Spain Recalls Ambassador From Israel After Jerusalem Accuses Sánchez Government of Antisemitism

Ailin Vilches Arguello

Spanish Prime Minister Pedro Sanchez speaks at a press conference in Kunshan, Jiangsu province, China, Sept. 11, 2024. Photo: REUTERS/Xihao Jiang

Spain has recalled its ambassador from Israel after Israeli Foreign Minister Gideon Saar accused Spanish Prime Minister Pedro Sánchez of antisemitism, following Madrid’s latest measures against the Jewish state.

On Monday, Sánchez unveiled new policies targeting Israel over the war in Gaza, including an arms embargo and a ban on certain Israeli goods.

The Spanish government announced it would bar entry to individuals involved in what it called a “genocide against Palestinians,” block Israel-bound ships and aircraft carrying weapons from Spanish ports and airspace, and enforce an embargo on products from Israeli communities in the West Bank.

“Protecting your country and your society is one thing, but bombing hospitals and killing innocent boys and girls with hunger is another thing entirely,” Sánchez said during a televised speech.

“What [Israeli] Prime Minister [Benjamin] Netanyahu presented in October 2023 as a military operation in response to the horrific terrorist attacks has ended up becoming a new wave of illegal occupations and an unjustifiable attack against the Palestinian civilian population – an attack that the UN special rapporteur and the majority of experts already describe as a genocide,” the Spanish leader continued.

“That isn’t defending yourself; that’s not even attacking. It’s exterminating defenseless people. It’s breaking all the rules of humanitarian law,” he said.

Palestinian terrorists led by Hamas started the war on Oct. 7, 2023, when they invaded southern Israel from neighboring Gaza, murdered, 1,200 people, and kidnapped 251 hostgaes while perpetrating widespread sexual violence against the Israeli people.

Israel responded with an ongoing military campaign aimed at freeing the hostages and dismantling Hamas’s military capabilities and political rule in Gaza.

Meanwhile, Saar announced sanctions against two Spanish ministers, accusing the government in Madrid of antisemitism and of pursuing an escalating anti-Israel campaign aimed at undermining the Jewish state on the international stage.

“The government of Spain is leading a hostile, anti-Israel line, marked by wild, hate-filled rhetoric,” Saar wrote in a post on X, accusing Sánchez’s “corrupt” administration of trying to “divert attention from grave corruption scandals.”

“The obsessive activism of the current Spanish government against Israel stands out in light of its ties with dark, tyrannical regimes — from Iran’s ayatollahs to [Nicolás] Maduro’s government in Venezuela,” the top Israeli diplomat continued.

In his post, Saar announced an entry and contact ban on Spanish Deputy Prime Minister and Minister of Labor Yolanda Díaz and Minister of Children and Youth Sira Rego.

He accused both ministers of promoting antisemitic rhetoric, citing multiple examples of statements calling for Israel’s destruction and endorsing violence against Israeli citizens in the aftermath of the Hamas-led invasion of and massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023.

“It is no longer possible to avoid imposing personal sanctions on members of the Spanish government who have crossed every red line,” Saar wrote.

“Not every criticism of Israeli policy constitutes antisemitism. However, when such criticism is characterized by demonization, delegitimization, and double standards — it is antisemitism, according to the IHRA definition,” he added, referring to the International Holocaust Remembrance Alliance’s (IHRA) widely adopted definition of antisemitism. “Statements by members of the Spanish government, and its policy as a whole, fall squarely into this category. This is antisemitism.”

Earlier this year, Spain urged the European Union to suspend its association agreement with Israel — a pact governing the EU’s political and economic ties with Jerusalem — to protest what it calls human rights violations in Gaza.

The Spanish government has also pressured the EU to approve an arms embargo on Israel and to impose sanctions on individuals accused of undermining the two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict.

One of Spain’s most recent anti-Israel initiatives came after an EU-commissioned report accusing Israel of committing “indiscriminate attacks … starvation … torture … [and] apartheid” against Palestinians in Gaza during its military campaign against Hamas, an internationally designated terrorist group.

According to the report, “there are indications that Israel would be in breach of its human rights obligations” under the 25-year-old EU-Israel Association Agreement.

While the document acknowledges the existence of violence by Hamas, it states that this issue lies outside its scope — failing to address the Palestinian terrorist group’s role in sparking the current war.

