Palestyńscy terroryści, szpitale i perspektywy państwa palestyńskiego

30 stycznia izraelskie siły bezpieczeństwa zlokalizowały i zabiły trzech palestyńskich terrorystów ukrywających się w szpitalu specjalistycznym Ibn Sina w Dżeninie. Terroryści planowali atak na Izraelczyków inspirowany masakrą Hamasu 7 października 2023 r. Na zdjęciu: Demonstracja siły grupy „Jaskinia Lwów” w Nablusie, wrzesień 2022r. (Źródło: Jerusalem Center for Public Affairs).


Palestyńscy terroryści, szpitale i perspektywy państwa palestyńskiego

Bassam Tawil
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski


Szpital Specjalistyczny Ibn Sina to jedna z kilku placówek medycznych w mieście Dżenin na Zachodnim Brzegu, które znajduje się pod wyłączną kontrolą Autonomii Palestyńskiej (AP). W związku z tym szpital działa na podstawie licencji wydanej przez Ministerstwo Zdrowia AP.

30 stycznia izraelskie siły bezpieczeństwa znalazły i zabiły trzech palestyńskich terrorystów ukrywających się w szpitalu. W oświadczeniu wydanym przez wspieraną przez Iran grupę Hamas zidentyfikowano trzech terrorystów jako Mohammeda Walida Dżalamneha oraz braci Mohammeda i Basela al-Ghazawi. Al-Dżalamneha opisano jako dowódcę zbrojnego skrzydła Hamasu, Brygad Izaddin al-Kassam, podczas gdy Palestyńczycy określili obu braci jako mudżahedinów (świętych wojowników) należących do Hamasu i Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu, kolejnej wspieranej przez Iran palestyńskiej terrorystycznej grupy.

Trzej terroryści nie przybyli do szpitala po pomoc medyczną lub w celu odwiedzin chorych krewnych. Ukrywali się w szpitalu przez kilka tygodni, bo wiedzieli, że poszukają ich izraelskie siły bezpieczeństwa. Natomiast Izraelczycy nie szukali ich, ponieważ nie zapłacili rachunków za prąd i wodę.

Według władz izraelskich terroryści planowali atak inspirowany masakrą Hamasu z 7 października 2023 r., podczas której zamordowano 1200 osób, ścinając głowy, gwałcąc, kalecząc i paląc ludzi żywcem. Dżalamneh, zlikwidowany przywódca komórki terrorystycznej, był wcześniej ranny podczas przygotowywania samochodowego ataku bombowego. Utrzymywał kontakt z funkcjonariuszami Hamasu za granicą, prawdopodobnie w Katarze, Libanie i Turcji, i dostarczał broń innym terrorystom w ramach przygotowań do ataków na Izraelczyków. Dżalamneh był także rzecznikiem Brygad Izaddin al-Kassam w rejonie Dżenin i często pojawiał się w mundurze wojskowym i w masce, aby czytać oświadczenia swojej grupy.

Obecność w szpitalu bojowników Hamasu i Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu nie zaskoczyła tych, którzy śledzili i dokumentowali wykorzystywanie szpitali przez palestyńskie grupy terrorystyczne jako bezpiecznego schronienia i bazy dla ich działalności. Od początku obecnej wojny między Hamasem i Izraelem potwierdzono, że szpitale są preferowanymi przez Hamas centralnymi miejscami działań terrorystycznych. Infrastruktura terrorystyczna w szpitalach ma zapewnić terrorystom optymalną ochronę w czasie wojny, poprzez wykorzystanie przestrzegania przez Izrael praw konfliktów zbrojnych i unikanie przeprowadzania ataków na szpitale i inne miejsca, takie jak szkoły i meczety, które są chronione na mocy Konwencji Genewskich (chyba że są wykorzystywane do celów wojskowych; a wtedy nie są już chronione).

Izraelskie Siły Obronne (IDF) udokumentowały konsekwentną i systematyczną metodę działania grup terrorystycznych.

Nad ziemią, na poszczególnych piętrach szpitalnych budynków, obok normalnych oddziałów, które istnieją w każdym szpitalu, organizacje terrorystyczne przechowują broń i sprzęt wojskowy. Wśród broni znalezionej w szpitalach znalazły się granaty ręczne, materiały wybuchowe i RPG (granaty o napędzie rakietowym).

Dowódcy oddziałów terrorystów Hamasu przebywają w szpitalach w czasie wojny, nawet korzystając z oddziałów intensywnej terapii, gdzie w razie potrzeby przebierają się za „pacjentów” lub personel medyczny.

W podziemiach szpitali, obok biur terrorystów, znajdują się wyjścia łączące z podziemną infrastrukturą operacyjną oraz z centrami dowodzenia i kontroli Hamasu, infrastrukturą komunikacyjną i urządzeniami technologicznymi.

Pod kompleksami szpitalnymi w Gazie znajduje się podziemna sieć tuneli terrorystycznych prowadzących ze szpitali do pobliskich baz terrorystycznych.

