It’s Time to Abolish the UN’s Pro-Hamas Bureaucracy

Mar17
It’s Time to Abolish the UN’s Pro-Hamas Bureaucracy

Ben Cohen / JNS.org

Delegates react to the results during the United Nations General Assembly vote on a draft resolution that would recognize the Palestinians as qualified to become a full UN member, in New York City, US, May 10, 2024. Photo: REUTERS/Eduardo Munoz

We are currently experiencing the worst surge of antisemitism in living memory. But that realization shouldn’t lull us into thinking that the world prior to October 2023 was a relative bed of roses for the Jewish people. From the end of the Second World War until the Hamas massacre in Israel, there were myriad episodes and events which underlined that hatred and suspicion of Jews as a collective did not die out with the Nazis.

Later this year, we’ll mark the 50th anniversary of one of the most heinous of those outbursts, whose fallout we are still living with: the passage by the U.N. General Assembly of Resolution 3379 of Nov. 10, 1975, which determined that Zionism, the national liberation movement of the Jews, was a form of racism.

Israel and its allies have eight months to decide whether that anniversary will be marked as a posthumous victory or as a day of mourning.

Sure, one could argue that victory already came in 1991 when, in the wake of Iraq’s expulsion from occupied Kuwait and the consequent US attempt to convene regional peace negotiations, American diplomacy—which, in the immediate aftermath of the Cold War, was without a serious rival—secured the General Assembly’s repeal of its 1975 resolution. But that, sadly, was a fleeting victory for two reasons.

Firstly, the anti-Zionist ideology underpinning the resolution persists. Orchestrated by the Soviet Union, Resolution 3379 denounced Zionism as a “threat to world peace and security.” It drew an explicit linkage between Israel and the former white minority regimes in South Africa and Zimbabwe to demonstrate its charges of “racism” and “apartheid.” Those charges will sound eerily familiar to Jewish college students now weathering the pro-Hamas onslaught, all born long after 1975.

Secondly, while the General Assembly annulled Resolution 3379, the pro-Palestinian bureaucracy created within the United Nations at exactly the same time also persists. As a result, the world body still behaves as though “Zionism is racism” remains on the books. If the November anniversary is to carry any message of hope for Israelis and Jews, then it’s imperative to tackle and dismantle that bureaucracy, and its associated propaganda operation.

In the 18 months that have lapsed since the Hamas pogrom in Israel, we have seen that bureaucracy in action. UNRWA—the agency originally created in 1949 to deal with the first generation of Arab refugees from Israel’s War of Independence—has been a mainstay of anti-Israel messaging, unphased by the unmasking of dozens of its employees as Hamas operatives. The U.N. Human Rights Council, which dedicates an entire agenda item to Israel alone at its thrice-yearly deliberations while ignoring serial violators like Russia, Iran and North Korea, last week released a litany of fabricated accusations in the guise of a “report” that amounted to what Israel called a “blood libel.” One of the more noxious Israel-haters on the scene, Francesca Albanese, continues to serve as the U.N. special rapporteur on the “Occupied Palestinian Territories.”

It’s now time to focus on those elements of the Palestine bureaucracy that are comparatively hidden. The U.N.’s Department of Political Affairs operates a subsidiary Division for Palestinian Rights, whose job is to carry out the agenda of the Committee on the Exercise of the Inalienable Rights of the Palestinian People, consisting of 25 members and 24 observers drawn from the member states. Abolishing that committee, and therefore the division along with it, should become an explicit aim of the State of Israel, the various Jewish non-governmental organizations with observer status at the United Nations, and the broader community of research and advocacy organizations pushing for Israel’s sovereign equality within the U.N. system.

The committee was created on the very same day as the passage of the “Zionism-is-racism” resolution to give concrete expression to the anti-Zionist manifesto the resolution embodied. The “inalienable rights” that this committee represents include the “exercise by Palestinians of their inalienable right to return to their homes and property from which they have been displaced and uprooted.” Note the terminology used here—not “Palestinian refugees of the 1948-49 war,” but all Palestinians, including those born after 1948 in the Arab world, Europe, North America and Latin America. It doesn’t take tremendous insight to realize that it is a formula for the elimination of Jewish sovereignty in the land of Israel—the very same formula that drives the present pro-Hamas solidarity movement and gives it the undeserved gloss of human rights.

The costs of running this committee are estimated at $6 million annually. As I wrote a few months after Donald Trump’s first-term presidential inauguration, “In international organizational terms, that’s unremarkable, but when you consider how the money is spent, it’s little short of obscene. One would like to imagine that fact is one that President Trump will grasp instinctively, and act upon accordingly.” Trump’s dislike of bloated, politically charged bureaucracies hasn’t wavered in the interim. For that reason and assorted others, it is reasonable to expect that when former New York Rep. Elise Stefanik is finally confirmed as the administration’s choice as ambassador to the United Nations, she will make dismantling the committee a priority.

