Mam na myśli oczywiście kampanię przeciwko Izraelowi i Żydom.

Wstyd mi przyznać, że w pewnym momencie dałem się na to nabrać. Pamiętam, że wiele lat temu powiedziałem sobie, po przeczytaniu artykułu w Wikipedii na temat liczby rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych przeciwko Izraelowi: „To musi być najgorszy kraj na świecie”. Może można mi wybaczyć to przekonanie, że ONZ nie ma żadnych uprzedzeń wobec jedynej demokracji na Bliskim Wschodzie, które w tamtym czasie wydawało mi się zupełnie bezsporne. Na szczęście nigdy nie podzieliłem się swoimi poglądami.

To, jak świat zareagował na masakrę 7 października, sprawiło, że zacząłem interesować się Izraelem, wojną i Bliskim Wschodem. W Sydney dwa dni po ataku wybuchły protesty przeciwko Izraelowi. Różnie interpretowano okrzyki „Żydzi do gazu” przy okazji palenia izraelskiej flagi. Policyjny ekspert zinterpretował to skandowanie jako nie mniej niepokojące jak okrzyk „Gdzie są Żydzi?”, ale pomimo tego, że tłum skandował również jednoznacznie nienawistne „fuck the Jews”, ABC skupiło artykuł o protestach na fakcie, że skandowanie nie było tak straszne, jak ludzie początkowo myśleli. W ich artykule pojawił się również palestyński organizator wiecu, który narzekał na kampanię oszczerstw przeciwko Palestyńczykom – został sfotografowany, ale nie pytano o nic samych Żydów. Zastanawiałem się nad tą interpretacją „sprawiedliwego i wyważonego” relacjonowania w świetle jawnego antysemityzmu. Później zastanawiałem się, dlaczego nasz australijski nadawca krajowy zdecydował się zamieścić pełną oburzenia wypowiedź rosyjskiego wiceministra spraw zagranicznych w artykule o zabójstwie przywódcy Hamasu Ismaela Haniji. Od kiedy oburzenie brutalnej dyktatury w reakcji na likwidację brutalnego przywódcy terrorystów jest właściwym sposobem, w jaki australijskie państwowe media mogą przedstawiać wiadomości?

Im więcej czytałem artykułów, słuchałem podcastów, studiowałem historię i oglądałem wywiadów i dokumentów, tym bardziej zauważałem te dziwactwa w reakcji na wojnę w Gazie. Liczba ofiar śmiertelnych, o której mówi prawie każdy, pochodzi bezpośrednio z Ministerstwa Zdrowia Gazy. Hamas, który spędził prawie 20 lat budując tunele pod domami ludności palestyńskiej i zamieniając szkoły, meczety i szpitale w bazy wojskowe, zarządza tą instytucją – i można podejrzewać, że mają powody, aby zawyżać dane. Media coraz rzadziej wspominały o powiązaniach Hamasu z Ministerstwem Zdrowia Gazy, a nawet Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, Volker Türk, pomija je w oficjalnym oświadczeniu. Türk nie wspomina również, że liczba ofiar śmiertelnych obejmuje ponad 10 000 bojowników Hamasu, plus każdego, kto zmarł w Gazie z jakiegokolwiek powodu od początku wojny.

Zauważyłem coraz więcej takich pominięć w relacjach. Izrael bombarduje szkoły i szpitale, ale często nie wspomina się o wykorzystywaniu tych  miejsc przez Hamas do celów miulitarnych. Hamas stawia opór „okupacji”, ale całkowite wycofanie się Izraela z Gazy w 2005 r., w tym przymusowe wysiedlenie prawie dziesięciu tysięcy obywateli Izraela, nie jest odnotowane. Izrael dokonuje inwazji na Liban, ale tysiące rakiet wystrzelonych przez Hezbollah, wynikające z tego dziesiątki tysięcy izraelskich uchodźców i całkowita porażka UNIFIL w wypełnianiu ich mandatu utrzymania Hezbollahu na północ od rzeki Litani są ignorowane. W rzeczywistości, pomimo codziennego studiowania tematu, zajęło mi wiele miesięcy, aby odkryć, że Hezbollah odpalał rakiety skierowane na izraelskich cywilów – każdego dnia od 8 października, zanim Izrael w ogóle odpowiedział Hamasowi. Rakiety te zabiły cywilów, ten fakt jest rzadko nagłaśniany, lub też przedstawiany w sposób całkowicie odrażający, jak w przypadku szokującego nagłówka BBC „Izrael atakuje cele Hezbollahu po ataku na boisko piłkarskie”, opublikowanego po tym, jak 12 izraelskich dzieci w druzyjskim mieście zostało zabitych przez rakiety Hezbollahu.