Israeli officials have slammed the report as factually incorrect and morally flawed, noting Hamas embeds its military infrastructure within civilian targets and Israel’s army takes extensive precautions to try and avoid civilian casualties.

Since the start of the war in Gaza, Spain has become one of Jerusalem’s fiercest critics, a stance that has only intensified in recent months.

Spanish Foreign Minister José Manuel Albares has actively pushed for anti-Israel measures on the international stage, while portraying himself as a dedicated supporter of a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict.

In the aftermath of the Oct. 7 atrocities, Spain halted arms shipments from its own defense companies to Israel and launched a diplomatic campaign to curb the country’s military response.

At the same time, several Spanish ministers in the country’s left-wing coalition government issued pro-Hamas statements and called for an immediate ceasefire in Gaza, with some falsely accusing Israel of “genocide.”

Last year, Spain officially recognized a Palestinian state, claiming the move was accelerated by the Israel-Hamas war and would help foster peace in the region. However, Israeli officials described the decision as a “reward for terrorism.”

Przedstawiciele Talibanu na pokojowych negocjacjach w Doha.

Globalny marsz islamu politycznego: talibowie, Iran, Europa i Afryka

Burak Can Çelik

Na przestrzeni Azji, Europy i Afryki ruchy dążące do zespolenia polityki z rygorystyczną interpretacją prawa islamskiego przekształcają społeczeństwa. W Afganistanie talibowie narzucili drakoński reżim. Kobiety i dziewczęta zostały niemal całkowicie wymazane z życia publicznego: to „jedyny kraj, w którym zakazano dziewczętom i kobietom edukacji w szkołach średnich i na uniwersytetach”. W państwie rządzonym przez talibów nawet samotny spacer czy podjęcie pracy stanowi ciężkie przestępstwo. Nowe prawo o „cnocie i występku” zmusza kobiety do zakrywania twarzy oraz zabrania im „śpiewania publicznie czy podnoszenia głosu”. Amnesty International informuje, że afgańskie kobiety stają się ofiarami tego, co określa jako „zbrodnię przeciwko ludzkości w postaci prześladowania ze względu na płeć” – pozbawione swobody poruszania się, edukacji powyżej szóstej klasy i dostępu do pracy w niemal każdej sferze publicznej. Krótko mówiąc, Afganistan to państwo apartheidu płciowego.

Represje talibów wykraczają daleko poza kwestie płci. Wolność słowa i sprzeciw są brutalnie tłumione. Human Rights Watch dokumentuje rutynowe zatrzymania dziennikarzy oraz zamykanie niezależnych mediów. Aktywiści są uciszani; pokojowi demonstranci aresztowani pod pretekstem naruszeń moralności. Programy informacyjne są zakazane lub ściśle kontrolowane – brak jakichkolwiek niezatwierdzonych pytań, brak wywiadów bez zgody talibów. Nawet intelektualiści są celem represji. Przykładowo, analitycy polityczni i pracownicy NGO zostali zatrzymani w ramach fali aresztowań tylko za krytykę reżimu. W marcu 2025 r. znany komentator afgański został zatrzymany za zakwestionowanie podatków talibów nałożonych na drobnych przedsiębiorców – wypuszczono go po cichu dopiero tydzień później. W latach 2023–2025 skutkiem jest duszenie społeczeństwa obywatelskiego.

Mniejszości religijne w Afganistanie nie mają się lepiej. Talibowie głoszą jeden, ultrakonserwatywny sunnicki model islamu, uznając każdego spoza tej wizji za podejrzanego. Human Rights Watch ostrzega, że „cała populacja jest zmuszana do życia według ultrakonserwatywnej interpretacji jednej gałęzi jednej religii”. Ahmadytów i ateistów traktuje się jak apostatów zasługujących na śmierć, a nawet małe społeczności hinduistów, sikhów czy chrześcijan muszą się ukrywać lub uciekać. Etniczni Hazarowie – głównie szyici – są terroryzowani przez ataki ISIS-K, a talibowie oferują im jedynie pozorne wsparcie. Wielu szyitów szeptem twierdzi, że reżim toleruje terror antyszyicki, o ile nie zagraża władzy talibów. W praktyce każda odchyłka od wąskiej teologii talibów jest niebezpieczna. ONZ stwierdziła, że kobiece protesty i nawet klaksony samochodowe dzieci spotkały się z „bezprawnymi zabójstwami” i torturami. Na początku 2024 r. śledczy ONZ stwierdzili, że irańskie siły zbrojne (udzielające pośredniego wsparcia talibom) dopuściły się „zbrodni przeciwko ludzkości” podczas tłumienia protestów – co jest ostrzeżeniem, czym staje się Afganistan.

