To odmowa przywódców palestyńskich zaakceptowania prawa Izraela do istnienia jako ojczyzny narodu żydowskiego zaostrza napięcia między Izraelczykami i Żydami. To masowa kampania palestyńskich przywódców podżegania przeciwko Izraelowi i Żydom oraz ciągłe gloryfikowanie terrorystów zaostrza napięcia między Izraelczykami i Palestyńczykami. Na zdjęciu: prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmoud Abbas przemawia na szczycie Ligi Arabskiej w Kairze, 12 lutego 2023 r. (Zdjęcie: Ahmad Hassan/AFP via Getty Images)

Unia Europejska i administracja Bidena akceptują palestyńskie kłamstwa

Bassam Tawil
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Autonomia Palestyńska i jej przywódca, Mahmoud Abbas, nadal przekręca, przeinacza i przepisuje historię Żydów w ramach trwającej kampanii delegitymizacji państwa Izrael i narodu żydowskiego. Kampania ma na celu zanegowanie i odrzucenie związku między Żydami a Ziemią Izraela oraz szerzenie nienawiści do Izraela i Żydów.

Ta kampania – która przynajmniej w Europie trwa od dziesięcioleci – jest całkowicie ignorowana zarówno przez Unię Europejską, jak i administrację Bidena, której przedstawiciele są zbyt zajęci atakowaniem Izraela, by to zauważyć. Przymykając oczy na palestyńskie kłamstwa, fabrykacje i antysemityzm, administracja Bidena i UE wysyłają Palestyńczykom komunikat, że dalsze demonizowanie Izraela i Żydów jest całkowicie w porządku.

12 lutego Abbas wziął udział w konferencji w siedzibie Ligi Arabskiej w stolicy Egiptu Kairze. Konferencja, w której uczestniczyli prezydent Egiptu Abdel Fattah al-Sisi i król Jordanii Abdullah II, miała na celu omówienie sposobów wspierania Arabów mieszkających w stolicy Izraela, Jerozolimie.

Przemawiając na tej konferencji, Abbas powtórzył swoje fałszywe twierdzenie, że nie ma żadnego związku między Żydami a Jerozolimą, jak również Zachodnią Ścianą Wzgórza Świątynnego, częścią muru oporowego Drugiej Świątyni Salomona, która została zniszczona w 67 roku n.e. – ponad 500 lat przed narodzinami islamskiego proroka Mahometa w 571 roku n.e. – a teraz muzułmanie twierdzą, że jest to część ich Wzgórza Świątynnego/Haram al-Szarif. Abbas ponownie ujawnił swoje antysemickie oblicze, argumentując, że Izrael został stworzony, ponieważ Europejczycy chcieli pozbyć się Żydów mieszkających w ich krajach, podczas gdy w rzeczywistości Żydzi nieprzerwanie mieszkali na obszarze, najpierw znanym jako Kanaan, który obejmował Judeę, od co najmniej 1550 p.n.e., kiedy Jerycho zostało zrównane z ziemią.

Według Abbasa, Palestyńczycy są jedynymi, którzy mają prawa do Jerozolimy i jej świętych miejsc, włącznie ze Ścianą Zachodnią, nazywaną przez muzułmanów Ścianą Al-Buraka:

“Na tej konferencji mamy możliwość przedstawienia prawdziwej, udokumentowanej relacji o błogosławionym meczecie Al-Aksa, w tym o ścianie Al-Buraka [Ściana Zachodnia], relacji, która obala sfabrykowaną relację, na której opiera się okupacja. My [Palestyńczycy] mamy prawo do Palestyny, Jerozolimy i błogosławionego meczetu Al-Aksa. Tylko my mamy religijne, historyczne i legalne prawo do Ściany Al-Buraka, który jest, jak powiedzieliśmy wcześniej, częścią meczetu Al-Aksa i jest ważną własnością islamu”.

Abbas stwierdził następnie, że pomysł ustanowienia państwa Izrael nie miał nic wspólnego z realizacją liczącego dwa tysiące lat marzenia Żydów o swobodnym życiu we własnej ojczyźnie. Zamiast tego, przekonywał Abbas, Izrael został stworzony z dwóch prostych powodów: Europejczycy chcieli pozbyć się Żydów żyjących w ich krajach; oraz mieli służyć interesom “mocarstw kolonialnych” na Bliskim Wschodzie.