Last September, when the General Assembly passed a resolution demanding Israel’s immediate withdrawal from Judea and Samaria, warning that the Jewish state “must bear the legal consequences of all its internationally wrongful acts,” Stefanik issued a scathing response. “The United Nations overwhelmingly passed a disgraceful antisemitic resolution to demand that Israel surrender to barbaric terrorists who seek the destruction of both Israel and America,” she stated. “Once again the U.N.’s antisemitic rot is on full display as it punishes Israel for defending itself and rewards Iranian-backed terrorists.”

The “rot” Stefanik was referring to is (as she no doubt realizes) institutionalized and structural, embedded within the organization’s heart for 50 years, if not longer. In 1965—two years before the Six-Day War brought Israel control of the West Bank, Gaza and eastern Jerusalem—the Soviets insisted at the drafting sessions for the Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination that a condemnation of “Zionism” be included alongside “Nazism” and “antisemitism.” As the Israeli scholar Yohanan Manor observed, the convention debates “showed the Arabs and the Soviet Union that it was possible to have Zionism condemned if they could just find a way to secure the support of the Afro-Asian bloc.”

Ten years later, they achieved just that with the passage of Resolution 3379. How would the abolition of the committee be achieved? Many years ago, the late American diplomat Richard Schifter told me that “a significant number of ambassadors in New York vote against Israel without instructions from their governments. Because these resolutions involve budgetary questions, they require a two-thirds majority vote under the provisions of the U.N. Charter. So the answer to the problem is that you reach out to heads of government. You get them to give instructions to the ambassadors on how to vote.”

There is now a precedent for that: In August 2020, Ukrainian President Volodymyr Zelensky withdrew his country from the committee just a few months after his election. Given its commitment to protecting Israel within the United Nations, and its associated agencies and departments, the United States must pursue the same outcome with as many states as possible—between now and November and, if necessary, beyond.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Masakra Hamasu z 7 października jest częścią dżihadu dla zniszczenia Izraela

Mar16

Inwazja Hamasu na Izrael 7 października 2023 r. była częścią dżihadu Hamasu w celu zniszczenie Izraela i zastąpienie go państwem islamistycznym. Dżihad nie ma na celu uwolnienia więźniów ani usunięcia osiedli i punktów kontrolnych, ale wymordowanie Żydów i unicestwienie Izraela. Iran i Hamas nie przejmują się tym, że dziesiątki tysięcy Palestyńczyków straci życie, dopóki mają pozwolenie na prowadzenie dżihadu przeciwko Izraelowi. Każde porozumienie, które utrzyma Hamas u władzy, utoruje drogę islamistycznym mordercom, gwałcicielom i zabójcom dzieci do przeprowadzenia jeszcze większej liczby masakr na Izraelczykach. Na zdjęciu: terroryści z Hamasu paradują z trumną zawierającą szczątki zamordowanego przez nich izraelskiego zakładnika przed tłumem zwolenników w Chan Junus w Strefie Gazy 20 lutego 2025 r. (Zdjęcie: Abood Abusalama/Middle East Images via AFP)

Masakra Hamasu z 7 października jest częścią dżihadu dla zniszczenia Izraela

Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Część ludzi w Izraelu domaga się, by premier Beniamin Netanjahu ustąpił i zgodził się na żądanie Hamasu zakończenia wojny w Strefie Gazy, tak jakby atak Hamasu na Izrael 7 października 2023 r. był po prostu kolejną rundą walk z tą wspieraną przez Iran palestyńską organizacją terrorystyczną.

Ci Izraelczycy nie potrafią zrozumieć, że masakra 7 października to tylko kolejny etap dżihadu (świętej wojny) islamistów przeciwko Izraelowi.

Hamas nie zaatakował Izraela 7 października 2023 r. tylko dlatego, że chciał uwolnić palestyńskich terrorystów z izraelskich więzień lub poprawić warunki życia Palestyńczyków pod jego rządami w Strefie Gazy. Atak, w wyniku którego zamordowano 1200 Izraelczyków i zraniono tysiące innych, a także porwano ponad 250 osób do Strefy Gazy, był częścią dżihadu Hamasu, którego celem jest zniszczenie Izraela i zastąpienie go państwem islamistycznym.

Dla Hamasu i innych organizacji islamistycznych konflikt z Izraelem nie dotyczy więźniów, osiedli ani punktów kontrolnych. Jest to konflikt dotyczący samego istnienia Izraela na Bliskim Wschodzie. Dżihad nie ma na celu uwolnienia więźniów ani usunięcia osiedli i punktów kontrolnych, ale mordowanie Żydów i unicestwienie Izraela.