Stawało się coraz bardziej oczywiste, że istnieje tu jakiś plan. Codziennie czytam o brutalności Izraela, a mimo to John Spencer, wiodący na świecie naukowiec specjalizujący się badaniu  wojen na obszarach miejskich, prawie nigdy nie jest cytowany, pomimo (lub prawdopodobnie z powodu) jego przekonania, że Izrael „łagodzi straty wśród cywilów na poziomie, którego nikt nigdy nie próbował”. Rzadko wspomina się, że Izrael rutynowo powiadamia cywilów o działaniach wojskowych, zanim je podejmuje. Jeszcze rzadziej obwinia się organizację, która rozpoczęła wojnę, za ofiary wśród ludności cywilnej, którym można było zapobiec w ciągu jednego dnia, gdyby Hamas zwrócił wszystkich zakładników i rozbroił się. Jednak Hamas jest często przedstawiany jako ruch bojowników  o wolność lub grupa oporu, mimo że ich statut otwarcie określa ich główne cele, dżihad i czystki etniczne Żydów.

Efekt ten wykracza poza media i Organizację Narodów Zjednoczonych. Artykuły Wikipedii na temat Palestyny często wykazują ten sam poziom stronniczości, co  wybiórcze podejście starannie dobieranych ekspertów i statystyki, które sprawiają, że Izrael wygląda tak źle, jak to tylko możliwe. Protesty na kampusach w Stanach Zjednoczonych są aprobowane przez administrację uniwersytetów, pomimo okrzyków „intifada” (nawiązanie do drugiej intifady, która charakteryzowała się dziesiątkami zamachów samobójczych na izraelskich cywilów), machania flagami terrorystycznych organizacji  i „strefami wykluczenia syjonistów”.

Równolegle do wszystkich wydarzeń, na całym świecie zaczęły się nasilać ataki antysemickie. Żydówka zostaje zgwałcona we Francji, aby „pomścić Palestynę”, a także we Francji 12-latka zostaje zbiorowo zgwałcona przez napastników, którzy nazywają ją „brudną Żydówką”. Żydzi są otwarcie ścigani i brutalnie atakowani w Holandii na kilka dni przed rocznicą Nocy Kryształowej. W Melbourne zostaje spalona synagoga, a ataki tutaj, w Australii, nasilają się w przerażającym tempie. Jest niezliczona ilość innych incydentów.

Jednak zamiast międzynarodowego oburzenia tymi przestępstwami z nienawiści rasowej, izraelscy cywile, a nawet nieizraelscy Żydzi są utożsamiani z działaniami izraelskiego rządu – co jest klasycznym przykładem dehumanizacji. Na przykład organizatorzy niektórych grup protestujących na kampusach otwarcie domagają się polityki wykluczającej syjonistów lub nawet tych, którzy mają jakiekolwiek  „związki z Izraelem” z udziału w pewnych aspektach ich uniwersyteckiego życia, takich jak zasiadanie w zarządach. Te antyizraelskie nastroje stają się coraz trudniejsze do odróżnienia od jawnego antysemityzmu – jak inaczej nazwać karę dla obywatela za działania jego kraju, niezależnie od jego własnych przekonań?

Zatrzymuję się w tym momencie, aby zadać sobie pytanie. „A co jeśli się mylę?” Według wielu relacji Izrael, na podstawie „przytłaczających dowodów”, popełnił niezliczone zbrodnie wojenne nie tylko przeciwko Palestyńczykom, ale także przeciw libańskim, syryjskim, a nawet jemeńskim i irańskim sąsiadom. Jak mogę usprawiedliwić ignorowanie lub odrzucanie tak wielu dowodów i przyjęcie mniejszościowego poglądu na ten temat? Czy Izrael jest moją płaską Ziemią?

Aby pomóc mi odpowiedzieć na to pytanie, zadam sobie kilka własnych pytań:

Jak Izrael może być państwem apartheidu, skoro 20% jego populacji stanowią Arabowie, którzy mają takie same prawa jak obywatele żydowscy?

