Jonathan S. Tobin

Zohran Mamdani, mayor of New York City, on July 4, 2026. Credit: Office of the New York City Mayor.

It didn’t take a statement from President Donald Trump to ensure that New York City Mayor Zohran Mamdani isn’t going to arrest Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu when he arrives in Manhattan for the annual U.N. General Assembly meetings in September.

Like all world leaders, Netanyahu is protected by the terms of the treaty by which the United States secured the placement of the world body in New York City in the years after the Second World War. Moreover, the United States is not a party to the International Criminal Court in The Hague, whose corrupt former chief prosecutor, Karim Khan, indicted the Israeli leader on false charges of having “intentionally and knowingly deprived” Gaza’s population of food, water, fuel and medicine in 2024. Khan resigned under fire because of a different issue entirely: accusations of sexual misconduct.

An empty threat

The Trump administration has rightly sought to dismantle the court, whose activities are a travesty of justice and motivated solely by political prejudice against the West, and especially Israel. The ICC’s influence may have made it impossible for Netanyahu to travel to most places in the world. However, it has no jurisdiction in the United States, and federal authorities would prevent Mamdani from interfering with the prime minister’s ability to visit New York or anywhere else in the country.

Mamdani is smart enough to know this. Why then, did he tell The New York Times that he had asked city lawyers to see if he had the authority to honor his campaign pledge to arrest the prime minister, whom he has smeared as a “war criminal”?

The answer isn’t any mystery. To those who support the Democratic Socialist mayor, Israel is the epitome of international evil. They truly believe that the actions the Jewish state took to defend itself against the Palestinian Arab terrorists who launched a war on Oct. 7, 2023, with the largest mass slaughter since the Holocaust were not merely wrong or excessive. They believe that Israel committed genocide against Palestinians in Gaza. And no amount of reporting, historical knowledge or the actual meaning of the word will convince them otherwise.

The ‘genocide’ myth

Wars are raging around the globe that have caused far greater civilian casualties than the one fought against Hamas terrorists in the Gaza Strip, who were responsible for the orgy of murder, rape, burnings, torture, kidnapping and wanton destruction that happened on Oct. 7.

But that doesn’t matter. Nor do the reasoned arguments of military experts who have repeatedly stated that Israel’s war against Hamas was conducted in a manner that was more moral and produced fewer casualties than against any foe in an urban environment—let alone one that deliberately, as Hamas did, hid behind non-combatants and sought to endanger as many of their compatriots as possible. Moreover, even the United Nations and The New York Times have finally admitted that it was Hamas that was blocking the distribution of food and other supplies to civilians in Gaza even though both spent most of the war denying it.

If you believe the existence of one Jewish state on the planet is not only illegitimate but that the key to solving all of the world’s problems is bound up in its destruction, then you are ready to believe any charge against it, no matter how false or outrageous. The toxic ideologies that enable such bizarre notions are also responsible for the surge in worldwide antisemitism, not least in New York City, where Mamdani has been forced to acknowledge that Jews are being targeted for hate crimes on his watch out of all proportion to their percentage of the population. And that is a far greater problem than a mayor who thinks that pleasing his base obligates him to make empty threats about arresting Israel’s head of government.

The embrace of critical race theory, intersectionality and settler-colonialism by the American education system and so much of popular culture has materially altered public discourse not merely about race, but about antisemitism and Israel. The belief that Israel and Jews are “white” oppressors, and that Palestinians are oppressed “people of color” who are their perennial victims, is contrary to the facts about both peoples. Jews are the most oppressed people of the last two millennia, and the majority of Israelis are people of color by the definitions of the American left since they trace their origins to North Africa and the Middle East.

The perpetuation of the conflict is the function of the fact that any outcome other than Israel’s destruction and the genocide of the Jews living there is an injustice the Palestinians cannot abide.

Once you buy into those myths, it’s easy to believe the blood libels about Jews committing genocide, whose downfall could liberate all of humankind. And if you swallow that, it’s easy to understand why a Democratic Party under the sway of Mamdani’s fellow left-wingers has accepted the hostility to Israel that has, alongside opposition to enforcing immigration laws, become the organizing principle of American politics.