Europa wobec islamu politycznego

Ruchy polityczne inspirowane islamem wywierają wpływ również w Europie. We Francji, Niemczech i Wielkiej Brytanii debaty o religii i laicyzmie stają się coraz bardziej napięte. Urzędnicy otwarcie mówią o „islamie politycznym” jako o wyzwaniu dla zachodnich wartości. W Paryżu w maju 2025 r. raport rządowy wywołał szok, oskarżając Bractwo Muzułmańskie o realizację „długofalowego planu infiltracji instytucji państwowych”. Ujawniony dokument ostrzega, że grupy powiązane z Bractwem – w szczególności federacja „Musulmans de France” – zbudowały sieć meczetów, szkół i organizacji charytatywnych, tworząc „równoległe islamskie ekosystemy”, które zagrażają świeckiej Republice. Ministrowie spraw wewnętrznych mówią o ukrytej kampanii prowadzonej w dzielnicach francuskich miast w celu przesuwania społeczeństwa w stronę prawa szariatu. W odpowiedzi prezydent Macron przyspieszył działania przeciwko zagranicznemu finansowaniu meczetów oraz zaostrzył kontrolę nad szkołami i NGO o profilu islamskim. Krytycy twierdzą, że niektóre z tych działań bardziej uderzają w zwykłych muzułmanów niż w radykałów, ale raport paryski podkreśla jedno: w głównym nurcie rośnie obawa, że sześciomilionowa społeczność muzułmańska we Francji stanowi podatny grunt dla islamu politycznego.

Podobne napięcia występują w Niemczech. Dobrze ugruntowana organizacja Islamische Gemeinschaft in Deutschland ma korzenie sięgające postaci związanych z Bractwem – wygnanego duchownego Saida Ramadana (zięcia założyciela Bractwa) oraz jego synów, którzy stali się czołowymi kaznodziejami niemieckojęzycznymi. Wiele niemieckich meczetów finansowanych jest przez podmioty z Turcji lub Zatoki Perskiej, co skłania Berlin do monitorowania wpływów zagranicznych. W ostatnich latach Niemcy zakazały niektórych kazań islamskich w więzieniach i wprowadziły ściślejszy nadzór nad budową meczetów, by ograniczyć radykalne przekazy. Równocześnie uniwersytety i rząd finansują programy szkolące rodzimych imamów zgodnych z wartościami demokratycznymi.

Wielka Brytania również zmaga się z tym problemem. Brytyjscy przywódcy ostrzegali ostatnio, że liberalna demokracja kraju jest „podważana przez islamistycznych ekstremistów”. W marcu 2024 r. rząd zadeklarował dodatkowe fundusze na ochronę społeczności muzułmańskich po zamieszkach związanych z wojną w Gazie, jednocześnie proponując nowe ustawy antyekstremistyczne mające na celu blokowanie publicznego poparcia dla radykalnych organizacji. Z badań wynika, że jeden na trzech Brytyjczyków uważa, iż rządząca partia ma problem z islamofobią – co odzwierciedla napięcia między walką z ideologią ekstremistyczną a poszanowaniem dla zwykłych wyznawców islamu.

Społeczeństwo obywatelskie w Europie również nie jest odporne. Wiele krajowych rad muzułmańskich i organizacji charytatywnych lobbuje u polityków w sprawach edukacji, prawa rodzinnego czy arbitrażu na podstawie szariatu. Przykładowo, Federation of Islamic Organizations in Europe oraz European Council for Fatwa and Research promują agendę islamskich wartości w krajach UE. Kaznodzieje salaficcy zdobywają popularność na przedmieściach Paryża, Berlina i Londynu, promując konserwatywny ubiór i role płciowe. Te trendy pobudzają partie skrajnej prawicy i populistów, którzy wykorzystują strach przed „islamskim zagrożeniem”, pogłębiając podziały społeczne. Rządy zostały zmuszone do reakcji: Francja zakazuje zakrywania twarzy i zagranicznego finansowania meczetów, a Niemcy i Wielka Brytania stawiają na integrację i dialog. Jak zauważa komentarz w ISPI, „zarządzanie islamem politycznym w Europie ma daleko idące konsekwencje dla demokracji i spójności społecznej”.

