„Jesteśmy zobowiązani do uznania państwa palestyńskiego jako wkładu w osiągnięcie rozwiązania w postaci dwóch państw i jesteśmy gotowi współpracować z innymi w tym celu”.

W przyszłym miesiącu Organizacja Narodów Zjednoczonych planuje zorganizowanie międzynarodowej konferencji pod wspólnym przewodnictwem Francji i Arabii Saudyjskiej, mającą na celu promowanie idei „rozwiązania w postaci dwóch państw” dla Izraela i Palestyńczyków.

Według ONZ:

„Jak wskazano w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego 79/81, Konferencja opracuje dokument końcowy zorientowany na działania zatytułowany ‘Pokojowe rozwiązanie kwestii Palestyny i wdrożenie rozwiązania w postaci dwóch państw”.

„Istotnie, tylko wdrożenie rozwiązania w postaci dwóch państw przywróci pokój, dobrobyt i bezpieczeństwo Izraelczykom, Palestyńczykom i całemu regionowi” – powiedziała w oświadczeniu z 23 maja Anne-Claire Legendre, doradczyni prezydenta Francji ds. Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej.

„Czerwcowa konferencja [ONZ] musi być kamieniem milowym transformacji dla skutecznego wdrożenia rozwiązania w postaci dwóch państw. W ramach tej konferencji będziemy współpracować ze wszystkimi, którzy chcą się zaangażować, by opracować plan działania na rzecz pokoju i bezpieczeństwa dla wszystkich, oparty na dwóch państwach, Izraelu i Palestynie, żyjących obok siebie w pokoju i bezpieczeństwie w bezpiecznych i uznanych granicach”.

Wszelkie rozmowy o „rozwiązaniu w postaci dwóch państw” po ataku Hamasu na Izrael z 7 października 2023 r. to jakiś kiepski dowcip. „Rozwiązanie w postaci dwóch państw” ostatecznie umarło tego dnia, gdy tysiące terrorystów z Hamasu i „zwykłych” Palestyńczyków ze Strefy Gazy najechało Izrael, zamordowało 1200 osób i zraniło tysiące. Kolejnych 251 Izraelczyków zostało porwanych do Strefy Gazy, gdzie 58 – żywych i martwych – nadal jest w niewoli porywaczy.
Pod wieloma względami przed 7 października Strefa Gazy była niepodległym i suwerennym państwem palestyńskim, kontrolowanym przez wspieraną przez Iran organizację terrorystyczną Hamas.

W 2005 r. Izrael wycofał się z całej Strefy Gazy i bezwarunkowo oddał ją Autonomii Palestyńskiej (AP) kierowanej przez Mahmuda Abbasa. Niecałe dwa lata później Hamas przeprowadził pełen przemocy zamach stanu, obalając AP i przejmując pełną kontrolę nad Gazą i jej dwoma milionami palestyńskich mieszkańców.

Po przejęciu władzy przez Hamas w 2007 r. Strefa Gazy stała się niezależnym państwem palestyńskim kontrolowanym przez Hamas, z własnym rządem, parlamentem, policją i wieloma grupami zbrojnymi. Ponadto władcy Strefy Gazy z ramienia Hamasu mieli wyłączną kontrolę nad granicą z Egiptem, którą również Izrael opuścił.
W obliczu braku jakiejkolwiek izraelskiej obecności wojskowej lub cywilnej w Strefie Gazy,

Hamas miał szansę przekształcić ten nadbrzeżny obszar w zamożny „Singapur” lub „Dubaj” nad Morzem Śródziemnym. Zamiast tego grupa terrorystyczna zdecydowała się na produkcję i przemyt broni, w tym rakiet i pocisków, i zainwestowała dziesiątki milionów dolarów w budowę rozległej sieci tuneli do składowania broni, ułatwiając tajne przemieszczanie się terrorystów i zapewniając schronienie swoim przywódcom i członkom.

7 października, podczas obowiązującego zawieszenia broni, terroryści z Hamasu i tysiące „zwykłych” Palestyńczyków przedarli się przez granicę z Izraelem w celu wymordowania i porwania jak największej liczby Żydów.

Izraelskie miasta i wioski w pobliżu granicy ze Strefą Gazy, które zaatakowali, nie były „nielegalnymi osiedlami”. Znajdowały się w samym Izraelu, w granicach uznanych przez
społeczność międzynarodową. Izraelczycy zamordowani i ranni tego dnia nie byli „nielegalnymi osadnikami”. Byli obywatelami Izraela mieszkającymi w granicach Izraela.