Social-media algorithms versus facts

The real problem behind Mamdani’s latest publicity stunt isn’t merely a function of unjustified anger at Israelis and Jews. As an essay by historian Niall Ferguson and AI researcher John-Clark Levin in The Free Press argues, the same factors are responsible for the growth of Holocaust denial and what they call “The Death of History.”

Ferguson and Levin believe what we are witnessing in our public discourse, both on the left and the far-right, is a “comeback” of the same sort of genocidal hatred for Jews that led to the Shoah in the mid-20th century. Ferguson has spent a lifetime writing histories and producing documentaries warning that accepting these vile ideas leads to tragedy. But he has come to believe that his work—and that of other historians—is increasingly looking like it was all in vain because it is being overridden by social-media algorithms designed to spread hate. While in the past, thought leaders like conservative writer William F. Buckley were able to banish believers in these ideas from the political mainstream, now such efforts are failing.

Instead of denying the Holocaust, political commentators and podcasters on the far-right like Tucker Carlson, Candace Owens and Nick Fuentes “mock and celebrate it.” That amuses right-wing youth, who get their knowledge of the world from social-media feeds. Those on the left then “cleverly blend it with anti-Zionism and anti-capitalism.”

Ferguson and Levin point out that “as it is young voters who are most susceptible to these trends, the implications for the future of American politics are chilling.” It explains a lot about Mamdani’s appeal. It also shows how he can flip the narrative about the conflict between Israel and its genocidal foes. That is what is behind the accusations against Netanyahu and the widespread belief that it is Israel that is committing “genocide.”

AI images that feed rage

The lies that Mamdani—and those who echo his smears in outlets like the Times—tell about Israel are easily refuted by those who array the facts about the conflict against them in the same manner serious historians can answer Holocaust deniers. Still, the problem is that this only works against arguments that at least pretend to be reasoned.

But the algorithms that spread the new big antisemitic lies aren’t pretending to be rational. They are a function of manipulated images and rage about alleged crimes that are difficult to refute online. As Ferguson and Levin note, “The algorithms reflect our own vices back to us—and magnify them. As long as we indulge our wrathful impulses, we’ll see more rage bait that stokes them. As long as we give in to our short attention spans, our news feeds will carpet-bomb our brains with dopamine. As long as we guzzle flattering lies, the truth will be muscled off our screens by propaganda.”

That’s a sobering thought that puts the failures of pro-Israel voices to effectively counter the “genocide” blood libels in perspective.

With respect to Holocaust denial, historians now feel as if they are helpless to combat the fallout of so many lies.

“In the face of an avalanche of AI-powered anti-history, the real historians are powerless. We thought we could prevail in a fair fight about what really happened in the past. We naively believed that, if we went to the right archives, and read the right documents, and summarized them with the right footnotes, and published our scholarly books and peer-reviewed articles, then the Holocaust deniers would be driven from the field. What fools we were,” Ferguson and Levin conclude.

Can virtue defeat hate?

The same problem applies to the debate about Israel. Similar rage-based distortions about the actions of the Jewish state and those of its genocidal foes—combined with a biased media whose journalists have been indoctrinated in leftist ideologies about “white” oppressors—have materially altered public opinion. If a plurality of Americans now tell pollsters that they believe Israel has committed “genocide,” it’s not because of anything Netanyahu has said or done. It’s because we live in a time when fast-paced technology has the power to persuade people to accept patently false assertions with much greater ease than the manner in which the Nazis employed print, film and radio nearly a century ago.

Answering this isn’t going to be enabled with attempts to ban hate speech. It will, among other things, require the clever use of social media and technology. But as Ferguson and Levin assert, there is more to it than that. “We must recover a shared sense of moral responsibility not to contribute to the conditions that let a Fuentes thrive,” they say. “It’s a lesson that dates back to Cleon in ancient Athens. Ultimately, as Plato and Aristotle discovered, the only bulwark against demagogues is a people virtuous enough to resist their lure.”

