Biden’s whole-of-government hostility to Israel

Biden’s whole-of-government hostility to Israel

CAROLINE B. GLICK


The administration demands Jerusalem implement a policy of backing the establishment of a Palestinian state.

.
President Joe Biden announces a proposed ceasefire between Israel and Hamas in Gaza, May 31, 2024. Photo by Chip Somodevilla/Getty Images

The top U.S.-Israel story of the week is the prospect of a massive ground war in Lebanon.

The main question dominating the discourse is whether the Biden administration intends to provide Israel with the munitions it requires to prosecute such a war successfully. The White House says it has Israel’s back. But recent U.S.-Israel backstories indicate that Israeli anxiety about the U.S. position on munitions is well founded.

Two back stories that have generated minor splashes signal clearly that contrary to President Joe Biden’s oft repeated “ironclad commitment to Israel’s security,” his administration is implementing a whole-of-government policy of criminalizing Israel and its citizens.

The first story relates to stepped-up U.S. sanctions against Israeli nationals and organizations. The second is the reported change in U.S. policy regarding visa and immigration applications from Israeli citizens.

Immediately after the Hamas-led Palestinian invasion and slaughter of Oct. 7, the Egyptian government announced that contrary to the binding requirements of international humanitarian law, Egypt would prohibit Gaza residents from transiting Gaza’s international border into Egypt to seek refuge either in Egypt or in third countries through Egypt.

Far from opposing Egypt’s unlawful action, the U.S. administration supported it. Egypt was not responsible for protecting the residents of Gaza from the war their regime opened against Israel. Israel was.

Days after Oct. 7, the administration began demanding that Israel provide a constant and ever-growing supply of food, water, medicine and other goods to the residents of Gaza. As the administration routinely ratcheted up its demands, it cited wholly unsupported, and now discredited, claims from the U.N. that Gaza was on the verge of famine.

Although the Netanyahu government quickly folded under the administration’s barely disguised threats to accuse Israel of war crimes, the Israeli public has been all but united in its opposition to the U.S. position.

Videos from Gaza have emerged daily since November showing Hamas gunmen seizing the aid trucks and shooting civilians who try to seize bags of flour and other goods from the trucks. Last week, former U.S. Middle East envoy Dennis Ross reported on his X account, “A UN official told me lately that 80 percent of the humanitarian assistance going into Gaza has been looted by criminal gangs or Hamas.”

After Israel began permitting hundreds of truckloads of supplies to enter Gaza directly from Israel in late January, a Direct Polls survey found that 82% of Israelis believed that the trucks should only be allowed to enter Gaza if Hamas released all the hostages.

A near consensus view in Israel throughout the past eight and a half months is that the humanitarian aid undermines the war effort by keeping Hamas fully supplied; maintains Hamas’s grip on power by enabling the terror regime to control who gets fed and cared for; and endangers IDF soldiers on the ground in Gaza.

Tzav 9 (aka “Emergency Orders”) is a protest group that a handful of concerned Israeli citizens formed in January to protest the truck convoys. With no funding or institutional backing, Tzav 9 called for citizens to show up at crossing points between Israel and Gaza to block the trucks from passing into Gaza. The call resonated so deeply with the public that within days of Tzav 9’s first call, Israelis from all walks of life were camping out in the field by the crossing points and walking for hours to arrive at the crossing points at dawn, day after day after day.

Hostages’ families, families of soldiers fighting in Gaza, and victims of the Oct. 7 slaughter led many of the protests. More than 15,000 Israelis from all sectors of society participated in the protest group’s actions in the intervening months. Tzav 9’s operations were legal, falling under the definition of protected speech. On occasions where protesters broke the law, they were physically removed from the protest sites by police and arrested.

The administration made no secret of its anger over these lawful political protests. U.S. officials from Biden down roundly condemned Tzav 9’s protests.

Rather than accept the right of Israelis to oppose the administration’s policies, on June 14, the State Department sanctioned Tzav 9. It ordered a freeze on whatever assets it may have, threatened sanctions against any organization or individual that supports Tzav 9’s work, and banned Tzav 9’s representatives from entering the U.S.

The basis for the sanctions was President Biden’s Executive Order 11415 from Feb. 1. That order makes Israelis liable for sanction if they “undermine the foreign policy objectives of the United States, including the viability of the two-state solution and ensuring Israelis and Palestinian can attain equal measures of security, prosperity, and freedom.”

Order 11415 relates only to action in Judea and Samaria, and is arguably irrelevant to Tzav 9, whose operations are directly solely against the resupply of Hamas in Gaza.

But no matter.

The fact that the administration is using Order 11415 against Tzav 9, a popular protest group whose positions are supported by the vast majority of Israelis, demonstrates that although the order was billed as targeting “extremist settler violence,” it was really conceived as a way to sanction the up to 80% of Israelis who oppose the administration’s positions on the war in Gaza, and more broadly, oppose its determination to establish a Palestinian state.

The administration’s move to sanction Tzav 9 set shock waves through Israel. It raised fears that consensus organizations including the Regavim Movement and government ministers, first and foremost Finance Minister Bezalel Smotrich, may soon be sanctioned by the U.S.

Regavim uses the legal system and public awareness campaigns to protect Israel’s state lands in Judea and Samaria, the Negev and the Galilee against illegal encroachment. Recently, Regavim published a massive report documenting the depth and breadth of the U.S.-funded, -armed and -trained Palestinian security forces’ engagement in terrorism.

Regavim has provided logistical support for Tzav 9’s lawful protests. Like its efforts on behalf of Tzav 9, Regavim’s other actions and campaigns enjoy the support of the majority of Israelis.