Wielu Palestyńczyków uważa każdego Izraelczyka za „osadnika” i właściwy cel morderstwa, zwłaszcza w ramach lukratywnego programu „pieniądze za zabijanie ” Autonomii Palestyńskiej, ustanowionego przez Mahmuda Abbasa. Im więcej Żydów zamordujesz, tym większe wypłaty. Przez ponad dekadę wypłaty te wynosiły ponad 300 milionów dolarów rocznie. W zeszłym roku wypłaty Autonomii Palestyńskiej wzrosły o 1,3 miliona dolarów miesięcznie. Mordowanie Żydów finansuje Unia Europejska i wiele krajów europejskich (patrz na przykład tutaj i tutaj).

Ironicznie i tragicznie, wielu Izraelczyków, którzy zostali zamordowani i porwani 7 października, było aktywistami na rzecz pokoju. Wierzyli w „rozwiązanie w postaci dwóch państw”. Niektórzy nawet zgłosili się na ochotnika do wożenia chorych Palestyńczyków ze Strefy Gazy na leczenie do izraelskich szpitali.

Jocheved Lifszyc, 85-letnia izraelska działaczka na rzecz pokoju, porwana i później uwolniona przez Hamas, zetknęła się z przywódcą Hamasu Jahją Sinwarem, który odwiedził porwanych w tunelu. Zapytała go: „Czy nie wstydzisz się, że zrobiłeś to ludziom, którzy zawsze pracowali na rzecz pokoju z Palestyńczykami?”

Vivian Silver, kanadyjsko-izraelska aktywistka pokojowa, została zamordowana w ataku Hamasu 7 października. Przez wiele lat pracowała w swoim kibucu Be’eri, organizując programy pomocy mieszkańcom Gazy, takie jak szkolenia zawodowe i dbając o to, aby pracownicy budowlani z Gazy otrzymywali uczciwe wynagrodzenie. Silver była również współzałożycielką Kobiety Płace Pokój, oddolnej organizacji międzywyznaniowej. Pracowała również jako wolontariuszka w Droga do Uzdrowienia i Projekt Roxana, przewożąc pacjentów z Gazy do izraelskich szpitali.

Palestyńczycy, którzy 7 października najechali Izrael, nie rozróżniali między jednym Izraelczykiem a drugim. Nie obchodziło ich, czy zamordowani przez nich Izraelczycy popierali „rozwiązanie w postaci dwóch państw”, czy nie. Nie rozróżniali nawet między izraelskimi Żydami a izraelskimi Arabami. Co znamienne, 20 izraelskich Arabów zostało zamordowanych podczas ataków lub od rakiet Hamasu w kolejnych dniach. 7 października było również 71 zagranicznych ofiar, głównie tajskich pracowników.

Inwazję z 7 października należy widzieć jako wypowiedzenie wojny Izraelowi przez kontrolowane przez Hamas państwo palestyńskie w Strefie Gazy. Hamas planował tę wojnę od lat, jeszcze przed 2020 rokiem. Przyniosła śmierć i zniszczenie nie tylko Izraelczykom, ale także palestyńskim mieszkańcom Strefy Gazy.

Dwadzieścia miesięcy później wojna trwa nadal, ponieważ Hamas odmawia uwolnienia pozostałych izraelskich zakładników, zrzeczenia się kontroli nad Strefą Gazy i złożenia broni. Hamas, wspierany i uzbrojony przez Iran, jest zdecydowany walczyć do ostatniego Palestyńczyka, ponieważ jego głównym celem jest zniszczenie Izraela i zastąpienie go państwem islamistycznym.

W obecnych okolicznościach ci, którzy mówią o „rozwiązaniu w postaci dwóch państw” mającym na celu osiągnięcie pokoju i dobrobytu między Izraelczykami i Palestyńczykami, tak naprawdę chcą nagrodzić Hamas za popełnienie najgorszej zbrodni przeciwko Żydom od czasów Holokaustu.

Naciskając na „rozwiązanie w postaci dwóch państw”, Francja, Kanada i Wielka Brytania wysyłają Hamasowi i innym Palestyńczykom sygnał, że 7 października był wart ofiar, ponieważ przyniesie im niepodległe i suwerenne państwo.

Działając na rzecz „rozwiązania w postaci dwóch państw”, Francja, Kanada i Wielka Brytania w istocie autoryzują ludobójstwo.

Jest jeszcze jeden problem: czy te kraje lub ONZ mogą zagwarantować, że państwo palestyńskie na Zachodnim Brzegu [w Judei i Samarii] nie zostanie w przyszłości wykorzystane jako baza wypadowa do ataku na Izrael? Oczywiście, że nie.

