Archive | November 2023

Who Is Committing Genocide?

Nov17
Who Is Committing Genocide?

CARL GERSHMAN

China, Russia, and Iran.
.

JOSEPH PREZIOSO/AFP VIA GETTY IMAGES

Hamas’ barbaric attack on Oct. 7, when the terrorist group gruesomely slaughtered 1,200 Israelis and seized over 200 hostages, most of them civilians, has brought the issue of genocide to the forefront of global attention. The attack, which was the largest massacre of Jews in a single day since the Holocaust, summoned all the old traumas of anti-Jewish hatred and pogroms. President Biden spoke of the “sheer evil” of the Hamas butchery, which included the beheading of infants and small children, the murder of entire families in their homes, the rape and murder of women, and the mowing down of hundreds of young people as they ran screaming from a music festival. French President Emmanuel Macron rightly called Hamas “the new Nazis” and compared Israeli children trying to escape Hamas gunmen to Anne Frank and other young Jews who had to “hide in attics” during the Holocaust.

Shockingly, though, and almost incomprehensibly, there’s been a global eruption of protests charging that it is Israel, not Hamas, that’s guilty of committing genocide. Demonstrations across the United States were organized by a campaign called Stop the Gaza Genocide, and there was even a demonstration at the U.S. Capitol organized by a leftist group shamefully named the Jewish Voice for Peace where the signs read “Jews say stop the genocide of Palestinians.” The U.N. human rights official Craig Mokhiber, known for repeatedly charging Israel with genocide, said he was resigning his position because the U.N. was “once again” showing itself powerless to stop genocide in Gaza, while the congressional “Squad” member Rashida Tlaib attacked President Biden for supporting “the genocide of the Palestinian people.”

The accusation of genocide against Israel serves a number of purposes for Israel’s opponents. Gerard Baker said that what is “especially malignant” about the use of the term genocide against Israel is that those propagating it know full well “its resonance in the history of the Jewish people, and they use it deliberately to equate what happened to the Jews at the hands of the Nazis with a military action today that is justified in self-defense.” He called this a form of Holocaust denial since it is “explicitly reducing the Holocaust to the level of a regrettable byproduct of a legitimate military campaign.” Accusing Israel of genocide is a way to delegitimize that military campaign, thereby denying Israel the right of self-defense.

But most important, turning the charge of genocide against Israel also hides the fact that it is Hamas and not Israel that indisputably stands in violation of the 1948 Genocide Convention. The convention defines as genocide “acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group” (emphasis added). Israel has repeatedly made clear that its intent is to destroy Hamas, not Palestinian civilians. It has called upon civilians to leave the war zone, repeatedly paused its offensive, and opened “humanitarian corridors” that have allowed hundreds of thousands of Palestinians in northern Gaza to flee south. It’s true, of course, that thousands of Palestinian civilians have been killed in the Israel-Hamas war, but that is because Hamas has embedded itself deeply into the civilian infrastructure, using civilians as human shields and firing rockets from schools and hospitals. The Al-Shifa Hospital is the most egregious example of a hospital that doubles as a command center sitting atop fuel reserves, and an important part of the vast tunnel network that is used to store weapons and move fighters and resources. The Geneva Conventions regulating the conduct of armed conflict are quite clear that hospitals lose their legal protection if they’re used for military purposes. International law distinguishes between war and war crimes, and it is Hamas that is committing war crimes in ruthlessly using civilians to protect its fighters.

It is also Hamas that demonstrated genocidal intent in the atrocities committed during the slaughter on Oct. 7, which Yossi Klein Halevi has called “a pre-enactment of Hamas’s genocidal vision.” If the jubilation Hamas terrorists displayed in videos of their savage acts that they proudly posted online were not sufficient proof of genocidal intent, the organization’s founding charter (adopted in 1988) stands as the most unequivocal expression of genocidal intent of any government, institution, or political movement in the world.

The Hamas Charter says that “Israel will exist and will continue to exist until Islam will obliterate it,” that Hamas “strives to raise the banner of Allah over every inch of Palestine,” and that unceasing holy war (or jihad) is the only way to attain that objective. It declares that “The Day of Judgment will not come about until Moslems fight the Jews (killing the Jews), when the Jew will hide behind stones and trees. The stones and trees will say O Moslems, O Abdulla, there is a Jew behind me, come and kill him.” The charter embraces the most odious antisemitic tropes and conspiracy theories, in particular The Protocols of the Elders of Zion, the infamous early-20th-century Russian forgery alleging that Jews have a secret plan to control the world. Article 22 of the charter declares that with their money, the Jews took control of the world media and, using that power, “were behind the French Revolution, the Communist revolution,” imperialism and colonialism, as well as “World War I when they were able to destroy the Islamic Caliphate” and “World War II, through which they made huge financial gains by trading in armaments, and paved the way for the establishment of their state.” Article 32 states that “the Zionist plan is limitless,” and that “after Palestine, the Zionists aspire to expand from the Nile to the Euphrates” and pursue “further expansion after that.” The Hamas Charter is not only a crazed call for genocide but is itself a violation of the Genocide Convention, which says in Article III that acts punishable under the convention include incitement to commit genocide, which is precisely what the Hamas Charter proclaims.

The Geneva Conventions regulating the conduct of armed conflict are quite clear that hospitals lose their legal protection if they’re used for military purposes.

Numerous reports, among them one by the U.N. High Commissioner for Human Rights, have documented acts committed by the Chinese government that are punishable under the Genocide Convention, among them forced sterilization and abortion, the suppression of Uyghur religious practices, the destruction of more than 16,000 mosques since 2017, taking children from their parents and sending them to state orphanages where they are forcibly assimilated, massive internment in state-sponsored concentration camps, forced labor, and repressive practices targeting women that are focused on preventing births.

A report in The Wall Street Journal in 2019 noted that while the Turkish President Recep Tayyip Erdogan had called an assault on Uyghurs in Urumqi a genocide a decade earlier, he and other Muslim leaders, who claim to oppose “Israeli genocide,” remained silent when Beijing stepped up its repression in 2017, interning up to 3 million Uyghurs in “counter-extremism centers” and reeducation camps. The shift, the Journal noted, isn’t hard to explain, since “China is simply too central an actor in the Muslim world … for the cause of the Uyghurs to matter much.”

Muslim leaders have not only failed to speak out against the crackdown on Uyghurs but have actually defended it, as Mohammed bin Salman did during a visit to China in 2019 when he endorsed what he called Beijing’s right to undertake “anti-terrorism” and “de-extremism” measures against the Uyghurs. In addition, Turkey and other Muslim countries, among them Saudi Arabia, the United Arab Emirates, and Egypt, have arrested Uyghur refugees, often on trumped-up terrorism charges, and sent them back to China, where they face harsh punishment. With very few exceptions, governments in Islamic countries remained silent on the Uyghur genocide.