Smotrich has been widely condemned by progressives inside and outside the administration for refusing to transfer funds to the Palestinian Authority due to its support for terrorism. Smotrich has also be singled out for calumny for refusing the authorize the destruction of Israeli building projects that leftist NGOs supported by the U.S. and other foreign governments claim are unlawful.

Last Tuesday, Sen. Chris Van Hollen (D-Md.) raised the specter of sanctioning Smotrich during a Senate hearing with Assistant Secretary of State for Near Eastern Affairs Barbara Leaf. Van Hollen asked whether Smotrich’s actions place him in violation of Biden’s executive order, and Leaf said that indeed, they do.

In other words, as it has Tzav 9, the administration may sanction Regavim and Smotrich for their lawful actions—backed by a wide majority of Israelis—because the administration demands that Israel implement a policy of backing the establishment of a Palestinian state, a move rejected by 99 out of 120 members of Knesset.

This brings us to U.S. immigration policy regarding Israeli nationals.

Last Thursday,

 Yediot Achronot’s veteran reporter Itamar Eichner published a bombshell report titled “U.S. asks Israelis applying for green card whether they committed war crimes.”

Eichner reported a number of instances where IDF veterans and reservists applying for U.S. entry permits ranging from tourist visas to green cards have faced detailed interrogations—under oath—regarding their service in the IDF.

For instance, Yuval, an Israeli high-tech manager working in Silicon Valley, assumed everything was in order with his green card application and was stunned to receive a letter from the U.S. Citizenship and Immigration Services (USCIS) requiring him to submit a sworn affidavit describing his military service in granular detail.

Among other things, the letter inquired, “Did you participate as a combatant in battles during your military service? If so, please describe your activity/role in these battles; Did you command soldiers in the army? If yes, please describe the aspects of your command; Have you ever guarded (or commanded others to guard) detainees? Did you use explosives during your military service? If so, detail the types of weapons or explosives you were trained on.

“Have you ever actually used weapons or explosives? If so, what weapons or explosives did you use? How did you use weapons or explosives? On how many occasions did you use weapons or explosives? How often did you use weapons or explosives? Did you use a weapon and/or an explosive against another person? If so, the circumstances must be detailed, and explain why you used a weapon and/or an explosive against another person/people.”

In other words, as it has Tzav 9, the administration may sanction Regavim and Smotrich for their lawful actions—backed by a wide majority of Israelis—because the administration demands that Israel implement a policy of backing the establishment of a Palestinian state, a move rejected by 99 out of 120 members of Knesset.

This brings us to U.S. immigration policy regarding Israeli nationals.

Last Thursday, Yediot Achronot’s veteran reporter Itamar Eichner published a bombshell report titled “U.S. asks Israelis applying for green card whether they committed war crimes.”

Eichner reported a number of instances where IDF veterans and reservists applying for U.S. entry permits ranging from tourist visas to green cards have faced detailed interrogations—under oath—regarding their service in the IDF.

For instance, Yuval, an Israeli high-tech manager working in Silicon Valley, assumed everything was in order with his green card application and was stunned to receive a letter from the U.S. Citizenship and Immigration Services (USCIS) requiring him to submit a sworn affidavit describing his military service in granular detail.

Among other things, the letter inquired, “Did you participate as a combatant in battles during your military service? If so, please describe your activity/role in these battles; Did you command soldiers in the army? If yes, please describe the aspects of your command; Have you ever guarded (or commanded others to guard) detainees? Did you use explosives during your military service? If so, detail the types of weapons or explosives you were trained on.

“Have you ever actually used weapons or explosives? If so, what weapons or explosives did you use? How did you use weapons or explosives? On how many occasions did you use weapons or explosives? How often did you use weapons or explosives? Did you use a weapon and/or an explosive against another person? If so, the circumstances must be detailed, and explain why you used a weapon and/or an explosive against another person/people.”

Revital, a reserve combat soldier Eichner spoke to, related that she had traveled to Europe after completing reserve duty in Gaza and was hoping to continue on to the U.S.

A consular officer in a U.S. consulate in Western Europe questioned her for half an hour about the nature of her service in Gaza, and then informed her that she was barred from entering the U.S.

Until recently, Israelis were subjected to questioning about their IDF service that was little different from questioning citizens of other allied nations, like France or Britain, received. Interviewed by Eichner, Israeli immigration attorney Liam Schwartz said there is no question that the policy has changed.

“An investigation that seeks explanations about how, when and why weapons and/or explosives were used against another person is intended to understand if you have committed war crimes. A question regarding the custody of detainees is intended to ‘catch’ the military personnel and police officers who participated in the arrests in the West Bank. A demand for information regarding the active participation as a combatant in battles may also be used by the authorities for the purpose of formulating their position in relation to acts defined as genocide,” Schwartz said.

Conditions in the U.S. are currently not amenable to a government move to criminalize either the IDF or Israeli soldiers and officers. But those conditions may change. In the meantime, the Biden administration is amassing a large database of sworn statements from soldiers and officers that can be manipulated to be used against them and the country.

Since last Wednesday, when Prime Minister Benjamin Netanyahu revealed that the administration largely stopped providing Israel with vital munitions six months ago, the administration has been issuing breathless, infuriated, self-righteous non-denials every day.