Niezależnie od tego, czy Hamas oficjalnie to przyzna, czy nie, to jest główny powód, dla którego on i jego zwolennicy w Iranie i Katarze chcą „państwa”. Czy myślicie, że chcą państwa, żeby uprawiać awokado?

Nie ma wątpliwości, że państwo palestyńskie byłoby kontrolowane przez Hamas lub innych ekstremistycznych Palestyńczyków, którzy nie wierzą w prawo Izraela do istnienia. Sondaż opublikowany na początku tego miesiąca wykazał, że gdyby wybory prezydenckie w Autonomii Palestyńskiej odbyły się dzisiaj, przywódca Hamasu Chaled Maszaal zdobyłby 68% głosów, w porównaniu do 25% dla urzędującego Mahmuda Abbasa. Na pytanie, którą partię polityczną lub ruch popierają, największy odsetek (32%) odpowiedział, że preferuje Hamas, a następnie rządzącą frakcję Fatah Abbasa (21%). Dwanaście procent wybrało partie trzecie, a 34% stwierdziło, że nie popiera żadnej z nich lub nie ma zdania.

Gdyby nowe wybory parlamentarne w AP odbyły się dzisiaj, sondaż wykazał, że Hamas zdobyłby 43% głosów, podczas gdy Fatah 28%. Sondaż wykazał również, że 40% Palestyńczyków uważa, że Hamas jest najbardziej godny reprezentowania i przewodzenia narodowi palestyńskiemu, podczas gdy tylko 19% uważa, że Fatah jest najbardziej tego godny.

Niestety, tak zwane rozwiązanie w postaci dwóch państw jest wyłącznie przepisem na więcej przemocy, terroryzmu i rozlewu krwi, a nie na bezpieczeństwo, stabilność i pokój.
Zanim Francuzi, Kanadyjczycy i Brytyjczycy wskrzeszą ten pomysł, muszą przyjrzeć się wynikom wszystkich sondaży, które konsekwentnie pokazują, że większość Palestyńczyków popiera Hamas i zbrojną walkę z Izraelem. Ostatnią rzeczą, jakiej Palestyńczycy i Izraelczycy teraz potrzebują, jest przeszczepienie nieudanego modelu Gazy na Zachodni Brzeg.

Mocarstwo kolonialne zbiera plon, uchodźcy z byłych kolonii kolonizują byłą macierz. To cena za to, że kolonialiści udawali, iż niosą biednym dzikusom cywilizację, a potem, nawet wiedząc już, że będą musieli opuścić swoje kolonie, zrobili wszystko, co było w ich mocy, żeby podbite narody przypadkiem nie umiały korzystać z odzyskanej wolności. Opuścili swoje kolonie pozostawiając je bez lokalnej klasy średniej, bez wykształconych farmerów, bez inżynierów, bez ekonomistów, w państwach z sztucznymi granicami, w których kotłowały się wrogie od zawsze plemiona. W kolonialnych armiach lokalni żołnierze mogli dotrzeć do rangi sierżanta, więc po odzyskaniu niepodległości sierżanci zostawali marszałkami, a niebawem prezydentami.

Skąd biedni kolonialiści mogli wiedzieć, że szykują własny pogrzeb? No cóż, mogli, były ostrzeżenia, chociaż nikt nie przewidział, czym skończy się zwrot wolności bez przygotowania do jej skonsumowania. W 1929 roku młody działacz z Kenii, Yomo Kenyata, na łamach londyńskiego „Timesa” wyraźnie napisał, co powinno być zrobione, żeby wolność nie okazała się koszmarem dla uwolnionych. Nikt nie zamierzał słuchać, więc okazała się również koszmarem dla niechętnie uwalniających.

Możemy długo zastanawiać się, dlaczego uciekinierzy z brytyjskich kolonii domagają się w
Anglii wojny z Żydami i likwidacji Izraela. Niektórzy zastanawiają się również nad pytaniem, co to może oznaczać dla przyszłości brytyjskiej demokracji.  

