Now we have the evidence. The BBC knowingly helped spread Hamas lies and hate

Danny Cohen

Hamas gunmen in the Gaza Strip. An internal report reveals that the BBC has knowingly spread Hamas propaganda and anti-Semitic hate – Ahmad Salem/Bloomberg

The leaked Prescott Report is a devastating document. It is an insider’s account of serious and widespread failings of impartiality, systemic bias and activist journalism spanning years of BBC news coverage.

It lays bare for the first time how senior BBC executives repeatedly tried to dismiss, downplay or excuse these failings in a total abdication of their responsibilities. In doing so, they failed to uphold the highest standards of public service journalism we must expect of the BBC.

Michael Prescott is a serious and respected journalist. As an adviser to the BBC’s Editorial Standards Committee for three years he had regular and detailed access to evidence of the BBC’s journalistic failures and groupthink.

His memo to the BBC’s Board exposes in forensic detail a deep and pervasive bias in the BBC newsroom and the chronic failure of the BBC’s most senior management to deal with it.

It also provides a compelling account of Mr Prescott’s loss of faith in the BBC leadership. This includes Director General Tim Davie and CEO of BBC News Deborah Turness, whose consistent modus operandi against all criticism appears to be to deny, defend and deflect.

For what is most striking about this report is the way it reveals how, having made such serious and misleading journalistic errors, BBC executives chose to hide them from the public rather than correct the record.

In doing so they consciously chose to mislead licence-fee payers. The idea that they should have been transparent with audiences about such serious failings does not seem to have occurred to anyone in a position of executive power.

Protecting the BBC’s reputation came before the duties and principles enshrined in the BBC’s Charter obligations.

Following disclosure of the BBC’s journalistic failings in its American Presidential election coverage, the revelations concerning the full extent of bias in the BBC’s coverage of the Israel-Hamas war are frankly shocking.

When The Telegraph earlier this year revealed the poisonous anti-Semitic social media posts of journalists regularly used by BBC Arabic, the BBC sought to downplay their role. Public statements referred to the men as “eyewitnesses” and “not BBC members of staff or part of the BBC’s reporting team”.

This leaked memo reveals that one of those men, Samer Elzaenen – who called on social media for Jews to be burnt as “Hitler did” – appeared on BBC Arabic 244 times between November 2023 and April 2025.

Ahmad Alagha, who described Jews as “devils” and Israelis as less than human, appeared a staggering 522 times on BBC Arabic news programmes during the same period. That is a remarkable amount of times to have been an “eyewitness”. Yet the truth of this has been hidden from licence-fee payers.

Not only was BBC Arabic routinely platforming Jew-hating journalists, it was also promoting Hamas lies over facts. A BBC Arabic article covering the harrowing story of a Yazidi sex slave rescued from Gaza devoted almost 600 words to a Hamas statement calling the woman a liar.

Faced with undeniable evidence of flagrant bias BBC executives chose, both in private and in public, to deliver a full-throated defence of BBC Arabic’s “exceptional journalism”.

And this rot is not confined to BBC Arabic.

The Prescott document also exposes how the BBC’s flagship current affairs programme Newsnight highlighted claims that thousands of babies were on the brink of starvation in Gaza that it already knew to be false.

And it charts how BBC News gave extensive coverage to stories that painted Israel as the aggressor while burying stories that contradicted that narrative. Even the BBC’s own exclusive story that the media had widely misunderstood the International Criminal Court’s ruling on “genocide” in Gaza was buried.

As I read page after page of shocking revelations, I felt a growing sense of dismay towards those at the top of the BBC who have spent two years assuring me and others within the British Jewish community that they take issues of anti-Semitism and bias seriously. This report provides hard evidence that the BBC has been gaslighting us.

That the BBC has helped to push Hamas lies around the world and fuelled anti-Semitism at home cannot now be in doubt.

This explosive document has shredded any pretence to the BBC’s claims to be a trusted and impartial news source and should serve as a wake-up call to the Government as it embarks on Charter Renewal.

Those responsible for overseeing this deep offence to impartial journalism should hang their heads in shame and resign.

The BBC is not safe in their hands.

Danny Cohen is a former Director of BBC Television

Catholic Church in Berlin Condemns Antisemitism as Anti-Israel Agitators Vandalize Historic Crucifix

Ailin Vilches Arguello

Illustrative: Hamas supporters at a rally in Cologne, Germany, on Oct. 22, 2023. Photo: Reuters/Ying Tang

As antisemitic incidents continue to rise in Germany, the Catholic Church in Berlin has taken a firmer stance against anti-Jewish hatred by issuing new guidelines prohibiting its members from expressing racist, antisemitic, or extremist views.

On Saturday, the Archdiocese of Berlin, the governing body of the city’s Catholic Church, announced that all candidates for leadership positions must sign a special declaration rejecting racism, antisemitism, and extremist views. 

“With this decision, responsibility falls where it belongs. Anyone seeking to serve on the diocesan committees and run in the elections must actively uphold the values of our Church,” Karlies Abmeier, president of the Diocesan Council, said in a statement. 

