Najnowsze artykuly
Publicyści w prasie Zatoki: Państwa Zatoki nie mogą polegać wyłącznie na zyskach z ropy naftowej
Po spadku w globalnych cenach ropy naftowej i szkodach, jakie uczyniło to gospodarkom krajów produkujących ropę, publicyści w krajach Zatoki wezwali swoje kraje do zróżnicowania źródeł dochodu, zamiast polegać wyłącznie na petrodolarach.
W artykule w gazecie bahrańskiej, “Al-Wasat” publicysta bahrański, Jousef Maki, argumentował, że powodem kryzysu ekonomicznego jego kraju jest błędna polityka przyjmowana przez ostatnich czterdzieści lat, która polegała wyłącznie na petrodolarach jako źródle dochodu i nie wykorzystała zysków, by rozwinąć i zróżnicować gospodarkę Bahrajnu. Jego zdaniem jest to powód tego, że Bahrajn przeżywa kryzys finansowy za każdym razem, kiedy spadają globalne ceny ropy naftowej. Maki ostrzegł, że globalne i lokalne kryzysy ekonomiczne będą tylko gorsze i twierdził, że dla wydostania się z nich Bahrajn musi przyjąć nową politykę gospodarczą i zróżnicować źródła swojego dochodu, co wymaga decyzji politycznych, które podejmuje się w partnerstwie z obywatelami i w sposób przejrzysty.
W ostatnich miesiącach było wiele doniesień, szczególnie na syryjskich opozycyjnych witrynach internetowych, a także na antysyryjskich witrynach katarskich i saudyjskich, o unikaniu poboru do wojska w Syrii. Według syryjskiego prawa z 2007 r., „Służba fladze”, każdy w wieku między 18 a 42 lata ma obowiązek odbycia 24 miesięcy służby wojskowej [1]. Trend unikania służby woskowej istniał już przed rewolucją syryjską, ale od jej rozpoczęcia wzrósł dramatycznie, szczególnie wśród sunnitów i obecnie rozszerzył się na grupy mniejszości, które tradycyjnie popierały reżim, włącznie z sektą alawitów prezydenta Baszara Al-Assada, z powodu ciężkich strat sił reżimu. Ocenia się, że liczba dekowników wynosi dzisiaj w Syrii między 70 a 110 tysięcy.
Te dane nie uszły uwagi samego Assada. W przemówieniu z 26 lipca 2015 r. do przywódców i członków organizacji ludowych i związków zawodowych przyznał, że w świetle „braku ludzi” armia była zmuszona porzucić walki na pewnych obszarach w Syrii i skupić się na ważniejszych lokalizacjach. Krytykując Syryjczyków za brak chęci obrony swojej ziemi i własności Assad powiedział: „Niektórzy mówią, że jest to obowiązkiem armii [obrona ojczyzny]. To prawda. Ale to nie powstrzymuje nikogo przed obroną jego domu, dzielnicy, wsi i miasta. Nie ma uzasadnienia, by armia wchodziła na tereny, które młodzi ludzie opuścili i z których wyemigrowali. To jest nie do przyjęcia”. W tym samym przemówieniu ogłosił również łaskę prezydencką dla dekowników [2].
21 kwietnia 2016 r. prezydent USA, Obama, ma przybyć do Arabii Saudyjskiej z wizytą oficjalną, podczas której spotka się z przywódcami Zatoki, co będzie podobne do szczytu między stronami, jaki odbył się w maju 2015 r. w Camp David. Według doniesień w prasie arabskiej, strony mają dyskutować związki strategiczne między państwami Zatoki a USA, jak również zobowiązania USA do pomocy im. Wizyta Obamy odbywa się jednak w czasie wielkiego napięcia między USA a państwami Zatoki z powodu różnic zdań wobec rozmaitych kwestii regionalnych. W Arabii Saudyjskiej i innych państwach Zatoki wiele jest rozczarowania, frustracji, a nawet gniewu z powodu polityki bliskowschodniej Obamy w ostatnich latach, włącznie z jego zachowaniem wobec kryzysów w Syrii, Jemenie i Iraku, a szczególnie wobec jego otwarcia na Iran.
W istocie, szczyt w maju 2015 r. między przywódcami Zatoki a prezydentem Obama, który odbywał się w czasie, kiedy negocjacje między USA a Iranem w kwestii nuklearnej były u szczytu, poprzedzały tak intensywne kontrowersje, że królowie Arabii Saudyjskiej i Bahrajnu oraz Sułtan Omanu odwołali swoje uczestnictwo i wysłali zamiast tego swoich przedstawicieli. Państwa Zatoki oskarżyli wtedy Obamę o odwrócenie się od swoich sojuszników i wzmocnienie Iranu do tego stopnia, że zagraża ich interesom [1 ]. Napięcia wzrosły jeszcze bardziej w lipcu 2015 r. wraz z publikacją JCPOA. Artykuły opublikowane wówczas w prasie Zatoki, a szczególnie w prasie saudyjskiej, stwierdzały, że przy pomocy tego porozumienia USA wzmacniają Iran w regionie kosztem krajów arabskich i państw Zatoki; dają Iranowi i podporządkowanych mu organizacjom większe możliwości ingerowania w kraje w regionie; i odwracają się od państw Zatoki, tradycyjnych sojuszników USA. Niektórzy oskarżali wręcz Obamę o prowadzenie Bliskiego Wschodu do katastrofy [2].
20 kwietnia 2016 SD# 6393 – Tunele Hamasu: przygotowania do następnego konfliktu z Izraelem
Kwestia tuneli Hamasu jest ostatnio znowu na czołówkach w następstwie zapadania się tuneli w Strefie Gazy, w których ginęli członkowie Hamasu; znalezienia przez Izrael tuneli wykopanych ze Strefy Gazy do Izraela w pobliżu Kerem Szalom; i doniesień o ucieczce do Izraela Samiego Al-‘Atawneha, szefa sieci tuneli Brygad Izz Al Din Al-Kassam Hamasu, na wschód od Dżabalia.
Kopanie tuneli ofensywnych na granicy Izrael-Gaza zaczęło się wkrótce po zakończeniu konfliktu Izrael-Gaza latem 2014 r. jako część ponowienia przez Hamas przygotowań militarnych do kolejnego konfliktu z Izraelem. (Patrz MEMRI Specjalny Komunikat – Nr 5863 – 23 października 2014, Trwa budowa tuneli w Gazie przez Hamas ).
Doniesienia o tunelach publikowały media Hamasu i funkcjonariusze Hamasu wiele razy mówili o znaczeniu tuneli, szczególnie w świetle śmierci wielu aktywistów Hamasu przy zapadaniu się tuneli. Funkcjonariusze Hamasu ostrzegali wielokrotnie, że ruch nadal kopie tunele, także w czasie tahdija (spokoju), w przygotowaniu do następnego konfliktu z Izraelem i że tunel odkryty przez Izrael jest zaledwie „kroplą w morzu”. Zbudowano także etos poświęcenia i męczeństwa wokół tych, którzy zginęli w katastrofach tuneli, a którzy zostali nazwani „męczennikami przygotowań”.
twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com