Reakcje mediów arabskich na zamachy w Paryżu – Część I

Reakcje mediów arabskich na zamachy terrorystyczne w Paryżu – Część I: gazety i publicyści arabscy twierdzą, że Zachód płaci teraz za popieranie terroru

Niedawna fala terroru w Paryżu, która zaczęła się 7 stycznia 2015 r. masakrą w redakcji tygodnika francuskiego „Charlie Hebdo” w odwecie za karykatury Proroka Mahometa, które tygodnik ten opublikował kilka lat temu, a następnie trwała 8 stycznia z zamordowaniem francuskiej policjantki i 9 stycznia atakiem na koszerny supermarket Hyper Cacher, wywołała liczne i zróżnicowane reakcje w świecie arabskim i muzułmańskim [1]. Te reakcje znalazły wyraz w oficjalnych potępieniach zamachów przez państwa i ich wysokich przedstawicieli, jak również przez instytucje religijne i duchownych, przede wszystkim Al-Azhar i szejka Jousufa Al-Karadhawiego, przewodniczącego Międzynarodowego Związku Uczonych Muzułmańskich [3].

Państwa arabskie i ich przywódcy pospieszyli potępić morderczy atak na tygodnik “Charlie Hebdo”, nazywając go tchórzliwym i zbrodniczym czynem terrorystycznym, który jest sprzeczny z islamem [4]. W kilku reakcjach zauważano, że terror jest zjawiskiem globalnym, które uderza także w kraje arabskie i musi być zwalczany. Wyjątkiem była reakcja syryjskiego ministerstwa spraw zagranicznych, które obarczyło odpowiedzialnością za zamach samą Francję, mówiąc, że „Syria ostrzegała raz za razem o niebezpieczeństwie popierania terroru… i że ten terror powróci i ukąsi tych, którzy go popierali…” [5] W wywiadzie dla czeskiej gazety “Literarni Noviny” prezydent syryjski Baszar Al-Assad potępił zamordowanie niewinnych, ale dodał, zwracając się do Francji i krajów arabskich: „Mówiliśmy, że nie powinniście popierać terroryzmu i dawać mu parasola politycznego, ponieważ to odbije się na waszych krajach i waszej ludności. Nie słuchali nas… Ten incydent ukazał rezultaty europejskiej polityki, ponieważ to oni są odpowiedzialni za to, co zdarzyło się w naszym regionie, co zdarzyło się we Francji wczoraj i być może, co zdarzyło się wcześniej w innych krajach europejskich” [6].

Także prasa arabska obszernie zajmowała się atakami terrorystycznymi w Paryżu, publikując setki artykułów, które na rozmaite sposoby odnosiły się do tych zamachów. Wielu potępiało zamachy, odrzucało je i twierdziło, że nie reprezentują one muzułmanów na świecie ani ich religii. Inne artykuły, zarówno w gazetach identyfikowanych z obozem pro-syryjskim, jak w tych identyfikowanych z państwami Zatoki, potępiały zamachy, ale równocześnie obarczały samą Francję odpowiedzialnością za nie, a nawet podkreślały, że muzułmanie nie muszą za nie przepraszać [7]. Twierdziły, że Francja ściągnęła na siebie te zamachy, albo swoją polityką zagraniczną, która “popiera terror”, albo przez “rasistowską” politykę krajową wobec mniejszości muzułmańskiej. Wiele artykułów potępiało strzelaninę w „Charlie Hebdo”, ale równocześnie potępiało ten tygodnik za „obrażanie Proroka”. Niektóre twierdziły, że umyślnie prowokował on muzułmanów i dlatego był częściowo odpowiedzialny za zamach.

Niektórzy autorzy arabscy zastanawiali się także, dlaczego świat był tak zaszokowany zamachami w Paryżu i pospieszył je potępić, podczas gdy przez lata okazywał obojętność wobec terroru i potworności w Syrii i innych krajach arabskich. Byli także tacy, którzy twierdzili, że zamachy były spiskiem zachodnim, francuskim lub żydowskim z zamiarem dostarczenia Zachodowi pretekstu, by rozpocząć wojnę z muzułmanami.

Z drugiej strony, kilku liberalnych autorów wzywało społeczność arabską i muzułmańską do potępienia zamachu na „Charlie Hebdo”, szczerze i bez wymówek, podkreślając, że nawet obraza Proroka Mahometa i religii nie usprawiedliwia takiego czynu i że każda próba usprawiedliwienia tego pod tym pretekstem lub jakimkolwiek innym jest zbrodnią równie ohydną, jak sama masakra. Kilku autorów liberalnych wezwało muzułmanów, by protestowali przeciwko terrorowi tak samo, jak demonstrowali przeciwko obrażaniu Proroka oraz by zwalczali ekstremizm islamski przez nie dopuszczanie do retoryki ekstremistycznej w arabskich programach szkolnych, meczetach i mediach.