The Catholic Church’s latest move aims to ensure that anyone seeking a leadership role within the institution commits to rejecting “racism, antisemitism, ethnic nationalism, and hostility toward democracy.”

“It is crucial for us that such statements never come from those in positions of power within our Church,” Marcel Hoyer, executive director of the committee, told the German Press Agency.

Candidates would also be prohibited from belonging to any party or organization that the German Office for the Protection of the Constitution has designated as extremist.

The archdiocese’s announcement comes amid a climate of rising hostility and radicalization in Germany, where the local Jewish community has increasingly become a target. 

Last week, anti-Israel protesters vandalized a church with paint in the Vogelsberg district of Hesse in central Germany.

According to local media reports, a crucifix was vandalized with antisemitic graffiti, including the slogans “Free Palestine” and “Jesus is Palestinian,” and the church walls were also defaced with red paint.

Pastor Ingmar Bartsch denounced the incident, describing himself as “angry and bewildered.”

“What affects me most is that it’s a historic depiction of Jesus, at least 200 to 300 years old, and truly one of a kind,” Bartsch told the German newspaper Bild.

He explained that the crucifix will require a professional restoration, with initial damage estimates reaching into the thousands of dollars.

Local police have launched an investigation into the incident as a case of property damage, noting that the items involved hold religious significance.

As the restoration process begins, Bartsch said the church will remain closed for now, reopening only for religious services.

Trevor Phillips o muzułmańskich gangach gwałcicieli, które wybierały na ofiary wyłącznie „białe” dziewczęta

Hugh Fitzgerald

Gadi Dagon: Hanoch Levin, 1996 / Givon Art Gallery

Dramaty Hanocha Levina

Agata Dąbek

W Polsce na dramaty Levina wciąż patrzy się przez pryzmat jego polskiego pochodzenia. Tyle, że autorowi „Kruma” znacznie bliżej do tradycji Becketta, a wymiar polityczny jego sztuk otwierają dopiero izraelskie realia

O związkach Levina z naszym krajem mówi się niezwykle często. Nieustannie podkreślany jest fakt, że jego rodzice wychowali się w Polsce, a on sam, choć urodził się  w Izraelu, dorastał w społeczności polskich Żydów. Poznawał ich zwyczaje, wzajemne relacje, które następnie w formie karykaturalnej przedstawiał w swoich tekstach. Słuchając tych głosów, można odnieść wrażenie, jak gdyby ciągłe podkreślanie „genetycznej” przynależności sztuk Levina do „naszego podwórka” było jedynym sposobem, aby przekonać do nich polskiego czytelnika.

Tylko, że teksty Levina doskonale bronią się same i polska publiczność nie potrzebuje wcale zachęty krytyków, aby oglądać je w teatrze. Potwierdza to bez wątpienia wypełniona po brzegi widownia na dwóch wystawianych u nas sztukach Levina – „Krumie” i „Pakujemy manatki”. Zresztą sam wspomniany już sposób mówienia o twórczości izraelskiego dramatopisarza, wydaje mi się nieco problematyczny. Owszem – jak pisał Dani Tracz – Levin „dorastał wśród dźwięków języka polskiego” i dźwięki te nieustannie „wybrzmiewają” w jego sztukach. Pisząc dla sceny, często powracał też do (mitycznej) krainy dzieciństwa. Trudno jednak zaprzeczyć temu, że Levin – ogólnie rzecz ujmując – nie żył w kulturze polskiej, a w hebrajskiej i izraelskiej. I właśnie z myślą o tej kulturze tworzył swoje sztuki, nierzadko wymierzając w nią ostrze krytyki, zwłaszcza w  takich tekstach jak  „Morderstwo”, gdzie bezpośrednio odwoływał się do konfliktu izraelsko-palestyńskiego.

Dziś, jak sądzę, skuteczny wabik na polskich czytelników stanowić może nie tyle rzekoma swojskość czy „lokalność” sztuk Levina, o jakiej się powszechnie mówi, ile wpisany w nie „uniwersalizm”. 

Hanoch Levin „Ja i Ty i następna wojna:
Teatr życia i śmierci”, tłum. Irit Amiel,
Agnieszka Olek, Jacek Poniedziałek, Michał
Sobelman. ADiT, Austeria, Kraków 2009,
700 stron

Kim są bohaterowie sztuk Levina? Z pewnością cierpią na „samotność”. Choć łakną bliskości, to ze względu na pełnione role społeczne, a także uwikłanie w system finansowych zależności i zobowiązań, skazani są na „życie w pojedynkę” nawet przy boku drugiego człowieka. W zamieszczonych w antologii „komediach domowych”, takich jak „Szyc”, „Jakobi” i „Leidental”, czy „Sprzedawcy gumek”, miłosne tyrady zastąpione zostają scenami targowania się, a słowem-kluczem do serca kochanki/kochanka, męża/żony, czy dzieci staje się „czek”.