Od czasu brutalnego przejęcia Strefy Gazy w 2007 r. Hamas nie zrobił nic, aby pomóc lokalnym mieszkańcom. Zamiast budować szpitale, szkoły i inwestować w gospodarkę, Hamas, z pomocą Iranu i Kataru, przeznaczył ogromne zasoby na produkcję broni, takiej jak rakiety i pociski, oraz na budowę ogromnej sieci tuneli w całej Strefie Gazy. W rezultacie Strefa Gazy szybko stała się jedną z największych baz dżihadu i terroryzmu na Bliskim Wschodzie.

Po masakrze 7 października Hamas wielokrotnie potwierdzał swoje zaangażowanie w dżihad przeciwko Izraelowi. 21 lutego 2025 r. Hamas oświadczył, że jego “determinacja i zdecydowanie do kontynuowania drogą dżihadu aż do wyzwolenia i zwycięstwa wzrosły”. Dla Hamasu “wyzwolenie” oznacza eliminację Izraela poprzez dżihad i “zbrojny opór” (terroryzm).

W dokumencie opublikowanym wkrótce po ataku z 7 października Hamas otwarcie przyznaje, że sprzeciwia się obecności Żydów w Izraelu. Dokument szczerze przyznaje, że konflikt nie rozpoczął się w wyniku Holokaustu ani gdy Izrael ogłosił niepodległość w 1948 r., ani 7 października 2023 r., ale 105 lat temu, “wliczając 30 lat brytyjskiego kolonializmu i 75 lat okupacji syjonistycznej”. Dokument wyjaśnia dalej, że Hamas “jest palestyńskim islamskim ruchem wyzwolenia narodowego i oporu. Jego celem jest wyzwolenie Palestyny i stawienie czoła projektowi syjonistycznemu”.

Karta Hamasu z 1988 r. podkreśla znaczenie dżihadu jako głównego środka Islamskiego Ruchu Oporu (Hamasu) do osiągnięcia swoich celów: należy prowadzić bezkompromisowy dżihad przeciwko Izraelowi i trzeba sprzeciwiać się wszelkim porozumieniom uznającym jego prawo do istnienia. Dżihad jest osobistym obowiązkiem każdego muzułmanina. Hamas, zgodnie ze swoją Kartą, postrzega “problem Palestyny” jako religijno-polityczną kwestię muzułmańską, a konfrontację izraelsko-palestyńską jako konflikt między islamem a “niewiernymi” Żydami. “Palestyna” jest przedstawiana jako święta ziemia islamska, więc surowo zabrania się oddawania nawet jednego centymetra z niej, ponieważ nikt (w tym arabsko-muzułmańscy władcy) nie ma do tego uprawnień.

Co znamienne, w Karcie zacytowano Hassana al-Bannę, założyciela Bractwa Muzułmańskiego w Egipcie w 1928 r., który powiedział: “Izrael powstanie i będzie istniał, dopóki islam go nie obali, tak jak obalił to, co było wcześniej”. Hamas jest palestyńską gałęzią Bractwa Muzułmańskiego.

Prezydent USA Donald J. Trump dobrze by zrobił, gdyby uznał Bractwo Muzułmańskie, źródło wszystkich islamskich organizacji dżihadystycznych, za Zagraniczną Organizację Terrorystyczną. Taki akt utrudniłby dalsze działanie tym krajom, które promują i finansują terrorystów dżihadystów.

Artykuł 2 Karty Hamasu stanowi:

“Ruch Oporu Islamskiego jest jednym ze skrzydeł Bractwa Muzułmańskiego w Palestynie. Ruch Bractwa Muzułmańskiego jest uniwersalną organizacją, która stanowi największy ruch islamski w czasach nowożytnych. Charakteryzuje się głębokim zrozumieniem, dokładnym pojmowaniem i całkowitym przyjęciem wszystkich islamskich koncepcji życia, kultury, wyznania, polityki, ekonomii, edukacji, społeczeństwa, sprawiedliwości i osądu, rozprzestrzeniania islamu, edukacji, sztuki, inflacji, nauki, wiedzy tajemnej i nawracania na islam”.

Od momentu założenia Hamas pozostał całkowicie wierny swojej Karcie. Hamas nigdy nie uznał prawa Izraela do istnienia; odrzucił wszystkie porozumienia pokojowe między Arabami a Izraelem, a co najważniejsze, nie tylko przeprowadził tysiące ataków terrorystycznych na Izrael, ale jego przywódcy przysięgli, że będą kontynuować ataki terrorystyczne “aż do unicestwienia Izraela“.

W zeszłym tygodniu pojawiła się informacja, że patron Hamasu, generał major Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej Iranu, Ebrahim Dżabbari, oświadczył, że irańska “Operacja Prawdziwa Obietnica 3 zostanie przeprowadzona we właściwym czasie, z precyzją i na skalę wystarczającą do zniszczenia Izraela i zrównania Tel Awiwu i Hajfy z ziemią”.