Never mind that it was the administration, not Netanyahu, that began leaking its policy of “slow walking” munitions, including artillery and tank shells and JDAM kits and aerial bombs, in January.

hostility towards Israel, a hostility exposed by its sanctions against law abiding Israelis advancing consensus positions, and its new immigration policies, both show that the smart money is on Netanyahu. Not only is the Israeli leader telling the truth. His decision to expose the administration’s dirty, double-game against the Jewish state was absolutely necessary.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Israel Defense Chief to Discuss Gaza, Lebanon on U.S. Trip

Israel Defense Chief to Discuss Gaza, Lebanon on U.S. Trip

Reuters and Algemeiner Staff


Israeli Defense Minister Yoav Gallant speaks during a joint press conference with U.S. Secretary of Defense Lloyd Austin at Israel’s Ministry of Defense in Tel Aviv, Israel Photo: December 18, 2023. REUTERS/Violeta Santos Moura/File Photo

Israeli Defense Minister Yoav Gallant headed to Washington on Sunday to discuss the next phase of the Gaza war and escalating hostilities on the border with Lebanon, where exchanges of fire with Hezbollah have stoked fears of wider conflict.

Iran-backed Hezbollah began attacking Israel shortly after Hamas’ Oct. 7 assault sparked the war in Gaza, and the sides have been trading blows in the months since then. Hezbollah has said it will not stop until there is a ceasefire in Gaza.

“We are prepared for any action that may be required in Gaza, Lebanon, and in more areas,” Gallant said in a statement before setting off to Washington, where he said he would meet his counterpart Lloyd Austin and Secretary of State Antony Blinken.

Earlier in June, Hezbollah targeted Israeli towns and military sites with the largest volleys of rockets and drones in the hostilities so far, after an Israeli strike killed the most senior Hezbollah commander yet.

U.S. envoy Amos Hochstein visited Israel and Lebanon last week in an attempt to cool tensions, amid an uptick in cross-border fire and an escalation in rhetoric on both sides. An Israeli soldier was severely wounded on Sunday by a drone strike, the military said.

Some Israeli officials have linked the ongoing Israeli push into Rafah – the southern area of Gaza where it says it is targeting the last battalions of militant Islamist group Hamas – to a potential focus on Lebanon.

Gallant appeared to make the same link in his statement.

“The transition to Phase C in Gaza is of great importance. I will discuss this transition with U.S. officials, how it may enable additional things and I know that we will achieve close cooperation with the U.S. on this issue as well,” Gallant said.

Scaling back Gaza operations would free up forces to take on Hezbollah, if Israel were to launch a ground offensive or step up its aerial bombardments.

POST-WAR PLAN

Officials have described the third and last phase of Israel’s Gaza offensive as winding down fighting while stepping up efforts to stabilize a post-Hamas rule and begin reconstruction in the enclave, much of which has been laid to waste.

Gallant, a member of Prime Minister Benjamin Netanyahu’s Likud party, has sparred with the premier in the past few months, calling for a clearer post-war plan for Gaza that will not leave Israel in charge, a demand echoed by the White House.

Netanyahu has been walking a tightrope as he seeks to keep his government together by balancing the demands of the defense establishment, including ex-generals like Gallant, and far-right coalition partners who have resisted any post-Gaza strategy that could open the way to a future Palestinian state.

The head of Israel’s parliamentary Foreign Affairs and Defense Committee, Yuli Edelstein, told Army Radio on Sunday that fighting Hezbollah would be complex either way, now or later.

“We are not in the right position to conduct fighting on both the southern front and the northern front. We will have to deploy differently in the south in order to fight in the north,” said Edelstein, also a Likud member.

Edelstein criticized a video by Netanyahu released last week in which the prime minister said the Biden administration was “withholding weapons and ammunitions to Israel.” The video led to a spat with the White House.

President Joe Biden’s administration paused a shipment of 2,000 pound and 500-pound bombs in May over concerns about their impact if used in densely-populated areas of Gaza. Israel was still due to get billions of dollars worth of U.S. weaponry.

“I hope that in the discussions behind closed doors much more will be achieved than by attempts to create pressure with videos,” Edelstein said, referring to Gallant’s trip.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Izrael i wolny świat w rosnącym niebezpieczeństwie dzięki „pomocy” USA

Hamas nie tylko wykorzystuje swoich cywilów jako żywe tarcze, ale może być pierwszym rządem w historii, który chce widzieć śmierć własnej ludności, by obwiniać za ich śmierć inny kraj, Izrael. Tymczasem Izrael robi wszystko, co w jego mocy – poważnie ryzykując życie swoich żołnierzy – aby nie popełniać żadnych zbrodni przeciwko ludzkości ani nie dokonywać bombardowań na oślep, tak jak robi to Rosja w Ukrainie. Na zdjęciu: Mahmoud Abbas w objęciach niezbyt trzeźwego wiceprezydenta Bidena przed zachwyconym prezydentem Obamą. Zdjęcie: Wikipedia.)


Izrael i wolny świat w rosnącym niebezpieczeństwie dzięki „pomocy” USA


Guy Milliere
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


W zeszłym miesiącu opublikowano klip wideo pokazujący pojmanie pięciu żołnierek IDF przez terrorystów Hamasu wraz z całą brutalnością terrorystów, ich całkowicie widocznymi zamiarami zgwałcenia i wykorzystywania tych kobiet. Mimo to wideo jest znacznie mniej makabryczne niż inne obrazy przedstawiające morderstwa, tortury, gwałty i niezliczone akty barbarzyństwa Hamasu z 7 października 2023 r. Pokazują one, czym naprawdę jest Hamas.

Hamas istotnie szokował świat zachodni na kilka tygodni, ale Zachód szybko zapomniał. Demonstracje popierające Hamas rozpoczęły się dzień po masakrach, 8 października, zanim ciała ofiar ostygły, i objęły Stany Zjednoczone, Australię i Europę. Protestom towarzyszyła fala antysemityzmu niespotykana od czasów II wojny światowej.

Uwaga mediów głównego nurtu i zachodnich polityków szybko przeniosła się z zamordowanych, rannych i porwanych Izraelczyków na palestyńskich mieszkańców Strefy Gazy.