Russia is also committing genocide against the people of Ukraine, and unlike China it has been very blunt and explicit in proclaiming its intentions. In a lecture delivered in October 2022, eight months after Russia launched its invasion, Yale historian Timothy Snyder carefully laid out acts Russia had committed that violate the Genocide Convention, among them the deportation of 10% of Ukraine’s population (the equivalent, he said, of deporting the entire population of New England, New York, and Pennsylvania), the systematic bombing of civilian targets, the destruction of entire cities, and the transfer of 700,000 Ukrainian children to Russia, where they are to be forcibly Russified. He demonstrated genocidal intent by detailing the many arguments the Russians have made to justify their invasion, including the denial that Ukraine has ever existed as a real country or nation and the dehumanizing portrait of Ukrainians as deracinated people detached from the soil and representing an alien threat to Russia’s identity and redemptive mission. Since Russian propagandists regularly make clear that the government’s war aims are exterminationist, Snyder was able to cite the following straightforward examples of genocidal speech drawn from broadcasts on Russian state TV in just “the last few days” (Snyder was speaking on Oct. 28, 2022):

They should not exist at all. We should execute them by firing squad. We will kill one million. We will kill five million. We will obliterate them all. We will drown the children in the raging river. We will throw the children into burning wood huts.

Russia’s crimes against humanity are also ignored by those marching against Israeli “genocide.”

The fact that China, Russia, and Iran are all committing or aspiring to commit genocide—Iran, of course, through the agency of Hamas—shows how far the world’s most powerful and aggressive dictatorships are prepared to go to achieve their objectives, and to what extent they’ve already brutalized and degraded the international system. Shortly before Oct. 7, Walter Russell Mead wrote in The Wall Street Journal that “the rules-based international order has not been this imperiled since the 1930s.” It became far more imperiled after Oct. 7, which unleashed a global wave of antisemitism that is toxic to democratic civilization. Speaking to a gathering in the U.S. Congress on Oct. 24, the Canadian human rights lawyer Irwin Cotler called antisemitism “the bloody canary in the mineshaft of global evil,” and warned that it threatens not just Israel and Jews but “our shared humanity and the rule of law as we know it.” This threat comes at a time when the United States remains debilitated by crippling political divisions and rising isolationism. May the stirrings of alarm provoked by the horrible events of Oct. 7 awaken us before it’s too late to respond to the sobering challenges that lie ahead.

Carl Gershman is a Senior Fellow at the Raoul Wallenberg Center for Human Rights. Previously, he was the founding president of the National Endowment for Democracy (1984-2021) and the Senior Counselor to Jeane Kirkpatrick, the U.S. Ambassador to the United Nations, and the Alternate Representative to the U.N. Security Council (1981-84).

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Dziennikarze pomagający terrorystom przyczyniają się do wprowadzenia nienawiści do Żydów do głównego nurtu

Nov16

Kuzynka Shani Louk, o której początkowo sądzono, że została uprowadzona przez terrorystów Hamasu podczas ataków 7 października, ale później okazało się, że była jedną z 1200 osób zamordowanych w sobotni poranek w południowym Izraelu, rozmawia z mediami przed siedzibą Dowództwa Frontu Wewnętrznego w Ramla, 15 października 2023 r. Zdjęcie: Avshalom Sassoni/Flash90.

Dziennikarze pomagający terrorystom przyczyniają się do wprowadzenia nienawiści do Żydów do głównego nurtu

Jonathan S. Tobin
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Dokumentacja potwierdzająca, że niezależni fotografowie pracujący dla renomowanych mediów pomogli w ułatwieniu masakry w Hamasie 7 października, pokazuje, dlaczego relacje o Izraelu zawsze były wypaczone.

Każdy, kto wiedział, jak działa dziennikarstwo palestyńskie, prawdopodobnie mógł przewidzieć, że tak się stanie. A jednak, podobnie jak w kwestii wszystkich innych przerażających szczegółów dotyczących morderczych ataków na Izrael z 7 października i w tym przypadku większość świata woli patrzeć w drugą stronę. Fakt, że – jak udokumentowano w raporcie opublikowanym przez HonestReporting – fotografowie pracujący dla CNN, Reutersa, Associated Press i „New York Timesa” towarzyszyli terrorystom Hamasu podczas pogromów dokonywanych na społecznościach żydowskich w południowym Izraelu, powinien jednak zszokować osoby, które oglądają i czytają te serwisy.

„New York Times” zaprzecza jakoby miał jakąkolwiek wcześniejszą wiedzę na temat tych okrucieństw, chociaż nikt tak nie twierdzi. Rzeczywiście, nawet członkowie Hamasu nie znali wcześniej daty tego ataku. Problem w tym, że ludzie pracujący dla tych placówek byli częścią falangi terrorystów, którzy dokonywali morderstw, gwałtów i tortur.

Ci, którzy odrzucają tę historię, nie chcą przyznać, że prawowici dziennikarze nie towarzyszą przestępcom popełniającym zbrodnie i nie robią im zdjęć, jakby im płacono za nagrywanie ślubu. Nie wystarczy powiedzieć, że ci ludzie po prostu wykonywali swoją pracę, przekazując wiadomości, podczas gdy w rzeczywistości ich działania ułatwiały barbarzyński atak na niewinnych ludzi. Ci, którzy to zrobili – a w niektórych przypadkach zamieszczali w mediach społecznościowych (usunięte później) zdjęcia, na których ci dziennikarze wymachują granatami lub całują się z przywódcą terrorystów – są, jak słusznie zauważyły władze Izraela, nie tylko współwinni, ale nie różnią się od samych terrorystów i mogą, a wręcz powinni stanąć przed tą samą sprawiedliwością, jaką wymierza się mordercom i gwałcicielom.


Spadek wiarygodności dziennikarzy na całym świecie

Wiarygodność korporacyjnego dziennikarstwa głównego nurtu nie może być już dużo niższa, gdyż w swoim ostatnim corocznym badaniu Gallup wykazał , że tylko 34% respondentów w pełni ufa mediom ogólnokrajowym. Późniejsze badanie przeprowadzone przez Gallupa i Knight Foundation opublikowane na początku tego roku wykazało, że aż 50% respondentów stwierdziło, że uważa, że krajowe agencje informacyjne celowo ich oszukały. Powodem tego jest to, że wielu dziennikarzy odrzuciło nawet pozory obiektywizmu na rzecz entuzjastycznej propagandy na rzecz jednej strony.