Tymczasem z byłej rosyjskiej kolonii nikt nie chce uciekać do macierzy. Wreszcie jesteśmy Zachodem. Odzyskaliśmy wolność, możemy twierdzić, że mogliśmy ją lepiej wykorzystać, a teraz wybieramy prezydenta, z nadzieją na jej lepsze wykorzystanie. Dziennikarze nie pytali kandydatów, o jaką pracę pan/pani się stara, nie przepytywali ich ze znajomości Konstytucji, pytali jak będą rządzić Polską. (Wyobraź sobie, że na ławie oskarżonych siedzi pięciu podejrzanych, a dziennikarze kandydata na sędziego pytają, któremu z nich będzie kibicował, a którego pogrąży.) Wyborcy dostawali codzienną porcję pomyj na kandydata, którego dane medium chciało zniszczyć. Dowiadywali się, że jeden wpuści do kraju hordy muzułmanów i czarnych, że stojący za jego plecami premier, to sługus Niemców, że Żydzi będą rządzić, zniszczą naszą wiarę i zniewolą naród. Inni dowiadywali się, że drugi kandydat to kryminalista, alfons, faszysta, co notabene jest prawdopodobnie zbliżone do prawdy, ale nie ma na decyzje wyborcze większego wpływu. (Żeby było zabawniej, ta kampanijna strawa docierała niemal wyłącznie do bywalców kuchni, w której była pichcona.)   

Wyborcy pozostali w swoich obozach, rozumiejąc wolność jako swobodę wzajemnej nienawiści, ulicznych wieców i społecznościowych wrzasków. W byłej rosyjskiej kolonii po 30 latach wolności nie zdołaliśmy zrozumieć ani do czego ona służy, ani jak jej używać. W tle czai się matka wszystkich nienawiści, czyli wirus nienawiści do Żydów, jako widomy symptom zaawansowanej paranoi i totalnej impotencji. Najbardziej prymitywnie antysemicki kandydat na prezydenta dostał zaledwie 6 procent głosów. Możemy zatem uspakajać się, że w porównaniu z innymi poziom naszej paranoi jest ciągle bardzo niski. To prawda, ale tylko w pewnym sensie.

Amerykanin Shmuley Boteach przyjechał niedawno do Polski na konferencję, na której wygłosił niesłychaną pochwałę naszego kraju. Tak się składa, że ten Amerykanin jest Żydem, a na dodatek rabinem, krzykliwym kaznodzieją, więc jego pochwała naszego kraju była z perspektywy żydowskiej. Wynosił pod niebiosa Jana Pawła II, głównie za jego życzliwy stosunek do Żydów, mówił o walce polskiego narodu z rosyjską okupacją, ale również o walce z nazizmem, pienił się na bzdurę pod nazwą „polskie obozy koncentracyjne”, zaprzeczył jakoby prezydent Duda czy premier Morawiecki byli antysemitami, porównywał polską politykę do polityki francuskiej i brytyjskiej, gdzie widzimy samobójczą politykę imigracyjną i odrażający antysemityzm znajdujący swój wyraz przede wszystkim w desperackich próbach utrzymania przy życiu ludobójczej organizacji Hamas i płacącej naszymi pieniędzmi za zabijanie Żydów Autonomii Palestyńskiej. Amerykański rabin dawał Polskę za wzór kraju zamożnego, demokratycznego i przyjaznego wobec Izraela i namawiał Żydów z całego świata do odwiedzania tego wspaniałego kraju, w którym Żydzi mieszkali przez tysiąc lat i w którym jest tak wiele miejsc związanych z historią Żydów. Pochwały były na wyrost, forma tego kazania mnie akurat nie odpowiadała. Kazanie trwało 17 minut.

Z tych 17 minut internauta Mat sklecił wideo na 59 sekund, z którego mogło wynikać, że amerykański rabin chce sprowadzić miliony Żydów do Polski. Sprytna fałszywka dla ludzi nie mających pojęcia o rzeczywistości, ale bardzo spragnionych pożywki dla mocno ugruntowanych przesądów. To zmanipulowane wideo na 59 sekund miało ponad 800 przekazań i ponad 200 komentarzy. Internauci pisali:     

Artur Z.

Tylko Braun był ratunkiem przed żmijowym plemieniem

Marek K.

Koles bredzi, co on bierze wogole? Niech zmieni dilera lepiej…popierdolil mu sie Narod Polski z polskojezyczna elita u zloba.

Katarzyna M.

#TuJestPolska, a nie #Ukropolin

Po Tadek

Niech ludobójcy wypierdalają z dala od Polski.

Genowefa P.

Nie chcę Tego Żyda w Polsce.

Konrad O.

Zagłada Izraela się zbliża ….więc trzeba ewakuować ludzi do tej nazistowskiej złej Polski ..….dokladnie jak przed II wojną zjeżdżali się wypędzeni do nas…bo Izrael nie istniał jeszcze.

Wyjaśnianie, że ani amerykańscy, ani francuscy, ani izraelscy Żydzi nie zamierzają się przenosić do Polski, nie miałoby większego sensu, jako że nikt z tych internautów nie szuka wiedzy, wszyscy szukają pokarmu dla żarłocznego wirusa, który od długiego czasu był karmiony i to nie przez byle kogo, a przez jad płynący z byłych mocarstw kolonialnych, nie umiejących sobie poradzić z katastrofą, którą sami na siebie sprowadzili.

