---

Mokry sen Goebbelsa

Gary Cohen

---

Joseph Goebbels, hitlerowski minister „Oświecenia Publicznego i Propagandy”, wierzył w potęgę kłamstwa. „Jeśli powtarzasz kłamstwo wystarczająco często, staje się ono prawdą”. A także: „Im większe kłamstwo, tym większa szansa, że zostanie zaakceptowane”.

Goebbels marzył o świecie, w którym Żydzi byliby znienawidzeni, budziliby strach, obwiniano by ich o wszelkie nieszczęścia świata, nieustannie atakowano i wykluczano ze społeczeństwa. Stworzył rzeczywistość, w której Żydzi byli fizycznie i słownie napastowani na ulicach, żydowskie przedsiębiorstwa bojkotowano, atakowano i dewastowano, synagogi podpalano, a oszczerstwa o mordach rytualnych, wezwania do „ostatecznego rozwiązania” i eksterminacji Żydów znajdowały aprobatę i były powtarzane przez większość jego rodaków – niezależnie od tego, czy byli członkami partii nazistowskiej, czy nie.

Brzmi znajomo?

Co by było, gdyby…

Pomimo ogromnych wysiłków i niewątpliwego talentu propagandowego Goebbels nie doczekał chwili, w której jego wynaturzona ideologia zyskałaby powszechną akceptację. Przeciwnie, została zdecydowanie odrzucona przez przytłaczającą większość ludzi na całym świecie i pokonana ogromnym kosztem przez „najwspanialsze pokolenie” w największym konflikcie zbrojnym, jaki kiedykolwiek znał świat.

Gdyby tylko Goebbels dysponował narzędziami, które mamy dzisiaj. Gdyby tylko miał influencerów z TikToka, internetowych wojowników i boty na Twitterze. Gdyby tylko miał do dyspozycji gorliwych, moralnie zagubionych studentów, indoktrynowanych i radykalizowanych przez cynicznych profesorów z prestiżowych uczelni Ligi Bluszczowej, cieszących się gwarancją stałego zatrudnienia. Gdyby tylko miał całe zastępy zadufanych w swojej moralnej wyższości liberałów, wykrzykujących hasła, których nie rozumieją, i bezmyślnie powtarzających ideologię oraz postulaty ludobójczych fanatyków.

Gdyby tylko miał do dyspozycji katarskie miliardy, by przemycać swoją nienawiść do programów nauczania zachodnich uniwersytetów, fundować katedry akademickie, kupować wpływy w mediach i wybielać ludobójczy antysemityzm za pośrednictwem szanowanych organizacji pozarządowych. Gdyby tylko miał własną wersję Al-Dżaziry o globalnym zasięgu. Gdyby tylko miał dostęp do uległych, populistycznych, żądnych kliknięć mediów i światowych sieci informacyjnych.

Gdyby tylko… Podejrzewam, że wszyscy mówilibyśmy dziś po niemiecku. Oczywiście z wyjątkiem nas, Żydów.

Nowa odsłona najstarszej nienawiści

Dzisiejszy antysemityzm nie maszeruje już w równych szeregach, wybijając krok nazistowskim marszem. Nadciąga szeroką falą, błyskawicznie, opatrzony hashtagami, wiralowy, akademicki i intersekcjonalny. Nosi kefiję, dzierży tęczową flagę, a jednocześnie nawołuje do ludobójstwa i unicestwienia państwa żydowskiego. Publikuje na TikToku absurdalne filmiki o oporze i dekolonizacji, obierając za cel dzieci i posługując się głodem. Przemawia językiem wolności, oporu i praw człowieka, maszerując ramię w ramię z tymi, którzy dążą do eksterminacji Żydów, a następnie do zniszczenia cywilizacji zachodniej.

Współczesny antysemityzm przybiera postać antysyjonizmu. Students for Justice in Palestine, CUAD i podobne organizacje, wspierane milionami dolarów pochodzącymi od niejasnych grup powiązanych z Bractwem Muzułmańskim, Hamasem, Katarem i Iranem, zamieniły zachodnie kampusy uniwersyteckie w ideologiczne pola bitew. Żydowscy studenci donoszą o groźbach, nękaniu, wykluczaniu, a nawet przemocy. Biblioteki są blokowane. Drzwi zamykane na łańcuchy. Żydom po raz kolejny odmawia się wstępu. To nie jest aktywizm. To faszyzm!