Na terenie szpitali IDF odkryła pojazdy załadowane bronią, w tym w szpitalu Al-Shifa w Gazie, a także tunele operacyjne pod szpitalami przeznaczone do zasadzek na żołnierzy IDF. Ponadto Hamas celowo umieścił infrastrukturę terrorystyczną w pobliżu szpitali, przy założeniu, że Izrael będzie starał się unikać obierania za cel tych lokalizacji, ponieważ mogłoby to zostać przedstawione jako atak na same szpitale.

Ahmad Kahalot, dyrektor szpitala Kamal Adwan w Gazie, przyznał, że Hamas zamienił szpitale w kontrolowane przez siebie obiekty wojskowe. Podczas przesłuchania przez izraelską Agencję Bezpieczeństwa Kahalot ujawnił, jak Hamas wykorzystuje szpitale do celów wojskowych, w tym do przechowywania broni, ukrywania swoich agentów i łączności dla członków Hamasu.

Hamas, powiedział Kahalot, przywiózł nawet schwytanego izraelskiego żołnierza do szpitala. Kahalot, aresztowany 12 grudnia 2023 r., powiedział, że należy do Hamasu od 2010 r.

„Zostałem zwerbowany do Hamasu w 2010 roku w stopniu generała brygady” – ujawnił podczas przesłuchania. „W szpitalu są pracownicy, którzy są agentami wojskowymi Brygad Izaddin al-Kassam – lekarze, pielęgniarki, ratownicy medyczni, urzędnicy i inni członkowie personelu”.

Według Kahalota członkowie Hamasu ukrywają się w szpitalach, które, jak wiedzą, są „chronione”. „Ukrywają się w szpitalach, ponieważ dla nich szpital jest bezpiecznym miejscem. Kiedy znajdą się w szpitalu, nie będą celem” – powiedział. „Znam 16 pracowników szpitala – lekarzy, pielęgniarki, ratowników medycznych i urzędników… którzy również zajmują różne stanowiska w Al-Kassam”.

Zaskakujące i rozczarowujące jest to, że wiele osób w społeczności międzynarodowej i mediach, w tym Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), w dalszym ciągu ignoruje – a nawet zaprzecza lub tuszuje działania terrorystów w szpitalach.

Podczas niedawnej sesji z zarządem WHO ambasador Izraela Meirav Eilon Szahar powiedziała, że Hamas „jest osadzony w szpitalach”.

Szahar zauważyła, że „w każdym szpitalu, który IDF przeszukała w Gazie, znalazła dowody wojskowego wykorzystywania szpitala przez Hamas” . „Są to niezaprzeczalne fakty, które WHO raz za razem ignoruje. To nie jest niekompetencja, to zmowa”.

W Dżeninie terroryści znaleźli schronienie w szpitalu podlegającym Ministerstwu Zdrowia Autonomii Palestyńskiej. Można z dużą pewnością założyć, że wielu pracowników, w tym administracja specjalistycznego szpitala Ibn Sina, było świadomych obecności bandytów w jednej z sal dla pacjentów. Co zrobili administratorzy szpitali i lekarze, aby usunąć terrorystów ze szpitala? Nic. Co zrobiło Ministerstwo Zdrowia AP, aby mieć pewność, że terroryści zostali wydaleni ze szpitala? Nic.

AP, niewątpliwie świadoma obecności terrorystów w szpitalu, ma w Dżeninie wiele agencji bezpieczeństwa i wywiadu; są znani ze swojej silnej kontroli nad miastem. Czy rząd AP nakazał swoim funkcjonariuszom bezpieczeństwa usunięcie terrorystów ze szpitala w trosce o bezpieczeństwo personelu medycznego i pacjentów? NIE.

Zamiast potępiać Hamas i Palestyński Islamski Dżihad za przekształcenie szpitala w bezpieczną przystań dla terrorystów i wykorzystanie go jako bazy do planowania kolejnej masakry Izraelczyków, AP szybko potępiła Izrael za wyeliminowanie bandytów, którzy, nawiasem mówiąc, należą do dwóch grup sprzeciwiających się Autonomii Palestyńskiej. Premier AP Mohammad Sztajjeh oskarżył izraelskie siły bezpieczeństwa o „szturmowanie szpitali i przeprowadzanie egzekucji ma ich terenie na pacjentach, przy jednoczesnym zastraszaniu innych pacjentów i lekarzy”.

Zamiast podziękować izraelskim siłom bezpieczeństwa za pozbycie się terrorystów ukrywających się na terenie szpitala, Tawfik al-Szoubaki, dyrektor szpitala specjalistycznego Ibn Sina, również potępił akcję izraelskich sił bezpieczeństwa jako „niebezpieczny precedens”.

Wissam Subeihat, dyrektor służby zdrowia w Dżenin z ramienia Ministerstwa Zdrowia AP, potępił likwidację terrorystów jako „zbrodnię” i wezwał organizacje międzynarodowe do „pociągnięcia Izraela do odpowiedzialności”. Subeihat twierdził również fałszywie, że podczas akcji izraelscy żołnierze zaatakowali personel medyczny.

W świetle niechęci AP, jej ministerstwa zdrowia i palestyńskich sił bezpieczeństwa do wydalenia terrorystów ze szpitala w Dżenin, wydaje się, że plan administracji USA dotyczący sprowadzenia AP z powrotem do Strefy Gazy w celu zastąpienia Hamasu i utworzenia państwa palestyńskiego jest czymś więcej niż tylko głupotą.