Benjamin Netanjahu masakrę 1200 jego obywateli i uprowadzenie 240 kolejnych – określił jako  „równoważne 29 razy 11 września w ciągu jednego dnia: 50 tysiącom Amerykanów wymordowanych – spalonych, okaleczonych, zgwałconych i ściętych – i 10 tysiącom Amerykanów wziętych jako zakładnicy, w tym matki i dzieci” – co zostało natychmiast potraktowane jako niedopuszczalne i nieuzasadnione.

Dziennikarze cytowali dane o ofiarach śmiertelnych podane przez “Ministerstwo Zdrowia w Gazie” pod zarządem Hamasu – i które Hamas wkrótce był zmuszony “poprawić” – jak gdyby nie pochodziły od grupy terrorystycznej.

Pomijano fakt, że Hamas używał ludzkich tarcz, umyślnie narażając życie własnych cywilów, by podnieść liczbę gazańskich ofiar – a do tej strategii przyznał się przywódca Hamasu, Jahja Sinwar.

“Wall Street Journal” cytował słowa Sinwara: “Mamy Izraelczyków dokładnie tam, gdzie chcieliśmy”. Ponadto nazwał ofiary śmiertelne w Gazie “niezbędną ofiarą”.

Zamiast tego, zgodnie z planem Sinwara, armię izraelską oskarżono o umyślne zabijanie kobiet i dzieci.

Cele wojenne Izraela przedstawiano jako niemożliwe do osiągnięcia, jakby chciano zachęcić Izraelczyków do zaprzestania obrony.

Po początkowym okazaniu wsparcia dla Izraela i dostarczeniu broni jego armii, Stany Zjednoczone po niechętnych pomrukach antyizraelskich działaczy Demokratów w Michigan, szybko przeszły w stronę otwartej wrogości wobec obrony Izraela.

Czołowi przywódcy europejscy w obliczu protestów ulicznych wyrazili wrogość wobec Izraela i zaczęli wysuwać pod jego adresem oszczercze oskarżenia. „Te dzieci, te kobiety, ci starcy są bombardowani i zabijani… nie ma ku temu powodu” – powiedział 11 listopada 2023 r. prezydent Francji Emmanuel Macron. Doskonale wiedział, podobnie jak świat, że Hamas jest odpowiedzialny za te śmierci. Postanowił tego nie mówić.

16 listopada przedstawiciel Unii Europejskiej ds. polityki zagranicznej Josep Borrell w skandaliczny sposób próbował ustanowić równoważność pomiędzy grupą terrorystyczną Hamas, która była agresorem, a izraelskimi siłami zbrojnymi próbującymi się przed nimi bronić. „Jeden horror nie usprawiedliwia innego horroru” – powiedział.

„Jesteśmy świadkami zabijania ludności cywilnej, które nie ma sobie równych i jest bezprecedensowe w jakimkolwiek konflikcie, odkąd jestem sekretarzem generalnym” – 21 listopada fałszywie zaintonował Sekretarz Generalny ONZ António Guterres. Unikał mówienia o ponad 34 tysiącach ofiar śmiertelnych wśród cywilów spowodowanych przez Rosję w inwazji na Ukrainę, setkach tysięcy ofiar śmiertelnych w wojnie w Syrii lub o trwającej wojnie domowej w Sudanie, w wyniku której zginęły także tysiące ludzi. Chciał atakować tylko jeden kraj: Izrael.

Wkrótce fałszywe oskarżenia wobec Izraela stały się jeszcze bardziej odrażające. 21 marca 2024 r. Sekretarz stanu USA Antony Blinken zasugerował, że Izrael może stać się „nie do odróżnienia” od Hamasu.

25 marca Macron jako pierwszy oskarżył Izrael o „zbrodnię wojenną”.

Borrell raz jeszcze oskarżył Izrael o używanie „głodu jako broni wojennej” choć nie mógł nie znać faktu, że w Gazie nie brakowało i nie brakuje żywności, a jedynie istnieje korupcja w jej dystrybucji. „Nic nie może usprawiedliwić zbiorowego karania ludności narodu palestyńskiego” – powiedział Guterres, wskazując oskarżycielskim palcem na Izrael zamiast na Hamas, który strzelał do próbujących brać pomoc cywilów, dla których była ona przeznaczona.

Stwierdzając, że ludność Gazy doświadcza „poważnego i ostrego braku bezpieczeństwa żywnościowego”, ale nie oskarżając Hamasu, Blinken podniósł bezpodstawne oskarżenie przeciwko Izraelowi. W niedawnym wywiadzie stwierdził, że „nie jest pewne”, czy Izrael popełnia zbrodnie wojenne, Biden zasugerował, że Izrael może popełniać zbrodnie wojenne.

Oskarżenia wysunięte przez prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego Karima Khana przeciwko Netanjahu i izraelskiemu ministrowi obrony Joavowi Gallantowi również były całkowicie bezpodstawne. Zbrodnią wojenną jest stosowanie okrutnego traktowania, tortur lub umyślnych ataków na ludność cywilną. Działania Izraela nie mieszczą się w tych kategoriach. Zbrodnią przeciw ludzkości jest szeroko zakrojony atak skierowany przeciwko całej ludności cywilnej.

Hamas nie tylko wykorzystuje swoich cywilów jako żywe tarcze, ale może być pierwszym rządem w historii, który chce widzieć śmierć własnej ludności, by obwiniać za ich śmierć inny kraj, Izrael. Tymczasem Izrael robi wszystko, co w jego mocy – poważnie ryzykując życie swoich żołnierzy – aby nie popełniać żadnych zbrodni przeciwko ludzkości ani nie dokonywać bombardowań na oślep, tak jak robi to Rosja w Ukrainie.