Masakra 7 października była tylko kolejnym etapem wysiłków grup islamistycznych zmierzających do wyeliminowania Izraela. Iran i Hamas nie przejmują się tym, że dziesiątki tysięcy Palestyńczyków straci życie, dopóki mają pozwolenie na prowadzenie dżihadu przeciwko Izraelowi.

To, co wydarzyło się 7 października, należy rozpatrywać w kontekście trwającego dżihadu Kataru, Iranu i Hamasu. Masakra 7 października była tylko kolejnym etapem wysiłków grup islamistycznych zmierzających do wyeliminowania Izraela. Po masakrach 7 października katarskie media rządowe konsekwentnie chwaliły masakry, a potem zapowiadały ich więcej.

Dwa tygodnie po ataku z 7 października przywódca Hamasu Chaled Maszaal przyznał, że jego grupa celowo poświęcała Palestyńczyków, aby osiągnąć cel w ramach dżihadu przeciwko Izraelowi: “Dobrze znamy konsekwencje naszej operacji z 7 października — powiedział . – Naród palestyński jest taki sam jak każdy inny naród. Żaden naród nie jest wyzwolony bez poświęceń”.

Każdy, kto wierzy, że Hamas porzuci dżihad w wyniku porozumienia o zawieszeniu broni, dopuszcza się skrajnego samooszustwa. Hamas nie wypełnił jeszcze swojej misji zniszczenia Izraela. Głównym celem Hamasu, zwłaszcza teraz, jest utrzymanie władzy po wojnie.

Grupa terrorystyczna w Gazie ponosi pełną odpowiedzialność za śmierć tysięcy Izraelczyków i Palestyńczyków. Każde porozumienie, które utrzyma Hamas u władzy, utoruje drogę islamistycznym mordercom, gwałcicielom i zabójcom dzieci do przeprowadzenia jeszcze większej liczby masakr na Izraelczykach.

Czas przypomnieć światu, co powiedział wysoki rangą funkcjonariusz Hamasu Ghazi Hamad po 7 października:

“Potop Al-Aksa [nazwa Hamasu na inwazję z 7 października] to dopiero pierwszy raz, a będzie drugi, trzeci i czwarty, ponieważ mamy determinację, siłę i możliwości walki… Izrael to kraj, dla którego nie ma miejsca na naszej ziemi. Musimy usunąć ten kraj”.

Niestety, nie ma alternatywy dla wykorzenienia Hamasu. W cywilizowanym świecie grupa terrorystyczna, która otwarcie dąży do ludobójczego zniszczenia, utraciła prawo do istnienia.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Kłamstwa, które tak niewielu przeszkadzają

Mar16
Kłamstwa, które tak niewielu przeszkadzają


Andrzej Koraszewski

Kiedy pod przewodem ludzi takich jak Sekretarz Generalny ONZ i były oficer Wehrmachtu podejrzany o udział w zbrodniach wojennych Kurt Waldheim oraz kilku jego następców Komisja Praw Człowieka ONZ stała się już tak jednoznacznie antysemicka, że nie dawało się tego dłużej chować pod dywan, Kofi Annan postanowił, że jednak coś trzeba zrobić i 15 marca 2006 roku (na  mocy rezolucji Zgromadzenia Ogólnego), zlikwidowano Komisję i powołano Radę Praw Człowieka. Ta zupełnie nowa, jakże ważna, placówka ONZ została wyposażona w nowy statut, który między innymi stwierdzał:

„Rada Praw Człowieka będzie kierowała się zasadami powszechności, bezstronności, obiektywności, konstruktywnego międzynarodowego dialogu i współpracy, z myślą o wzmocnieniu przestrzegania i ochrony wszystkich praw człowieka – praw obywatelskich, politycznych, ekonomicznych, społecznych i kulturowych, włączając w to prawo do rozwoju.”

Ta część „nowych” celów była, jak się wydaje, zamaskowanym założeniem, że Rada nie będzie już tak stronnicza i tak skupiona wyłącznie na Izraelu jak Komisja Praw Człowieka ONZ. Nakazano wówczas, by ta jej bezstronność i obiektywność została zbadana po pięciu latach. (O ile się orientuję, polecenie zostało zignorowane.)

Jeśli ktoś miał najmniejszą nadzieję, że Rada będzie bardziej uczciwa niż Komisja to pewnie nie rozumiał dynamiki ewolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Dziś, po dziewiętnastu latach od tamtego „pamiętnego” wydarzenia, Rada Praw Człowieka jest nie tylko pośmiewiskiem, jest instytucją w której na straży praw człowieka stoją takie wzory cnót jak: Bangladesz, Chiny czy Katar (dużo więcej tam takich znakomitych obrońców praw człowieka), a na przestrzeni minionych lat nigdy nie było lepiej, więc trudno się dziwić, że Rada ma tylko jeden stały i niezbywalny punkt na każdej swojej sesji. Ten stały element prac Rady Praw Człowieka nosi nazwę: „Sytuacja praw człowieka w Palestynie i na innych okupowanych terytoriach arabskich” (zinstytucjonalizowany rezolucjami:  A/HRC/52/L.31, A/HRC/52/L.32 i A/HRC/52/L.42 ) i działa pod starym hasłem „Die Juden sind unser Unglück”.