A leering young mayor peddling blood libels against Jews like Mamdani doesn’t seem to fear such a turnaround. Indeed, in an age where virtue seems conspicuously absent in our politics and culture, optimism about the future can be difficult to maintain.

Still, giving up isn’t an option. And the rise of current advocates for antisemitism, the hatred of Jews and Israel, like the mayor, isn’t unprecedented in history. They have been defeated before by decent people who are ready to heed fact-based journalism in the same way they have sometimes heeded the lessons of real, rather than AI-distorted, history.

What is required is not just better use of AI and social media by the forces of truth but an appeal to higher virtues by a new generation of journalists, artists and faith leaders that will undermine the appeal of social media-driven hate. It’s a tall task, but there is no alternative available but to begin that fight.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

Boy George Pulls Out of ‘Jesus Christ Superstar’ London Production After Backlash From Pro-Israel Song

Shiryn Ghermezian

Boy George live at the 80s Live Party 2026 at the Volksparkstadion in Hamburg, July 18, 2026. Photo: IMAGO/Future Image via Reuters Connect

Boy George has pulled out of the “Jesus Christ Superstar” production at the London Palladium after facing backlash for his new pro-Israel song “We Will Dance Again,” the singer’s manager announced on Thursday on social media.

Paul Kemsley said a statement that “after careful consideration,” he decided the Culture Club singer, 65, would no longer appear in the in the Andrew Lloyd Webber musical. “The decision has been made with the utmost respect for the producers, the creative team and the entire company,” he wrote. “We are grateful for the professionalism and understanding they have shown throughout and sincerely wish everyone involved every success with the production.”

“George has never been afraid to stand by his personal convictions, and I have always respected him for that. Equally, I believe it is my responsibility to make decisions that are in the best interests of my artist while also showing respect to others,” Kemsley added. “In this instance, I felt it was right to step aside, allowing the production to remain the focus, while ensuring everyone involved can move forward with mutual respect and goodwill.”

Kemsley also apologized to fans who purchased tickets for “Jesus Christ Superstar” and hoped to see Boy George in the production. The singer was set to star as King Herod from Aug. 3-15 as part of the show’s rotating cast, taking over from Richard Armitage. The latter will now continue to perform in the show. Boy George was meant to share the role of Herod with Armitage, Jesse Tyler Ferguson, Simon Russell Beale, Layton Williams and Julian Clary.

Earlier this week, Boy George released a pro-Israel song on social media with a Hebrew title that translates to “We Will Dance Again.” On the track, he sings: “You say genocide, I say war / When you’re attacked, that’s what the army’s for / Does it get ugly? You bet it does / When I know you wanna kill every last one of us.” In the chorus he sings: “We will dance again / And there will be no war / But if you’re ever confused / I stand with the Jews / I don’t feel brave, I just need to behave like a human.”

Boy George has received backlash from many for expressing strong support for Israel in the song. He responded to the criticism in multiple social media posts. “It doesn’t matter what I think or you think,” he wrote on X. “When will you realise you’re doing NOTHING! It’s a fucking joke. I am even falling out with Jewish friends. The madness knows no bounds.”

“So many people are calling me and saying I should pipe down and let it blow over and while they mean well I’m afraid it’s not an option,” he added in a separate post on X on Friday. He said he was most shocked about the criticism he has received from members of the LGBTQ+ community.

“But I am smart enough to realize that what you are cannot disguise who you are,” he explained. “When I say ‘they want to kill every last one of us’ I am also talking about us queers not just the Jewish community. When will you wake up? Regardless of which side you take, I am disgusted by anyone who posts hatred against anyone but refuses to show their face. If you have something powerful to say then you should have the guts to show the world who you are but most, if not all of you, are unwilling to show your faces and the only reason is self interest.”