Ponadto utworzenie państwa palestyńskiego bez zgody Izraela byłoby drastycznym naruszeniem Porozumień z Oslo. Nieprzerwane działania, a raczej bierność AP stanowią kolejny dowód na to, że wbrew temu, co uważa administracja USA, AP nie da się „zrewitalizować”. AP nigdy nie występowała jako partner pokojowy Izraela. Władze Autonomii nieustannie podżegały swój naród przeciwko Izraelowi i Żydom, zaprzeczając żydowskim powiązaniom religijnym z Izraelem, Jerozolimą i Wzgórzem Świątynnym, jednocześnie oskarżając Żydów o „bezczeszczenie ” islamskich świętych miejsc oraz prowadząc wojny dyplomatyczne i prawne w celu delegitymizacji i izolacji Izraela we wspólnocie międzynarodowej.

AP najwyraźniej nie ma zamiaru zmieniać swojej polityki gloryfikacji i finansowego nagradzania terrorystów. Przywódcy AP w dalszym ciągu wychwalają terrorystów jako „bohaterów” i odmawiają zaprzestania swojej polityki płacenia miesięcznych stypendiów Palestyńczykom, którzy mordują Żydów.

Incydent w Dżeninie jest kolejnym dowodem, że nie można ufać AP, iż będzie egzekwować prawo i porządek lub powstrzymywać terrorystów w Strefie Gazy, gdyby przekazano im tam władzę. Dziś Autonomia Palestyńska na Zachodnim Brzegu, nie robi nic, aby powstrzymać Hamas i innych terrorystów od kontynuowania swojej działalności mającej na celu mordowanie Żydów i unicestwienie Izraela. Nie ma żadnych dowodów na to, że w Gazie zachowałaby się inaczej. Wiele wskazuje na to, że wręcz przeciwnie.


Bassam Tawil – jest muzułmańskim badaczem i publicystą mieszkającym na Bliskim Wschodzie.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Cultural Center Backed by Iran’s Revolutionary Guard Plans to Produce Films About Attack on Israel

Cultural Center Backed by Iran’s Revolutionary Guard Plans to Produce Films About Attack on Israel

Shiryn Ghermezian


Iranians carry a model of a missile during a celebration following the IRGC attack on Israel, in Tehran, Iran, April 15, 2024. Photo: Majid Asgaripour / WANA (West Asia News Agency)

The Ravayat-e Fath Foundation — a Tehran-based cultural center sponsored by the Iranian regime’s Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC), a US-designated terrorist organization — plans to produce films about Iran’s unprecedented direct attack on Israel last weekend, according to a new report.

Ali Moqavasaz, the head of the institution, said the cultural center wants to commemorate April 13 as a “historic day” by organizing a festival and promoting artworks that glorify the Iranian strike against Israel, Iran International reported. He added that while the foundation has not found a filmmaker ready to produce a film about the assault on Israel, the cultural center is serious about wanting to make movies highlighting the attack. Moqavasaz also vowed that Revayat-e Fath will produce films about IRGC commanders.

Iran fired more than 300 drones and ballistic and cruise missiles at Israel last Saturday, marking the first time that the Islamic Republic has launched a direct military assault against the Jewish state. Most of the missiles and drones were intercepted by Israel and its allies before striking Israeli territory. Only one injury was reported in Israel from the onslaught.

The attack took place less than two weeks after an alleged Israeli airstrike on the Iranian consulate in Syria’s capital of Damascus that killed seven members of the IRGC, including two senior commanders. One of the commanders allegedly helped plan the Hamas terrorist group’s Oct. 7 massacre across southern Israel.

Israel has neither confirmed nor denied involvement in the incident.

“Revayat-e Fath” in Farsi means “the narrative of conquest.” The foundation was named after a series of documentaries produced by pro-government filmmaker and author Morteza Avini about the eight-year war between Iran and Iraq in the 1980s, Iran International noted.

Mohammad Naderi, the former head of the Revayat-e Fath Foundation, criticized artists who supported the nationwide anti-government protests across Iran following the 2022 death of Masha Amini, who died while in the custody of Iran’s morality police. He called the protesting artists “useless figures and celebrities” who “betrayed the government, people and country.”

Israel appeared to respond to Iran’s recent attack with limited military strikes in Iran on Friday.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Discovery of 17th century coins may prove legend of infamous Polish conman actually true

Discovery of 17th century coins may prove legend of infamous Polish conman actually true

JERUSALEM POST STAFF


According to local legend, conman Anthony Jaczewicz pretended to have healing powers to trick the people of Poland during a deadly plague.
.

An ancient coin from the reign of the last Jewish king, Antigonus II Mattathias is seen after having been recovered from an alleged thief in eastern Jerusalem.
(photo credit: Israel Antiquities Authority)

Gold and silver coins from the 17th and 18th centuries were discovered in Poland, according to an official cited by CBS News on Monday. The coins are thought to have belonged to the notorious Polish fraudster Anthony Jaczewicz, a figure famous in local folk law.