Najnowszy wyczyn Rady to raport Komisji Śledczej Rady Praw Człowieka ONZ pod wstrząsającym tytułem „Więcej niż człowiek może znieść”. Liczący 49 stron raport sporządzony pod kierunkiem słynnej prawniczki z RPA, Navi Pillay, oskarża Izrael o wszystkie takie zbrodnie, jakie zostały popełnione 7 października 2023 r. przez Hamas i jego cywilów. Dowiadujemy się więc, że Izrael celowo atakował kobiety i dzieci, że żołnierze IDF gwałcili kobiety, dzieci i mężczyzn, a ponadto blokowali dostęp do placówek zdrowia i ograniczali moce reprodukcyjne przy pomocy głodu.

Rozdział VI tego raportu (str. 19) nosi tytuł „Systematyczne stosowanie przez Izrael przemocy seksualnej i przemocy ze względu na płeć”. Autorzy raportu piszą:

78. Kobiece ciała i seksualność są często postrzegane jako związane z godnością narodu i innymi negatywnymi stereotypami płci, takimi jak honor kolektywu i kastracja. Kilku ekspertów zauważyło, że zarzuty przemocy seksualnej wobec izraelskich kobiet 7 października 2023 r. skutkowały próbami odbudowy izraelskiej męskości narodowej poprzez agresję i w odwecie za ataki przeprowadzone przez zbrojne skrzydło Hamasu i inne palestyńskie grupy zbrojne.

79. Izraelscy politycy użyli przemocy seksualnej popełnionej na izraelskich kobietach 7 października, aby zmobilizować poparcie dla operacji wojskowych ISF (izraelskiego lotnictwa) w Strefie Gazy i kontynuować wojnę, nazywając Hamas “reżimem gwałcicieli”, który uzbroił się w przemoc seksualną…

Szukając w tym raporcie dowodów tej systematycznej izraelskiej przemocy seksualnej dowiadujemy się, że „Izrael nie dostarczył dowodów przemocy seksualnej ze strony Hamasu” oraz że:

„Atakowanie placówek opieki zdrowotnej w zakresie rozrodczości, w tym poprzez bezpośrednie uderzenia na oddziały położnicze i główną klinikę leczenia niepłodności in vitro w Strefie Gazy, w połączeniu z wykorzystaniem głodu jako metody prowadzenia wojny, wpłynęło na wszystkie aspekty rozrodczości”.

Ten język wręcz zachwyca, nie ma tu najmniejszej wzmianki o wykorzystywaniu placówek medycznych przez organizacje terrorystyczne do celów militarnych, o lekarzach będących oficerami Hamasu, o broni znajdowanej na terenie szpitali, o zakładnikach przetrzymywanych na terenie szpitali, ani o ostrzeżeniach szpitali, że armia izraelska tam wejdzie z prośbą o ewakuowanie pacjentów. Często zresztą żołnierze IDF pomagali przy tej ewakuacji, podczas gdy z okien szpitala strzelali do nich bandyci z Hamasu. Czytamy natomiast  o „trwałych szkodach fizycznych i psychicznych oraz o cierpieniu kobiet i dziewcząt, ale także nieodwracalnych długoterminowych skutkach dla zdrowia psychicznego oraz perspektyw rozrodczych i płodności Palestyńczyków jako grupy”.

Znana kanadyjska prawiczka, profesor Anne Bayefsky w wywiadzie dla „Arutz Sheva” określiła ten raport jako kolejny przykład antysemickiego nastawienia wobec Izraela w ONZ. Trzyosobowa komisja składa się z ludzi, którzy mają długą historię antysemickich działań i które zostały wyznaczone do tego zadania właśnie ze względu na ich jednoznacznie antyizraelskie postawy. Szefowa śledztwa, Navi Pillay, od dziesięcioleci opowiada się za kłamstwem, że państwo żydowskie jest państwem rasistowskim, jak to ogłoszono w „Deklaracji Durban” ONZ z 2001 r. Jeden z członków tej “komisji śledczej” powiedział, że „lobby żydowskie” kontroluje media społecznościowe. W końcowej części raportu znajdujemy po raz kolejny porównanie Izraelczyków do nazistów. Według Navi Pillay, Chrisa Sidotiego i Miloona Kothariego, Izrael jest winny „eksterminacji”.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu przedstawił własną odpowiedź na ten raport, nazywając Radę Praw Człowieka ONZ „antyizraelskim cyrkiem… ujawnionym jako antysemicka, skorumpowana, wspierająca terrorystów i nieistotna organizacja”.