Sama myśl, że można by odmówić dostępu czarnoskórym studentom, studentom muzułmańskim czy jakiejkolwiek innej mniejszości, budziłaby powszechne oburzenie, co jest zupełnie oczywiste.

Blichtr i splendor

Celebryci, aktorzy, muzycy, modelki, pisarze i komentatorzy prześcigają się w próbach wskoczenia do tego pociągu. Nagłaśniają propagandę Hamasu, nadając jej tym samym pozory wiarygodności. Czują się zobowiązani do publikowania emocjonalnych deklaracji „solidarności”. Mogą wiedzieć niewiele albo zgoła nic, a rozumieć jeszcze mniej, ale to ich nie powstrzyma. Choć zwykle ogranicza ich to do populistycznych sloganów i jawnie rasistowskich obelg, których nigdy nie odważyliby się skierować przeciwko jakiejkolwiek innej mniejszości.

Goebbels po prostu nie posiadałby się z zachwytu!

Potem przychodzą ci, którzy to wszystko umożliwiają: dziennikarze, publicyści, influencerzy, zawodowi prowokatorzy, którzy doskonale wiedzą, co robią, a mimo to robią swoje. Oportuniści uganiający się za polubieniami. Pismacy realizujący własną agendę. Świętoszkowaci pozerzy afiszujący się ze swoją cnotą, którzy rozgłaszają kłamstwa i propagandę Hamasu, demonizują Izrael i podżegają do nienawiści wobec Żydów, jednocześnie pozując na moralnych obrońców prawdy i sprawiedliwości.

Odkąd Hamas dokonał najbardziej brutalnej masakry Żydów od czasów Holokaustu, świat zachodni i instytucje międzynarodowe całkowicie straciły orientację. Moralną jasność zastąpiły odwrócenie wartości moralnych i tchórzostwo. Świat ledwie zdążył zatrzymać się, by uświadomić sobie grozę wydarzeń 7 października, a już przeniósł uwagę na pytanie, jak Izrael w ogóle śmie odpowiedzieć.

Izrael, wciąż wstrząśnięty atakiem i ogromem rzezi, został w jakiś sposób niemal natychmiast okrzyknięty agresorem. Hamas, kult śmierci odpowiedzialny za niewyobrażalne okrucieństwa, którego statut mógłby napisać sam Goebbels, wyniesiono na piedestał, romantyzując jego członków jako bojowników „ruchu oporu”. Hasło „Wszelkimi niezbędnymi środkami”, które najwyraźniej miało racjonalizować, a nawet usprawiedliwiać rzeź, stało się ulubionym okrzykiem aż nazbyt chętnego do jego skandowania tłumu.

I wtedy na scenę wkraczają media społecznościowe…

Według Institute for Strategic Dialogue w dniach bezpośrednio po masakrze odnotowano niewiarygodny wzrost liczby antysemickich komentarzy pod filmami na YouTubie dotyczącymi konfliktu – aż o 4963 procent. Oskarżenia o ludobójstwo pojawiły się, zanim Izrael zdążył w ogóle zareagować. Nastąpił gwałtowny wzrost liczby antysemickich treści na TikToku. Na platformie X antysemickie hashtagi przez wiele dni należały do najpopularniejszych. Dawne oszczerstwa o mordach rytualnych powróciły w nowej odsłonie, a bezpodstawne oskarżenia krążyły w sieci, opatrzone emotikonami i prezentowane w formie karuzel slajdów. Influencerzy, nieznający historii i niemający pojęcia o polityce, publikowali memy gloryfikujące męczeństwo – wszystko w imię sprawiedliwości.

Liga Przeciw Zniesławieniu (ADL) odnotowała w Stanach Zjednoczonych niemal 3615-procentowy wzrost liczby incydentów antysemickich w ciągu pierwszych trzech miesięcy po 7 października. We Francji wzrost wyniósł 1000 procent. W całej Europie tendencja ta się utrzymuje. W Wielkiej Brytanii liczba przestępstw z nienawiści potroiła się. To już nie jest margines. Nie dzieje się to dłużej w ukryciu ani szeptem. Nienawiść do Żydów wyszła z cienia, jest głośna, demonstracyjna i przeniknęła do głównego nurtu. Antysemityzm w internecie osiągnął rozmiary epidemii.