Zdaniem Abbasa brytyjska Deklaracja Balfoura z 1917 r., która wspierała ustanowienie “narodowego domu narodu żydowskiego” w Palestynie, była niczym innym jak “spiskiem prowadzonym przez Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone w celu pozbycia się Żydów z Europy z jednej strony, i założenia tego, co nazywano ich ojczyzną narodową w Palestynie, by służyło jako placówka zabezpieczająca interesy krajów kolonialnych, z drugiej”.

Dwa dni po tej najnowszej próbie Abbasa napisania historii na nowo i zaprzeczenia jakiemukolwiek żydowskiemu związkowi z ziemią Izraela, jego przyjaciele z administracji Bidena i niektórych krajów europejskich wydali wspólne oświadczenie, w którym zaatakowali Izrael za realizację planów budowy nowych domów dla żydowskich rodzin na Zachodnim Brzegu:

“My – ministrowie spraw zagranicznych Francji, Niemiec i Włoch, minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii i sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych – jesteśmy głęboko zaniepokojeni oświadczeniem rządu izraelskiego, że chce budować prawie 10 tysięcy jednostek osadniczych… Stanowczo sprzeciwiamy się tym jednostronnym działaniom, które służą jedynie zaostrzeniu napięć między Izraelczykami a Palestyńczykami i osłabiają wysiłki na rzecz osiągnięcia wynegocjowanego rozwiązania w postaci dwóch państw. Nadal uważnie monitorujemy rozwój sytuacji w terenie, który wpływa na żywotność rozwiązania w postaci dwóch państw i stabilność w całym regionie”.

Nie trzeba dodawać, że oświadczenie Francji, Niemiec, Włoch, Wielkiej Brytanii i USA całkowicie zignorowało trwającą kampanię Abbasa mającą na celu oczernianie Izraela, demonizowanie Żydów, zaprzeczanie ich historii i prawom do Izraela i Ściany Zachodniej. W rzeczywistości UE współpracuje z Palestyńczykami, aby przejąć jak najwięcej ziemi, aby stworzyć “fakty dokonane w terenie” w dużym regionie “Obszaru C”, który oficjalnie jest pod kontrolą Izraela.

Oświadczenie całkowicie ignoruje także gloryfikację terrorystów przez palestyńskich przywódców i palestyński program “płacy za zabójstwa”, który zachęca Palestyńczyków do mordowania Żydów przez nagradzanie morderców i ich rodzin.

Dla UE i administracji Bidena budowa nowych domów przez rodziny żydowskie stanowi większe niebezpieczeństwo niż antysemickie uwagi i ludobójcza retoryka Abbasa innych Palestyńczyków (na przykład tutaj, tutaj i tutaj).

Przedstawiciele Francji, Niemiec, Włoch, Wielkiej Brytanii i USA kłamią wszystkim w żywe oczy, twierdząc, że budowa nowych domów dla Żydów “zaostrzy napięcia między Izraelczykami a Palestyńczykami i podważy wysiłki na rzecz osiągnięcia wynegocjowanego rozwiązania w postaci dwóch państw”.

To odmowa przywódców palestyńskich zaakceptowania prawa Izraela do istnienia jako ojczyzny narodu żydowskiego zaostrza napięcia między Palestyńczykami i Żydami. To masowa kampania palestyńskich przywódców podżegania przeciwko Izraelowi i Żydom oraz ciągłe gloryfikowanie terrorystów zaostrza napięcia między Izraelczykami i Palestyńczykami. To także te nieustanne wysiłki przywódców palestyńskich, by wymazać żydowską historię, są odpowiedzialne za narastające napięcia.

Przedstawiciele Włoch, Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii i USA wiedzą, że konflikt izraelsko-arabski zaczął się na długo przed budową choćby jednego domu dla Żydów na Zachodnim Brzegu.