“The coins we recovered may be part of this legendary treasure collected by Jaczewicz,” said Sebastian Grabowiec, who heads the exploration group that found the coins, in comments to the government-backed Polish science organization PAP. 

The coins now sit in an archaeological museum in Ostrowiec Świętokrzyski.

The myth of Anthony Jaczewicz

Thought until now to be a local legend, the Provincial Office for the Protection of Monuments in Kielce have begun analyzing the coins to see if the myths were, in fact, fact. 

Half-shekel coin from the third year of the Great Revolt. (credit: Tal Rogovski)Enlrage image
Half-shekel coin from the third year of the Great Revolt. (credit: Tal Rogovski)

Jaczewicz reportedly Świętokrzyskie Mountains around the year 1708, where he established something resembling a settlement at the same time a widespread and deadly plague hit Poland.

Using the plague to his advantage, Jaczewicz used his position as a preacher to spread around that he had healing powers.

Made desperate by the worsening health situation, Jaczewicz was said to have amassed a small fortune as people flocked to him for aid.

The con was said to be so successful that  Jaczewicz was able to hire security who often stole property from others in the settlement.

Jaczewicz was later captured by aristocrats, but escaped detainment only to be captured again and tried in 1712 by a court in Krakow


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pokolenia naznaczone historią i karmione historyjkami

Arabscy ochotnicy jadący zabijać Żydów w 1947 roku. (Źródło zdjęcia: Wikipedia.)


Pokolenia naznaczone historią i karmione historyjkami

Andrzej Koraszewski


Starsze pokolenie zawsze pisze o młodszym pokoleniu z trwogą, że za ćwierć wieku, ci młodsi nie będą już tak piękni, jak dziś są ci starsi. Sam jestem nie bez winy, wiele lat temu przewidywałem, że mogę doczekać czasów, kiedy sędzia z zielonymi włosami, kolczykiem w uchu i w pomiętej koszuli będzie sądził przestępcę w schludnym garniturze. Kiedy zobaczyłem w Internecie zdjęcie nowego pracownika Białego Domu z licznymi tatuażami i (chyba) plastikowymi kołami przyczepionymi do uszu, wrzasnąłem „byłem blisko”. Co mi oczywiście przypomniało amerykańskiego matematyka, profesora Kaplana, który uwielbiał wykładać matematykę dla dzieci.

Kaplan zaczął jeden z takich wykładów od pytania: „jaka jest największa liczba”. Szczerbata słuchaczka z drugiego rzędu wrzasnęła, że 22 724. Jej siedzący obok rówieśnik zapytał spokojnie: „a co z 22 725?”.

– O.K. masz rację, ale byłam blisko – odpowiedziała słuchaczka, a profesor stłumił chichot zastanawiając się gorączkowo, jak nie urażając szczerbatej godności poprowadzić ich dalej do nieskończoności.

          
Coraz częściej widzę artykuły o pokoleniu Z, o młodych ludziach urodzonych na przełomie tysiącleci. Piszą je głównie autorzy z pokolenia X, urodzeni plus minus ćwierć wieku wcześniej. Stereotyp pokolenia Z wyznaczają najbardziej widoczni, rozwrzeszczani, ignoranccy i przerażający swoją pochwałą barbarzyństwa. Ci zaś, którzy na różne sposoby odbiegają od tego stereotypu, mogą być większością, ale rzadko pojawiają się w świetle reflektorów.   

Izraelski rabin, Moshe Taragin, pisze na łamach „Jerusalem Post”, że świat oszalał, że członkowie pokolenia Z stracili rozum i zmysły. Patrzymy ze zdumieniem na szalejące tłumy wrzeszczące „Śmierć Żydom”.

„Jednak to, co jest nielogiczne, a nawet dystopijne, to dziwna koalicja utworzona w celu wspierania gwałcicieli i seryjnych morderców. Surrealistyczne jest obserwowanie tłumów  studentów z muzułmańskiego świata, którzy ślepo wspierają masowych morderców, jednocześnie oczerniając ofiary brutalnej napaści. To przerażające, że Afroamerykanie, których uzasadnionych praw Żydzi zawsze bronili, odwracają się od nas, siejąc jadowity antysemityzm. W tym teatrze absurdu najbardziej farsową sceną jest ta, w której społeczność LGBT, znana ze swojego dążenia do tolerancji, nagle zamienia się w przepełnione nienawiścią zgromadzenie bigotów”.

Autor próbuje zrozumieć gdzie ukrywa się przyczyna tego masowego szaleństwa. Pisze o historycznych momentach, kiedy suma zmian jest zbyt duża i ludzie masowo doświadczają kryzysu tożsamości.  

Jest to rodzaj kulturowego zawrotu głowy, który na ogół nie kończy się dobrze. Bywa również odwrotnie. Renesans wyłonił się po czarnej zarazie, która wytrzebiła połowę populacji Europy. (Ten związek przyczynowy nie jest oczywisty, ale faktem jest, że osłabione struktury władzy pozwoliły na większą swobodę myśli, a zatem przyspieszenie innowacji i odkryć naukowych.) Bliżej nas jest pierwsza wojna światowa, która spowodowała całkowitą przebudowę europejskiego świata. Zniknęły imperia, powstały (odrodziły się), państwa narodowe, urodzeni po tej wojnie mieli trudności ze zrozumieniem świata swoich rodziców i dziadków. Data urodzenia wyznacza trajektorię kształtowania się naszej świadomości.