Dlaczego sąsiedzi Izraela nie są oskarżani o apartheid za wysiedlenie prawie miliona Żydów w XX wieku lub za inne akty czystek etnicznych?

Dlaczego kraje, które pobierają dżizję, podatek ściągany specjalnie od Żydów (i innych innowierców), nie są oskarżane o apartheid?

Jeśli Gaza jest „więzieniem na świeżym powietrzu”, a Izrael państwem apartheidu, to dlaczego Egipt, który graniczy z Gazą, nie jest również nazywany państwem apartheidu?

Jeśli Gaza jest więzieniem na otwartym powietrzu, a Izrael państwem apartheidu, to dlaczego prawie 20 000 mieszkańców Gazy posiadało izraelskie pozwolenia na pracę gdzie otrzymywali wyższe wynagrodzenia oraz lepsze prawa pracując w Izraelu niż w Strefie Gazy?

Dlaczego za kiepską infrastrukturę w Strefie Gazy obwinia się Izrael, a nie rząd Strefy Gazy, Hamas, który wydał miliardy dolarów na budowę tuneli terrorystycznych, zamiast zadbać o własnych obywateli?

Dlaczego nikt nie chce obwiniać Hamasu za śmierć palestyńskich cywilów, skoro odmawiają oni cywilom schronienia się w tunelach? Dlaczego, gdy Hamas otwarcie przyznaje się do używania cywilów jako żywych tarcz, nie zmienia to sposobu, w jaki krytycy postrzegają winy Izraela?

Jeśli Hamas jest ruchem oporu, dlaczego sprawcy zamachów z 7 października krzyczeli „Allahu Akbar” podczas mordowania cywilów zamiast „wolna Palestyna”?

Dlaczego syjonizm uważa się za straszną formę kolonializmu, a o wiele bardziej rozpowszechniony i dążący do podboju islamizm nie?

Dlaczego Hamas, Hezbollah, Huti i Iran mogą wystrzeliwać dziesiątki tysięcy rakiet w kierunku cywilów, a wszystko, co robi Izrael, jest „zbrodnią wojenną”? Dlaczego te grupy nie są uważane za co najmniej równie złe jak Izrael, albo przynajmniej krytykowane za atakowanie cywilów?

Dlaczego po światowych protestach przeciwko irańskiemu reżimowi po zamordowaniu Mahsy Amini nie mówimy o tym, że od tego czasu Iran stracił setki cywilów, a najwyraźniej niewiele się zmieniło?

Gdzie były protesty na kampusach przeciwko reżimowi Assada w Syrii, gdy zamordowano ponad pół miliona ludzi? Gdzie są protesty na kampusach przeciwko okropnemu traktowaniu kobiet przez Talibów?

Dlaczego UN Women przez 57 dni nie potępiło ataku Hamasu, mimo relacji naocznych świadków, zeznań, a nawet nagrań wideo pokazujących, że dziewczęta i kobiety były brutalnie gwałcone, okaleczane i mordowane?

Dlaczego nigdy nie słyszymy o irańskim zegarze zagłady, który odlicza dni do całkowitego zniszczenia Izraela?

Dlaczego wybitny Żyd Norman Finkelstein nie jest całkowicie zdyskredytowany jako autorytet, gdy mówi, że Huti powinni otrzymać Pokojową Nagrodę Nobla, pomimo hasła Huti na ich sztandarach głoszącego: „Śmierć Izraelowi” i „Przekleństwo na Żydów”? Jak można nie dostrzegać astronomicznego dysonansu poznawczego Finkelsteina?

Dlaczego Queers for Palestine otwarcie poparło Huti za atakowanie statków na Morzu Czerwonym, a nic nie powiedziało, gdy Huti skazali dziewięciu mężczyzn na śmierć za sodomię? Czy oni nie troszczą się o gejów?

Dlaczego Katar daje więcej pieniędzy amerykańskim uniwersytetom (prawie 5 mld dolarów w ciągu ostatnich 20 lat) niż jakikolwiek inny kraj? Dlaczego nie zrobimy czegoś z faktem, że incydenty antysemickie są 2-3 razy wyższe w instytucjach, które otrzymały dofinansowanie z Bliskiego Wschodu, niż w tych, które nie otrzymały?