Wystarczy, by posłuchali, co sam Abbas powiedział w Kairze, gdzie dał jasno do zrozumienia, że problem Arabów z Izraelem zaczął się już w 1917 r., kiedy Żydom obiecano własną ojczyznę. Kiedy Abbas stwierdza, że Arabowie mają wyłączne prawa do Jerozolimy i Palestyny, w rzeczywistości mówi, że Izrael nie ma prawa istnieć.

W przeciwieństwie do Europejczyków i administracji Bidena, główny sprzeciw Abbasa nie dotyczy budowy kilku tysięcy mieszkań dla rodzin żydowskich. Główny zarzut Abbasa dotyczy Żydów przenoszących się z Europy i innych części świata do własnej ojczyzny. Głównym zarzutem Abbasa jest to, że Żydzi twierdzą, iż mają religijne, historyczne i legalne prawa do Jerozolimy, Ziemi Izraela i Ściany Zachodniej.

Przez ignorowanie słów Abbasa, ci, którzy wydali wspólne oświadczenie potępiające Izrael za zamiar budowy nowych mieszkań dla rodzin żydowskich, są współwinni palestyńskiej kampanii kłamstw i fabrykacji dotyczącej żydowskiej historii i praw.

Przez brak potępienia palestyńskiego przywódcy za jego kłamstwa, wypaczenia i podżeganie, politycy z Włoch, Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii i administracji Bidena ponownie demonstrują swoje nieugięte uprzedzenia wobec Izraela.

Pozwalają przywódcom palestyńskim na dalsze szerzenie kłamstw i fabrykacji na temat Izraela i narodu żydowskiego. To – nie budowanie domów dla Żydów – jest prawdziwym zagrożeniem dla “rozwiązania wynegocjowanego” między Izraelczykami i Palestyńczykami.

Jak zauważyło centrum wywiadu i informacji o terroryzmie Meir Amit:

“Celem przekłamywania historii przez Palestyńczyków, utrwalania nieścisłości i celowego zniekształcania nazw, podawania błędnych dat i wprowadzania elementów antysemickich jest poddawanie w wątpliwość i zaprzeczanie istnieniu narodu żydowskiego i jego historycznych powiązań z Ziemią Izraela, szerzenie nienawiści do Izraela i Żydów i sabotowanie wszelkiej szansy na znaczący dialog między Izraelem a Palestyńczykami”.

Abbas wygłaszał podobne oświadczenia o Izraelu i Żydach w przeszłości. W 2018 roku powiedział w przemówieniu przed Palestyńską Radą Narodową w Ramallah, faktycznej stolicy Autonomii Palestyńskiej, że Europejczycy nienawidzą Żydów z powodu ich działalności społecznej i bankowej, w tym odsetek od pożyczek. Według Abbasa państwo Izrael jest projektem kolonialnym i obcym ciałem, które zostało osadzone w regionie przez kraje chrześcijańskie, które nienawidziły Żydów i chciały się ich pozbyć.

Czas, aby UE i administracja Bidena obudziły się i zrozumiały, że palestyńscy przywódcy nie są zainteresowani pokojem z Izraelem. Interesuje ich pokój bez Izraela. Palestyńczycy nie rozróżniają Żyda mieszkającego na Zachodnim Brzegu od Żyda mieszkającego w Tel Awiwie lub Jerozolimie.

Przywódcy palestyńscy są częścią problemu, a nie częścią rozwiązania. Częścią problemu są również podwójne standardy stosowane przez UE i administrację Bidena oraz brak postrzegania rzeczywistości takiej, jaka ona jest, a nie takiej, jaką oni sobie tego życzą. Dopiero gdy UE i administracja Bidena to uwzględnią, będzie można zacząć mówić o perspektywach rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego w drodze negocjacji.

Bassam Tawil – muzułmański badacz i publicysta mieszkający na Bliskim Wschodzie.

Demonstrators against the judicial reform in Jerusalem, 13 February 2023

Katastrofa demokracji, czy katastrofa w demokracji12 min czytania

Andrzej Koraszewski:

Stanisław Obirek należy do tych autorów, że którymi zgadzam się w większości spraw. Byłoby dziwne, gdybyśmy zgadzali we wszystkim, różnimy się i to bardzo mocno w sprawie, która nad Wisłą mało kogo interesuje. W dalekim Izraelu od lat mówiło się o konieczności zreformowania relacji między władzą ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Stanisław Obirek napisał krótki artykuł pod wymownym tytułem „Katastrofa demokracji w Izraelu”.