Czytając ten artykuł uświadomiłem sobie, jak wielu spośród moich starszych o 10-15 lat znajomych było tak zwanymi „pryszczatymi”, jak wpadli w pułapkę „walki o pokój”,  „budowania braterstwa narodów” i nowego społeczeństwa równości i sprawiedliwości. Kiedy ich poznawałem, byli już rozgoryczeni, wiedzieli, że to, w czym uczestniczyli, było zbrodniczym systemem, chociaż nadal jak we śnie powtarzali, że „socjalizm to dobra rzecz”.

Izraelski rabin zastanawia się dlaczego racjonalność straciła datę ważności. Urbanizacja, nowe środki transportu, rozwój komunikacji, rozbite więzi społeczne, sukces cywilizacyjny z towarzyszącym mu dobrobytem i znudzeniem nowoczesnością, zwrócenie się przeciw własnemu społeczeństwu i poszukiwanie łatwego, a zarazem łatwo rozpoznawalnego wroga.

Pokolenie Z, a może tylko jego najbardziej wrzaskliwa część, krzyczy „Śmierć Żydom” uważając, że wspięła się na najwyższe moralne wyżyny i bierze za dobrą monetę każde kłamstwo, które wzmacnia ich poczucie moralnej wyższości.

Rabin oczywiście szuka ratunku w religii, jest człowiekiem nowoczesnym, pisze o religii, która dostarcza kulturowych ram, konwencji wzmacniającej tożsamość. To nie moja parafia, zastanawiam się raczej nad pytaniem, na ile stereotyp pokolenia Z jest wykoślawiony, gdzie są i jacy są ci, którzy nie pasują do tego stereotypu? Rabin ma rację, w historii wiele razy tak już bywało, że szaleństwo brało górę i prowadziło do apokaliptycznych nieszczęść.       

Religia najbardziej widocznej i najgłośniejszej części pokolenia Z nie wyłoniła się z próżni. Tę religię stworzyło i wypromowało pokolenie X. To nie jest tak, jak sądzi rabin, że religia została porzucona, zastąpiły ją nowe mity, czerpiące garściami ze starej tradycji.       

Twierdzenie, że pozytywną cechą religii jest tworzenie więzi społecznych, nie jest pozbawione podstaw. Poprawna jest również obserwacja, że te oparte o religię więzi dziwnie często cementowała nienawiść. Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną, Allahu akbar. Zabijanie niewiernych jest cnotą, bardziej cywilizowani mogą to robić w ramach outsourcingu. O długiej już tradycji tego outsourcingu wiele mówi Komunikat prasowy Komisji Europejskiej z 31 maja 2024 r.

„Komisja rozpatrzyła dzisiaj drugą transzę pomocy w wysokości 25 milionów euro dla Autonomii Palestyńskiej, aby wniosła wkład w wypłatę wynagrodzeń i emerytur palestyńskich urzędników służby cywilnej oraz wypłaciła 16 milionów euro na rzecz UNRWA w celu zapewnienia Palestyńczykom podstawowych usług, takich jak opieka zdrowotna i edukacja uchodźcy.

Płatność w wysokości 25 mln euro w ramach PEGASE pomoże Autonomii Palestyńskiej wywiązać się z części zobowiązań wobec palestyńskich urzędników służby cywilnej na Zachodnim Brzegu.

Płatność stanowi drugą transzę wypłaconą Autonomii Palestyńskiej w ramach pakietu pomocy o wartości 118,4 mln euro przyjętego w grudniu 2023 r. Pierwszą płatność w wysokości 25 mln euro wypłacono w marcu.”

Wyspecjalizowani dziennikarze mogli przeoczyć fakt, że od dłuższego czasu urzędnicy „państwowi” Autonomii Palestyńskiej otrzymują tylko połowę wynagrodzenia, a i to często z dużym opóźnieniem.  Gospodarka tego „państwa” nigdy nie była specjalną troską dyktatora i jego świty, budżet „państwa” składa się głównie z datków od dobrych rządów zagranicznych, chociaż nie jest prawdą, że żadnej produkcji nie ma. Palestyna eksportuje trochę żywności, głównie do Izraela, zaś eksport, który idzie do i przez Izrael jest oclony. To Izrael pobiera cła, które normalnie przekazywał władzom Autonomii. Autonomia Palestyńska od chwili swojego powstania wypłaca stypendia za zabijanie lub próby zabijania Żydów. Te stypendia otrzymują więźniowie (mordercy), lub rodziny tych, którzy stracili życie uprawiając terroryzm (którego rzekomo Autonomia się wyrzekła).