Iran: represje klerykalne i rewolucyjne ambicje

Iran pod przywództwem najwyższego przywódcy Alego Chameneiego obrał kurs radykalnych represji wewnętrznych i ekspansji ideologicznej za granicą. Siły bezpieczeństwa brutalnie tłumią sprzeciw od 2022 r. Misja śledcza ONZ poinformowała, że tłumienie protestów wywołanych śmiercią Mahsy Amini obejmowało masowe mordy, tortury, gwałty i prześladowania ze względu na płeć – „zbrodnię przeciwko ludzkości w postaci prześladowania ze względu na płeć”. W latach 2022–2024 wiarygodne źródła donoszą o setkach ofiar śmiertelnych wśród cywilów, w tym kobiet i dzieci. Czołowe aktywistki na rzecz praw kobiet przebywają w więzieniach za udział w pokojowych demonstracjach, a policja moralności nadal aresztuje kobiety za drobne „wykroczenia” przeciwko zasadom ubioru i brutalnie traktuje mężczyzn broniących równości. Krótko mówiąc, Iran umacnia swój model teokracji: wszelki sprzeciw traktowany jest jako herezja. Jak stwierdzili sędziowie panelu ONZ: prawda jest „celowo zniekształcana” przez reżim, by uniknąć odpowiedzialności.

Za granicą władze Iranu realizują ekspansjonistyczną wizję inspirowaną rewolucją z 1979 r. Założyciele Republiki Islamskiej postrzegali ją jako projekt „ideologiczny”, nie tylko jako państwo narodowe – mieli obowiązek „eksportować” rewolucję. To pozostaje istotą polityki do dziś. Jak zauważają analitycy, „polityka Iranu, zarówno wewnętrzna, jak i zewnętrzna, opiera się na ideologii rewolucji islamskiej”. Konstytucja wręcz nakazuje szerzenie szyickiego modelu Iranu poza granicami – to temat, który Chamenei porusza w około 80% swoich przemówień publicznych. Teheran wspiera więc sojusznicze milicje na całym Bliskim Wschodzie: przelewa fundusze i broń do libańskiego Hezbollahu, reżimu w Syrii, szyickich milicji w Iraku i jemeńskich Huti – wszystko pod hasłem obrony „uciskanego” świata muzułmańskiego. W obecnej wojnie w Gazie, na przykład, wspierany przez Iran Hezbollah ostrzelał Izrael, a bojownicy Huti uderzyli w statki na Morzu Czerwonym – działania powszechnie postrzegane jako pośrednia strategia Teheranu. Analiza Washington Institute ostrzega, że operacje te stanowią bezpośrednie ostrzeżenie wobec Izraela i USA – Iran pokazuje, że „jest gotów w pełni wykorzystać swoje proxy”, by odstraszyć potencjalnych przeciwników. Krótko mówiąc, regionalna agresja Iranu jest nierozerwalnie związana z jego teokratyczną ideologią: przywódcy reżimu jawnie przedstawiają wojny swoich pełnomocników jako część religijnej misji przeciwko Zachodowi i jego sojusznikom.

Powstanie Boko Haram w Nigerii

Tysiące kilometrów dalej, w Nigerii, długotrwała islamska rebelia nadal nęka tamtejszy rząd. Boko Haram (nazwa oznacza dosłownie „zachodnia edukacja jest zakazana”) toczy wojnę w północno-wschodniej części kraju od 2009 roku. Pomimo ofensyw wojskowych, grupa – wraz ze swoim odłamem ISWAP – wciąż przeprowadza krwawe ataki. We wrześniu 2024 r. podejrzani bojownicy napadli na wieś rolniczą w stanie Yobe – paląc domy i mordując dziesiątki cywilów. Szerszy obraz jest ponury: według danych ONZ w ciągu 15 lat rebelii zginęły dziesiątki tysięcy ludzi, a około 2 miliony osób zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów. W ostatnich latach bojownicy Boko Haram zawiązali nawet sojusze z gangami bandytów w regionie, co wywołało nową falę rozlewu krwi.