O tej „nieistotności” nie jestem przekonany. Setki milionów ludzi nadal uważa ONZ za uczciwą organizację, a nawet autorytet moralny. Tym autorytetem podpierają się nie tylko prawicowi i lewicowi antysemici, ale z przesadną powagą traktują go media głównego nurtu i różnego rodzaju akademiccy badacze.

Możemy się zastanawiać nad pytaniem, kiedy Organizacja Narodów Zjednoczonych rozpoczęła stałą praktykę osłaniania łamania praw człowieka przez nieustanne obłąkane ataki na Izrael. Tendencje w tym kierunku widzieliśmy od samego początku, ale klarownym punktem zwrotnym była przyjęta 10 listopada 1975 roku rezolucja Zgromadzenia Ogólnego deklarująca, że syjonizm jest formą rasizmu i dyskryminacji rasowej (anulowana po upadku ZSRR).

Historia tej rezolucji jest interesująca, zgłosiła ją Uganda, a dziś wiadomo, że była przygotowana przez KGB kierowaną wówczas przez Andropowa. Po jej przyjęciu były nazista, a wówczas Sekretarz Generalny ONZ, Kurt Waldheim, urządził bankiet, na którym gościł sponsora tej rezolucji, krwawego dyktatora Ugandy, Idi Amina.

Zmiany po upadku ZSRR tylko na moment przygasiły antysemicką werwę ONZ. W dziesięć  lat później widzieliśmy antysemicką orgię podczas konferencji ONZ „przeciw rasizmowi” w Durban. Kolejne lata zmusiły do likwidacji Komisji Praw Człowieka ONZ, jednak przy radykalnie zmienionym składzie i charakterze Organizacji Narodów Zjednoczonych ta zmiana nie mogła już niczego zmienić.

Prawdę mówiąc ten raport nie powinien dziwić. O tym, dlaczego komisja ONZ pod kierunkiem Navi Pillay nie ma ani szczypty wiarygodności, mów Hillel Neuer, założyciel i dyrektor UN Watch:

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

New York Times Cheerleads for ‘Pro-Hamas’ Mahmoud Khalil

Mar16
New York Times Cheerleads for ‘Pro-Hamas’ Mahmoud Khalil

Ira Stoll

A taxi passes by in front of The New York Times head office, Feb. 7, 2013. Photo: Reuters / Carlo Allegri

On March 9, US Immigration and Customs Enforcement arrested Mahmoud Khalil, a former Columbia University graduate student. Secretary of State Rubio posted on X, “We will be revoking the visas and/or green cards of Hamas supporters in America so they can be deported.” President Trump himself posted, “ICE proudly apprehended and detained Mahmoud Khalil, a Radical Foreign Pro-Hamas Student on the campus of @Columbia University. This is the first arrest of many to come.”

Anyone who expected straight-down-the-middle, impartial coverage of this issue from the New York Times would be disappointed. Instead, the paper’s news columns have turned themselves into cheerleaders for Khalil and his supporters, portraying him as a free-speech martyr.

In the four-and-a-half days since Khalil’s arrest, the Times has published at least 11 articles about it, with credits to no fewer than 13 reporters and two opinion columnists. The opinion columns set the tone with hyperbolic alarmism. “This Is The Greatest Threat to Free Speech Since the Red Scare,” one opinion headline put it, overlooking the McCain-Feingold campaign speech restriction legislation championed by the Times itself, signed into law by President George W. Bush, and eventually found unconstitutional by the Supreme Court.

The news articles read pretty much the same. One piece was by Eliza Shapiro, who last attracted notice for a flawed investigative series that targeted Orthodox Jewish schools in New York. Shapiro’s latest article included this passage: “The Columbia Jewish Alumni Association, which has been calling for aggressive action against pro-Palestinian demonstrators, praised Mr. Khalil’s detention in a series of social media posts, calling Mr. Khalil, without evidence, a ‘ringleader’ of the chaos at Columbia.”

These Columbia protesters are not “pro-Palestinian.” They are anti-Israel, pro-terrorism, and pro-Hamas. Likewise, it’s loaded to say the Columbia Jewish Alumni Association has been “calling for aggressive action” against the students who have been disrupting campus activities, including classes. The Jewish alumni have been calling for defensive action to protect the Jewish and Israeli students from the violent assaults, harassment, and social ostracism that has interfered with their education.

In the same sentence, the “without evidence” is such garbage — a classic tell of Times aggression toward whomever the phrase is applied to. The Senate Judiciary Committee Republicans offered up evidence including a New York magazine article describing Khalil as a “lead negotiator for Columbia University Apartheid Divest,” a group that has called for “total eradication of Western Civilization” and that the New York Times itself, in a brief moment of lucidity, acknowledged in an October 2024 headline “Pro-Palestinian Group at Columbia Now Backs ‘Armed Resistance’ by Hamas.”