To nie Netanyahu się zmienił – zmieniła się amerykańska kultura polityczna

Bob Goldberg

Media niemal z satysfakcją opisywały chłodne przyjęcie, z jakim Benjamin Netanyahu spotkał się podczas swojej wizyty w Waszyngtonie w tym tygodniu. Zmiana ta nie była spowodowana polityką Netanjahu, jak twierdziło wiele materiałów prasowych i obserwatorów piszących w mediach społecznościowych. Zmieniło się to, że antyjudaizm stał się akceptowalnym elementem dyskursu politycznego amerykańskich elit.

Ta zmiana postaw wynika z wiary we współczesną odmianę oszczerstwa o mord rytualny, wymierzonego w Izrael i Żydów.

Netaniahu pełni funkcję premiera Izraela przez łącznie blisko dwadzieścia lat (1996–1999, 2009–2021 oraz od 2022 roku do dziś). Oto bilans człowieka oskarżanego o zbrodnie wojenne, czystki etniczne i ludobójstwo.

Za jego kadencji Izrael zatwierdził (w latach 2009–2023) około 18 niezależnych osiedli na Zachodnim Brzegu, przy czym niemal wszystkie powstały poprzez retroaktywne uznanie już istniejących osad, a nie poprzez budowę całkowicie nowych społeczności w Judei i Samarii.

W latach 2009–2023 populacja Palestyńczyków wzrosła o około 34% na Zachodnim Brzegu – z około 2,43 mln do 3,26 mln – oraz o około 48% w Strefie Gazy, z około 1,50 mln do 2,23 mln.

Przyrost ludności palestyńskiej w Obszarze B był znaczny i prawdopodobnie odpowiadał za kilkaset tysięcy spośród około 827 tysięcy dodatkowych mieszkańców Zachodniego Brzegu w latach 2009–2023.

Władze palestyńskie wydawały każdego roku pozwolenia na budowę tysięcy mieszkań na całym Zachodnim Brzegu, głównie w Obszarach A i B, a ich liczba zazwyczaj przewyższała liczbę nowych inwestycji osadniczych po stronie izraelskiej.

W latach 2009–2023 liczba Palestyńczyków pracujących w Izraelu znacząco wzrosła, osiągając szczyt na poziomie około 150–175 tysięcy tuż przed atakiem z 7 października.

W latach 2009–2018 zarówno palestyńskie ataki terrorystyczne, jak i przemoc ze strony izraelskich nacjonalistów utrzymywały się na niższym poziomie niż w okresie 2022–2025. Liczba poważniejszych ataków palestyńskich gwałtownie wzrosła w latach 2022–2024, po czym wyraźnie spadła w 2025 roku. Poważne incydenty z udziałem izraelskich nacjonalistów – obejmujące przypadki obrażeń ciała, podpaleń lub porównywalnej przemocy – zaczynały się z niższego poziomu, wzrosły po początku lat 20. XXI wieku i nadal nasilały się do 2025 roku, nawet gdy liczba palestyńskich ataków terrorystycznych malała.

Po zintensyfikowaniu działań egzekwujących prawo przez Siły Obronne Izraela (IDF), Szin Bet i policję liczba poważnych incydentów, w których Palestyńczycy odnieśli obrażenia lub zagrożone było ludzkie życie, spadła o około 25% w stosunku do szczytu z marca 2026 roku; ogólna liczba aktów przemocy zmniejszyła się o około 11%.

Izraelscy przedstawiciele służb bezpieczeństwa twierdzą, że za większość poważnych aktów przemocy odpowiada stosunkowo niewielka grupa – około 70 głównych organizatorów i kilkuset zwolenników, z których wielu to marginalni młodzi anarchiści odrzucający autorytet państwa i często nawet niezamieszkujący Zachodniego Brzegu.

Mimo to, gdy ta niewielka liczba izraelskich ekstremistów dokonuje ataków, retoryka szybko rozszerza odpowiedzialność na całe państwo lub na „osadników”. Dla kontrastu, nawet po poważnych atakach palestyńskich, długotrwałych kampaniach ostrzału rakietowego i masakrze z 7 października dominująca narracja utrzymuje, że większość Palestyńczyków nie jest Hamasem i nie powinna ponosić zbiorowej odpowiedzialności. Ten sam standard analityczny rzadko jest stosowany w obu przypadkach.