Nie zamierzałem o tej reformie pisać z prostego powodu, to jest temat, który mnie przerasta. Próbuję coś z tego zamieszania zrozumieć i zdaję sobie sprawę, że znajduję się na bardzo niepewnym gruncie. O katastrofie demokracji w Izraelu słyszę od dziesiątków lat, a ta najnowsza wydaje mi się szczególnie interesująca i rzeczywiście jest groźna.

Czy jest groźna dlatego,  że wprowadzana reforma niszczy demokrację, czy jest groźna dlatego, że polityczne rozróby mogą narazić i bez tego bardzo narażony kraj?

Zacznijmy od tego, co widać z Dobrzynia nad Wisłą. Od kilku lat Izrael miał bardzo chaotyczne rządy, gdyż nie udawało się wybrać stabilnej koalicji. Izraelska ordynacja wyborcza ma bardzo niski próg dla partii politycznych, wszystkie rządy kleci się z partii i partyjek, więc rozlatują się z byle powodu. Efekt taki, że wybory odbywają się w tym kraju częściej niż w innych. Innym problemem jest brak konstytucji. Izraelski parlament miał po ogłoszeniu niepodległości konstytucję uchwalić, ale nie udała mu się ta sztuka, jak twierdzą jedni z powodu wojny, a jak mówią inni z powodu  swarów między ludźmi, którzy mieli w Jerozolimie uzgodnić konstytucyjne reguły. Tak czy inaczej, konstytucji jak nie było, tak nie ma, a rolę konstytucji pełnią ustawy zasadnicze. Nie jest to jedyny na świecie demokratyczny kraj bez konstytucji, pytanie, czy te ustawy zasadnicze dobrze odgrywają swoją rolę zastępczą.     

Izrael ma ich 13, ale to nie liczba tych ustaw jest pechowa. Powstawały w różnych okresach, uchwalano je zwykłą większością głosów obecnych akurat w Knesecie posłów. Nowy rząd wniósł pod obrady Knesetu projekt zmian zasad wyboru sędziów Sądu Najwyższego i kilka innych poprawek do ustawy zasadniczej o sądach i ustawy zasadniczej o rządzie. 

Najkrócej rzecz biorąc zaproponowano i przegłosowano w pierwszym czytaniu:

1. 1. Powołanie parlamentarnej komisji wybierającej kandydatów do Sądu Najwyższego, których ostatecznie mianuje prezydent. Komisji ma przewodniczyć minister sprawiedliwości, ma mieć również dwóch zastępców z ministerstwa, do komisji wchodzi trzech posłów Knesetu, prezes Sądu Najwyższego i dwóch wskazanych przez sąd sędziów SN. (Skład komisji parlamentarnej będzie się zmieniał po każdych wyborach parlamentarnych.)

1. 1. Reforma ogranicza urzędowanie prezesa i wiceprezesa SN do jednej sześcioletniej kadencji, a po zakończeniu funkcji mogą nadal pozostać jako zwykli sędziowie SN.

1. 1. Kolejna poprawka stanowi, że żaden sąd, w tym SN, nie będzie miał prawa uchylania bądź ograniczania Ustaw Zasadniczych.    

1. 1. SN może orzec, że proponowana przez Kneset ustawa jest sprzeczna z prawem ale takie orzeczenie wymagać będzie poparcia decyzji przez 13 z 15 sędziów.    

Inną kwestią, która wzbudza wiele kontrowersji, jest sprawa znajdująca się obecnie w komisji parlamentarnej, która dotyczy tzw. doradcy prawnego rządu. Jest to funkcja łącząca zarówno prokuratora generalnego, doradcy prawnego, jak i swego rodzaju ombudsmana. Jest to kombinacja, której nie spotykamy w żadnym innym kraju. Propozycja zmierza do rozdzielenia tych funkcji z wyraźnym zdefiniowaniem jednakowo uprawnień, relacji z innymi instytucjami, trybu podejmowania decyzji oraz możliwości odwołania od ich decyzji.          