Jednak nadal jest prawdopodobne, że większość ich czytelników i widzów wierzy, że ludzie pracujący dla szacownych mediów wymienionych w artykule HonestReporting to prawowici dziennikarze, a nie ludzie aktywnie pomagający i podżegający do masowej rzezi Żydów. Jednak w przypadku większości treści publikowanych i nadawanych z kontrolowanej przez Hamas Strefy Gazy założenie, że grupy terrorystyczne nie kontrolują tego, co zachodnie media głównego nurtu podają jako prawdę, zawsze było mitem.

Jak napisał były dziennikarz AP Matti Friedman w artykule opublikowanym w „Atlantic” w 2014 roku, zachodnie media zawsze realizowały określony program, relacjonując o Izraelu.

Część problemu ilustruje fakt, fotografowie pracujący dla amerykańskich mediów głównego nurtu w Gazie 7 października byli częścią falangi napastników. Ci zachodni dziennikarze, którzy relacjonują życie Palestyńczyków w Gazie i na terytoriach, są zniewoleni przez grupy terrorystyczne.

Ponieważ Izrael jest demokracją z żywym i w dużej mierze wrogo nastawionym do rządu korpusem dziennikarzy, z którego większość, (podobnie jak w przypadku mediów amerykańskich), mocno skłania się w lewo, nie brakuje krytycznych relacji na temat państwa żydowskiego w jego własnych mediach. Zagraniczni dziennikarze bez problemu powtarzają za nimi najbardziej wrogie doniesienia na temat tego kraju.


Jak działa dziennikarstwo palestyńskie

Jednak nie ma żadnych niezależnych dziennikarzy w kleptokracji Fatahu na Zachodnim Brzegu, która autonomicznie rządzi arabską populacją Judei i Samarii. Donoszenie lub fotografowanie czegokolwiek, czego Autonomia Palestyńska nie chce ujawnić, może spowodować poważne niebezpieczeństwo dla danej osoby ze strony jej brutalnych służb bezpieczeństwa.

To niebezpieczeństwo jest jeszcze większe w Gazie, którą Hamas rządzi jak niezależnym państwem palestyńskim pod każdym względem, z wyjątkiem nazwy, odkąd przejął ją w wyniku krwawego zamachu stanu w 2007 roku. Ich islamistyczna tyrania jest absolutna. Pracujący tam dziennikarze straciliby życie, gdyby pozwolili zatrudniającym ich zachodnim mediom publikować materiały, które nie wzmacniają preferowanej przez Hamas narracji o izraelskiej nikczemności i dzielnym palestyńskim „oporze”.

Zachodni dziennikarze, którzy działają na terenach arabskich, są uzależnieni od lokalnych „stringerów”, którzy ich oprowadzają, a także pełnią rolę tłumaczy dla tych, którzy nie znają arabskiego (a jest ich większość). Sami stringerzy działają jedynie za zgodą grup terrorystycznych lub nieco bardziej umiarkowanego „Fatahu”. I dlatego, jak wyjaśnił Friedman, ich reportaże zasadniczo pomagają wzmocnić narrację o palestyńskich ofiarach i ukazują Izraelczyków jako niemal zawsze nie mających racji.

Jednak nie jest to cała odpowiedź. Dziennikarze ci pragną wspierać sprawę palestyńską i relacjonują ją wyłącznie ze swojej perspektywy, przekonując o nielegalności Izraela.

Tendencję tę wzmocniła ideologiczna zmiana w dziennikarstwie, która dotknęła już większość amerykańskich redakcji. W XXI wieku młodzi dziennikarze nie aspirują do obiektywizmu, ani nawet go nie udają. Postrzegają dziennikarstwo jako formę aktywizmu. Ponieważ większość z nich jest obecnie wytworem elitarnych instytucji, w których powszechne stały się toksyczne lewicowe ideologie, takie jak intersekcjonalność i krytyczna teoria rasy, które fałszywie etykietują Izrael jako „białego” prześladowcę ludzi kolorowych, chętnie akceptują mit, że wojna palestyńska w celu zniszczenie Izraela jest moralnym odpowiednikiem walki o prawa obywatelskie w Stanach Zjednoczonych.

W ten sposób włączenie do głównego nurtu antysemickich ram odniesienia w sprawie Bliskiego Wschodu, według których demonizuje się Izrael i wszelkie środki samoobrony, jakie może on podjąć, rozprzestrzeniło się ze środowiska akademickiego do mediów.

Połączenie wszystkich tych czynników – od sposobu, w jaki Hamas kontroluje doniesienia z Gazy po gotowość reporterów i redaktorów do przyjęcia punktu widzenia, który postrzega Palestyńczyków jako słabszych – prowadzi w efekcie do toksycznej mieszaniny uprzedzeń, która zniekształca relacje nawet o wydarzeniach takich jak ataki z 7 października. Czy w tych okolicznościach można się dziwić, że na przykład redaktorzy „New York Timesa” byli skłonni uwierzyć kłamstwom Hamasu o ataku Izraela na szpital na początku obecnej wojny, bez próby uprzedniego sprawdzenia? Nadal nie w pełni zaakceptowali prawdę, że trafiła w ten szpital wadliwa rakieta palestyńska, nawet kilka tygodni po zweryfikowaniu tego przez Stany Zjednoczone i udokumentowaniu przez Izrael.

Najbardziej frustrująca w tym wszystkim jest niechęć tych mediów do przyznania prawdy o swoich relacjach.

W 2021 roku AP stwierdziła , że nie miała pojęcia, że – wraz z Al Dżazirą – od lat dzielą budynek z funkcjonariuszami Hamasu. Wyszło to na światło dzienne dopiero, gdy w następstwie wystrzelenia przez Hamas setek rakiet w stronę Izraela, Siły Obronne Izraela zburzyły budynek, chociaż najpierw poinformowały pracujących w nim ludzi, że muszą go opuścić. Okazało się, że Hamas groził reporterom AP. Dlatego ich dziennikarze nie zgłaszali wystrzelenia rakiety przeciwko Izraelowi, nawet kiedy miało to miejsce pod ich oknami, co działo się często. Oburzające jest to, że ich wydawcy i pracodawcy na Zachodzie wiedzieli o tym i byli współwinni ukrywania historii, których terroryści nie chcieli ujawniać, jednocześnie rozpowszechniając te „wiadomości”, które im się podobały.


Popieranie uprzedzeń antyizraelskich

Ciekawe w przypadku 7 października jest to, że bandyci z Hamasu bardzo chcieli relacjonować swoje zbrodnie, w tym zbiorowe gwałty i tortury. Chcieli, by świat zobaczył, co robią, gdy przedarli się przez płot graniczny i mordowali 1200 Izraelczyków, w tym całe rodziny, a także okaleczyli tysiące i zabrali jako zakładników do Gazy 240 mieszkańców Izraela w różnym wieku. Ci współcześni naziści słusznie doszli do wniosku, że zamiast pomagać sprawie Izraela, nagłaśnianie najgorszej masowej rzezi Żydów od czasu Holokaustu wywoła falę antysemickiej aktywności i przemocy na Zachodzie.