Another Times reporter whose slant was clearly visible was Ana Ley. Her article acknowledged, “Mahmoud Khalil, 30, emerged as a public face of students opposed to the war, leading demonstrations and granting interviews.” So much for “without evidence.” But there, too, the bias shows; the students weren’t actually “opposed to the war”; they support Hamas’s war against Israel, that is, “armed resistance.” What they oppose is Israel fighting back in self-defense, with American assistance. A print version of Ley’s article included quotes from Israel boycott advocate “Sophie Ellman-Golan, the communications director of Jews for Racial & Economic Justice”; Ben Wizner of the ACLU; and a Columbia professor supportive of Mahmoud Khalil. That’s three sources on Mahmoud Khalil’s side, and virtually no representation of the point of view that supports deporting disruptive student protesters who are non-citizens. Perhaps the Times newsroom thinks this point of view is so reprehensible that Times readers need to be protected from exposure to it.

Columbia gives out the Pulitzer Prizes, which are a key to career advancement at the New York Times. Maybe the Times is hoping for a Pulitzer for its all-hands-on-deck defense of free-speech martyr Mahmoud Khalil? The free-speech aspect of the issue seemed somehow less salient to the Times newsroom when the Israel-haters at Columbia were disrupting the class of an Israeli professor, preventing him from speaking. It is almost enough to make a reader wonder whether the Times’ cause is really free speech, as a universally applied principle, or if what they are really dug in committedly in favor of is the ability of Columbia students and graduates to cheer on Hamas without any significant adverse consequences.

Ira Stoll was managing editor of The Forward and North American editor of The Jerusalem Post. His media critique, a regular Algemeiner feature, can be found here.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Bezczelny profesor terrorysta z uniwersytetu Columbia

Mar15

Autor i amerykański historyk Bliskiego Wschodu, Rashid Khalidi, profesor studiów arabskich im. Edwarda Saida na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, przemawiający na Brooklyn Law School na imprezie organizowanej przez National Lawyers Guild, 23 stycznia 2009 r. Źródło: Thomas Good/Next Left Notes via Wikimedia Commons.

Bezczelny profesor terrorysta z uniwersytetu Columbia

Mitchell Bard
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Rashid Khalidi, propagandysta podszywający się pod historyka, od dziesięcioleci przerabia historię Bliskiego Wschodu, tak aby pasowała do narracji palestyńskiej.

Podczas gdy protesty studentów dominują w nagłówkach gazet, prawdziwym zagrożeniem na kampusach uniwersyteckich jest kadra nauczycielska. Profesorowie mają moc kształtowania młodych umysłów, wykorzystują swój autorytet do forsowania osobistych planów pod przykrywką edukacji, zaś ich kontrola nad wystawianiem ocen może wywierać presję na studentów, by ideologicznie podporządkowali się. Jeśli jest jakaś pozytywna strona zamieszania od 7 października, to jest nią ujawnienie tysięcy profesorów, którzy nie są po prostu antyizraelscy, ale często są otwarcie antysemiccy.

Nigdzie ta korupcja środowiska akademickiego nie jest bardziej jaskrawa niż na Uniwersytecie Columbia, gdzie toksyczny wpływ Edwarda Saida wyznaczył ton dla pokolenia pseudonaukowców, którzy niemal zniszczyli dziedzinę studiów bliskowschodnich jako poważną dyscyplinę. Columbia utworzyła katedrę nazwaną na cześć Saida i przekazała ją Rashidowi Khalidiemu, byłemu rzecznikowi OWP. Khalidi, propagandysta podszywający się pod historyka, spędził dziesięciolecia na przepisywaniu historii Bliskiego Wschodu, aby pasowała do narracji palestyńskiej. Po ponad 20 latach na Uniwersytecie Columbia przeszedł na emeryturę w 2024 r., ale wcześniej zdążył otwarcie pochwalić pro-Hamasowskie tłumy, które terroryzowały żydowskich studentów od czasu ataków terrorystycznych dokonanych przez Hamas, w których zginęło 1200 osób w południowym Izraelu 7 października 2023 r.

Tytuł artykułu o nim w „Chronicle of Education” ujawnia ekstremizm Khalidiego: „Kiedy ktoś mówi, że jestem terrorystą, nie rani moich uczuć”. Artykuł Evana Goldsteina zaczyna się od przemówienia Khalidiego do studentów i wykładowców po tym, jak policja usunęła protestujących, którzy przejęli Hamilton Hall i rozbili obóz na terenie kampusu. Absurdalnie porównując protesty przeciwko Izraelowi do ruchów przeciwko rasizmowi i wojnie w Wietnamie, Khalidi zbagatelizował brutalną naturę Hamasu, nazywając go „podmiotem polityczno-wojskowo-ideologicznym”, a nie grupą terrorystyczną nastawioną na zniszczenie Izraela.