Jak powiedział Abbas (a inni wielokrotnie to powtarzali): „Nawet jeśli zostanie nam jeden grosz, wypłacimy go więźniom i męczennikom”. Dziesiątki milionów ludzi obejrzało powtarzany w kółko od 2019 roku filmik, na którym Mahmoud Abbas stwierdza: 

„Izrael przyszedł i powiedział, że Męczennicy to przestępcy, terroryści i mordercy. Wstydź się, Izraelu! Nigdy nie zgodzimy się na porzucenie naszych Męczenników… Nasi Męczennicy, więźniowie i ranni są najbardziej uświęceni ze wszystkich. Nie zgodzimy się na całkowite zrzeczenie się naszych pieniędzy. Nasi Męczennicy mają do nich prawo”.

Politycy z Ameryki i z Europy czasem jakby coś mówili, że niby chyba potępiają wypłaty za terroryzm. Izrael był bardziej stanowczy i odlicza obecnie od należnych Autonomii pieniędzy sumy wypłacane jako nagrody za terroryzm. Te pieniądze są zamrożone do czasu aż Autonomia przestanie uważać terrorystów za sól swojej ziemi. Tymczasem, jak przyznaje rząd państwa Palestyna, te pieniądze były podstawą finansowania aparatu państwowego. Prawdę mówiąc jest gorzej, bo izraelska stanowczość w tej sprawie spowodowała nagłośnienie, czyli trudność dalszego udawania, że politycy nie wiedzą o nagrodach dla terrorystów i niektóre kraje wstrzymały lub ograniczyły datki  na utrzymanie państwa Palestyna. Inni wszelko, litując się nad trudnościami finansowymi Palestyny, wspomagają opłacanie palestyńskiego terroru, podejmując takie decyzje, jak decyzja Komisji Unii  Europejskiej z 31 maja 2024 r.


Wynagrodzenia za zabijanie Żydów
 oraz za pracę w administracji Autonomii Palestyńskiej pochodzą z tego samego budżetu. Trudno zatem nazwać akcję ratowania budżetu AP inaczej niż europejski outsourcing zabijania Żydów. 

Pokolenie Z, a przynajmniej ta najbardziej widoczna jego część, wydaje się dziś zachowywać jak aktyw partyjny w Sali Kongresowej, który krzyczał „Śmiało Wiesław, śmiało”. Aktyw partyjny niczego sam nie wymyślił, aktyw był tylko entuzjastyczny i z nabożeństwem wzywał do głębszej religijności, która dawała wspaniałe poczucie głębokiej wspólnoty. Pokolenie Z. nic nie wie o aparacie partyjnym, Wiesławie i Sali Kongresowej. Nie ma się czemu dziwić, to starożytna historia, o której mamroczą dziadersi.            

Czytałem dziś wywiad przedstawicielki pokolenia X, szefowej „Wysokich obcasów” (rocznik 1976), Agnieszki Jucewicz z palestyńskim pisarzem Rają Shehadehem. Wywiad ma śliczny tytuł informujący, że „Palestyńczycy z Ramallah już nie chodzą na spacery. Izraelscy osadnicy strzelają ludziom pod nogi”. To bardzo długi wywiad, w którym nie znalazłem ani jednego zdanie nie wymagającego komentarza. Zaczyna się od wytłuszczonego pod tytułem zdania:

„Ziemia w Ramallah jest droższa niż w Nowym Jorku. Niedawno chciałem dokupić kawałek sąsiedniej działki, okazało się, że musiałbym zapłacić 1,5 miliona dolarów”.

Agnieszka Jucewicz nie zapytała jak duży był ten „kawałek działki”, szefowa „Wysokich Obcasów” jest specjalistką od emocji, a nie ekonomistką, ale niezależnie, czy chodzi o 20 arów, czy o 20 hektarów, półtora miliona dolarów to spory grosz. Co zatem oznaczają tak wysokie ceny ziemi? Ekonomista powiedziałby, że jest to informacja, iż są tam nabywcy, których na to stać. (Istotnie w palestyńskich badaniach opinii publicznej mieszkańcy Autonomii mają największe pretensje do Abbasa i jego świty za niebotyczną korupcję. Moglibyśmy dodać, że jeśli rząd urzędnikom nie płaci, a oni nadal trzymają się swoich posad, to prawdopodobnie ci urzędnicy utrzymują się z łapówek.) 

Pani Jucewicz otwiera swój wywiad pytaniem: Jakich pytań ma pan już dosyć? Palestyński  prawnik, pisarz, obrońca praw człowieka odpowiada:

„Jak się czuję w związku z wydarzeniami 7 października i czy aby na pewno je potępiam? Tak jakby moja wiarygodność od tego zależała”.

Polska dziennikarka milcząco dała do zrozumienia, że wiarogodność obrońcy praw człowieka nie ma żadnego związku z tym, czy obrońca potępia najazd, mordy, gwałty i podpalenia, czy nie.

Pisarz wyjaśnia, że jego takie pytania złoszczą:  

„Bo to tak, jakbym spytał panią, zanim w ogóle zaczęlibyśmy rozmowę – czy potępia pani ‘Nakbę’? [czyli ‘katastrofę’- czystki etniczne u zarania państwa Izrael, w wyniku których ponad 700 tysięcy Palestyńczyków zostało uchodźcami] – i uzależniał dalszy jej przebieg od tego, co pani odpowie. To nie jest fair.”