Główny zarzut stawiany Netanjahu brzmi, że izraelska wojna przeciwko Hamasowi stanowiła zbrodnię wojenną i ludobójstwo. Powszechnie powtarzane twierdzenie, że 70% ofiar śmiertelnych stanowiły kobiety i dzieci, nie znajduje potwierdzenia w późniejszych zestawieniach opartych na danych tego samego Ministerstwa Zdrowia w Gazie. Zestawienia OCHA wskazywały, że kobiety i dzieci stanowiły raczej około 45% ofiar. Dorośli mężczyźni w wieku 18–59 lat odpowiadają za około 45–47% zidentyfikowanych zgonów; w jednej szczegółowej analizie późniejszych list mężczyźni w wieku 15–40 lat stanowili około 32% ofiar. Młodzi dorośli mężczyźni są wyraźnie nadreprezentowani w stosunku do wielkości tej grupy w populacji.

Ten wzorzec – wyraźna nadreprezentacja mężczyzn w wieku poborowym oraz niedoreprezentowanie dzieci względem ich udziału w populacji – jest spójny w wielu niezależnych analizach tych zestawień.

W Strefie Gazy najlepsze dostępne dane pochodzące z badań populacyjnych wskazują, że nadmiarowe zgony pośrednie, choć rzeczywiste i tragiczne, stanowiły mniejszy odsetek całkowitej nadmiarowej śmiertelności niż w Jemenie czy w regionach Sudanu najbardziej dotkniętych konfliktem. Wczesne twierdzenia, że liczba zgonów pośrednich będzie czterokrotnie lub nawet bardziej przewyższać liczbę ofiar bezpośrednich, nie znalazły potwierdzenia w późniejszych danych terenowych. Wysoka bezwzględna liczba ofiar cywilnych w gęsto zaludnionym środowisku miejskim, podczas wojny prowadzonej przeciwko przeciwnikowi działającemu wśród ludności cywilnej, nie jest równoznaczna z istnieniem zamiaru popełnienia ludobójstwa.

Do Strefy Gazy dostarczano znaczne ilości żywności i środków medycznych zarówno trasami kontrolowanymi przez Izrael, jak i innymi kanałami; dostępne dane wskazują, że w istotnych okresach wielkość dostaw odpowiadała szacowanemu łącznemu zapotrzebowaniu lub je przekraczała. Głównym problemem pozostawał wewnętrzny dostęp do pomocy oraz jej dystrybucja; nawet ONZ przyznała, że Hamas przejmował część dostaw i odsprzedawał je. Dla porównania, w Syrii, Sudanie i Jemenie celowe blokowanie pomocy, oblężenia, grabieże oraz odmawianie dostępu miały charakter bardziej systemowy, trwały dłużej i stanowiły znacznie istotniejszy element katastrofy humanitarnej.

Wojna miejska prowadzona przeciwko przeciwnikowi, który celowo działa z obszarów zamieszkanych przez ludność cywilną, wykorzystuje cywilów jako żywe tarcze oraz prowadzi działalność zbrojną z terenu szpitali, szkół i sieci tuneli, pociąga za sobą wysoką liczbę ofiar cywilnych jako przewidywalny, choć tragiczny, element działań wojennych. Sam ten fakt nie stanowi automatycznego dowodu na istnienie przestępczej polityki. Krytycy Netanjahu rzadko poświęcają uwagę wykorzystywaniu przez Hamas infrastruktury cywilnej do celów wojskowych, braniu zakładników czy deklarowanym przez tę organizację celom.

Izrael nadal podejmował praktyczne działania na rzecz stabilizacji sytuacji. Umożliwiał dostarczanie do Strefy Gazy pomocy humanitarnej na dużą skalę, uczestniczył w rozmowach dotyczących powojennego modelu sprawowania władzy i międzynarodowych mechanizmów stabilizacyjnych oraz działał w ramach porozumień o zawieszeniu broni w Libanie, jednocześnie dążąc do osłabienia potencjału militarnego Hezbollahu. Działania te są niedoskonałe i pozostają przedmiotem sporów, nie są jednak działaniami rządu, którego zasadniczym celem byłaby czystka etniczna.