Dlaczego świat nie zareagował kampanią „Jewish Lives Matter”, gdy doszło do pogromów w Amsterdamie? Jeśli chcesz twierdzić, że kibice zasługują na to, by być ofiarami rasistowskich ataków, to dlaczego przynajmniej nie pojawiło się hasło „Jewish Lives Matter”, kiedy 12-letnia dziewczynka została nazwana „brudną Żydówką” i zgwałcona zbiorowo?

Dlaczego wszyscy uchodźcy na świecie mają do dyspozycji jedną agencję ONZ, która się nimi zajmuje, a tylko Palestyńczycy mają swoją własną, odrębną agencję ONZ?

Dlaczego wnuki palestyńskich uchodźców mają status uchodźcy, skoro nigdzie indziej na świecie status uchodźcy tak nie działa? Dlaczego Palestyńczycy, którzy żyją swobodnie w miastach, w których się urodzili, są uważani za uchodźców, skoro nigdzie indziej status uchodźcy tak nie działa?

Dlaczego Izrael jest państwem nielegalnym, a inne państwa, które powstały w tym samym czasie lub później, np. Pakistan, są legalne?

Dlaczego Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło 154 rezolucje przeciwko Izraelowi i tylko 71 przeciwko reszcie świata łącznie w latach 2015-2023? To jest zdumiewająco wysoki poziom dysproporcji!

Dlaczego nie było wielkim skandalem, gdy ONZ drastycznie obniżyła szacunki dotyczące liczby kobiet i dzieci zabitych w Strefie Gazy, liczby podawanej do znudzenia przez większość światowych mediów?

Dlaczego uważa się, że komentarze idiotycznego izraelskiego polityka odzwierciedlają poglądy całego narodu, podczas gdy głupie opinie naszych własnych polityków są wyłącznie ich własnymi głupimi opiniami?

Jeśli Izrael dopuszcza się ludobójstwa na Palestyńczykach, dlaczego pozwala na przejazd tysiącom ciężarówek z pomocą humanitarną? Dlaczego Hamas nie jest oskarżany o ludobójstwo za kradzież pomocy i sprzedaż jej cywilom z Gazy?

Jeśli Izrael od dziesięcioleci dopuszcza się ludobójstwa na Palestyńczykach, jak twierdzą niektórzy, to w jaki sposób populacja Palestyńczyków wzrosła ponad dwukrotnie od początku tego ludobójstwa? Biorąc pod uwagę zasoby militarne Izraela, dlaczego po prostu nie bombardują dywanowo obozów dla uchodźców? Dlaczego ewakuowali prawie milion ludzi z Rafah?

Dlaczego odpowiedzią na rzekome czystki etniczne Palestyńczyków przez Izrael jest okrzyk „od rzeki do morza”, wezwanie do etnicznego oczyszczenia ziemi Izraelczyków z Żydów i ta reakcja jest uważana za akceptowalną?

Dlaczego za brak wdrożenia rozwiązania dwupaństwowego zawsze obwinia się Izrael, skoro Palestyna odrzuciła wszystkie proponowane rozwiązania dwupaństwowe?

Lista pytań jest długa, lecz nie wyczerpuje wszystkich kwestii.

Chociaż można wysunąć wiele słusznych zarzutów pod adresem Izraela, na przykład przeciwko odrażającym działaniom niektórych osadników na Zachodnim Brzegu przy współudziale rządu, Jednak wiele z powyższych pytań wydaje się niemożliwych do odpowiedzi bez intelektualnych akrobacji. Nawet najgorsze oskarżenia pod adresem Izraela i tak postawiłyby go obok wielu innych narodów, które popełniły ten sam kaliber zbrodni przeciwko ludzkości, więc dlaczego jest tak wyjątkowo wyróżniany? Kiedy Izrael jest jedynym państwem żydowskim na świecie, otoczonym dyktaturami, z których wiele, jak nikt nie zaprzecza, popełniło okrucieństwa, trudno zaakceptować, że to zjawisko nie ma nic wspólnego z „Żydami”.

Efektem netto szczególnego traktowania Izraela jest to, że z czasem nienawiść do Izraelczyków, a nawet nienawiść do Żydów, dla wielu milionów ludzi na całym świecie wydaje się uzasadniona. Doprowadziło to do przerażającego antysemityzmu, a co najbardziej niepokojące, nikogo to nie obchodzi.