To nawet ciekawe, czy warszawska przedstawicielka pokolenia X zna historię żydowskiego osadnictwa w końcu XIX wieku i w późniejszym okresie,  czy zna historię palestyńskiego nacjonalizmu i jego powiazania z nazizmem, czy zna historię arabskich pogromów Żydów, czy wie o czym pisarz mówi, kiedy pojawiło się słowo „nakba” jako określenie katastrofy z powodu tego, że nie udało się pięciu armiom arabskim wymordować Żydów. Palestyński pisarz prawdopodobnie wie, że rozmawia ze specjalistką od emocji, a nie od historii, więc kieruje rozmowę na emocje.     

Agnieszka Jucewicz dysponuje tak obszerną i bujną ignorancją, że nawet gdyby chciała nie mogłaby skontrować terrorystycznej propagandy pięknie opakowanej w kolorowe papierki zachodniej frazeologii.

Pan pisarz, mieszkający na co dzień w Edynburgu, ale często odpoczywający w Palestynie, urodził się w Ramallah w 1951 roku i było to urocze miejsce z ogródkami przy każdym domu, chociaż tatuś miał bliżej nieokreślone zatargi z Jordańczykami. A dziś, szczególnie odkąd jest ten skrajnie prawicowy rząd w Izraelu:

„Na wszystkich drogach wyjazdowych są zainstalowane punkty kontrolne obsługiwane przez izraelskie wojsko, które zamyka je kiedy chce. A więc ruch z i do Ramallah jest bardzo utrudniony. Nie mówiąc o tym, że w tej chwili wyjazd poza miasto zrobił się bardzo niebezpieczny ze względu na rosnącą agresję izraelskich osadników, którzy wychodzą na drogi, obrzucają palestyńskie samochody kamieniami, strzelają do nich.”

Ta absurdalna inwersja rzeczywistości nie wywołuje u polskiej dziennikarki uniesienia brwi, pewnie nigdy nie słyszała o palestyńskim terrorze, pewnie nie widziała znaków drogowych, ostrzegających, że wjazd Żydów na tereny znajdujące się pod kontrolą Autonomii Palestyńskiej grozi śmiercią, pewnie nie wie o ostrzeliwaniu i obrzucaniu kamieniami samochodów z izraelskimi numerami, ani o żadnym palestyńskim terrorze. Z bezgraniczną naiwnością słucha nabożnie opowieści o strasznych osadnikach, nie mając szans na dostrzeżenie różnicy między państwem, które bezwzględnie ściga każdą próbę brania prawa we własne ręce i stawia przed sądem każdego Żyda, który atakuje Palestyńczyków, i to często nawet wtedy, kiedy są zasadne podstawy, by wierzyć, że działał w samoobronie, a „państwem” wypłacającym nagrody za terroryzm. Czy mogłaby przedstawicielka polskiego pokolenia X  dostrzec różnicę między traktowaniem naruszających prawo Izraelczyków przez władze izraelskie i fetowaniem terrorystów przez władze palestyńskie? Fakt, że tej różnicy nie widzi palestyński obrońca praw terrorystów, nie dziwi, a polska dziennikarka zapewne nigdy nie słyszała o Palestyńczykach inaczej postrzegających tę rzeczywistość, więc pojechała na wywiad z tym pisarzem i tym „obrońcą praw człowieka” i rozmawia z nim do samego końca na kolanach i w głębokim przekonaniu, że dotarła do krynicy wiedzy i nieskażonej prawdy.

Czy powinniśmy się dziwić zagubieniu pokolenia Z wychodowanego na paszy dostarczanej przez pokolenie X? Być może warto w tym miejscu przypomnieć, że jeszcze w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku szkolono nas w BBC, że mamy unikać słowa terrorysta, że dziś prezydent Biden wysyła uprzejme przesłanie do arcyterrorysty stojącego na czele Hezbollahu, że dobrze by było, żeby ograniczył liczbę pocisków wystrzeliwanych na Izrael, gdyż w przeciwnym przypadku USA będą miały trudności z powstrzymaniem Izraela przed samoobroną.

Mówienie pani Agnieszce Jucewicz, że wspólnie z amerykańskim prezydentem zabiegają, by pokolenie Z miało właściwe poglądy i domagało się prowadzenia wojny z Żydami do nieskończoności, mogłoby być wyrazem skrajnej naiwności. Każde pokolenie jest naznaczone przez wydarzenia, dziejące się w czasie ich życia, z osobliwą tendencją do powrotu w stare koleiny i niechęcią do heretyków, którym stawia się pomniki po stuleciach (bez specjalnego przypominania za co). 


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Izrael publikuje odpowiedź na kłamstwa Rady Praw Człowieka ONZ w ciągu zaledwie pięciu dni

Izrael publikuje odpowiedź na kłamstwa Rady Praw Człowieka ONZ w ciągu zaledwie pięciu dni

Elder of Ziyon
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Download Thematic Report

Rada Praw Człowieka ONZ (UN OHCHR ) opublikowała w zeszłym tygodniu dokument, w którym, biorąc pod uwagę tylko liczbę ofiar, oskarżyła Izrael o ataki na cele cywilne w Gazie bez wyraźnego powodu lub z niewystarczającego powodu.