Podczas ostatnich konfrontacji z Iranem Izrael zapewnił siłom Stanów Zjednoczonych wymierne wsparcie: możliwość bazowania pod osłoną jednego z najgęstszych systemów obrony powietrznej w regionie, dane wywiadowcze i wczesnego ostrzegania, wsparcie w zakresie wskazywania celów oraz koordynację operacyjną prowadzoną w ramach CENTCOM. Amerykańskie samoloty operowały z terytorium Izraela przy mniejszych ograniczeniach politycznych niż w niektórych innych miejscach regionu.

Dlaczego Amerykanie mieliby odwrócić się od Izraela – pomijając fakt, że znaczna część udzielanej pomocy funkcjonuje w praktyce jak bon zakupowy przeznaczony na produkowane w Stanach Zjednoczonych pociski, rakiety przechwytujące i systemy obronne, podtrzymujące amerykańskie miejsca pracy oraz linie produkcyjne? Oficjalnie głoszona teoria zakłada, że ograniczenie wsparcia wywrze presję na Izrael, zmuszając go do ustępstw, które ostatecznie doprowadzą do powstania państwa palestyńskiego.

Tymczasem nic fundamentalnego nie zmieniło się po stronie palestyńskiego przywództwa. Jego historia korupcji pozostaje niezmienna. Nadal wspiera ono terroryzm, w tym system „pay-for-slay”, polegający na wynagradzaniu sprawców ataków na Izraelczyków. Nie wycofało się również z maksymalistycznych roszczeń odrzucających żydowską suwerenność nad jakąkolwiek częścią tej ziemi. Ta sama postawa odrzucenia, która przekreśliła wcześniejsze próby pokojowe, nie została zastąpiona przez przywództwo gotowe zaakceptować istnienie państwa żydowskiego i zakończyć konflikt.

Decydująca zmiana zaszła natomiast w amerykańskiej kulturze politycznej, szczególnie w środowiskach progresywnych, mediach głównego nurtu elit oraz w części koalicji Partii Demokratycznej. Oskarżenia, które niegdyś pozostawały domeną aktywistycznych marginesów, zyskały dziś legitymizację. Kultura polityczna, która traktuje przemoc stosowaną przez niewielką grupę izraelskich ekstremistów jako dowód narodowej winy, jednocześnie odmawiając równie wnikliwej oceny palestyńskich ugrupowań zbrojnych i ich zaplecza, nie jest po prostu krytyką w imię praw człowieka. Jest przejawem wybiórczego odwrócenia kryteriów moralnych.

Tylko takie odwrócenie może wyjaśnić, dlaczego 103 demokratycznych członków Izby Reprezentantów – niemal połowa klubu – zagłosowało za całkowitym wstrzymaniem pomocy wojskowej dla Izraela, obejmującej również finansowanie systemu obrony przeciwlotniczej Iron Dome. Ponieważ większość rakiet i pocisków wystrzeliwanych przez Hamas, Hezbollah i Iran jest wymierzona w obszary zamieszkane przez ludność cywilną, Iron Dome zapobiegł śmierci bardzo wielu ludzi oraz stratom liczonym w miliardach dolarów.

Osoby, które głosowały za odebraniem finansowania tego systemu, w praktyce głosowały za zaakceptowaniem śmierci tych Izraelczyków, których życie Iron Dome dotychczas ocalił. Ponieważ Iron Dome stanowi część wielowarstwowego systemu obrony chroniącego również amerykańskie samoloty i personel operujący z izraelskich baz, głosowanie to miało także konsekwencje dla sił Stanów Zjednoczonych.

Ci, którzy piętnują Netanjahu i Izrael, nie czynią tego dlatego, że państwo żydowskie stało się państwem zbójeckim. Istnieje wiele uzasadnionych powodów, dla których sami Izraelczycy krytykują Netanjahu, w tym sposób, w jaki jego rząd poradził sobie z oceną wydarzeń po 7 października, oraz brak długofalowej strategii komunikacji publicznej. Przedstawianie Izraela jako państwa zbójeckiego nie należy do tych powodów.