W rezultacie media takie jak „New York Times” podały fakty o masakrach. Jednak w miarę postępu wojny musieli przyznać, że wszystko, co wychodzi z Gazy, w tym dane dotyczące ofiar i twierdzenia o zbombardowanych szpitalach, pochodzi od terrorystów, a nie ze źródeł obiektywnych. Co ciekawe, ich zwolennicy na Zachodzie wydają się być niezadowoleni z jakichkolwiek doniesień o zbrodniach palestyńskich.

Setki dziennikarzy, w tym wielu z mediów głównego nurtu, podpisało petycję potępiającą relacje z wojny w mediach głównego nurtu jako zbyt proizraelskie. W petycji wspomniano o 7 października, ale go nie potępiono, nazywając go jedynie „atakiem” i wspominając, że Izraelczycy, w tym osoby starsze i dzieci, zostali „schwytani”, a nie porwani. Chcą, aby media jedynie relacjonowały kłamstwa Hamasu na temat rzekomych izraelskich „okrucieństw” i „ludobójstwa” Palestyńczyków. Inni zrywają kontakt z „New York Times” , ponieważ nie jest wystarczająco antyizraelski. Chcą nie tylko relacji o ofiarach palestyńskich, ale także wymazania wzmianek o masowym mordowaniu Żydów.

Podobnie jak ideolodzy w redakcjach, zwolennicy Hamasu wolą, aby media potwierdzały ich intersekcjonalną mitologię o państwie apartheidu popełniającym ludobójstwo na uciskanych Palestyńczykach. Właśnie dlatego tłum lewicowców skandujących między innymi o pragnieniu zniszczenia Izraela (a w konsekwencji ludobójstwa Żydów) szturmował w tym tygodniu biuro „New York Timesa”. A mimo to relacja „New York Timesa” przedstawiała to jako idealistyczne grupy demonstrantów mających dobre intencje, pragnących okazać „solidarność” z ofiarami palestyńskimi.

Podczas gdy lewicowcy twierdzą, że Izrael dopuszcza się skandalicznych czynów, w tym obiera za cel palestyńskich „dziennikarzy”, w swoich lamentach wygodnie pomijają fakt, że niektórzy z nich, w tym ci, którzy pracują dla głównych amerykańskich mediów, aktywnie współdziałają z terrorystami, zarówno w ukrywaniu okrucieństw, jak i rozpowszechnianiu swojego przesłania.

Przy tak stronniczym relacjonowaniu konfliktu łatwo zrozumieć, dlaczego wielu Amerykanów uwierzyło w fałszywe wyobrażenia na temat Izraela, które motywują ich do nawoływania do jego zniszczenia i okazywania obojętności na życie jego obywateli, w tym ofiar porwań, których zdjęcia na plakatach nadal są zrywane.

Jedną z przyczyn wzrostu antysemityzmu i przemocy wobec Żydów na amerykańskich ulicach i kampusach uniwersyteckich są wypaczone relacje medialne, które umożliwiły demonizację państwa żydowskiego i jego zwolenników. W tym kontekście historia palestyńskich fotografów, którzy przyłączyli się do horroru 7 października, jest ważnym elementem układanki, która pomaga wyjaśnić współudział amerykańskiego dziennikarstwa w propagowaniu nienawiści do Żydów i wprowadzaniu jej do głównego nurt polityki.

Jonathan S. Tobin – jest redaktorem naczelnym JNS (Jewish News Syndicate). Możesz go śledzić na Twitterze pod adresem: @jonathans_tobin.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

The Biden Administration’s Dangerous Solutions For Gaza

Nov16
The Biden Administration’s Dangerous Solutions For Gaza

Bassam Tawil

The assumption that the Palestinian Authority would fight terrorism in the Gaza Strip is completely incorrect and terribly dangerous. As he has already proven in the West Bank, Mahmoud Abbas has no intention of disarming any Palestinian armed group or arresting any terrorist. Pictured: Gunmen from a number of terrorist groups, including the Al-Aqsa Martyrs Brigades, Izaddin al-Qassam Brigades, Al-Quds Brigades, and Abu Ali Mustafa Brigades, hold what they called a “joint press conference” in Jenin refugee camp on February 25, 2023. (Photo by Jaafar Ashtiyeh/AFP via Getty Images)

  • If Abbas cannot and does not want to fight Hamas in the West Bank, there is no reason to believe that he will do otherwise in the Gaza Strip, where terrorist groups enjoy widespread support…
  • The assumption that the Palestinian Authority would fight terrorism in the Gaza Strip is completely incorrect and terribly dangerous. As he has already proven in the West Bank, Abbas has no intention of disarming any Palestinian armed group or arresting any terrorist. His preferred policy has always been to try and win over Hamas and other terrorist groups by offering them jobs and handouts as part of a reconciliation agreement that would result in the formation of a Palestinian unity government — in addition to being a perfect reason to ask the international community for money.
  • If Abbas is allowed to return to the Gaza Strip, he will undoubtedly continue with his policy of appeasement toward Hamas. He is not going to order his security forces to crack down on Hamas: he knows that his people would condemn him to death as a traitor who collaborates with Israel, just as they did with Egyptian President Anwar Sadat, who was assassinated in 1981.
  • The Biden administration should think very carefully before floating dangerous ideas. Before talking about the day after the Israel-Hamas war, the administration should first allow Israel to finish the job of eradicating Hamas and other terrorist groups in the Gaza Strip.
  • The Palestinian Authority, which pays salaries to terrorists who murder Jews and engages in anti-Israel incitement day-in and day-out, cannot be entrusted with any role in the Gaza Strip.

Biden administration officials believe that the Palestinian Authority (PA), headed by Mahmoud Abbas, should be brought back to the Gaza Strip after the Iran-backed Hamas terrorist group is removed from power.

The officials, including US Secretary of State Antony Blinken, appear convinced that the Gaza Strip and the West Bank should be unified in the post-Hamas era. On November 9, Blinken was quoted as saying that after the current Israel-Hamas war, the solution must “include Palestinian-led governance and Gaza unified with the West Bank under the Palestinian Authority.”

Days later, US National Security Adviser Jake Sullivan also floated the idea that the Gaza Strip and West Bank be unified under the control of the PA:

“Secretary Blinken also said that ultimately, we do want to see the reconnection, the reunification of control between the West Bank and Gaza under Palestinian leadership.

“The Palestinian Authority is the current leadership on the West Bank. But ultimately, it’s gonna [sic] be up to the Palestinian people to decide their future, who governs them, and the United States will support a process.”