Wolałbym, żeby ocenę tych propozycji robił ktoś z kompetencjami profesor Łętowskiej, ale nawet laik mający rozeznanie na temat zasad konstytucyjnych regulacji w krajach takich jak USA, Wielka Brytania czy Szwecja nie może oprzeć się wrażeniu, że porównywanie tych reform do tego, co robią partie rządzące w Polsce lub na Węgrzech jest, najdelikatniej mówiąc, niestosowne. Dopiero po zaznajomieniu się z tym, co reforma zmienia, możemy zacząć zastanawiać się nad pytaniem, w jakim stopniu uzasadniona była krytyka istniejącego dotąd stanu rzeczy. Czy, jak twierdzą krytycy, równowaga między władzą ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą istotnie była zachwiana i to w stopniu, który zmieniał system w jurystokrację? Przyjaciel z Izraela, nie bez ironii, pisze, że izraelska konstytucja przypomina Talmud. Jest tych 13 ustaw zasadniczych, które są niespójne i mało precyzyjne, za to każdy sąd może sobie dowolnie dopisywać komentarze, poprawki i instrukcje wykonawcze, co w efekcie doprowadziło do uzurpowania sobie władzy prawników nad władzą ustawodawczą i wykonawczą. Co więcej, Sąd Najwyższy był praktycznie instytucją samoodtwarzającą się. Jego zdaniem zmiana przybliża izraelski Sąd Najwyższy do Trybunału Konstytucyjnego z mocniejszym umocowaniem w parlamencie.

Można i warto dyskutować o tym, w jakim stopniu te krytyki są uzasadnione, jednak patrząc z boku warto pamiętać, że obecna dyskusja w samym Izraelu jest raczej sporem politycznym i walką o władzę niż dyskusją merytoryczną. Zdając sobie z tego sprawę, prezydent Herzog wylewa oliwę na wzburzone fale. Ile może z tego zrozumieć postronny obserwator znad Wisły? Kiedy prezydent kraju mówi „jest jeszcze czas na dialog” i zwraca się do rządzącej koalicji „znajdźcie sposób na przekonanie opozycji do negocjacji”, ja słyszę w jego głosie rozpacz. Izraelska opozycja słyszy co innego:

Prezydent zrezygnował z naczelnej zasady, którą sam ustalił: zamrożenia ustawodawstwa w stanie, w jakim był przed głosowaniem w komisji i plenum. Wygląda na to, że myśli, że jest prezydentem Likudu, a nie prezydentem państwa. Zamiast zająć zdecydowane stanowisko przeciwko ‘Ustawie Zasadniczej: Dyktatura’, obwinia setki tysięcy ludzi, którzy wyszli na ulice, jako winnych zaistniałej sytuacji, a nie tych, którzy próbują zamordować demokrację, powinien wyjść i oświadczyć, że jest to ustawa niekonstytucyjna – napisali organizatorzy protestu przeciw reformie.

Czy w tej sytuacji istnieje szansa na przekonanie opozycji do dialogu? Premier apelował do opozycji o negocjacje przed pierwszym czytaniem i ponawia wezwania do dialogu nadal, ale, jak się wydaje, z drugiej strony jest wyłącznie zacietrzewienie. Projekt przeszedł pierwsze czytanie, prawdopodobnie przejdzie kolejne i stanie się prawem.   

Dlaczego jestem krytyczny wobec artykułu profesora Obirka o „katastrofie demokracji w Izraelu”, który jest oparty przede wszystkim na „analizie” przedstawionej przez modnego izraelskiego pisarza? Yuval Noah Harari nie prezentuje czytelnikom samej reformy. Jego analiza jest wieloprzymiotnikowa. Czytelnik dowiaduje się, że „nie jest reformą sądownictwa, ale bardziej przypomina antydemokratyczny zamach stanu”, że „skrajnie prawicowa koalicja doszła do  władzy”, że wprowadza „niezwykle kontrowersyjne ustawy”.