Amerykański rabin może się mylić, że Polska zdoła się uchronić przed tsunami antysemityzmu, które wybuchło w związku z ludobójczym atakiem na mieszkańców Izraela, atakiem Hamasu, atakiem Hezbollahu, Iranu, Huti, arabskich terrorystów z Judei i Samarii. Ta fala nienawiści idzie do nas z Zachodu.

Jak i dlaczego Hamas wygrał serca i umysły społeczeństw byłych mocarstw kolonialnych? Zapewne nie ma na to pytanie jednej odpowiedzi. Widzieliśmy absurdalne wypowiedzi, kiedy islamscy terroryści zaatakowali Amerykę 11 września 2001 roku. Bano się, że to może wywołać islamofobię, ten strach przed urażenie współwyznawców zbrodniarzy powtarzał się raz za razem, przy każdym zamachu, po każdym obcięciu głowy. Czy ta wrażliwość i uprzejmość wobec ludobójczego ruchu, nie tylko całkowicie sprzecznego z wszystkimi wartościami Zachodu, ale otwarcie deklarującego zamiar podbicia Zachodu i zniszczenia jego demokracji, to tylko strach? Nie jestem pewien. Marksistowska lewica ma nadzieję, że brutalny islam zniszczy wreszcie ten znienawidzony kapitalizm. Zachód płaci nie tylko za kolonializm, płaci również za krótkowzroczność. Czy mieszkańcy Zachodu nie mogli się domyślać, że przy każdym tankowaniu samochodu płacą za kule, które będą użyte przeciwko nim? Żeby móc to zrozumieć, musieliby studiować gazety pisane w dziwnych językach, musieliby uważnie słuchać dysydentów z islamskich krajów, musieliby chcieć zrozumieć, że płacą również za broń używaną przeciw tym, którzy podzielają ich wartości w byłych koloniach i woleliby rozwój od podboju. To nie w tym problem, że Zachód kupował ropę od religijnych fanatyków, ale że nie robił nic, żeby zyski z ropy służyły ludziom, a nie muzułmańskim imperialistom. To jednak okazało się zbyt trudne. Nie zwracano również uwagi, kiedy góry dolarów zaczęły kupować zachodnich polityków, zachodnich dziennikarzy, zachodnich nauczycieli zmieniających w zombi najmłodsze pokolenie mieszkańców Zachodu.                             

Amerykański rabin jest naiwny podziwiając Polskę za to, że ta fala zachodniego antysemityzmu jeszcze tu nie dotarła. Może nie zdawać sobie sprawy z faktu, że raz jeszcze jesteśmy tylko opóźnieni w rozwoju i staramy się dogonić Wielki Świat.

Dziesiątki miliardów dolarów wpakowanych w zachodnie uniwersytety, w redakcje, w firmy zbrojeniowe, wpychane do kieszeni polityków przynoszą codzienne wielkie nagrody barbarzyńcom, otwierają bramy znienawidzonego i bogatego wroga. Nienawiść do Izraela i Żydów nie jest tu zjawiskiem ubocznym, nie jest czymś przypadkowym, łączy ponad podziałami, mobilizuje, pozwala na zwarcie szeregów. W Ameryce, w Kanadzie, w Australii, we Francji, w Irlandii, w Anglii, w Hiszpanii i w wieku innych miejscach ostrzega się Żydów, żeby w publicznych miejscach nie nosili niczego, co ujawnia, że są Żydami. Nic dziwnego, że amerykański rabin patrzy z niekłamanym zachwytem na Polskę. Zapewne nie zdając sobie sprawy z faktu jak bardzo pragniemy dogonić, jak bardzo chcemy być częścią postępowego świata.   

Zmanipulowane wideo na Tiktoku przekonuje jednych, artykuły w renomowanych redakcjach trafiają do serc innych. Jedni i drudzy czują się antykolonialistami, dobrymi ludźmi i mądrymi Polakami. Nowy wspaniały świat dogania nas szybciej niż myślimy.  

P.S. Amerykański przyjaciel dostał z Dobrzynia nad Wisłą zdjęcie nagłówka z „New York Times’a”. Nagłówek głosi, że ruchy propalestyńskie znalazły się w trudnej sytuacji po ataku [w którym zamordowano żydowską parę] w Waszyngtonie.  Przyjaciel był przekonany, że to musi być jakaś fałszywka, że to nie jest możliwe. Sprawdził. Potwierdził, że to jest świat, w którym żyjemy.