„Izrael wprowadził więcej środków, aby zapobiec ofiarom cywilnym niż jakikolwiek inny naród w historii” – napisał John Spencer, kierownik badań nad miejskimi działaniami wojennymi w Modern War Institute at West Point. Dlaczego nikt tego nie zauważa?

Bezpodstawne są także żądania Nawafa Salama, przewodniczącego Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, mówiącego, że „Izrael musi… natychmiast zaprzestać swojej ofensywy wojskowej” w imię „Konwencji o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa”. Ludobójstwo to celowe masowe zabijanie dużej liczby osób z określonego narodu lub grupy etnicznej w celu zniszczenia tego narodu lub grupy. Izrael nie popełnia żadnych ludobójczych działań; w rzeczywistości robi wszystko, co w jego mocy, z narażeniem życia swoich żołnierzy, aby tego nie zrobić.

Za tą masową nienawiścią do Żydów i jawnymi kłamstwami kryje się operacja propagandowa, która zyskuje na popularności od kilku dziesięcioleci.

Przez dziesięciolecia wiele krajów świata arabskiego chciało wymazać Izrael z mapy. Za każdym razem ponosili porażkę. Ich projekt polega na próbie zniszczenia państwa żydowskiego i zabicia każdego Żyda, jak wymaga tego Karta Hamasu z 1988 roku. Nikt w kraju zachodnim nie mógł go poprzeć bez narażenia się na oskarżenie o antysemityzm.

Radykalna zmiana nastąpiła jednak w 1964 roku. Powstała Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP) i wymyślono mit „sprawy palestyńskiej”. Zuheir Mohsen (زهير محسن), czołowy członek OWP odpowiedzialny za masakrę w Damur, przyznał:

„Naród palestyński nie istnieje. Utworzenie państwa palestyńskiego jest jedynie środkiem do kontynuowania naszej walki przeciwko państwu Izrael o naszą jedność arabską. W rzeczywistości dzisiaj nie ma różnicy między Jordańczykami, Palestyńczykami, Syryjczykami i Libańczykami.

Tylko z powodów politycznych i taktycznych mówimy dzisiaj o istnieniu narodu palestyńskiego, ponieważ interesy narodowe Arabów wymagają, abyśmy postulowali istnienie odrębnego ‘narodu palestyńskiego’, aby przeciwstawić się syjonizmowi. Z powodów taktycznych Jordania, która jest suwerennym państwem z określonymi granicami, nie może zgłaszać roszczeń do Hajfy i Jaffy, podczas gdy jako Palestyńczyk mogę niewątpliwie żądać Hajfy, Jaffy, Beer-Szewy i Jerozolimy. Jednakże w momencie, gdy odzyskamy nasze prawo do całej Palestyny nie będziemy czekać ani minuty z zjednoczeniem Palestyny i Jordanii”.

[James Dorsey, ” Wij zijn alleen Palestijn om politieke reden “, Trouw, 31 marca 1977]

Według Iona Mihai Pacepy, który w latach 1972–1978 był zastępcą szefa rumuńskiego wywiadu zagranicznego i doradcą rumuńskiego dyktatora Nicolae Ceausescu, „walka o wyzwolenie narodowe” została w rzeczywistości sfabrykowana przez KGB Związku Radzieckiego. Pacepa powiedział:

  • „OWP i narracja palestyńska zostały wymyślone przez KGB, które miało zamiłowanie do organizacji ‘wyzwoleńczych’”.
  • „Po pierwsze, KGB zniszczyło oficjalne zapisy narodzin Arafata w Kairze i zastąpiło je fikcyjnymi dokumentami stwierdzającymi, że urodził się on w Jerozolimie, a zatem był Palestyńczykiem z urodzenia”.
  • „Według [radzieckiego przywódcy Jurija] Andropowa świat islamski był czekającą szalką Petriego, na której mogliśmy wyhodować zjadliwy szczep nienawiści do Ameryki, wyhodowany z bakterii myśli marksistowsko-leninowskiej. Islamski antysemityzm był głęboki… Musieliśmy tylko powtarzać nasz temat – że Stany Zjednoczone i Izrael są ‘faszystowskimi, imperialno-syjonistycznymi krajami’ finansowanymi przez bogatych Żydów. Islam miał obsesję na punkcie zapobiegania okupacji swojego terytorium przez niewiernych i był bardzo otwarty na naszą charakterystykę Kongresu Stanów Zjednoczonych jako drapieżnego organu syjonistycznego, którego celem jest przekształcenie świata w lenno żydowskie”.

Tak więc pojawił się „naród palestyński”. Izraela nie opisywano już jako małego państwa żydowskiego oblężonego przez znacznie większe, potężne kraje arabskie, przesycone nikczemnymi zamiarami. Izrael został nagle przedstawiony jako „imperialistyczna” potęga uciskająca mały, biedny naród i rzekomo kradnąca jego ziemię. Antyizraelskie akty terrorystyczne przedstawiano jako „opór”. Celem było uwieść Zachód; i Zachód szybko dał się uwieść. „Walka narodu palestyńskiego” szybko stała się świętą sprawą dla wielu partii i ruchów politycznych w Europie Zachodniej.

Egipt i Syria wraz ze swoimi dużymi armiami rozpoczęły wojnę przeciwko Izraelowi w 1973 roku. Była to dla Izraela ostatnia wojna konwencjonalna na dużą skalę. Następnie w centrum uwagi znalazła się Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP). Ugrupowanie korzystające ze wsparcia Ligi Państw Arabskich i Organizacji Konferencji Islamskiej posługiwało się terroryzmem i prowadziło wojnę wpływów. „Sprawa palestyńska” zyskała na popularności.

