzieję na tak zwane rozwiązanie w postaci dwóch państw i pokój z Izraelem.

Po ostatnim spotkaniu z Abbasem w Ramallah 27 marca sekretarz stanu USA Antony Blinken raz jeszcze powtórzył zobowiązanie administracji Bidena do “podstawowej zasady” rozwiązania w postaci dwóch państw:

“Palestyńczycy i Izraelczycy tak samo zasługują na życie z równą wolnością, możliwościami, bezpieczeństwem i godnością, i wierzymy, że najskuteczniejszy sposób zrealizowania tej podstawowej zasady jest przez dwa państwa”.

A oto niewygodna prawda dla Blinkena: sondaż przeprowadzony na jeden tydzień przed jego przybyciem do Ramallah, de facto stolicy Palestyńczyków, pokazał, że większość Palestyńczyków (58%) sprzeciwia się rozwiązaniu w postaci dwóch państw. Dlaczego? Nie wierzą w prawo Izraela do istnienia.

Ci Palestyńczycy chcą pokoju bez Izraela, nie pokoju z Izraelem. Jedyny pokój, jaki sobie wyobrażają, to ten, w którym Izrael przestaje istnieć.

Dlatego też – jak pokazuje ten i wcześniejsze sondaże – większość Palestyńczyków popiera Hamas, którego Karta otwarcie wzywa do likwidacji Izraela.

Dla nich jest religijnym obowiązkiem działanie na rzecz “wyzwolenia całej Palestyny, od rzeki Jordan do Morza Śródziemnego”. Artykuł 11 Karty Hamasu stanowi:

“Islamski Ruch Oporu [Hamas] wierzy, że ziemia Palestyny jest islamskim Wakf, poświęconym przyszłym pokoleniom muzułmanów aż do Dnia Sądu Ostatecznego. Ona, ani żadna jej część nie może być zaprzepaszczona; z niej ani żadnej jej części nie można zrezygnować”.

Artykuł 15 mówi:

“Dzień, w którym wrogowie uzurpują sobie muzułmańską ziemię, dżihad [święta wojna] staje się indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina. W obliczu żydowskiej uzurpacji Palestyny, podniesienie sztandaru dżihadu jest obowiązkowe”.

Karta Hamasu przypomina także muzułmanom o słynnym powiedzeniu proroka Mahometa:

“Dzień Sądu Ostatecznego nie nadejdzie, aż muzułmanie będą walczyć z Żydami, a Żydzi będą chować się za kamienie i drzewa. Kamienie i drzewa zawołają: O muzułmaninie, o sługo Allaha, za mną jest Żyd, przyjdź i zabij go”.

Ponadto w sondażu stwierdzono, że olbrzymia większość Palestyńczyków (73%) wierzy, że Koran zawiera proroctwo dotyczące końca Izraela. Jednak większość (57%) nie wierzy koncepcji oznajmionej przez kilku muzułmańskich uczonych, że wersety Koranu przepowiadają dokładną datę końca Izraela: 2022 rok.

Tak więc olbrzymia większość Palestyńczyków jest przekonana, że Koran istotnie zawiera słowa o końcu Izraela, tylko nie są pewni, kiedy to się zdarzy. To przekonanie jest jasnym wyrazem pobożnych życzeń Palestyńczyków, szczególnie tych, którzy wiwatują, tańczą i rozdają słodycze, by świętować zamachy terrorystyczne w izraelskich miastach Beer Szewa, Bnei Brak i Tel Awiw w ostatnich kilku tygodniach.

Chwaląc obecną falę zamachów terrorystycznych w Izraelu, przywódca Hamasu Mahmoud Zahar powiedział 9 kwietnia: “Te powtarzające się heroiczne operacje dowodzą wyraźnego faktu – że nie ma przyszłości dla Żydów na naszej palestyńskiej ziemi”.

Jak pokazuje sondaż, to przywódców takich jak Zahar wolą Palestyńczycy jako swojego prezydenta. Palestyński przywódca, który mówi o zniszczeniu Izraela i mordowaniu Żydów, ma większe szanse na wybór, niż taki, który mówi, że jest przeciwny terroryzmowi i chce pracować na rzecz osiągnięcia rozwiązania w postaci dwóch państw.

Dla Palestyńczyków jest dużo ważniejsze, by ktoś był absolwentem izraelskiego więzienia niż absolwentem dowolnego uniwersytetu. Dlatego były premier Salam Fajjad, znany ekonomista wykształcony w USA, zdobył tylko dwa miejsca, kiedy jego lista stawała do wyborów parlamentarnych w 2006 roku. Brak popularności Fajjada głównie przypisuje się faktowi, że nigdy nie siedział w izraelskim więzieniu za mordowanie lub kaleczenie Żydów ani nie brał udziału w działalności terrorystycznej przeciwko Izraelowi.

Jednym z powodów tej rosnącej radykalizacji Palestyńczyków jest wściekłe podżeganie przez Abbasa i Autonomię Palestyńską przeciwko Izraelowi i Żydom.

W dniach i tygodniach przed początkiem tej fali terroryzmu palestyńscy przywódcy mówili swojej ludności, że Żydzi planują zbezcześcić i popełnić zbrodnie wobec meczetu Al-Aksa w Jerozolimie. To takie oszczerstwa podbechtują terrorystów i wzmacniają motywacje do mordowania Żydów. Jest to także ten rodzaj podżegania, który pcha więcej Palestyńczyków w szeroko otwarte ramiona Hamasu i innych ekstremistów.

Palestyńczykom, którzy świętują mordowanie Żydów, ich liderzy powiedzieli, że celem terroryzmu jest powstrzymanie Izraela przed “popełnieniem zbrodni” wobec meczetu Al-Aksa. Oczywiście jest to kompletnie fałszywe, ponieważ od początku ramadanu dziesiątki tysięcy muzułmańskich wiernych swobodnie i bezpiecznie przychodziło do tego meczetu na modły.

Jest to kolejny przykład tego, jak palestyńscy przywódcy radykalizują własną ludność do punktu, w którym zamordowanie młodych, żydowskich mężczyzn, spokojnie siedzących w barze w centrum Tel Awiwu jest powodem publicznego świętowania. Palestyńczycy zostali zradykalizowani i wyprano im mózgi do punktu, w którym słowa o pokoju z Izraelem lub rozwiązaniu w postaci dwóch państw postrzegają jako wezwanie do mordowania.

Administracja Bidena tymczasem nadal udaje, że Abbas i jego rząd są wiarygodnymi partnerami, i że Izraelczycy i Amerykanie mogą z nim negocjować.

Byłoby bardziej pożyteczne, gdyby Biden potępił świętowanie i publicznie naciskał na palestyńskie kierownictwo, by natychmiast zatrzymało olbrzymią kampanię podżegania przeciwko Izraelowi i gloryfikowania Palestyńczyków, którzy mordują Żydów.

Ignorowanie scen radości na palestyńskiej ulicy i dalsze udawanie, że Autonomia Palestyńska jest wiarygodnym partnerem pokoju, doprowadzi tylko do większej przemocy i rozlewu krwi. Pora, by administracja Bidena i inny zachodni darczyńcy zaczęli walić pięścią w stół i żądać zakończenia trującej kampanii delegitymizowania Izraela i demonizowania Żydów. Do czasu, kiedy to się zdarzy, nadal będziemy widzieć Palestyńczyków tańczących i rozdających słodycze, ponieważ żydowska krew płynie u ich stóp.