Na przykład analiza ONZ mówi:

W niektórych przypadkach, gdy cel wojskowy jest nieznany, ponieważ Izrael nie podał żadnych informacji, trudno jednak wyobrazić sobie przewagę militarną, która uzasadniałaby przewidywalną skalę szkód wyrządzonych ludności cywilnej i obiektom cywilnym. Na przykład w uderzeniach na rynku Dżabalja 9 października zginęły co najmniej 42 osoby, w tym 14 dzieci i jedna kobieta, a w uderzeniu w Taj3 Tower 25 października zginęło co najmniej 105 osób, w tym 47 dzieci i 32 kobiety.

Izrael w niesłychanie krótkim czasie, po zaledwie pięciu dniach opublikował odpowiedź, która podważa argument ONZ. 

Precyzyjnie określa, czym jest prawo międzynarodowe, czym jest proporcjonalność i niemożność ustalenia winy bez wiedzy tego, co dowódca wiedział w chwili podjęcia decyzji o uderzeniu.

W dwóch przypadkach cytowanych powyżej przez UN OHCHR IDF stwierdza:

OHCHR nie posiada pełnego zrozumienia faktów i okoliczności towarzyszących wspomnianym atakom, z wyjątkiem tego, co opublikowała IDF, co jest ograniczone ze względów bezpieczeństwa i operacyjnych, a także innych. Na przykład, chociaż nie zostało to wówczas opublikowane przez rzecznika IDF, uderzenie w Dżabaliji w dniu 9 października obejmowało kilka celów wojskowych, w tym tunel terroru z szybami prowadzącymi do tunelu, który był częścią kompleksu Hamasu, w którym znajdowała się również wyrzutnia rakiet i militarna infrastruktura Hamasu, jak również bojówkarze Hamasu. Właściwa ocena prawna uderzenia musi uwzględniać znaczenie  militarne wszystkich uderzonych celów, spotęgowane  faktem, że w tamtym czasie nie było alternatywy dla działań lądowych.

Brak informacji o uderzeniu z 25 października wymaga podobnej ostrożności w wnioskach prawnych. Chociaż poufność informacji uniemożliwia bardziej szczegółową reakcję, można wspomnieć, że tego dnia siły zbrojne Izraela uderzyły w kilka unikalnych i wartościowych aktywów wojskowych i infrastruktury Hamasu, z których korzystali dowódcy wojskowi najwyższego szczebla Hamasu, zarówno nad, jak i pod ziemią. 

Mało tu szczegółów, ale tak musi być. Jak zauważono w raporcie: „Zgodnie z prawem żadna armia ani państwo nie ma obowiązku ujawniania informacji ani danych wywiadowczych dotyczących uderzeń przeprowadzanych podczas działań wojennych. W wielu przypadkach dzielenie się danymi wywiadowczymi posiadanymi przez dowódcę przed uderzeniem oraz udostępnianie szczegółów dotyczących uderzonych celów (nawet po przeprowadzeniu ataku) mogłoby narazić źródła lub taktykę, techniki i procedury wywiadowcze, podważając w ten sposób skuteczność wywiadu i zakłócając przyszłe gromadzenie danych wywiadowczych”.

Wiedzą o tym prawdziwi eksperci wojskowi. Najwyraźniej OHCHR nie ma żadnego takiego eksperta. Jak konkluduje izraelska odpowiedź:

Państwo Izrael stanowczo odrzuca wnioski i twierdzenia dotyczące faktów przedstawione w nocie wprowadzającej, ponieważ są one błędne pod względem metodologicznym. Nota ma na celu ocenę legalności ataków powietrznych, aczkolwiek brakuje w niej wielu kluczowych faktów i ustaleń, które są kluczowe dla jakiejkolwiek rozsądnej dyskusji prawnej. Oczywiste jest, że w dokumencie występują błędy wynikające z perspektywy czasu i błędy metodologiczne, które rzucają cień na wiarygodność jego oceny prawnej. 


Wydaje się również, że autorom noty wprowadzającej brakuje wiedzy operacyjnej, aby w pełni zrozumieć uzasadnienie działań wojskowych i potrzebę posiadania określonego uzbrojenia w rzeczywistości operacyjnej.

Jako bonus IDF zauważa, że ONZ opiera się na informacjach Hamasu, z których część jest śmiesznie błędna, jak klasyfikacja kilku terrorystów płci męskiej jako kobiet. 

Tym, co jest oczywiste, gdy czyta się odpowiedzi Izraela na tego rodzaju zarzuty, jest fakt, że IDF gra w szachy, podczas gdy „eksperci” oceniają ich z niejaką znajomością gry w kółko i krzyżyk, a często nawet nie znając wszystkich jej zasad.

To dlatego wszelka krytyka działań IDF, która nie jest napisana przez osobę mającą faktyczne doświadczenie wojskowe w zakresie prowadzenia miejskich działań wojennych, jest bezwartościowa. Wyjaśnia również, dlaczego zdecydowana większość tych, którzy posiadają tę wiedzę, w pełni popiera działania Izraela w Gazie.

(h/t Aizenberg)