Przywódcy Europy Zachodniej, a następnie niektórzy przywódcy amerykańscy, powiedzieli, że naród palestyński zasługuje na państwo. Izrael odmówił negocjacji z terrorystyczną OWP. Ale w końcu w 1993 roku, ulegając rosnącej presji, izraelski rząd pod przywództwem premiera Icchaka Rabina rozpoczął tajne negocjacje z OWP, w celu osiągnięcia porozumienia.

W 1993 roku podpisano Porozumienie z Oslo. Izrael uznał OWP za „prawowitego przedstawiciela” „narodu palestyńskiego” i zgodził się przekazać władzę nad częściami Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy OWP, która stała się Autonomią Palestyńską (AP).

Rozpoczął się iluzoryczny „proces pokojowy”. W rzeczywistości był to proces wojenny. Obszary AP stały się bazą dla krwawych antyizraelskich ataków, których intensywność nie osłabła aż do momentu, gdy bariera bezpieczeństwa, rozpoczęta w 2002 r., została w większości ukończona w 2007 r.

Dwóch izraelskich premierów zaproponowało utworzenie państwa palestyńskiego: Ehud Barak w 2000 r., Ehud Olmert w 2008 r. Za każdym razem przywódcy Autonomii Palestyńskiej odmawiali, nawet bez kontroferty. W 2005 roku izraelski premier Ariel Szaron bezwarunkowo przekazał Strefę Gazy władzom palestyńskim w nadziei, że zbudują „Singapur nad Morzem Śródziemnym”. Dwa lata później Hamas siłą odsunął AP od władzy i przejął kontrolę nad Gazą.

Od 2009 r., z wyjątkiem 18 miesięcy od czerwca 2021 r. do listopada 2022 r., premierem Izraela jest Benjamin Netanjahu. Nazwany przez Andrew Robertsa „Churchillem Bliskiego Wschodu” najwyraźniej widzi, że Izrael nie ma „partnera do pokoju”. Netanjahu stwierdził, że jakiekolwiek wznowienie negocjacji z Autonomią Palestyńską musiałoby być uzależnione od uznania przez Palestyńczyków Izraela za państwo żydowskie, do czego AP nie wydaje się szczególnie chętna. Międzynarodowe próby wznowienia negocjacji nie doprowadziły donikąd.

W tym czasie AP z powodzeniem wykorzystywała instytucje międzynarodowe do delegitymizowania Izraela i rozpowszechniania skrajnie sfałszowanej wersji historii Bliskiego Wschodu. W 2011 r. „Palestyna” została członkiem UNESCO w 2011 r., mimo że AP w dalszym ciągu wspierała terroryzm, a więc jest grupą terrorystyczną. Ta nagroda za terroryzm była pierwszym przypadkiem, w którym grupa terrorystyczna uzyskała miejsce w organizacji rzekomo promującej pokój na świecie.

Rok później „Palestyna” otrzymała status „państwa obserwatora niebędącego członkiem” Organizacji Narodów Zjednoczonych: był to pierwszy raz, kiedy jednostka terrorystyczna uzyskała taki status.

Do 2012 roku Hamas przekształcił Strefę Gazy w kolejną jednostkę terrorystyczną.

W 2015 roku Autonomia Palestyńska została członkiem Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) – po raz pierwszy jednostka terrorystyczna została przyjęta do instytucji powołanej do zwalczania zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości, do których zalicza się nie tylko terroryzm, ale także wsparcie dla terroryzmu. Chociaż nie ma państwa palestyńskiego, AP dołączyła jednak do MTK pod nazwą „Państwo Palestyna”.

Współwinne są tak zwane organizacje praw człowieka a także media i tak zwane instytucje edukacyjne. 

Amerykańskie uniwersytety i uczelnie otrzymały datki, „które nie mają zarejestrowanej ani zgłoszonej daty wpływu”, obecnie szacowane na 22 miliardy dolarów. W grudniu 2023 r. w University World News podano

„Według doświadczonego księgowego zatrudnionego z rekomendacji międzynarodowej firmy księgowej KPMG, ponad 50% tej sumy pochodziło od autorytarnych i antydemokratycznych rządów Bliskiego Wschodu…”

Po otrzymaniu tych miliardów, na prawie wszystkich uniwersytetach w USA, historii Bliskiego Wschodu uczy się zgodnie z „sprawą palestyńską”. Nikt nie mówi, że ta „sprawa” została wymyślona w 1964 roku.

Mimo że Autonomia Palestyńska jest w dalszym ciągu jednostką terrorystyczną, jej prezydent Mahmoud Abbas, który kończy obecnie dziewiętnasty rok swojej czteroletniej kadencji, jest odbierany w świecie zachodnim jak legalny przywódca polityczny.

Chociaż przedstawiciele AP nigdy nie powiedzieli, że są gotowi żyć w pokoju z Izraelem, a nawet potwierdzili swoje poparcie dla okrucieństw popełnionych 7 października, większość przywódców na Zachodzie w dalszym ciągu upiera się, że chce, aby utworzenie państwa palestyńskiego powierzono Autonomii Palestyńskiej.

Administracja Bidena rzadko, jeśli w ogóle, krytykuje Autonomię Palestyńską lub Hamas i jego sponsorów, Katar i Iran.

Administracja Bidena pomija także fakt, że Autonomia Palestyńska – która płaci swoim obywatelom dożywotnie renty, jeśli mordują Żydów – nadal jest jednostką terrorystyczną i traktuje ją jak legalnego rozmówcę.