Co istotne, Boko Haram usprawiedliwia swoją przemoc wprost religijną doktryną opartą na konserwatywnych naukach islamskich. Wczesne przywództwo grupy głosiło, że świeckie państwo nigeryjskie jest nieislamskie – co stanowi echo poglądów radykalnych jurystów z przeszłości. Rzecznicy Boko Haram sami twierdzą, że ich nazwa odzwierciedla fundamentalne przekonanie: utrzymują, że „zachodnia edukacja jest zakazana przez islam”, opierając się na klasycznej logice salafickiej, która łączy religię z codziennym życiem. Ideologia tej grupy łączy religijny ekskluzywizm (potępienie demokracji, konstytucji i wszelkich praktyk uznawanych za „antyislamskie”) z narracją o prześladowaniu. Boko Haram twierdzi, że mści się za rzekome dziesięciolecia ucisku muzułmanów w północnej Nigerii, argumentując, że każdy muzułmanin, który nie sprzeciwia się sekularyzmowi, zdradza wiarę. Te idee nie są marginalne – zostały zaczerpnięte z islamskiej myśli: przywódcy Boko Haram powoływali się na wersety Koranu i średniowiecznych uczonych, by domagać się prawa szariatu i ekskomunikować rywalizujące nurty islamu.

W praktyce oznacza to, że Boko Haram narzuca twardą wersję szariatu na kontrolowanych przez siebie terenach. Zakazuje dziewczętom chodzenia do szkoły, chłosta osoby nieposłuszne wobec edyktów moralnych, a czasami atakuje nawet innych muzułmanów, którzy odmawiają podporządkowania się ich władzy. Propaganda grupy obarcza winą za ubóstwo skorumpowaną demokrację Nigerii i twierdzi, że tylko prawo Allaha może ocalić społeczeństwo. Jak zauważają badacze z Brookings Institution, grupa żąda, aby „muzułmanie wybrali pomiędzy islamem a zestawem rzekomo antyislamskich praktyk: demokracją, konstytucjonalizmem, sojuszami z niemuzułmanami i edukacją w stylu zachodnim”. W ten sposób Boko Haram przedstawia siebie jako kontynuatorów dawnych ruchów dżihadystycznych: postrzega swoją działalność jako religijny obowiązek (dżihad) i dąży do przekształcenia społeczeństwa zgodnie z własną interpretacją islamu. Skutki są brutalne. Obserwatorzy ONZ wskazują, że Boko Haram stosuje zamachy samobójcze i masowe porwania – od 2014 roku uprowadzono ponad 1600 dzieci – by szerzyć terror.

Zakończenie

Od Kabulu, przez Paryż i Teheran, po Maiduguri, wyłania się wspólny wątek: ruchy inspirowane islamską ideologią forsują swoją wizję porządku społecznego i politycznego. W Afganistanie duchowni talibscy otwarcie przepisują reguły codziennego życia według swojej wiary, tłumiąc sprzeciw i różnorodność. W Europie zarówno wieloletnie społeczności muzułmańskie, jak i nowi imigranci muszą zmierzyć się z żądaniami grup dążących do uczynienia islamu fundamentem ładu publicznego – co prowokuje burzliwe spory polityczne. W Iranie rewolucyjna teokracja brutalizuje własne społeczeństwo i wspiera sojusznicze ruchy dżihadystyczne za granicą, traktując to jako doktrynalny obowiązek państwa. W Nigerii kampania Boko Haram – choć na mniejszą skalę – również zmierza do przekształcenia społeczeństwa według surowych zasad szariatu.