These two ideas – reinstating the PA in the Gaza Strip and unifying the Gaza Strip and the West Bank – show that the Biden administration is utterly clueless about the reality on the ground and equally oblivious to the security threats facing Israel.

The Palestinian Authority was in control of large parts of the Gaza Strip between 1994 and 2007.

In 2005, Israel withdrew from the entire Gaza Strip after evacuating thousands of Jews from their homes and destroying more than 25 Jewish communities there. The Israeli pullout, known as the “Gaza disengagement,” saw Israel go back to the 1949 armistice line, leaving the entire Gaza Strip under the full security and civilian control of Abbas’s PA. Less than two years later, Hamas staged a coup against the PA and seized control of the Gaza Strip. The PA security forces were unable to prevent the coup and many of its officers quickly surrendered.

During the years that it ruled the Gaza Strip, the Palestinian Authority, first under Yasser Arafat and Abbas later, failed to stop Hamas and other Palestinian groups from carrying out terrorist attacks against Israelis. These attacks included a wave of suicide bombings and firing rockets and mortars at Israeli civilians and soldiers.

There were times when the PA, under pressure from the US and Western donors, did crack down on Hamas members in the Gaza Strip. That, however, was not done out of concern for Israel’s security, but because the PA viewed Hamas as a threat to its own rule over the Gaza Strip. Additionally, the crackdown was aimed at showing American and European donors that the PA was fighting terrorism.

Both Arafat and Abbas employed the revolving door policy: shortly after arresting terrorists, they would release them. An example of the revolving door policy can be seen in a document seized by Israeli security forces in 2002 and analyzed by the Meir Amit Intelligence and Terrorism Information Center, in a bulletin entitled “The Release of 27 Hamas and Palestinian Islamic Jihad Detainees.” The bulletin deals with the release of terrorist operatives who were detained by the Palestinian Authority, including those who were involved in bombing attacks and the manufacture of explosive devices and rockets. An examination of the names of the released operatives showed that some of them returned to terrorist activities and were involved in the planning, direction and carrying out of mass-casualty terrorist attacks.

In December 2001, after a wave of terrorist attacks against Israelis, then White House Press Secretary Ari Fleischer and State Department Deputy Spokesman Philip Reeker commented on Arafat’s failure to take measures against the terrorists. Fleischer said:

“The President thinks that this is the chance now for Yasser Arafat to demonstrate real leadership that is lasting, that is enduring, that puts people responsible for this away and does so in such a way that they cannot get out again and commit more terror. The President thinks it is very important that the Palestinian jails not only have bars on the front, but no longer have revolving doors at the back.”

Reeker, for his part, said that “there has to be sustained action by the Palestinian Authority against those individuals,” referring to suicide attacks in Jerusalem and Haifa.

“They need to bring them to justice, but they also need to take action against the infrastructure of those groups that support those individuals. And there’s absolutely no excuse for failure to take immediate and thorough action.”

Nearly two decades later, the US is still talking about the need for the Palestinian Authority and its current leader, Abbas, to take measures against terrorists – this time in the areas controlled by Abbas’s security forces in the West Bank.

Needless to say, Abbas has done almost nothing to disarm the many terrorist groups active in areas controlled by his security forces in the West Bank. Abbas even rejected an American security plan to combat terrorism that was prepared by US Army Lieutenant General Michael Fenzel, who coordinates between the US administration and the PA security forces. Fenzel planned to establish a special force of several thousand PA security personnel who would be stationed in the cities of Nablus and Jenin to fight against the armed terrorist groups and allow the PA to regain security control. Abbas tried to convince the Biden administration that he has a better way to combat terrorism: luring the terrorists with promises of amnesty, salaries and vehicles in exchange for them laying down their weapons.

The Palestinian Authority’s refusal for the past two years to go after the numerous terrorist groups operating under its nose in the West Bank has led to a massive upsurge in terrorist attacks against Israelis, and was probably one reason Prime Minister Benjamin Netanyahu got re-elected: to deal with it.

Instead of combating terrorism, Abbas chose to suspend security coordination with Israel. The security coordination is not only important to Israel, but it is what has kept Abbas and the PA in power in the West Bank. Were it not for the security coordination and Israel’s presence in the West Bank, the PA would have collapsed long ago and Hamas — as it did with Gaza — and would have seized control of Palestinian cities, including Ramallah, the de facto capital of the Palestinians.

The assumption that the Palestinian Authority would fight terrorism in the Gaza Strip is completely incorrect and terribly dangerous. As he has already proven in the West Bank, Abbas has no intention of disarming any Palestinian armed group or arresting any terrorist. His preferred policy has always been to try and win over Hamas and other terrorist groups by offering them jobs and handouts as part of a reconciliation agreement that would result in the formation of a Palestinian unity government — in addition to being a perfect reason to ask the international community for money.

Abbas’s latest attempt to win over Hamas was in late June, when he invited the terrorist group to a “national unity” conference in Cairo, Egypt. If Abbas is allowed to return to the Gaza Strip, he will undoubtedly continue with his policy of appeasement toward Hamas. He is not going to order his security forces to crack down on Hamas: he knows that his people would condemn him to death as a traitor who collaborates with Israel, just as they did with Egyptian President Anwar Sadat, who was assassinated in 1981.

If Abbas cannot and does not want to fight Hamas in the West Bank, there is no reason to believe that he will do otherwise in the Gaza Strip, where terrorist groups enjoy widespread support. It is important to remember that it was under both Abbas and Arafat that Hamas flourished and amassed weapons. The two Palestinian leaders never used the thousands of security officers on their payroll to wipe out the terrorists. Abbas and Arafat had the security forces to accomplish this, but chose not to do so.

The idea of unifying the Gaza Strip with the West Bank is every bit as dangerous as the idea of relying on the Palestinian Authority to combat terrorism. Reconnecting the two areas would mean allowing thousands of terrorists and their supporters in the Gaza Strip to move to the West Bank, including the hilltops overlooking Tel Aviv and Ben Gurion International Airport. It would also mean jeopardizing the lives of hundreds of thousands of Israelis living in different parts of the West Bank. Unifying the two areas would pave the way for Iran and its proxies, including Palestinian Islamic Jihad and Hezbollah, to turn the West Bank into another base for Jihad (holy war) against Israel.

Has anyone asked the Palestinians in the West Bank whether they would like to see tens of thousands of impoverished Gazans flood into their cities and villages? First, there is not enough room in the West Bank to absorb a large number of Gazans. Second, such a move would be an unbearable burden on the Palestinian economy.

The Biden administration should think very carefully before floating dangerous ideas. Before talking about the day after the Israel-Hamas war, the administration should first allow Israel to finish the job of eradicating Hamas and other terrorist groups in the Gaza Strip. Because of the extreme care that Israel is taking to limit harm to civilians, this mission will probably take months to accomplish. Only then can the question of Gaza’s governance be properly discussed.