Innym wybijającym się tematem w wielu artykułach był niepokój, że zamachy terrorystyczne nasilą islamofobię na całym świecie, a szczególnie w Europie i wywołają ostre traktowanie muzułmanów europejskich, co utrudni im życie.

Należy zauważyć, że podczas gdy masakra w “Charlie Hedbo” wywołała w świecie arabskim i muzułmańskim i jego prasie szerokie potępienia, zamach na koszerny supermarket niemal nie wywołał żadnych reakcji krajów arabskich i ich przywódców, a także prasa arabska poświęciła niewiele słów temu zamachowi i jego antysemickiemu charakterowi.

Czytaj dalej tu: Reakcje mediów arabskich…

Apel o upamiętnienie Żydów, naszych współobywateli i sąsiadów

tk, Bielsko-Biała, 2015-01-15

polecil: Vlady Rozenbaum

“Apel o upamiętnienie Żydów, naszych współobywateli i sąsiadów” odczytano dziś podczas ogólnopolskich obchodów XVIII Dnia Judaizmu w Bielsku-Białej. “Być może dawna synagoga, cmentarz żydowski czy mogiły ofiar Holokaustu nie poszły całkiem w niepamięć i da się coś zrobić na rzecz ich odnowy” – zaznacza się w dokumencie. Treść apelu skierowanego do księży, władz lokalnych i wiernych odczytał bp Mieczysław Cisło, przewodniczący Komitetu ds. Dialogu z Judaizmem Konferencji Episkopatu Polski.

Apel o upamiętnienie śladów polsko-żydowskiej przeszłości zaprezentowano podczas trwającej właśnie konferencji naukowej, jaką z okazji obchodów XVIII Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce zorganizowano w gmachu Rady Miasta w Bielsku-Białej.

W konferencji biorą udział m.in. biskup bielsko-żywiecki Roman Pindel, naczelny rab Polski Michael Schudrich, luterański biskup Paweł Anweiler, ks. dr Manfred Deselaers, wiceprezes Fundacji Centrum Dialogu i Modlitwy w Oświęcimiu oraz bp Mieczysław Cisło. Dyskusję panelową prowadzi prezes KAI Marcin Przeciszewski.

Publikujemy treść dokumentu:

Apel o upamiętnienie Żydów, naszych współobywateli i sąsiadów

Polska przez niemal 1000 lat była ziemią gościnną dla Żydów, usuwanych z wielu krajów europejskich. Mogli oni tu znaleźć nie tylko azyl i opiekę władzy królewskiej, ale i warunki do praktykowania własnej religii, rozwijania kultury, nauki i obyczajów. Historia Żydów polskich jest nieodłączną częścią dziedzictwa Rzeczypospolitej, która była wspólnym domem dla przedstawicieli różnych wyznań, religii i narodów. Przez wiele stuleci poprzedzających Szoa (Zagładę) jej tereny były najważniejszym ośrodkiem życia Żydów na świecie, jak i dynamicznym ośrodkiem żydowskiej twórczości duchowej i teologicznej. Tworzyli tu znamienite dzieła, a judaizm rozwijał się w sposób wolny. Istotnym elementem pejzażu polskich miast – obok katedr, uniwersytetów i klasztorów – były synagogi, szkoły, sklepy i cmentarze żydowskie. W polskim wojsku posługę duszpasterską pełnili także rabini. Wielu Żydów – obywateli Rzeczypospolitej oddało życie w obronie wspólnej ojczyzny. Współistnienie Polaków i Żydów nie zawsze było łatwe, bywało naznaczone nieufnością, oskarżeniami i konfliktami, ale tworzyło niepowtarzalną kulturę i duchowy klimat tej części Europy.

Tragiczne wydarzenia historii sprawiły, że przestrzeń żydowska w Polsce niemal już nie istnieje. Mimo, że uległa Zagładzie podczas II wojny światowej, to jest ważnym składnikiem i żydowskiej i polskiej pamięci. Ta wspólna pamięć niechaj będzie wezwaniem do troski o zapomniane ślady polsko-żydowskiej przeszłości. Niech ich upamiętnienie stanie się pokłosiem tegorocznego Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce. Tym bardziej, że jego obchody rozpoczęła wspólna modlitwa chrześcijan i Żydów, dzieci jednego Boga, w miejscu największej zagłady Żydów w historii, na terenie obozu Auschwitz-Birkenau.

Często nie zdajemy sobie już sprawy, że w bliskiej okolicy, na sąsiednich ulicach przez wieki mieszkali, pracowali i tworzyli Żydzi, nasi starsi bracia w wierze, sąsiedzi i współobywatele. Dobrze oddaje to otwarta niedawno stała wystawa w Muzeum Historii Żydów Polski. Naszym obowiązkiem jako chrześcijan jest troska o ocalenie pamięci o nich i przekazanie tej pamięci dzieciom i wnukom

Czytaj dalej tu: Apel o upamiętnienie Żydów, naszych współobywateli i sąsiadów