Krytycy twierdzą, że zjawisk tych nie da się całkowicie oddzielić od samego islamu, skoro ich uczestnicy powołują się na religijną legitymację. Z pewnością każdy przypadek należy rozpatrywać w lokalnym i historycznym kontekście. Jednak nie sposób zaprzeczyć, że współczesny islam polityczny – niezależnie od tego, czy wdrażany przez reżimy, czy głoszony przez rebeliantów – reprezentuje bojową odmianę religii, która dysponuje realną siłą polityczną. Jak pokazują ostatnie wydarzenia, stanowi to wyzwanie dla praw człowieka, świeckiego ustroju i stabilności międzynarodowej. Rządy państw zachodnich dopiero zaczynają mierzyć się z szerokim zasięgiem tego ruchu: tu zakazując zagranicznego finansowania, tam uchwalając ustawy o integracji. Przed obywatelami i decydentami stoi zadanie obrony wartości demokratycznych i równościowych, przy jednoczesnym konstruktywnym dialogu z muzułmańskimi społecznościami. Niezależnie od tego, czy chodzi o ulice Kabulu, czy ratusze Paryża, ten globalny spór o rolę religii w życiu publicznym należy do najważniejszych wyzwań XXI wieku.

Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2025/09/political-islams-global-march-the-taliban-iran-europe-and-africa.  Jihad Watch, 1 września 2025

Izraelski Sąd Najwyższy rozstrzygnął, czy rząd głodzi palestyńskich więźniów. “Poważne wątpliwości”

Michał Kokot

Protestujący żądają od gabinetu Netanjahu uwolnienia izraaelskich więźniów. Jerozolima, 6.09.2025. (Fot. REUTERS/Aviv Atlas)

Rząd Izraela o wyroku sądu. “Hańbi naszych żołnierzy”

Minister bezpieczeństwa Itamar Ben-Gvir określił wyrok sądu jako „hańbiący” izraelskich żołnierzy. Według niego sędziowie bronią bojowników Hamasu, podczas gdy nie ma żadnej instytucji, która mogłaby pomóc zakładnikom przetrzymywanym w Strefie Gazy przez Hamas. Zapowiedział, że polityki „minimalnych warunków w więzieniach”, której wprowadzeniem chwalił się jeszcze w ubiegłym roku, nie będzie zmieniał.

Ben-Gvir jest przywódcą jednej z niewielkich skrajnie prawicowych partii, od których zależy los Benjamina Netanjahu jako premiera Izraela. I to one sprzeciwiają się najbardziej wprowadzeniu zawieszenia broni w Strefie Gazy.

Trump naciska na zawarcie pokoju w Strefie Gazy

W niedzielę Donald Trump napisał na swojej platformie społecznościowej Truth Social, że izraelski rząd miał zaakceptować (bliżej nieznane) warunki rozejmu w Strefie Gazy, jakie przedstawił prezydent USA. Wezwał również Hamas do zrobienia kroku w stronę zwolnienia zakładników, stwierdzając, że to jego „ostatnie ostrzeżenie”. Organizacja odpowiedziała, że jest gotowa natychmiast siąść do stołu rokowań, by omówić uwolnienie wszystkich zakładników „w zamian za oświadczenie o zakończeniu wojny, całkowite wycofanie się ze Strefy Gazy i utworzenie komitetu niezależnych Palestyńczyków do zarządzania Strefą Gazy”.

Wcześniej Netanjahu odrzucał taką możliwość, zapowiadając przejęcie kontroli nad całą Strefą Gazy. Od Hamasu domagał się bezwzględnej kapitulacji.

Przed trzema dniami izraelskie media obiegły zdjęcia jednego z przetrzymywanych zakładników, który był wieziony w samochodzie pomiędzy zniszczonymi budynkami w Strefie Gazy. Na filmie wzywał rząd Netanjahu do tego, by cofnął swój rozkaz w sprawie inwazji na miasto Gaza. Film powstał pod koniec sierpnia, a przemawiający na nim zakładnik został zidentyfikowany jako 22-letni Izraelczyk, który został porwany przed trzema laty, posiadający izraelski i niemiecki paszport.

Izrael nadal bombarduje Strefę Gazy

Izrael zbombardował i zniszczył w niedzielę kolejny wieżowiec, w którym – jak utrzymuje izraelska armia – działali terroryści Hamasu, szpiegują stamtąd izraelskich żołnierzy. W pobliżu mieli zastawić pułapki z minami. Wiadomości tych nie da się niezależnie zweryfikować, a Izraelskie Siły Obronne nie przedstawiły dowodów na potwierdzenie tej tezy.

Od początku inwazji w Strefie Gazy zginęło już ponad 63 tys. Palestyńczyków. Hamas w październiku 2023 r. zabił 1,2 tys. Izraelczyków i porwał ponad 200 osób. Kilkadziesiąt z nich wciąż znajduje się w niewoli Hamasu.