What is certain is that the Palestinian Authority, which pays salaries to terrorists who murder Jews and engages in anti-Israel incitement day-in and day-out, cannot be entrusted with any role in the Gaza Strip.

Bassam Tawil is a Muslim Arab based in the Middle East.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

‘Israel and the Jewish People Are Not Going Anywhere’: Celebrities Show Support at Historic DC Rally

Nov16
‘Israel and the Jewish People Are Not Going Anywhere’: Celebrities Show Support at Historic DC Rally

Shiryn Ghermezian

Debra Messing speaking at the “March for Israel” rally in Washington, DC on Nov. 14, 2023. Photo: Screenshot

Celebrities in attendance at the historic pro-Israel rally in Washington, DC, on Tuesday urged the crowd of nearly 300,000 people to remain steadfast, resilient, and even “disruptive” in their support for the Jewish state, as it continues to fight Hamas in the Gaza Strip and seeks to rescue the hostages taken from Israel by the terrorist organization on Oct. 7.

The “March for Israel” rally in the US capital — which made history for being both the largest ever pro-Israel gathering and the largest Jewish gathering in US history — was organized by the Conference of Presidents of Major American Jewish Organizations and the Jewish Federations of North America. Organizers said over 290,000 people attended and 250,000 others tuned in via livestream. The event was meant to showcase the American people’s support for Israel and the return of the hostages taken by Hamas, as well as their condemnation of rising antisemitism in the US.

Jewish actress and former Will & Grace star Debra Messing was one of the celebrities in attendance who addressed the crowd. She began by saying, “I know you are in pain. I know you are afraid. I know you feel alone and abandoned by people you thought were your friends. I know you feel misunderstood and maligned. I know because I do, too.”

“Looking out at all of us today, also know that we are not alone because we have each other,” she added. Messing talked about the “tsunami of hate” and rise in antisemitism that has impacted Jews around the world since the Oct. 7 Hamas terrorist attacks, as well as the “deafening silence” from much of the international community in the aftermath of the Oct. 7 massacre attacks, in which Hamas terrorists killed over 1,200 people in Israel and kidnapped more than 240 others as hostages.

“We see clearly now. We see naked, virulent Jew-hatred being disguised as a noble call for liberation. And we reject it,” Messing said.

“What does Israel’s defense in response to a terrorist attack have to do with an elderly Jewish man in California killed for holding an Israeli flag?” she asked, referring to the death of 69-year-old Paul Kessler at a rally near Los Angeles earlier this month.

“This is madness. This is terrorism,” Messing noted. “But we will win. We always have. We are strong, resilient, and devoted. And we will not lose ourselves. We will worry for our global Jewish family and also hurt for the innocent Palestinians used as human shields by Hamas. We will work to eviscerate Hamas and also pray for a free and flourishing Gaza.”

Messing’s speech focused largely on the 240 hostages taken by Hamas terrorists and she held a moment of silence for them.

“We will remember and work for the release of the 240 hostages as well as for the safety of the 2.2 million Gazans also held hostage by Hamas,” she said. “We will pray for the success of the IDF [Israel Defense Forces] in a war Israel did not start and did not want, but a war Israel will win because we must. Those who hate us deny our humanity and right to exist. No matter. We know who we are. We know that even in — especially in – darkness, we stand united, proud, resolute … we too will prevail.”

Messing noted that children and elderly were among the hostages in Gaza. “We cannot allow the world to move on,” she said. “We must not rest until these families are made whole.”

The “March for Israel”  event also featured performances by Israeli singers Omer Adam and Ishay Ribo, Jewish reggae singer and rapper Matisyahu, and the Maccabeats acapella group.

Sporting two necklaces with the Star of David, Jewish actor Michael Rapaport briefly addressed the crowd and told the young people in the audience to “‘stay strong, sane, and disruptive” before he introduced two college students who discussed the rise of antisemitism taking place on their college campuses.

Rapaport also called for the immediate return of the hostages taken by Hamas and said “there cannot be a ceasefire until the hostages are home.” He declared, “I have never felt this prideful to be Jewish in my life. It’s been a crazy time but Jewish people around the world, we have seen it all. We have heard it all. Israel is not going anywhere. Jewish people are not going anywhere.”

Broadway star Tova Feldshuh talked to the crowd about not wanting to change her Hebrew name to a more Western one in order to advance her career.

“We stand here in the tens of thousands, and usually even if you have 10 Jews you have 10,000 opinions. But today, we stand in the thousands to say Am Yisrael chai, ‘the people of Israel live,’” said the Israel Peace Medal recipient, who played former Israeli Prime Minister Golda Meir in the play Golda’s Balcony. 

She added: “We stand here firm against global antisemitism. We stand firm in confrontation with antisemitism here in these United States. We stand here to say, ‘Enough.’ We are now engaged in a battle reaching beyond any Arab-Israeli conflict. We are engaged in a battle fighting for a civilized world. We stand here knowing that the halls of our universities should be havens of enlightenment and moral clarity, and not places where Jewish students, Jewish faculty, or any minority feels outcast and afraid of being physically abused.”

Feldshuh said that although she is short, she stands “tall for the almost 200 innocent citizens, almost 200 Israeli children of Israel who are now orphaned, for the 240 innocent citizens of Israel still held in captivity by Hamas, for the kidnapped babies, and the Holocaust survivors abducted and hidden somewhere in Gaza.”

She also told college and university presidents that remaining silent as antisemitic incidents take place on their campuses is equal to complicity. She quoted Jewish physicist Albert Einstein who said, “The world will not be destroyed by those who do evil but by those who watch them and do nothing.”

Others who spoke at the rally included Natan Sharansky, CNN host Van Jones, US Rep. Ritchie Torres (D-NY), US Sen. Chuck Schumer (D-NY), American actor and comedian Brett Clifford Gelman, and others.

Yasmine Pahlavi, who is married to Reza Pahlavi — the exiled crown prince of Iran and son of Iran’s last Shah — also attended the rally, carrying an Israeli flag and the previous national flag of Iran — which was changed after the 1979 Islamic revolution.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Palestyna, czyli ostrze włóczni

Nov15

Palestyńscy cywile wychodzący z Gazy. (Zrzut z ekranu wideo)

Palestyna, czyli ostrze włóczni

Andrzej Koraszewski

Izraelski politolog, Shany Mor opublikował obszerny esej o ekstazie i amnezji. Analizuje tragedię Palestyńczyków, porównując ten naród do włóczni trzymanej w coraz to innych rękach. Autor próbuje zrozumieć powtarzające się klęski palestyńskiego narodu, którego krótka historia opiera się na założeniu, że jego istnienie zależne jest od likwidacji narodu żydowskiego. Wykluczenie możliwości jakiegokolwiek kompromisu skazuje ten naród na okazjonalne wybuchy morderczej ekstazy i kolejne dramatyczne porażki, wywołujące potrzebę zapomnienia o uniesieniu i przetworzenie klęski w kult męczeństwa, a własnych napaści na agresję ze strony tych, którzy mieli być ofiarami.