Trzy kraje europejskie, Hiszpania, Irlandia i Norwegia, postanowiły niedawno uznać „Państwo Palestyny” i dołączyły do 143 krajów, które już to uczyniły. Ponieważ Państwo Palestyna w rzeczywistości nie istnieje, decyzja o jego „uznaniu” nie spowoduje jego powstania. Wręcz przeciwnie, oświadczenie wzmocni wojownicze działania Autonomii Palestyńskiej i nieufność Izraelczyków. Izraelczycy wyraźnie widzieli, jak Palestyńczycy złamali oficjalne zawieszenie broni 7 października; morduj, gwałć, torturuj, porywaj i wszczynając niesprowokowaną wojnę; następnie złóż skargę do społeczności międzynarodowej, gdy Izraelczycy zachowają się na tyle nietaktownie, że podejmą walkę.

Jak na ironię, naleganie Europy, aby Izrael zaakceptował otwarcie kpiące nienawiścią, ludobójcze państwo u swoich drzwi, (co zrozumiałe), opóźni powstanie takiego państwa.

Te kraje w Europie nie będą musiały żyć z konsekwencjami takiego państwa obok nich. Co więcej, naleganie, aby Izrael walczył według zasad bardziej odpowiednich dla zabawy w chowanego niż dla walki, spowodowało, że wojna, która zakończyłaby się wiele tygodni temu, przeciąga się w nieskończoność. Co ważniejsze, ich postawa sprawiła, że ich prawdziwe motywacje stały się odrażająco podejrzane.

Gdyby Hiszpania, Irlandia czy Norwegia rzeczywiście sąsiadowały z Hamasem, ISIS lub Al-Kaidą, uznanie przez nie takiego państwa mogłoby nie nastąpić tak szybko i entuzjastycznie. Uznanie państwa terrorystycznego za rzekomo prawomocne po prostu opóźni narodziny tego państwa.

„Osobiście opowiadam się za utworzeniem państwa palestyńskiego w wyniku dołożenia wszelkich starań, aby położyć kres terroryzmowi, a nie jako nagrodę za nasilanie terroryzmu jako starannie skalkulowaną taktykę mającą na celu osiągnięcie państwowości” – napisał wielki prawnik Alan Dershowitz w The Case for Israel.

Pośpiech Hiszpanii, Irlandii i Norwegii może jedynie skłonić przywódców Hamasu i ich zwolenników do myślenia, że terroryzm działa i przynosi rezultaty. Poczekaj tylko, aż spróbują tego ponownie w Europie, zwłaszcza po tym, jak Iran będzie miał bombę nuklearną.

Niedawny sondaż pokazuje, że 71% Arabów palestyńskich w Gazie i na Zachodnim Brzegu popiera masakrę z 7 października. Gdyby wybory odbyły się dzisiaj na terytoriach rządzonych przez Autonomię Palestyńską i w Strefie Gazy, Hamas odniósłby triumfalne zwycięstwo.

Zrewidowana Karta Hamasu z 2017 r., rzekomo mniej antysemicka niż Karta Hamasu z 1988 r., stwierdza jednak, że twór syjonistyczny musi zostać zniszczony przez „zbrojny opór”. To rzekomo ma być poprawa.

Jeśli Hamasowi uda się przetrwać obecną wojnę – czego najwyraźniej chcą jego patroni, Katar, Iran i administracja Bidena – Hamas będzie mógł w dalszym ciągu organizować ataki terrorystyczne. W rzeczywistości funkcjonariusz Hamasu, Ghazi Hamad, zapowiedział że zrobi dokładnie to:

„Izrael to kraj, dla którego nie ma miejsca na naszej ziemi. Musimy usunąć ten kraj, ponieważ stanowi on katastrofę w zakresie bezpieczeństwa, militarną i polityczną dla narodu arabskiego i islamskiego i należy go wykończyć. Nie wstydzimy się tego powiedzieć, z całą siłą… Musimy dać Izraelowi nauczkę i będziemy to powtarzać. Potop Al-Aksa to tylko pierwszy raz i będzie drugi, trzeci, czwarty, ponieważ mamy determinację, zdecydowanie i zdolność do walki. Czy będziemy musieli zapłacić cenę? Tak, i jesteśmy gotowi ją zapłacić. Nazywa się nas narodem męczenników i jesteśmy dumni, że możemy poświęcić męczenników”.

Obecnie, pomimo nacisków, zdrad i prób destabilizacji, Netanjahu nie poddaje się i walczy. Nie wydaje się mieć złudzeń co do tego, co się stanie, jeśli po zakończeniu walk Hamas będzie mógł w dalszym ciągu stanowić zagrożenie terrorystyczne.

Tymczasem administracja Bidena w dalszym ciągu zdradza i zniesławia Izrael i najwyraźniej albo nie chce wywierać presji na Katar i Iran, by nakłoniły Hamas do złożenia broni, zwrotu zakładników i zaprzestania działań.

Hamad ujawnił w tym miesiącu, że Egipt i Katar nie wywarły żadnego nacisku na Hamas, żeby zaakceptował proponowane przez Bidena zawieszenie broni, oraz że doniesienia mediów o groźbach wydalenia przywódców Hamasu z Kataru są fałszywe.

Oczywiście Hamas, Katar i Iran nie chcą przestać; chcą, żeby społeczność międzynarodowa i Ameryka kazały Izraelowi zaprzestać walki – i dały im swobodę kontynuowania ataków.

Obecnie wydaje się, że Biden chce jak najszybszego zakończenia wojny, jakiegokolwiek zakończenia. Wojna najwyraźniej nie odpowiada programowi jego kampanii wyborczej. 31 maja przedstawił plan, fałszywie nazywając go „izraelskim”, który w rzeczywistości był planem Hamasu, Kataru i Egiptu, wzywający do całkowitego wycofania Izraela z Gazy, uwolnienia „pewnej liczby zakładników” (nie wszystkich) w zamian za uwolnienie przez Izrael setek palestyńskich terrorystów oraz pełne i całkowite zawieszenie broni.