Ów „męski świat biznesu” zostaje oczywiście przez Levina dosadnie wykpiony – w jego teatrze to kobiety wydają się dominować nad mężczyznami, mamiąc ich wizją fizycznych rozkoszy. Sprowadzone przez mężczyzn do roli „zaspokajacza” cielesnych żądz, odpłacają im pięknym za nadobne. Poniżają ich i wystawiają na śmieszność, drwiąc z ich popędów, wieku, mankamentów fizycznych, stale zarzucają im impotencję. Sprowadzenie życia człowieka do zaspokajania potrzeb fizjologicznych uwypukla dosadność językowych sformułowań oraz zwrotów Levina, nasuwających skojarzenie z tradycją satyry spod znaku Arystofanesa, Rabelais czy Becketta.

Walcząc ze sobą, bohaterowie sztuk izraelskiego dramatopisarza toczą również zaciekły bój z losem – ze śmiercią (stały motyw, pojawiający się choćby w sztukach „Pakujemy manatki”, „Zimowy pogrzeb”, „Requiem” ), przemijaniem, stagnacją, cierpieniem. Dziwna to jednak wojna, gdyż właściwie nie ma w niej bitew. Człowiek w teatrze Levina, niczym postacie ze sztuk Czechowa, bezwolnie poddaje się losowi. To ktoś, kto pragnie wyjechać, ruszyć się z miejsca, by zmienić coś w swoim życiu, lecz zamiast wziąć sprawy w swoje ręce, siada na walizce i siedzi na niej, dopóki nie przyjdzie po niego anioł śmierci. Kiedy anioł nadchodzi, człowiek ten nie potrafi uwierzyć, że ostatni pociąg do „krainy szczęścia” już dawno odjechał.

„Życie jest gdzie indziej” – powtarza smutno Krum, tytułowa postać sztuki Levina znanej już polskim widzom. Sprol, Cingerbaj i Berlo – bohaterowie „Sprzedawców gumek” – nieustannie uciekają przed męką ludzkiej egzystencji do kina czy teatru, bezskutecznie szukając tam pocieszenia. Bólu istnienia nie koi nawet myśl o wieczności. „Po drugiej stronie” jest przecież tylko nicość – czytamy w „Śniącym chłopcu” i „Mękach Hioba”.

Nie ma racji jednak ten, kto sądzi, że lektura antologii sztuk Levina może wywołać tylko gorzką refleksję i smutek. Shimon Levy, porównując te dramaty z twórczością Becketta, zwrócił uwagę na to, że Levin wykazuje „zaskakujący optymizm: na przekór wszystkiemu (…) wykraczając poza groteskę poniżonego ciała i cierpiącej duszy. Jest to optymizm walki”. Ta walka wyraża się w przemożnej tęsknocie bohaterów sztuk Levina za lepszym światem.

Agata Dąbek – Dramatolożka, teatrolożka, kierownik dramaturgów w Narodowym Starym Teatrze. Autorka książki „Polski Faust. Wątki faustyczne w polskiej dramaturgii XX wieku” (2007), współredaktorka monografii zbiorowych „Publiczność (z)wymyślana. Relacje widz – scena w polskiej praktyce dramatopisarskiej i inscenizacyjnej” (2009) oraz „Rzemiosło teatru. Etos – profesje – materia” (2015). Publikowała na łamach m.in „Dialogu”, „Didaskaliów”, „Teatru” oraz na portalu teatralny.pl.

German leader vows to ‘stand with Israel’ as part of Western alliance

Canaan Lidor

Friedrich Merz celebrates after his Christian Democratic Union party wins elections on Feb. 23, 2025. Credit: Sandro Halank via Wikimedia Commons.

German Chancellor Friedrich Merz spoke by phone with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu on Sunday, shortly after declaring in a speech that Berlin must “stand with Israel” as part of a renewed “Western alliance.”

The call was “good and friendly” and focused on “diplomatic and regional issues,” the Prime Minister’s Office said in a statement.

On Saturday, Merz referenced Israel in a speech to the Junge Union Deutschlands—the youth wing of his Christian Democratic Union party—in Rust, near Stuttgart in western Germany.

“The position of the Federal Republic of Germany must be clear, where we stand. In the Western alliance,” Merz said, before pausing. He then added, “At Israel’s side, dear friends. I have not forgotten that,” as thunderous applause resounded.

Successive German governments have described a commitment to Israel’s security as a core principle of their foreign policy, rooted in the legacy of the Nazi regime’s near annihilation of European Jewry. At the same time, Berlin has funneled millions of dollars to Palestinian and other organizations that critics say work to undermine Israel’s legitimacy and oppose Jewish statehood.

Germany’s government has adopted a friendlier posture toward Israel than many other European countries since Hamas’s Oct. 7, 2023, massacre, which prompted an Israeli retaliation that evolved into a regional war.

In June, Merz said Israel was “doing the world’s dirty work” by striking in Iran and targeting its nuclear program.

However, two months later, Merz halted the export of “offensive” weapons to Israel after Netanyahu’s Security Cabinet approved expanding the war against Hamas in Gaza.

Merz argued that Jerusalem’s decision to intensify its military operations “makes it increasingly difficult” for Berlin to pursue its “highest priorities” of securing a ceasefire.

A U.S.-brokered Israel-Hamas truce took effect on Oct. 10.