Firmy zarządzające mediami społecznościowymi niemal nie reagują. Nienawiść napędza zaangażowanie. Zaangażowanie generuje przychody. „Wielkie kłamstwo” Goebbelsa stało się dziś lukratywną strategią zarabiania na treściach.

Na samą myśl o takich sukcesach Goebbelsowi ciekłaby ślinka.

Problem tkwi w instytucjach

„Zaufane” instytucje, powołane po to, by podobne okropności nigdy więcej się nie powtórzyły, poniosły sromotną klęskę. Wolały milczeć albo wręcz przyłączyły się do chóru, podsycając jeszcze większą nienawiść.

ONZ, której w jakiś sposób zajęło około 60 dni samo uznanie faktu przemocy seksualnej popełnionej przez Hamas wobec izraelskich kobiet, nie traciła ani chwili, by oskarżyć Izrael o zbrodnie wojenne i potępić jego działania militarne, podczas gdy Izrael broni się na siedmiu frontach. Agencje ONZ, takie jak UNRWA, są współwinne terroryzmu wymierzonego w Izrael, a także brutalnego traktowania, wykorzystywania i poświęcania zwykłych mieszkańców Gazy przez Hamas.

„Powszechne” przestępstwa na tle seksualnym i związane z płcią…

Human Rights Watch i Amnesty International publikują jawnie antysemickie, powierzchowne i niezgodne z faktami raporty, a także wysuwają bezpodstawne oskarżenia wobec państwa żydowskiego o ludobójstwo, czystki etniczne, apartheid i wiele innych rzeczy. Organizacjom feministycznym, sojuszom LGBTQ+ i organizacjom antyrasistowskim łatwiej jest oskarżać i potępiać Izrael, dysponując znikomymi dowodami lub nie mając ich wcale, niż potępić ludobójczy kult śmierci odpowiedzialny za skrajną przemoc seksualną i masową rzeź, którą sami sprawcy rejestrowali na żywo.

Międzynarodowe trybunały karne utraciły wszelką wiarygodność, wyrządzając nieodwracalne szkody międzynarodowemu systemowi sprawiedliwości, kiedy zaczęły rozpatrywać i legitymizować bezpodstawne oskarżenia o ludobójstwo oraz wydawać nakazy aresztowania izraelskich przywódców. Tymczasem prawdziwi ludobójczy maniacy z Hamasu są chronieni. System międzynarodowy, zbudowany rzekomo po to, by zapobiec kolejnemu Holokaustowi, służy dziś za osłonę tym, którzy planują następny.

Goebbels byłby doprawdy dumny!

Romans świata islamu z faszyzmem nie jest niczym nowym

Podczas II wojny światowej wielki mufti Jerozolimy, Hadż Amin al-Husajni, otwarcie kolaborował z nazistami. Spotkał się z Hitlerem. Blokował przyjmowanie żydowskich uchodźców. Pomagał tworzyć muzułmańską dywizję Waffen-SS. Rozpowszechniał nazistowską propagandę w całym świecie arabskim. Popierał „ostateczne rozwiązanie” i żałował jedynie, że nie zostało ono w pełniejszym zakresie zrealizowane na Bliskim Wschodzie.

Ten sojusz między radykalnym islamem a ideologią nazistowską nie jest przedmiotem spekulacji. To fakt historyczny. Ma charakter ideologiczny i pozostaje żywy do dziś. Hamas, Hezbollah i irańscy mułłowie – wszyscy oni podtrzymują to dziedzictwo, łącząc religijny fanatyzm z ludobójczym antysemityzmem, przebranym za „ruch oporu”. Nie chcą pokoju ani „rozwiązania dwupaństwowego”. Są zdecydowani unicestwić państwo żydowskie i dokonać ludobójstwa wszystkich Żydów.

Ach, ta ironia

Kiedy miało to największe znaczenie, liberalny Zachód stanowczo i jednoznacznie przeciwstawił się Goebbelsowi i jego wynaturzonej ideologii.

Dziś jednak wielu dopinguje z boku, podczas gdy inni angażują się w to po uszy. Otuleni postępową retoryką i odziani w kefije (które, nawiasem mówiąc, są irackie, a nie palestyńskie), ci pożyteczni idioci zdają się błogo nieświadomi krwi, do której rozlewu się przyczyniają. Z drugiej strony są też tacy, którzy doskonale zdają sobie z tego sprawę, ale nie ma to dla nich żadnego znaczenia.