Globalna odpowiedź na tę wojnę pokazała mi, że najstarsza nienawiść świata pozostaje silna. Aktywiści Tik Tok i ich zwolennicy po prostu bezmyślnie powtarzają hasła i uprzedzenia rozmów prowadzonej od pokoleń kampanii propagandowej przez grupy i narody, które otwarcie wzywają do likwidacji Izraela i zagłady Żydów. Dlaczego nie ustępują, gdy pojawiają się dowody na korzyść Izraela? Zamiast dostosować swój światopogląd, gdy natrafiają na odpowiedzi na którekolwiek z moich powyższych pytań, ci ludzie starają się dostosować świat do swoich przesądów

Nie wiedziałem tego do niedawna, ale teraz widzę, że Żydzi nie są bezpieczni tylko dlatego, że są Żydami. Rasizm nie jest powszechnie potępiany; wydaje się, że pod tym względem niektóre zwierzęta są równiejsze od innych.

Dodajmy do tego brak reakcji na eskalację ataków antysemickich i działania szanowanych zachodnich mediów, takich jak BBC, które przedstawiają atak terrorystyczny, w którym zginęło kilkanaścioro izraelskich dzieci tak, aby ofiara została uznana za sprawcę, a wtedy naprawdę rozumiem, jak doszło do Holokaustu.

Nie żyję w świecie, w którym myślałem, że żyję, i dlatego 7 października zmienił moje życie.

Czy to postać bez skazy? Nie mam pojęcia. Obraz Robinsona w brytyjskich mediach jest jednoznacznie czarny – chuligan, kibol, kryminalista, islamofob, faszysta. Trzeba długo szukać, żeby dotrzeć do tego, co on sam mówi. Tu jest blisko godzinny wywiad, w którym Robinson prezentuje swoją wersję swojej historii: Tommy Robinson – The Untold Story – YouTube. Czy mówi prawdę  i tylko prawdę? Nie wiem, ale warto poświęcić czas na czytanie komentarzy. Przytoczę tylko kilka:

– Jestem czarną kobietą, mam 49 lat, zawsze czułam, że Tommy Robinson nie jest taki jak go portretują. Dziękuję za ten wywiad, wspaniale, że jest ktoś wystarczająco odważny, żeby przedstawić jego poglądy.

– Jako  czarny mogę powiedzieć, że nic w tym co on mówi nie jest rasistowskie. Nie mówi niczego, co nie jest prawdą.

– Obserwowałam go od czasu kiedy był w EDL. Jako młoda Brytyjka z rasowo mieszanego małżeństwa początkowo nie byłam jego fanką. Walczyłam z moją religią i moją tożsamością od 9/11.. Wiele lat później, kiedy Majid Nawaz pomógł Tommy’emu opuścić EDL… zmieniłam zdanie na jego temat. To prawdziwy bohater klasy robotniczej.

– Jako były muzułmanin patrzę z podziwem na tego człowieka, który mówi prawdę.

– Obserwuje go od samego początku, a traktowanie go pokazało mi jak skorumpowana jest nasza prasa i rząd, cały system. Był traktowany w odrażający sposób.

– Tommy mówi prawdę od lat! Media nienawidzą go, ponieważ informował o wydarzeniach, które oni próbują ukryć. Ogromny szacunek dla tego człowieka!

Te komentarze powtarzają się strona za stroną. Oczywiście są również inne.

Brytyjski premier kłamie w żywe oczy, że sprawą muzułmańskich pedofilskich gangów władze zajmowały się rzetelnie i uczciwie. Dlaczego kłamie? Nie wiem, może zbyt wiele zainwestowano w walkę z „islamofobią”, może wymaga tego jego elektorat, a może święcie wierzy, że chociaż słyszał, to nie był świadomy rozmiarów ukrywania tego procederu przez władze i media.      

Maggie Oliver przez lata ścigała siatkę pedofilów, którzy odurzali i gwałcili dziewczynki już w wieku 12 lat. Jednak gdy jej śledztwo zostało wstrzymane, odeszła z policji i powiedziała światu prawdę.

Magazyn „The Free Press” opublikował ogromny artykuł (niestety za paywall), w którym Maggie Oliver opisuje swoją dwudziestoletnią walkę z ukrywaniem muzułmańskich gangów pedofilskich przez policję, władze lokalne oraz krajowe i przez media.