Patrząc dziś na twarze ludzi wychodzących z białymi flagami z miasta Gaza, trudno się nie zgodzić z tymi, którzy twierdzą, że jest to kolejna Nakba. Nieliczni arabscy dysydenci nie mają wątpliwości, że wina za każde utracone palestyńskie życie spoczywa na barkach władców Gazy.

Wcześniejsze wojny wywołane przez Hamas dżihadyści z Gazy mogli próbować prezentować jako zwycięstwo ponieważ Izrael miał zawsze związane ręce i nie miał szans na likwidację tej bazy terrorystycznej. Nadal nie wiemy, czy i tym razem Izrael nie zostanie zmuszony do zawieszenia broni, ani tego, jak rozwinie się sytuacja na innych frontach.

Po 7 października nie słyszeliśmy ani w Gazie, ani w Autonomii Palestyńskiej, ani w palestyńskiej diasporze głosów „nie w naszym imieniu” (jak się wydaje jedynym wyjątkiem był Bassem Eid, chociaż trzeba niezwykłej odwagi, żeby głośno wyrażać sprzeciw). Przeciwnie widzieliśmy zachwyt dla wyczynów morderców i uwielbienie samej zbrodni. Mieszkająca w Wielkiej Brytanii Palestynka przed kamerami telewizji wykrzyczała, że “Nic nigdy nie będzie w stanie cofnąć tej chwili triumfu, tej chwili oporu, tej chwili zaskoczenia, tej chwili upokorzenia syjonistycznego tworu – nic, nigdy”. Te słowa nie były jakimś odosobnionym głosem zwyrodniałego człowieka, w tym momencie to był najbardziej typowy głos palestyńskiego społeczeństwa.   

Ta ekstaza była zdaniem Shany Mora niezwykle charakterystyczna. Naród palestyński rodził się jako dziecko islamskiej nienawiści do niewiernych i jej szczególnej odmiany – nienawiści do Żydów. Izraelski politolog pokazuje powtarzające się cykle – arabska miłość do niemieckich nazistów, przekonanie o ideologicznej bliskości nazizmu i islamu, panarabski sprzeciw wobec żydowskiego osadnictwa w Palestynie, podżeganie do mordowania Żydów przed drugą wojną światową i podczas wojny, entuzjazm i absolutna pewność w 1947 roku, że ostateczne rozwiązanie jest w zasięgu ręki (praktycznie pełna jednomyślność palestyńskich Arabów) i psychologiczne kłopoty ze zrozumieniem przyczyn późniejszej klęski. (W tym momencie było to o tyle zrozumiałe, że przytłaczająca przewaga militarna pięciu arabskich armii nad siłami izraelskimi czyniła przegraną czymś niewyobrażalnym. O zwycięstwie zadecydowało morale Izraelczyków i czechosłowacka broń. Zachód nie zamierzał chronić Żydów przed eksterminacją, a Wielka Brytania nie tylko wyszkoliła i uzbroiła jordańską armię, ale była to armia dowodzona przez brytyjskich oficerów.) Po klęsce własną napaść trzeba było przerobić na agresję ze strony tych, którzy  mieli być ofiarami, konsekwencje przegranej trzeba zmienić na okrucieństwo ze strony świata i męczeńską legendę założycielską narodu. Nakba oznacza dramat, że nie powiodło się ludobójstwo.

Palestyńscy Arabowie wraz z ich ówczesnym przywódcą Wielkim Muftim Jerozolimy Aminem al-Husajnim byli w 1947 roku siłą sprawczą, ale równocześnie ostrzem włóczni panarabskiego nacjonalizmu, bazującego na ideologii islamskiej rekonkwisty.

Jeśli wyjściowy entuzjazm do wymordowania Żydów był panarabski, to konsekwencje klęski dotknęły najmocniej palestyńskich Arabów, (którzy na domiar wszystkiego zostali po klęsce całkowicie odrzuceni przez arabskich braci, oferujących im tylko prawo do dalszej walki z Żydami).

Shany Mor pisze, że ten cykl powtarza się co pokolenie. W 1967 roku arabski świat żył nadzieją (wręcz pewnością), że likwidacja Izraela będzie szybka i ostateczna. Palestyńska sprawa była teraz ostrzem włóczni będącej w rękach walczących o wyzwolenie „trzeciego świata”, czyli mówiąc inaczej, gorącym frontem zimnej wojny. Armia egipska i armia syryjska były uzbrojone przez Związek Radziecki, zaś prozachodnia Jordania dała się porwać morderczemu entuzjazmowi. Wojna 1967 roku miała być „godziną zemsty”, w całym świecie arabskim nigdzie nie było widać przeciwników wojny, nie było arabskich wieców na rzecz pokoju, ani głosów „nie w moim imieniu”. Świat arabski był jednomyślny, „Palestyńczykom” nie obiecywano żadnego państwa, dla nich nagrodą miało być samo prawo udziału w mordowaniu Żydów.   

Klęska spadła jak grom z jasnego nieba. Nie było jednak potępienia awanturnictwa, nie było rozliczania przywódców, nie było analizy klęski. Niemal natychmiast (i to bez żadnej ironii), zaczęto określać tę wojnę jako „izraelską agresję z 5 czerwca”). 

„Podobnie jak w przypadku pierwszej wojny arabsko-izraelskiej – pisze Mor – wspomnienia entuzjazmu zostały wyparte, a mitologia klęski zaczęła przybierać znacznie większe rozmiary niż rozmiar samej klęski. Tak więc, okrągłe rocznice wojny sześciodniowej były w świecie arabskim w dużej mierze oznaczane jako 20, 40 lub 50 lat od “początku okupacji.”

Jordania w wyniku klęski utraciła anektowaną wcześniej Judeę i Samarią (którą ochrzciła jako „Zachodni Brzeg”), Egipt utracił Gazę (utracił również Synaj, ale otrzymał go ponownie w zamian za traktat pokojowy). Klęska arabskiej wojny z Żydami została przerobiona na dramat okupowanych Palestyńczyków.

Oczywiście możemy się tu doszukiwać śladów działań znakomitych radzieckich specjalistów od czarnej propagandy, ale izraelskiego politologa interesuje przede wszystkim pytanie, jak hartowała się dusza palestyńskiego narodu.