W nowym reżimie prawnym nie jest jasne, co powstrzymałoby obecny lub przyszły rząd przed uchwaleniem praw, które na przykład zamykają opozycyjne gazety, odmawiają robotnikom prawa do strajku, znoszą wolność akademicką, kryminalizują homoseksualizm, delegalizują partie arabskie, mogą pozbawić praw wyborczych obywateli arabskich lub – co być może najważniejsze – mogą zmienić sam system wyborczy w sposób gwarantujący trwałe utrzymanie władzy.

Czy jest cień podstaw do takich insynuacji? Ja ich nie widzę, może jestem w błędzie, ale dla mnie ten akapit jest wystarczającym powodem, żeby autora tych słów uznać za przeciwieństwo autorytetu i człowieka niezasługującego na uwagę.

W komentarzu pod artykułem Stanisława Obirka napisałem, że „krytyka jakiejkolwiek reformy bez podawania szczegółów proponowanych zmian nie jest krytyką, jest czymś zupełnie innym”.       

Profesor Obirek zareagował wezwaniem „niech czytelnicy rozsądzą kto ma rację”. Jak mają rozsądzić, kto ma rację, jeśli nadal nie dostarczymy im informacji, na czym polega reforma i o co toczy się spór?

Ze Stanisławem Obirkiem łączy nas bardzo wiele. Być może na pierwszym miejscu wymieniłbym wspólną alergię na obecność religii w polityce (prawdopodobnie mnie łatwiej dostrzec religijny fanatyzm w niektórych świeckich partiach). Łączą nas lewicowe wartości, ale obawiam się, że mamy różne poglądy na temat tego, kto o tych wartościach tylko mówi, a kto je względnie skutecznie realizuje. Zdecydowanie różni nas sposób patrzenia na politykę. W ocenie jakiegokolwiek zdarzenia jak ognia unikam wyjściowej klasyfikacji lewica-prawica, starając się zrozumieć, co kto mówi i robi, bez zabawy w „kogo kocham, kogo lubię”. Staram się pamiętać, że najłatwiej wprowadzają mnie w błąd ludzie, których szanuję i podziwiam, a najtrudniej ludzie, których darzę głęboką niechęcią. Ci drudzy są dla mnie niebezpieczni w inny sposób, mogę (i prawdopodobnie często tak się dzieje), nie zauważać, kiedy mają rację.   

Tu zaczyna się moja główna krytyka tego apelu, byśmy sądzili, że w Izraelu jest jakaś katastrofa demokracji. Autor zaczyna swój artykuł od etykietek; izraelski sąd najwyższy jest zagrożony przez rządzącą nacjonalistyczno-religijną koalicję, premier Izraela jest „jak wiadomo jednym z najbardziej przebiegłych polityków”, „koalicjanci wymykają się spod kontroli sprytnego Bibi”. Jako antropolog autor powinien wiedzieć, że pakuje się w pułapkę, że przy tym stylu nawet przy najlepszej woli trudno go posądzić o bezstronność.            

Z pewnością różnimy się w ocenie Benjamina Netanjahu. Moim zdaniem jest to przede wszystkim autor izraelskiego cudu gospodarczego. (Żaden polityk na świecie nie zasługuje na to, żeby na niego patrzeć przez różowe okulary, wszystkim należy patrzeć na ręce, warto pamiętać, że polityka jest brudną grą, a jej uczestnicy nie mają na ogół moralnych skrupułów, próbując zniszczyć swoich oponentów. Dotyczy to również przeciwników Benjamina Netanjahu).

Obirek z zapałem cytuje niegdyś niesłychanie zasłużonego oficera, który dziś, powodowany fanatyzmem, zachęca do podważania bezpieczeństwa państwa. Czy ten zachwyt jest uzasadniony?

Obecna izraelska koalicja rządząca może budzić obawy (w szczególności u takich zaciekłych zwolenników rozdziału państwa i kościoła jak ja). Poprzednia koalicja budziła obawy swoją miałkością programu „tylko nie Bibi”.

Zarzut, że reforma sądownictwa jest próbą ucieczki Netanjahu przed odpowiedzialnością karną jest zwyczajnie nieodpowiedzialny. Ani powrót do władzy nie zatrzymał procesu tego polityka, ani proponowana reforma nie chroni polityków izraelskich przed odpowiedzialnością karną. Innymi słowy Autor informuje nas o swoich uprzedzeniach, a nie o faktach.