Maggie Oliver była policjantką w Manchesterze, jako pierwsza odkryła skandal gangów pedofilskich. Uparcie ścigała setki spraw i próbowała przekonać ofiary do zeznań przeciwko swoim oprawcom. Ale władze, które nie chciały wywoływać zamieszania, wielokrotnie jej to uniemożliwiały. Ostatecznie zrezygnowała na znak protestu – czytamy w zapowiedzi tego artykułu.

Autorka pyta tych, którzy dziś zaczynają o tym pisać, gdzie byli przez ostatnie dwadzieścia, czy chociażby dziesięć lat?

„Wszystko zaczęło się od Victorii Agoglia. Urodzona przez samotną matkę, Victoria miała zaledwie 8 lat, kiedy po raz pierwszy trafiła do rodziny zastępczej, wkrótce potem straciła [zastępczą] mamę z powodu raka. Potem dorastała w państwowym domu dziecka w Manchesterze. W 2001 roku, po jej 13. urodzinach, w domu dziecka zaczął pojawiać się mężczyzna po dwudziestce i dawał jej narkotyki. Personel myślał, że jest jej alfonsem i dilerem, i zgłosił sprawę na policję. Ale, co jest niewiarygodne, policja nigdy jego sprawy nie zbadała.”

W kolejnych latach Victoria często znikała i wracała zastraszona, pod wpływem narkotyków lub pijana. Do 2003 roku Victoria znikała setki razy. Kiedy powiedziała, że przemocą wstrzyknięto jej heroinę, personel nawet nie zawiadomił policji. We wrześniu 2003 pięćdziesięcioletni Mohammed Yaqooba dwukrotnie wstrzyknął jej heroinę — co doprowadziło do przedawkowania. Po dwóch dniach w śpiączce zmarła w wieku zaledwie 15 lat.

Maggie Oliver pracowała w policji od siedmiu lat kiedy dowiedziała się o historii Victorii. Jej przełożony Phil Owen, wiedział, że to nie jest odosobniona sprawa, domyślał się, że to samo dzieje się w wielu miejscach w Manchesterze. Zlecił Oliver zbadanie tej sprawy ostrzegając, że „wszyscy ci mężczyźni są pochodzenia azjatyckiego”.  Nie zrozumiała tego ostrzeżenia.

„W zespole było nas troje, a także inspektor detektyw, który prowadził codzienne śledztwa. W ciągu kilku tygodni pracownicy socjalni pomogli nam zidentyfikować grupę około 100 osób dopuszczających się nadużyć, ludzi, którzy potencjalnie gwałcili dziesiątki dzieci dziennie.”

Pierwszą ofiarą gwałtów, którą spotkała, była osiemnastoletnia samotna matka, która zgodziła się wskazać miejsca gdzie była gwałcona. Podczas jazdy samochodem dziewczyna nagle skuliła się i pokazała na zaparkowany samochód, w którym za kierownicą siedział Pakistańczyk. Przerażona zapytała Oliver, czy widziała tego człowieka, który właśnie wysiadał z samochodu? Powiedziała, że to człowiek, który znęcał się nad nią i innymi dziewczynami.

Maggie Oliver zanotowała numer rejestracyjny samochodu Pakistańczyka i po powrocie do komisariatu sprawdziła w rejestrze do kogo ten samochód należy. W chwilę później zadzwonił telefon z zespołu dochodzeniowego z pytaniem dlaczego sprawdzała ten numer. Kiedy wyjaśniła, dowiedziała się, że podejrzany to czynny policjant, że sprawa jest badana i że inni się nią już zajmują.

Oliver uznała to za naturalne, że tym akurat człowiekiem zajmują się ludzie na wyższym szczeblu. Dopiero po latach dowiedziała się, że nic nie robiono, a telefon był w celu odstraszenia jej od zajmowania się tą sprawą.

Pracując dalej dowiadywała się od pracowników socjalnych, że wszystkie krzywdzone dziewczynki miały „opiekunów”, że były przyuczane do narkotyków i alkoholu, że grożono im śmiercią jeśli będą mówić.

Powoli stawało się jasne, że sieć muzułmańskich pedofilów obejmuje cały kraj. „Opiekunami” byli głównie taksówkarze i pracownicy pakistańskich restauracji.

Wiosną 2004 roku zespół Maggie Oliver miał zarejestrowanych ponad stu podejrzanych. Było wiadomo, że gangi z różnych miast współpracują ze sobą i handlują  dziewczętami. Zespół w Manchesterze odkrył czubek góry lodowej. Posiadane przez ten zespół informacje zostały wprowadzone do specjalnej krajowej bazy danych. Nadal nie było reakcji głównej komendy i prokuratury. Policja miała inne priorytety. Jedno było pewne, dowodów nie brakowało.