Redagował Michał Olszewski

UK Museum Criticized for Postponing Jewish Heritage Exhibit Due to Concerns of ‘Incidences of Hate Crime’

Shiryn Ghermezian

The front of the Russell-Cotes Art Gallery & Museum in Bournemouth, Dorset. Photo: Wikimedia Commons

An art gallery and museum in Bournemouth, England, has been accused of cowering to threats from an “antisemitic mob” following its decision to postpone an exhibition on Jewish heritage.

The Russell-Cotes Art Gallery & Museum was scheduled to host an exhibit from Nov. 25-March 15, 2026, about the history of the city’s Jewish community as part of a project funded by the National Heritage Lottery Fund and researched by the Jewish Communities in Bournemouth, according to the BBC.

“Russell-Cotes Art Gallery and Museum is an important heritage asset housing culturally significant art,” a spokesperson for the museum said in a statement cited by The Telegraph. “In planning all exhibitions, we carefully assess any potential risks. We recognize this is a sensitive time and due to requirements related to this event, the museum has decided to postpone the exhibition and is working with the organizers to reschedule it for a later date.”

In a statement, the museum also referred to concerns it has regarding unspecified “incidences of hate crime” in the area, according to the BBC.

The Campaign Against Antisemitism (CAA), a British charity, called the museum’s decision to postpone the exhibit “utterly shameful” and accused the institution of choosing to “extinguish Jewish culture in the face of threats from an antisemitic mob.”

“At a time when British Jews are facing unprecedented levels of antisemitism and families are hiding their identity for fear of abuse or even violence, British institutions should be standing firm in support of Jewish life, not silencing it,” the organization said.

Britain has experienced a historic surge in antisemitism in the wake of the Hamas-led Oct. 7, 2023, massacre across southern Israel, amid the ensuing war in Gaza. Last month, the Community Security Trust (CST), a nonprofit charity that advises Britain’s Jewish community on security matters, published a report showing there were 1,521 antisemitic incidents in the UK from January to June of this year. It marks the second-highest total of incidents ever recorded by CST in the first six months of any year, following the first half of 2024 in which 2,019 antisemitic incidents were recorded.

In total last year, CST recorded 3,528 antisemitic incidents for 2024, the country’s second worst year for antisemitism and an 18 percent drop from 2023’s record of 4,296.

“When British Jews cannot celebrate and share their history in peace, what does that say about Britain today?” CAA added. “When British institutions cower to threats from a mob over the rights of law-abiding communities to share their stories and celebrate their positive contribution to British life, what has happened to British values?”

The Russell-Cotes Art Gallery & Museum did not respond to The Algemeiner‘s request for comment about CAA’s accusations and the museum’s decision to postpone the exhibit.

Amerykański Sekretarz Stanu Marco Rubio podczas konferencji prasowej w Jerozolimie 16 lutego 2025. Photo by Alex Kolomoisky/POOL via Flash90. 

Trump i Rubio odrzucają narrację o palestyńskim cierpieniu

Jonathan S. Tobin

Zapomnijmy o farsie w sprawie państwowości na forum ONZ. Palestyńska administracja, która dotuje terroryzm, oraz społeczeństwo indoktrynowane islamistyczną nienawiścią nie powinny być wpuszczane do Stanów Zjednoczonych.

Sekretarz stanu USA Marco Rubio wywołał na całym świecie oburzenie, ogłaszając w zeszłym tygodniu, że Stany Zjednoczone zakazują urzędnikom Palestyńskiej Autonomii wjazdu na terytorium kraju w celu uczestnictwa w tegorocznym wrześniowym Zgromadzeniu Ogólnym ONZ w Nowym Jorku. Decyzja ta wywołała przewidywalną falę krytyki wobec prezydenta Donalda Trumpa ze strony tych, którzy uważają, że nie przestrzega on zasad międzynarodowego postępowania ustalonych przez środowiska zajmujące się polityką zagraniczną. Rozpętała także poważniejszą debatę na temat tego, czy decyzja ta nie narusza Umowy o siedzibie ONZ z 1947 roku, która została zatwierdzona przez Senat USA jako traktat, a zatem ma moc prawną.

Jonathan S. Tobin jest redaktorem naczelnym Jewish News Syndicate (JNS).