Wielka Brytania wreszcie mierzy się ze skandalem tuszowania przestępstw gangów wykorzystujących seksualnie nieletnich. Ale czy odważy się rozliczyć samych sprawców — i kulturę, która umożliwiła im ich przestępstwa?
Pięćdziesiąt wyroków skazujących, tysiąc czterysta skrzywdzonych dzieci
Ayaan Hirsi Ali
22 października brytyjska komisja śledcza badająca działalność gangów zajmujących się uwodzeniem i wykorzystywaniem seksualnym nieletnich opublikowała listę osób i instytucji, które zamierza przesłuchać. Pierwsze przesłuchania rozpoczną się w grudniu. Cieszę się, że do nich dojdzie. Jednak pytanie, na które komisja chce znaleźć odpowiedź – dlaczego przez tak długi czas ignorowano ostrzeżenia napływające z Rotherham i innych angielskich miast – w rzeczywistości już doczekało się odpowiedzi. Prawdziwe pytanie brzmi: co ludzie sprawujący władzę są gotowi z tym zrobić?
O czym myślę
W raporcie dotyczącym skandalu w Rotherham z 2014 roku Alexis Jay oszacowała, że w latach 1997–2013 w mieście tym wykorzystywano seksualnie co najmniej 1400 dzieci. Ofiary opisywały większość swoich oprawców jako „Azjatów”, przede wszystkim osoby pochodzenia pakistańskiego. Jak ustaliła Jay, wielu pracowników lokalnych władz obawiało się wskazywać pochodzenie etniczne sprawców. Inni otrzymywali od przełożonych wyraźne polecenia, by nie odnotowywać ani nie wspominać o rasie czy pochodzeniu etnicznym.
Jedenaście lat później baronessa Casey stwierdziła, że pochodzenie etniczne podejrzanych nadal nie było odnotowywane w dwóch trzecich przypadków. Władze zniechęcały policję do nagłaśniania wyroków skazujących, aby nie zaogniać napięć na tle rasowym, a instytucje całkowicie uciszały dyskusję w obawie przed oskarżeniami o rasizm. Komisja śledcza szczegółowo udokumentuje wszystkie te fakty. Ale my już o nich wiemy.
Tchórzostwo urzędników zajmujących się tymi sprawami jest godne potępienia i zasługuje na ujawnienie. Ci, którzy rok po roku tuszowali przypadki wykorzystywania młodych dziewcząt lub świadomie przymykali na nie oczy, muszą odpowiedzieć za swoje celowe i rażące zaniedbanie obowiązków.
Ważne jednak, abyśmy nie zaczęli przedstawiać skandalu związanego z gangami wykorzystującymi seksualnie nieletnich jako przede wszystkim skandalu dotyczącego tuszowania przestępstw. Tuszowanie było czymś odrażającym, ale to, co ukrywano, było znacznie gorsze.
Głównymi czarnymi charakterami tej historii pozostają przede wszystkim mężczyźni, którzy organizowali gwałty na młodych dziewczętach i ich wykorzystywanie oraz sami dopuszczali się tych przestępstw.
Zdecydowanie zbyt często relacjonowanie spraw drażliwych na tle rasowym ulega wypaczeniu: biali zachodni urzędnicy, którzy chronili sprawców niebędących białymi, skupiają na sobie całe potępienie, na jakie zasługują sami przestępcy.
Urzędnicy również ponoszą winę, ale potępienie ich zaniedbań jest łatwiejsze niż zmierzenie się z problemami kulturowymi, które w pierwszej kolejności doprowadziły do powstania gangów zajmujących się handlem ludźmi i ich wykorzystywaniem.
Skupianie uwagi na tuszowaniu przestępstw pozwala obecnie rządzącym unikać tych niewygodnych pytań. Nie możemy dopuścić, by stało się tak również w tym przypadku.
Prawdziwie niewybaczalną zbrodnią nie jest to, że tchórzliwi urzędnicy tuszowali przypadki wykorzystywania seksualnego. Jest nią to, że do tego wykorzystywania w ogóle doszło.
W samym Rotherham skazano pięćdziesięciu mężczyzn – podczas gdy w tym samym mieście wykorzystywano seksualnie 1400 dzieci.
Ilu winnych nadal pozostaje na wolności?
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com