„Mieliśmy setki stron raportów od pracowników socjalnych, klinik zdrowia seksualnego i personelu domów opieki. Mieliśmy dokładne miejsca nadużyć, numery rejestracyjne samochodów, nazwiska, adresy i zeznania świadków z potwierdzającymi je relacjami. A jednak żaden z 97 podejrzanych, przeciwko którym zebraliśmy dowody, nie został oskarżony o gwałt, a żadna z 26 młodych ofiar nie doczekała się sprawiedliwości. To było tak, jakby cała moja praca życiowa i życie tych dzieci nic nie znaczyły. Tymczasem sprawcy nadużyć wciąż grasowali na wolności, krzywdząc coraz więcej dzieci.”

Jak pisze dalej Maggie Oliver dostęp do specjalnej bazy danych został zamknięty i nie mogła się dostać do zarejestrowanych już danych. „Zostałam przeniesiona do innych spraw, ale Operacja Augusta nie dawała mi spokoju”.

To nie była tylko inercja, to była zmowa. Dla świętego spokoju aresztowano  kilku mężczyzn.

„W 2010 r. policjant z mojego okręgu natknął się na ważny trop: płód z aborcji przechowywany w zamrażarce, w której na komisariacie policji przechowywano dowody rzeczowe.

Ponownie zostałam wciągnięta w tę sprawę. Detektyw-naczelnik Sam Haworth powiedział mi, że płód należał do dziewczyny, która skończyła 13 lat w 2009 roku, kiedy została zgwałcona i zapłodniona przez żonatego pakistańskiego ojca trójki dzieci. Ruby udała się do kliniki zdrowia seksualnego w celu dokonania aborcji, a pracownik tamtejszej kliniki wezwał policję. Kiedy przyjechali policjanci, zabrali płód jako dowód, ale nic z nim nie zrobili. Włożyli go do zamrażarki na rok, aż go znaleziono.”

Oliver pisze o swoim przerażeniu, policja miała w ręku dowód DNA, dane sprawcy, nazwisko i zeznania ofiary. Nie zrobiono nic, a drapieżnik dalej grasował na wolności.

Nakłonienie rodziny Ruby do współpracy nie było łatwe. Jej starsza siostra miała najgorsze doświadczenia z policją. Była aresztowana pod zarzutem nakłaniania innych dzieci do prostytucji. Czy to była zła wola i brak zrozumienia jak te gangi działają, jak manipulują swoimi ofiarami? Wielu oficerów policji uważało, że te krzywdzone dziewczęta, to młodociane prostytutki. Maggie Oliver pisze, że w pewnym momencie jeden ze starszych kolegów powiedział jej, że te ofiary ‘nigdy nie wniosą wkładu w rozwój społeczeństwa’ i że jego zdaniem ‘lepiej byłoby, gdyby utopiono je przy narodzinach’.”

Przełożony dał jej poparcie i zaczęła się Operacja Span.

Siostra Ruby, Amber, była ważnym świadkiem. Uciekła od gangów i mieszkała w schronisku dla bezdomnych matek. Oliver udało się zdobyć jej zaufanie.

Amber została pierwszy raz zgwałcona w pakistańskiej restauracji kiedy miała 15 lat, najpierw kazali jej wypić całą butelkę wódki. Jej siostra Ruby została zgwałcona pierwszy raz jak miała 12 lat. Opisy scen tych zbiorowych gwałtów mrożą krew w żyłach.

Oliver przedstawiała dowody pozwalające na skazanie wielu sprawców na dożywocie. I znów inercja, a raczej zmowa. W sierpniu 2011 roku Maggie Oliver dostaje ostrzeżenie od przełożonego. Ma wykonywać rozkazy, a nie zajmować się skargami. Nie poddawała się. Poprosiła o spotkanie z szefem Policji Wielkiego Manchesteru, ten przekazał jej sprawę koledze, który był szefem jednostki ds. poważnych przestępstw. Dowiedziała się od niego, że decyzje polityczne podejmują wyżsi rangą oficerowie, niezależnie od tego, czy jej się to podoba, czy nie, i że powinna „bardzo uważać na to, co robi z informacjami, które posiada”.