Dorobek izraelskich innowacji w dziedzinie obronności, które uratowały tysiące istnień ludzkich, wysiłki wojskowe podejmowane w celu ograniczenia liczby ofiar cywilnych podczas walki z przeciwnikiem ukrywającym się wśród ludności cywilnej i odmawiającym jej dostępu do własnej sieci tuneli, wiarygodność Izraela jako sojusznika, wewnętrzne działania państwa przeciwko brutalnym środowiskom skrajnym oraz zaangażowanie w wysiłki stabilizacyjne – wszystko to prowadzi do jednego wniosku.

Rzeczywistość ta stoi w jaskrawej sprzeczności z narracją dominującą obecnie w znacznej części amerykańskiej klasy politycznej. Jej przedstawiciele obierają Izrael za cel – posuwając się nawet do głosowania za odebraniem finansowania systemów obronnych chroniących życie zarówno Izraelczyków, jak i Amerykanów – ponieważ narracja oparta na oszczerstwie o mord rytualny została znormalizowana i uznana za dopuszczalne ramy prowadzenia sporu politycznego.

Link do oryginału:

The New Zionist Times

Netanyahu didn’t lose America. America’s political class has lost its way.

The media was nearly gleeful in describing the cold shoulder Benjamin Netanyahu received during his visit to Washington this week, in an effort to show that Bibi “lost America.” The change was not driven by Netanyahu’s policies. What changed is that anti-Judaism has become an acceptable element of elite American political discourse…

‘Suspicious’ fire destroys kosher restaurant in Montreal

JNS Staff

Firefighters. Credit: Pixabay.

Nöam, a kosher restaurant in Montreal, was destroyed by a fire on Friday night in an incident that is being investigated as a possible hate crime, the Montreal Gazette reported, citing Raphaël Bergeron, a
spokesman for the Montreal police, SPVM.

Someone was seen leaving the site after the fire began, leading police to probe to assign the case to the arson team, the Gazette reported.

“Sickened by this criminal attack on a Montreal kosher restaurant overnight,” stated Leslie Church, a parliamentarian who represents parts of Toronto. “I hope the evidence leads to a swift arrest and conviction of those responsible. I stand with all Canadians who are appalled by these criminal acts targeting Jewish Canadians and Jewish-owned businesses.”

Anthony Housefather, a Jewish parliamentarian who represents parts of Montreal and who was adviser on Canadian Jewish community and antisemitism to former Canadian prime minister Justin Trudeau, stated that he was “absolutely disgusted to see what appears to be an arson attack on a local kosher restaurant overnight.”

“This attack on a Jewish own business must be investigated as a hate crime, and those involved in this criminal act must be caught and prosecuted to the fullest extent of the law,” he stated. (JNS sought comment from the Montreal police, the SPVM.

Marc Miller, minister of Canadian identity and culture, stated that he was “disgusted to see this attack on a local kosher restaurant” and that he is “trusting this disgraceful act will be properly investigated as a hate crime.”

B’nai Brith Canada posted four images of a blackened, burnt out building.

“Last night, a suspicious fire devastated Nöam, a kosher restaurant in Montreal,” it said. “Police have not established a motive, but this incident comes against the backdrop of a much broader failure, governments have allowed a climate of intimidation, disorder and escalating threats to take hold around Jewish communities, leaving Jewish neighborhoods, institutions and businesses increasingly exposed.”

The incident “warrants a full and transparent investigation, and jumping to conclusions without due process drags us all into an industry of fear,” B’nai Brith said. “So on this point, we wait. Nonetheless, another Jewish business has burned. That is an undisputed fact even at this early stage and before any verdict is delivered.”

“Jewish Canadians have heard enough condemnations and promises. Now we need action,” it said. “The next 30 days will show whether governments intend to act or simply keep talking.”