Domagają się bezpiecznych przestrzeni, jednocześnie grożąc żydowskim kolegom ze studiów i atakując ich. Walczą z uciskiem, celebrując terror. Wymachują tęczowymi flagami obok sztandarów tych, którzy bez chwili wahania powiesiliby ich na najwyższym dźwigu albo zrzucili z najwyższego budynku. Byłoby to śmieszne, gdyby nie było tak groteskowe.

Jeszcze nie tak dawno zapalali świece i zalewali media społecznościowe hashtagiem #MahsaAmini, z pasją wspierając irański ruch protestacyjny „Kobieta, Życie, Wolność”.

Ale to było wtedy. Dziś, najwyraźniej bardziej utożsamiając się z „policją moralności” islamskiego reżimu, nie mają żadnego problemu z opowiadaniem się po stronie tego samego reżimu, który ją zamordował i brutalnie stłumił protesty, zabijając ponad 500 osób i aresztując blisko 20 tysięcy.

Dla tak zwanych liberałów i postępowców wszystko można puścić w niepamięć, byle tylko występować przeciwko Izraelowi i Żydom.

Ironia jest absolutna. Ci, którzy twierdzą, że walczą z faszyzmem, z jego nietolerancją, uciskiem i przemocą, sami stali się jego oddziałami szturmowymi. Ci, którzy głoszą empatię, maszerują dziś, domagając się unicestwienia. Ci, którzy roszczą sobie prawo do moralnej wyższości, wskrzesili najstarszą nienawiść i nadali jej nową markę.

I oto jesteśmy

Świat zachodni woli Żydów w roli ofiar albo ludzi uległych. Nie jest jednak w stanie zaakceptować silnych Żydów, którzy stoją z podniesioną głową, bronią się, odnoszą zwycięstwa nad swoimi wrogami i wymierzają sprawiedliwość w imieniu swoich obywateli.

Powróciliśmy do świata, w którym Żydzi postrzegani są jako „obcy”, w którym masowe gwałty i rzeź są bagatelizowane albo negowane, ponieważ ofiarami byli Izraelczycy lub Żydzi. Znaleźliśmy się w punkcie, w którym jawny rasizm wobec Żydów stał się społecznie akceptowalny, być może bardziej niż kiedykolwiek.

Doskonały przykład widzieliśmy na festiwalu Glastonbury, gdzie tysiące osób na widowni entuzjastycznie przyjęły wygłoszoną z głównej sceny jawnie antysemicką tyradę i nawoływanie do zabijania Żydów.

Widzimy Żydów atakowanych na naszych ulicach, żydowskie przedsiębiorstwa dewastowane i bojkotowane, Żydów poddawanych ostracyzmowi i wykluczanych. Widzimy nieskrępowany rasizm antyżydowski i propagandę w renomowanych gazetach i mediach. Żydzi znów żyją w strachu – we własnych domach, w szkołach, w środkach transportu publicznego i w miejscach pracy. Przywódcy polityczni i społeczni milczą albo ograniczają się do pustych deklaracji, jednocześnie zabiegając o względy tych, którzy szerzą nienawiść. Niestety, nie ma w tym żadnej przesady.

Otwórzcie oczy. Rozejrzyjcie się!

Na Żydach nigdy się nie kończy

Żydzi są jedynie wskaźnikiem kierunku, w którym zmierza całe społeczeństwo. A społeczeństwo zachodnie zmierza prosto ku przepaści. Bez szybkich i zdecydowanych działań Zachód upadnie.

Po pozbyciu się Żydów ze świata ostatecznym celem Goebbelsa i jego szefa było bezwzględne zdławienie wszelkiej opozycji i ustanowienie tysiącletniego imperium, rządzonego przez „rasę panów”, którego nikt nigdy nie mógłby zakwestionować.

Islamizacja Europy: spotkanie Zachodu z szariatem. 

A gdyby tak zastąpić słowo „rasa” słowem „religia” (choć islam jest czymś znacznie więcej niż religią)? Przeczytajcie statut Bractwa Muzułmańskiego i statut Hamasu.

Przy pomocy i aktywnym współudziale postępowców Hamas oraz jego patroni – Katar, Iran, Turcja i inni – dokonali propagandowego przewrotu, którego Goebbels nigdy nie zdołał przeprowadzić.

---

---