Z wiekiem Khalidi stawał się coraz bardziej radykalny, ponieważ zaczął postrzegać OWP jako zbyt umiarkowaną, a rozwiązanie w postaci dwóch państw jako „okrutny orwellowski żart”. Jest propagatorem „osadniczo-kolonialnego” bełkotu, aby opisać Izrael i racjonalizować terror, taki jak masakra Hamasu, jako „palestyński opór”. W artykule dla londyńskiego „Guardiana” powtarza argumenty Hamasu dotyczące „czystki etnicznej”, „klęski głodowej” i „ludobójstwa”, celowo ignorując fakty.

Jest historykiem, który nie zna historii, zawyża liczbę Palestyńczyków, którzy stali się uchodźcami w 1948 r. i fałszywie twierdzi, że zostali poddani „czystce etnicznej”. Podobnie jak większość Palestyńczyków, ignoruje 19 lat, podczas których Strefa Gazy była okupowana przez Egipt, a Zachodni Brzeg [Judea i Samaria] przez Jordanię, kiedy świat milczał, a Palestyńczycy nie stawiali swoim władcom żadnych żądań niepodległości.

Khalidi przyznaje, że nauczanie ewoluowało, coraz bardziej faworyzując narrację palestyńską. Motorem tej zmiany są post-syjonistyczni izraelscy nauczyciele akademiccy, którzy, jak to ujął politolog Shlomo Avineri, „są po prostu antysyjonistami” dążącymi do zniszczenia Izraela.

Khalidi odrzuca doniesienia o przemocy antysemickiej na terenie kampusu Columbia jako „całkowicie fałszywe”, twierdząc, że takie oskarżenia są wymysłem „republikańskich, prawicowych, antyedukacyjnych prostaków”. Jednak zespół zadaniowy ds. antysemityzmu Columbia udokumentował zupełnie inną rzeczywistość: żydowscy studenci spotykali się z nękaniem, przemocą słowną, ostracyzmem, a także przemocą fizyczną.

W raporcie pokazano przerażające przykłady: żydowskiego studenta fizycznie przyciśniętego do ściany, innego, któremu pokazują transparent z napisem „Następny cel Al Kassam” oraz szerzące się eksponowanie symboli i haseł Hamasu, które dla Żydów na terenie kampusu są wyraźnym podżeganiem do przemocy. Jednak dla Khalidiego nic z tego nie stanowi problemu. Zamiast tego broni on używania ludobójczych okrzyków, takich jak „Od rzeki do morza” pod pozorem wolności słowa, jednocześnie odrzucając pro-izraelski punkt widzenia jako „żałośnie słaby”.

Khalidi żąda, by sala wykładowa była przestrzenią, w której „można powiedzieć i zakwestionować wszystko”. Jednak studenci nie mogą kwestionować jego zniekształceń bez narażania swojego statusu na uniwersytecie. Profesorowi geografii nie wolno nauczać, że Ziemia jest płaska, a profesorowi studiów bliskowschodnich nie wolno przedstawiać antyizraelskiej propagandy jako faktu. Takie nauczanie  jest postępowaniem naruszającym   etykę akademicką.

Khalidi skrytykował zespół zadaniowy ds. antysemityzmu Uniwersytetu Columbia, nazywając jego członków niekompetentnymi. Jego prawdziwa pretensja? Że członkowie zespołu to Żydzi, którzy ośmielają się bronić Izraela i żydowskich studentów. Nie zaskakuje, że Khalidi odrzuca ich definicję antysemityzmu. Antysemici zawsze odrzucają definicje, które obnażają ich własną bigoterię.

Przedstawia siebie jako ofiarę, narzekając, że krytycy Izraela są uciszani, mimo że sam pisze, publikuje i mówi bez ograniczeń. Podobnie jak wielu lewicowych antysemitów, obwinia prawicę za antysemityzm na kampusach, podczas gdy skrajna prawica jest praktycznie nieobecna w środowisku akademickim. Prawdziwe niebezpieczeństwo pochodzi z lewicy, która dominuje w organizacjach wydziałowych i studenckich.

Pomimo przejścia na emeryturę, wpływ Khalidiego trwa, a obecni wykładowcy, tacy jak Joseph Massad, nadal rozpowszechniają ekstremistyczne poglądy. Celebrowanie terroryzmu i normalizacja antysemityzmu na terenie kampusu są bezpośrednimi konsekwencjami intelektualnej korupcji, której bronił Khalidi. Jego kariera jest ponurym ostrzeżeniem: uniwersytety stają się siedliskiem szerzenia nienawiści, gdy ideologia zastępuje naukę.

Mitchell Geoffrey Bard – Amerykański analityk polityki zagranicznej, redaktor i autor, który specjalizuje się w polityce USA – Bliski Wschód. Jest dyrektorem wykonawczym organizacji non-profit American-Israeli Cooperative Enterprise i dyrektorem Jewish Virtual Library.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com