Eta Yudin, senior vice president for Quebec at the Centre for Israel and Jewish Affairs, the advocacy arm of the Jewish Federations of Canada-UIA, stated that the “arson attack that destroyed the kosher restaurant Nöam in Montreal is alarming.”

“The investigation by the SPVM is ongoing, and the motives remain to be determined. We are working closely with our partners at the Federation and with the SPVM,” she said. “Nevertheless, targeting a restaurant in this way, regardless of the reason, is an unacceptable attack on our shared values. Those who commit such acts must be held accountable for their actions under the law.”

“This matter must be fully investigated, and we will be following it very closely,” she added.

On social media, the restaurant posts that it is kosher.

UK Music Festival Urged to Cancel Set by Irish Rap Group Kneecap Tied to Antisemitic, Anti-Israel Rhetoric

Shiryn Ghermezian

Members of Kneecap pose on the red carpet at the Irish Film and Television Academy (IFTA) Awards in Dublin, Ireland, Feb. 14, 2025. Photo: REUTERS/Clodagh Kilcoyne

A British charity dedicated to exposing and combatting antisemitism across the United Kingdom is asking organizers of the upcoming Reading Festival in England to cancel a scheduled performance by the Irish rap group Kneecap because of their alleged promotion of antisemitism and terrorist organizations.

“The UK should not be platforming artists who spread hate,” Campaign Against Antisemitism (CAA) said in a statement to The Algemeiner on Friday. “High-profile cultural events have a responsibility to exercise judgment over who they choose to promote. For a festival that prides itself on inclusivity and community, the decision to host Kneecap is profoundly at odds with the values it claims to champion.”

The charity added that it will “continue to write to all venues and festivals where Kneecap is scheduled to perform.”

The members of Kneecap are Liam Óg Ó hAnnaidh, Naoise Ó Cairealláin and JJ Ó Dochartaigh, but they are better known by their respective stage names Mo Chara, Móglaí Bap and DJ Próvaí. Kneecap has previously denied accusations of promoting antisemitism and the proscribed terrorist organizations Hamas and Hezbollah. Meanwhile, they have continuously accused Israel of committing a “genocide” in the Gaza Strip.

The annual music festival in Reading will take place this year from Aug. 27-30. The Belfast rap trio will perform on the last day of the festival, which has a star-studded lineup that includes Raye, Charli XCX and Florence + The Machine.

In CAA’s letter to festival organizers, which was shared with The Algemeiner, the charity gave several examples in which members of Kneecap have been accused of promoting antisemitism and terror groups. In one noted instance, “imagery circulated online by or associated with the group has included a graphic depicting a swastika superimposed on the Israeli flag/the Jewish Star of David.” Making comparisons between Israel and Nazi Germany is given as an example of antisemitism within the working definition by the International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA), a definition which has been formally adopted by the UK government.

In February 2025, the band shared a photograph on social media that shows one of its members reading a book of statements by Hezbollah leader Hassan Nasrallah, CAA noted. Both Hamas and Hezbollah have been designated by the UK and US as terrorist organizations.

O hAnnaidh was previously charged in the UK with a terror offense for his actions at a gig in north London in November 2024. During the performance, he draped a Hezbollah flag over his shoulders while saying “Up Hamas, up Hezbollah,” both of which are organizations banned in the UK under the Terrorism Act 2000. However, the charges against him were dismissed in September 2025. Kneecap said the flag was thrown on stage during the performance and that they “do not, and have never, supported Hamas or Hezbollah.”

At the Coachella Valley Music and Arts Festival in California last year, Kneecap projected an anti-Israel message on stage that said: “Israel is committing genocide against the Palestinian people. It is being enabled by the US government who arm and fund Israel despite their war crimes. F–k Israel. Free Palestine.”

During their performance at the 2024 Reading Festival, Kneecap displayed a message on a video screen that criticized the British government for allegedly “enabling a genocide in Gaza.” Bap described Belfast as being “still under British occupation” and added, “there’s a worse occupation happening right now in Palestine.” The group then led the crowd in chanting “Free! Free! Palestine!” and Bap also concluded the band’s set by declaring “Free Palestine!”