Czy po uwolnieniu się od jordańskiej i egipskiej okupacji pojawiły się w narodzie palestyńskim jakiekolwiek aspiracje do samostanowienia obok państwa żydowskiego? Był to nadal czas zimnej wojny, Palestyńczycy mieli być w awangardzie walki z kolonializmem i imperializmem. Aspiracją nie miał być pokój i dobrobyt, a likwidacja Izraela. Trwałość tych aspiracji po zakończeniu zimnej wojny najlepiej ilustruje intifada 2000 roku.     

Radziecki model „ruchów pokojowych” przetrwał upadek ZSRR i dzięki działaniom różnych byłych oficerów politycznych, zakorzenił się mocno w szeregach zachodnich liberalnych elit. Walka z rasizmem, kolonializmem i imperializmem przeniosła się na arenę dyplomatyczną i na uniwersyteckie campusy zaś Palestyńczycy dostali nowe zadania na drodze do wyzwolenia świata od wszelkiego zła. Zachód i izraelski obóz pokojowy oferowali Palestyńczyków Arafatowi, a ten gwarantował kontynuację haseł „syjonizm to rasizm” i „Palestyna będzie wolna od rzeki do morza”.            

Trzecia wojna, o której pisze Shany Mor, była zasadniczo odmienna od poprzednich, ponieważ była reakcją na propozycję palestyńskiego państwa obok państwa żydowskiego. Wcześniej, od 1978 roku widzieliśmy gwałtowny wzrost siły radykalnego islamu, co było związane zarówno ze zwycięstwem nad niewiernymi w Afganistanie, jak i z powstaniem Islamskiej Republiki Iranu. Palestyński ruch narodowy, również wtedy, kiedy był spleciony z niemieckim nazizmem, jak i kiedy korzystał z radzieckiego wsparcia militarnego i propagandowego, miał od samego początku religijny fundament. Zaakceptowanie własnego państwa obok państwa żydowskiego byłoby zdradą wartości religijnych islamu.

Intifada w 2000 roku była wojną terroru skierowanego niemal wyłącznie przeciw izraelskiej cywilnej ludności, z udziałem dziesiątków religijnych fanatyków-samobójców, uczciwie wierzących w pośmiertne nagrody za mordowanie niewiernych w postaci tłumu czarnookich dziewic. To był dżihad, czyli walka o zwycięstwo islamu nad światem, w której Palestyńczycy byli ostrzem włóczni Allaha.  Ponownie widzieliśmy orgiastyczny entuzjazm, pełne poparcie i potrzebę amnezji, kiedy efektem okazała się budowa muru bezpieczeństwa, rozpad palestyńskiej gospodarki i zapotrzebowanie na nowe legendy o krzywdzie, o niegodziwości Żydów i czystości ofiar dla Allaha i narodu.    

Shany Mor podkreśla, że za każdym razem Palestyńczycy są nie tylko częścią globalnych ideologii, nie tylko stają się ich symboliczną szpicą, ale również największymi ofiarami fałszywych narracji i nieustającego samooszustwa.             

Kolejna palestyńska katastrofa, rozpoczęta orgią bestialstwa 7 października, była powtórzeniem wzoru z tamtych trzech katastrof. Mimo wszystkich różnic, dynamika tych działań jest podobna.    

Zewnętrzne antysemickie ruchy wzmacniają odwieczny islamski antyjudaizm, tworząc tożsamość narodową silniej nastawioną na mord i zniszczenie niż na budowanie normalnego życia.

„Istniała większa sprawa – pisze Mor – która przynajmniej częściowo przywłaszczyła sobie sprawę antyizraelską w ten sam sposób, w jaki zrobił to globalny dżihad ostatnim razem, w ten sam sposób, w jaki blok sowiecki zrobił to wcześniej, i w ten sam sposób, w jaki zatwardziali faszyści zrobili to jeszcze wcześniej. Globalny program antykolonializmu i lewicowej polityki tożsamości uznał istnienie Izraela za najgorszy przykład białego, europejskiego kolonializmu na świecie, a sprawę palestyńską za jego prawowitego wroga. Rezultat jest taki sam: niedokończony projekt wyzwolenia narodowego, który jest możliwy do rozwiązania dla pragmatyków, zostaje przeformułowany jako kosmiczna walka ze złym bytem, którego istnienie stoi na drodze do sprawiedliwości.”

Ponownie pojawił się entuzjazm, przekonanie o słabości wroga i jedność w szeregach.  

Po ponad miesiącu od zachwytu dla własnego bestialstwa znów pojawia się przekonanie o krzywdzie, lament „napadniętej” ofiary i apele do świata o ratunek.

Świat arabski jest dziś jednak podzielony. Z wielu stron pojawiły się głosy, że rozprawa z Hamasem musi być doprowadzona do ostatecznego końca. Inni maję nadzieję, że ta klęska rozpali na nowo nienawiść do Izraela i wolę walki.

Ci, którzy wychodzą dziś z miasta z białymi flagami to uczniowie szkół UNRWA, których nauczyciele uczyli dzieci od najmłodszych lat podziwu dla morderców i mordowania Żydów z zimną krwią, posługiwali się podręcznikami, za które płaciła Europa i Ameryka, uczyli strzelania i walki wręcz. (Nie uczyli się nigdy, że pokój z Żydami jest możliwy.)

Miliony sympatyków „Palestyńczyków” są równie odpowiedzialne za tę klęskę i za dzisiejszy los Palestyńczyków jak terroryści Hamasu i terroryści z Teheranu. Dla zachodniej lewicy „Palestyna” jest ojczyzną proletariatu.

Tymczasem w Teheranie radość i ekstaza.

Kilka dni temu, irański Minister Kultury i Przewodnictwa Islamskiego Mohammad Mehdi Esmaili ogłosił, że dzień 7 października, dzień masakry dokonanej przez Hamas, w której zginęło 1400 cywilów w Izraelu, zostanie oznaczony w kalendarzu perskim jako „Dzień epickiego męstwa młodych Palestyńczyków”. Dla Islamskiej Republiki Iranu Palestyna jest nadal ostrzem włóczni w rękach Allaha, dla zachodnich pełnych empatii sympatyków „Palestyny”, to nieszczęsny naród straszliwie gnębiony przez Żydów.     

Czy Palestyńczycy mają szansę na inne przywództwo? Po tym, co Palestyńczykom zrobili Arabowie i reszta świata, chwilowo nie ma i nie może być żadnej nadziei. 

Andrzej Koraszewski – Publicysta i pisarz ekonomiczno-społeczny. Ur. 26 marca 1940 w Szymbarku, były dziennikarz BBC, wiceszef polskiej sekcji BBC, i publicysta paryskiej „Kultury”. Więcej w Wikipedii. Facebook

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com