Później wysłał jej e-mail ze słabo zawoalowaną groźbą:

„Poruszyłaś kwestię na naszym spotkaniu w tonie sugerującym, że jeśli nie jesteś zadowolona z wyniku naszej dyskusji, będziesz musiała rozważyć rezygnację i to, co zrobisz ze swoimi informacjami. To budzi moje obawy i chcę przypomnieć ci o twoich obowiązkach jako policjantki, która wchodzi w posiadanie informacji w trakcie wykonywania swoich obowiązków i do czego może wykorzystać te informacje.”

Oliver złożyła oficjalna skargę, w której stwierdziła, że policja winna jest świadomego zaniedbania. Otrzymała odpowiedź, że jest zbyt emocjonalna, że Amber jako główny świadek nie była wiarygodna.

”W tym samym miesiącu odbył się proces. Nie byłam na nim obecna. Nagrane wcześniej zeznania Ruby i dwóch innych dziewcząt zostały przedstawione przeciwko oprawcom w sądzie — w tym mężczyźnie, który zgwałcił Ruby — mimo że mieliśmy dowody przeciwko dziesiątkom innych. A Amber została całkowicie wykluczona z procesu.

Ostatecznie skazano tylko dziewięciu z jedenastu oskarżonych mężczyzn.”

Bezpośrednio po rozprawie komendant policji (ten sam, który nakazywał Oliver potulne wykonywanie rozkazów) opowiadał w telewizji z dumą o wielkim sukcesie policji.

Skazani otrzymali wyroki od 4 do 19 lar więzienia. Z wyjątkiem dwóch wszyscy wrócili na ulice do 2017 roku. Przerażona Ruby zadzwoniła do Maggie Oliver, że w lokalnym sklepie zobaczyła swojego gwałciciela.

„Operacja Span była symbolicznym zwycięstwem — wystarczająco dobrym dla brytyjskiego rządu i policji w Manchesterze, pozwalając im na poklepywanie się po plecach i chwalenie się ‘wynikami’. Ale dla mnie to nie było wystarczające.

To nie było również wystarczająco dobre dla ofiar.

Nie mogłem tego tak zostawić. Musiałem rzucić pracę i zabrać głos.”

Maggie Oliver zrezygnowała z pracy w policji w październiku 2012 roku. W miesiąc  później skontaktowała się z BBC trafiając na zainteresowanego dziennikarza, który skontaktował ją z Sally Chesworth, która uwierzyła w jej historię i namówiła Amber, Ruby i ich matkę do wystąpienia w programie. Oliver bała się, że straci przyjaciół. A nawet tego, że może trafić do więzienia za powiedzenie prawdy. W marcu 2013 roku jej opowieść poszła w eter. Oliver słuchała jej z dala od domu, na wycieczce w Indiach. Zapytany o zdanie szef policji Wielkiego Manchesteru Peter Fahy, powiedział w tym programie, że niektóre ofiary nie były wiarygodnymi świadkami, ponieważ „wyraziły zgodę” na seks ze swoimi oprawcami. W rok później publicznie przyznał, że popełniono błędy, z powodu złego nastawienia funkcjonariuszy i prokuratorów, że „ofiary w tego rodzaju sprawach nie są wiarogodne”.

W 2017 r. ukazał się film dokumentalny oparty na relacjach Maggie Oliver, napisała również książkę Survivors: One Brave Detective’s Battle to Expose the Rochdale Child Abuse Scandal . Władze najwyraźniej miały nadzieję, że sprawa przyschnie i nikt już do niej nie będzie wracał, więc teraz tweety Elona Muska były szokiem.

Tommy Robinson został schowany w więzieniu „za lekceważenie sądu”. Umieszczono go w miejscu gdzie główną klientelą są muzułmańscy przestępcy, którzy podobnie jak sąd, który go skazał, mogą być urażeni lekceważeniem z jego strony.

Brytyjski premier udaje, że wszystko było w porządku, a Elon Musk jest obrzydliwym kłamcą i niebezpiecznym człowiekiem. Wielu podziela jego zdanie, zarówno na brytyjskich wyspach, za oceanem, jak i na naszym podwórku. Przynajmniej w tym przypadku, Elon Musk powiedział tylko, że król jest nagi, a to z różnych względów zabrzmiało głośniej niż setki  innych głosów, które mówiły to wcześniej.