
Jak Izraelczycy reagują na decyzję Trumpa o zakończeniu pomocy wojskowej do końca roku
Hugh Fitzgerald
Prezydent Donald Trump i premier Izraela Benjamin Netanjahu. Źródło: Biały Dom, domena publiczna.
Izrael dysponował formalnym zobowiązaniem Stanów Zjednoczonych do przekazywania mu 3,8 miliarda dolarów rocznie przez dziesięć lat, począwszy od 2018 roku. Zobowiązanie to miało wygasnąć z końcem 2028 roku. Tymczasem prezydent Trump, niemal mimochodem, jak gdyby była to sprawa bez większego znaczenia, ogłosił, że do końca bieżącego roku zakończy wszelką pomoc wojskową dla Izraela. W Izraelu natychmiast wywołało to powszechną konsternację.
Prezydent Izraela Icchak Herzog powiedział, że wiadomość ta spadła na niego „jak grom z jasnego nieba”. Wielu przywódców politycznych, w tym lider partii Jesz Atid, ubolewało nad tym, że pomoc zostanie wstrzymana zbyt gwałtownie, aby izraelski establishment obronny mógł odpowiednio dostosować swoje plany. Premier Izraela Benjamin Netanjahu, którego Trump wskazał jako osobę, która jako pierwsza rzuciła ten pomysł, nie zaprzeczył temu twierdzeniu, za co spotkała go fala potępienia. Jak zauważało wielu Izraelczyków, czym innym jest mieć dziesięć lat na przygotowanie się do zakończenia pomocy wojskowej, a czym innym zaledwie dwa miesiące. A przecież nie są to czasy pokoju. Osaczone państwo żydowskie prowadzi wojnę na pięciu frontach: przeciwko Hamasowi w Strefie Gazy, Hezbollahowi w Libanie, Huti w Jemenie, siłom asz-Szary w Syrii oraz swojemu najgroźniejszemu wrogowi – Islamskiej Republice Iranu.
Więcej informacji na temat zapowiedzianego przez Trumpa zakończenia pomocy wojskowej dla Izraela w ciągu dwóch miesięcy oraz reperkusji tej decyzji w samym Izraelu można znaleźć tutaj: „Prawdziwe skutki wstrzymania przez Trumpa pomocy wojskowej dla Izraela — analiza”, Sam Sokol, JTA, 6 listopada 2026 r.:
„Perspektywa zakończenia amerykańskiej pomocy wojskowej dla Izraela w ciągu zaledwie kilku miesięcy zaniepokoiła Izraelczyków, wywołując widmo osłabienia bezpieczeństwa w czasie, gdy kraj ten nadal walczy z wrogami na wszystkich frontach.
Jednak ambasador USA w Izraelu stwierdził, że decyzja ta leży w najlepszym interesie stosunków amerykańsko-izraelskich, a premier Benjamin Netanjahu dał do zrozumienia, że działania zmierzające do zmiany dotychczasowego stanu rzeczy mogły zostać uzgodnione z Jerozolimą…
Owszem, to prawda, że Netanjahu zarówno w styczniu, jak i w maju tego roku sugerował, iż dobrym pomysłem byłoby stopniowe uniezależnienie Izraela od amerykańskiej pomocy wojskowej. Wyraźnie jednak zaznaczał, że jego zdaniem proces ten powinien trwać dziesięć lat, a nie dwa miesiące. To zasadnicza różnica.
Mimo to Netanjahu, nie chcąc znaleźć się w sytuacji, w której musiałby krytykować posunięcie Trumpa, udawał, że w pełni je popiera, i sugerował, że owszem, decyzja została uzgodniona między Waszyngtonem a Jerozolimą.
„Choć chcielibyśmy wierzyć, że potrafimy poradzić sobie sami, trzeba zrozumieć, że ta pomoc wojskowa nie sprowadza się jedynie do zwykłego przekazania Izraelowi pieniędzy” — powiedział Tur-Paz, emerytowany podpułkownik rezerwy Sił Obronnych Izraela, który do niedawna zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych i Obrony Knesetu…
Izrael nie może po prostu dowolnie dysponować otrzymywaną pomocą wojskową. Jest zobowiązany przeznaczać 90% tych środków na zakup amerykańskiego uzbrojenia, a do 2028 roku odsetek ten ma wzrosnąć do 100%.
Powtórzmy dla jasności: Netanjahu godzi się na twierdzenie, jakoby zaakceptował – zamiast sprzeciwić się – dwumiesięczny termin zakończenia pomocy, ponieważ chce uniknąć konfliktu z Trumpem. Potrzebuje bowiem jego przychylności, jeśli zamierza przekonać go do przeprowadzenia kolejnego „zdecydowanego” ataku na Iran.