A wreszcie troska o mniejszości. Reforma w żaden sposób nie zmienia statusu arabskich obywateli Izraela, a jeśli komuś się tak wydaje, to trzeba to jednak pokazać, gdyż w innym przypadku takie twierdzenia są gołosłowne. Netanjahu w swojej długiej służbie na stanowisku premiera zrobił dla społeczności arabskiej znacznie więcej niż którykolwiek inny polityk izraelski. Powstanie potężnej arabskiej klasy średniej, radykalna poprawa arabskiej oświaty, to bez wątpienia jego osobista zasługa.

Stanowisko opozycji wobec tej reformy jest faktycznie katastrofą. Jest nie tylko rezygnacją z parlamentarnego rozwiązywania politycznych sporów, jest groźnym  uderzeniem w bezpieczeństwo kraju.

Piszę ten tekst bezpośrednio po terrorystycznym ataku żydowskich osadników na arabską osadę za zieloną linią. Ten atak został stanowczo potępiony przez premiera i prezydenta. Sprawcy zostali natychmiast aresztowani i nikt nie ma wątpliwości, że zostaną osądzeni z całą surowością prawa. (O przepraszam, prawdopodobnie przywoływany przez Stanisława Obirka pisarz jest pewien, że ta straszna koalicja ich osłoni). Żydowskie państwo, niezależnie od tego, kto rządzi, karze każdy terroryzm, każdą próbę samowolnego wymierzania sprawiedliwości. Autonomia Palestyńska terror nagradza. Jeden polityk koalicji Zivka Fogel, na domiar złego przewodniczący Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego Knesetu, powiedział coś, co słusznie spowodowało burzę:

wczoraj z Huwary przyjechał terrorysta. Zamknięta, spalona Huwara – to jest to, co chcę zobaczyć. To jedyny sposób na osiągnięcie odstraszania. Po morderstwie takim jak wczorajsze potrzebujemy spalenia wiosek, kiedy IDF nie podejmuje działań.

Te słowa po całej serii morderczych zamachów, po których każda śmierć żydowskiej ofiary była witana szaleństwem radości w palestyńskich miastach, byłyby ostro potraktowane, nawet gdyby padły z ust prywatnej osoby. Powiedział to jednak polityk i poseł z ramienia rządzącej koalicji. Nic dziwnego, że wywołały stanowcze protesty ze wszystkich stron. (Chciałbym, żeby w naszym społeczeństwie nieodpowiedzialne słowa wywoływały tak stanowcze reakcje.)       

Mogę być niechętnie nastawiony do obecności religijnych partii w obecnej koalicji, ale nie widzę najmniejszych podstaw do obaw o izraelską demokrację, chociaż izraelskie społeczeństwo, podobnie jak społeczeństwa wielu innych krajów, jest nie tylko bardzo podzielone, ale coraz bardziej nieufne wobec parlamentarnych metod rozwiązywania sporów i coraz bardziej podatne na emocjonalne, wyprane z faktów argumenty. To groźnie ostrzeżenie dla nas wszystkich, gdyż jest to trend, który w żaden sposób nie jest geograficznie ograniczony.         

P.S. Już po napisaniu tego tekstu dowiedziałem się, że minister Bezalel Smotrich powiedział w środę, że, arabska osada, na którą napadli  żydowscy osadnicy, powinna być zlikwidowana przez IDF. Niezależnie od tego, czy ta osada jest siedliskiem terrorystów, czy nie, jest to bardzo niedobry rozwój sytuacji, którego konsekwencje są trudne do przewidzenia.

Andrzej Koraszewski – Publicysta i pisarz ekonomiczno-społeczny. Ur. 26 marca 1940w Szymbarku, były dziennikarz BBC, wiceszef polskiej sekcji BBC, i publicysta paryskiej „Kultury”. Więcej w Wikipedii.

Facebook

America on Fire

SEAN COOPER

Vehicles including a Port Authority bus are left stranded after a bridge collapsed along Forbes Avenue in Pittsburgh on Jan. 28, 2022JEFF SWENSEN/GETTY IMAGES
.

Across the United States, critical infrastructure is breaking down and blowing up in plumes of toxic smoke

.