Roczna kwota 3,8 miliarda dolarów jest w przeważającej części [90%] wydawana w Stanach Zjednoczonych na zakup komponentów uzbrojenia lub systemów uzbrojenia produkowanych w amerykańskich fabrykach. Huckabee zauważył, że produkcja ta stworzyła miejsca pracy dla Amerykanów. Memorandum o porozumieniu zawarte między oboma krajami przewiduje utrzymanie pomocy na tym poziomie do 2028 roku…
Jak to więc właściwie jest? Czy Huckabee popiera zakończenie pomocy za dwa miesiące, wiedząc, że 90% tych środków musi być wydawane w Stanach Zjednoczonych, a do 2028 roku Izrael będzie zobowiązany przeznaczać 100% tej pomocy na zakup amerykańskiego uzbrojenia, co przecież „stworzyło miejsca pracy dla Amerykanów”? A jeśli amerykańska pomoc wojskowa zostanie wstrzymana, czy Izrael, dysponując własnymi środkami, nie zacznie wydawać większej ich części poza Stanami Zjednoczonymi, w tym kierując środki na własny przemysł obronny?
Z pewnością antyizraelska brygada w Kongresie, której szeregi znacznie się ostatnio powiększyły, nie będzie już mogła atakować Izraela za korzystanie ze wsparcia w postaci pomocy wojskowej. Nie będzie jednak miała najmniejszego problemu ze znalezieniem innych aspektów izraelskiej polityki, które będzie mogła potępiać. Jej członkowie będą też mogli teraz skoncentrować się na swoim ostatecznym celu – narzuceniu całkowitego embarga na dostawy broni dla osaczonego państwa żydowskiego.
Pozostaje nam jedynie mieć nadzieję, że Trump ponownie przemyśli swoją decyzję – jest przecież podatny na wahania nastroju i raz po raz sam sobie zaprzecza – i ostatecznie postanowi utrzymać w mocy pierwotne porozumienie, przewidujące przekazywanie Izraelowi 3,8 miliarda dolarów rocznie w ramach pomocy wojskowej do 2028 roku.
„Oni tak naprawdę nie ograniczają pomocy, lecz jedynie przekwalifikowują ją jako »wspólne projekty« i ukrywają w budżecie obronnym. Amerykanie będą płacić więcej, a Kongres będzie miał nad tym jeszcze mniejszą kontrolę” – napisał na Twitterze Matt Duss, dyrektor generalny Center for International Policy i były doradca senatora Berniego Sandersa (demokraty z Vermont) do spraw polityki zagranicznej…
Jeśli twierdzenie skrajnie lewicowego Matta Dussa jest prawdziwe, część izraelskich obaw związanych z zapowiedzianym przez Trumpa ograniczeniem pomocy może osłabnąć. Duss utrzymuje, że pomoc wojskowa zostanie po prostu przekwalifikowana jako „wspólne projekty” izraelskiego i amerykańskiego sektora obronnego.
„Gdy Izrael stanie się „integralną częścią nowego regionalnego modelu bezpieczeństwa i współpracy handlowej”, będzie mógł „pozwolić sobie na stopniowe wygaszenie relacji ze Stanami Zjednoczonymi opartych na finansowaniu wojskowym” – twierdzono w programowym dokumencie z 2025 roku, dodając, że „w latach 2029–2047 Stany Zjednoczone powinny stopniowo zastępować finansowanie zakupów uzbrojenia bezpośrednią sprzedażą sprzętu wojskowego Izraelowi”, podobnie jak w latach 90. Izrael stopniowo uniezależniał się od bezpośredniej pomocy gospodarczej.
Zwróćmy jednak uwagę: autorzy tego dokumentu programowego z 2025 roku zakładali znacznie dłuższy okres stopniowego wycofywania pomocy wojskowej – proces ten miał zakończyć się dopiero w 2047 roku. Wówczas przejście od finansowania zakupów uzbrojenia przez Izrael do bezpośredniej sprzedaży mu sprzętu wojskowego, już bez takiego finansowania, zostałoby w pełni zakończone.
Jeśli Izrael przestanie otrzymywać bezpośrednią pomoc wojskową, Kongresowi, który wkrótce ma zostać zdominowany przez antyizraelskich demokratów, trudniej będzie mu zaszkodzić, grożąc zrobieniem czegoś, co już zostało dokonane arbitralną decyzją Trumpa. Izraelscy urzędnicy mogą ubolewać nad niespodziewanie szybkim tempem ograniczania pomocy, ale przynajmniej będą zadowoleni, że pomoc ta nie będzie już przedmiotem nacisków ze strony Kongresu. Nadal będą też mogli liczyć na planowane rozszerzenie wspólnych przedsięwzięć izraelskiego i amerykańskiego sektora obronnego, obejmujących „dwustronne badania nad technologiami obronnymi, ich rozwój, testowanie, ocenę, integrację oraz współpracę przemysłową”. W przypadku tych przedsięwzięć trudno będzie dokładnie ustalić, jaka część środków faktycznie przyniesie korzyści Izraelowi.
Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2026/11/how-israelis-are-responding-to-trumps-decision-to-end-military-aid-by-years-end
Jihad /watch, 9 listopada 2026
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com