Następnego dnia Netanjahu musiał wyjaśnić na X:

„Warunki zakończenia wojny przez Izrael nie uległy zmianie: zniszczenie potencjału wojskowego i rządzącego Hamasu, uwolnienie wszystkich zakładników i zapewnienie, że Gaza nie będzie już stanowić zagrożenia dla Izraela”.

3 czerwca rzecznik Departamentu Stanu USA Matthew Miller musiał przyznać, że plan był „prawie identyczny” z propozycjami Hamasu. 6 czerwca Hamas go odrzucił.

Determinacja Bidena, by zakończyć wojnę, nie pozwalając Izraelowi na zwycięstwo, nie słabnie. Jego ewidentny plan zwiększenia presji na Netanjahu i obalenia jego rządu jest w pełni realizowany. W tym tygodniu partia opozycyjna będąca częścią izraelskiego gabinetu wojennego złożyła rezygnację wraz ze swoim przywódcą i wezwała do „nowych wyborów”, podobno z powodu braku planu na dzień po zakończeniu wojny. Można się założyć, że taki plan istnieje, ale dzięki Bogu, Netanjahu wie, że lepiej o tym nie mówić, więc szakale ingerujące obecnie na Bliskim Wschodzie nie będą mogły zacząć wtrącać się także w to.

Izrael jest w poważnym niebezpieczeństwie ze strony Libanu, gdzie Iran chciałby, aby jeden z jego pozostałych pełnomocników, Hezbollah, dokończył to, czego Hamas nie mógł zrobić. Iran niewątpliwie widzi zamykające się okno możliwości ze strony administracji amerykańskiej, która uratowała go przed zubożeniem i nie stanowi w najmniejszym stopniu zagrożenia. Dąży także do zdobycia broni nuklearnej przed wyborami w USA. W tej chwili Izrael nie może już uważać Stanów Zjednoczonych, z ich dobrze finansowaną i bardzo zradykalizowaną bazę, która jest antyżydowska, antyizraelska i antyamerykańska, za wiarygodnego sojusznika.

Wybory w Ameryce zaplanowane na 5 listopada będą szczególnie istotne dla przyszłości Izraela i Bliskiego Wschodu, a także dla przetrwania Stanów Zjednoczonych w walce z takimi przeciwnikami, jak Rosja, Chiny, Iran i Korea Północna.

Są ludzie w administracji USA, którzy mówią, że nawet jeśli Hamas zostanie rozbity militarnie, Palestyńczycy nadal pozostaną zindoktrynowani. To samo można było powiedzieć po II wojnie światowej o ludności Niemiec i Japonii. Pewnie w Niemczech nadal są naziści, ale niewiele mogą zrobić. Po pokonaniu ISIS ideologia jego byłych członków prawdopodobnie pozostała ta sama, jednak nie stanowią już oni fizycznego zagrożenia.

Obecnie Biden próbuje „sprzedać” swój plan Hamasu, Kataru i Egiptu z powrotem Hamasowi poprzez naciski ONZ. Hamas, co nie było zaskoczeniem, po raz kolejny odmówił zaakceptowania własnego planu.

Hamas jest zainteresowany jedynie „trwałym zawieszeniem broni” przez Izrael, a nie chwilową pauzą. Dlaczego mieliby zgodzić się na przerwę, skoro widzą, jak cały świat atakuje Izrael? Widzą, że wszyscy zwalczają Izrael: wygląda na to, że Hamas wygrywa. Teraz według doniesień Stany Zjednoczone próbują zawrzeć odrębną umowę w sprawie uwolnienia pięciu amerykańskich zakładników, pozostawiając pozostałych 120 zakładników i Izrael na lodzie. Niektórzy uważają, że co najmniej jedna trzecia z nich została zabita. Byłby to ostateczny triumf: przyznanie przez USA agresorowi, grupie terrorystycznej Hamas, dużej nagrody za tę masakrę, by skłonić ją do spokoju przed listopadowymi wyborami.

Jeśli chodzi o Saudyjczyków, ostatnią rzeczą jakiej chcą, jest państwo palestyńskie. Po prostu nie mogą tego powiedzieć publicznie.

Administracja Trumpa wykonała największy krok w kierunku pokoju na Bliskim Wschodzie od dziesięcioleci: Porozumienia Abrahamowe. Przed wyborem Bidena oczekiwano, że Porozumienia Abrahamowe doprowadzą do podpisania kolejnych nowych traktatów pokojowych między Izraelem a krajami sunnickiego świata arabskiego.

Do 2021 roku reżim mułłów w Iranie został zduszony ekonomicznie i nie mógł już finansować Hamasu i Hezbollahu, a te dwie grupy terrorystyczne nie byłyby w stanie przeprowadzić ataku na Izrael. Przez cztery lata wrogowie Izraela byli w dużej mierze bezsilni i milczący. Przywrócenie tej polityki byłoby niezwykle pomocne dla Wolnego Świata, Stanów Zjednoczonych, a także        zindoktrynowanych, fatalnie rządzonych Palestyńczyków.


Guy Millière – Francuski eseista, profesor literatury francuskiej na uniwersytecie w Paryżu, autor 27 książek na temat Europy, Stanów Zjednoczonych i Bliskiego Wschodu.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Protesters block PA workers’ entry to Efrat

Protesters block PA workers’ entry to Efrat

JOSH HASTEN


“Following Oct. 7…we refuse to accept the notion that in order to build or run our town we need to hire people who support terrorism against us, or could themselves be a terror threat.”

.
A protest organized by B’yadaim Shelanu to prevent the entry of P.A. workers to Efrat in Gush Etzion, June 23, 2024. Credit: B’yadaim Shelanu.

Some 120 protesters gathered in the Gush Etzion town of Efrat on Sunday morning to prevent local building contractors from bringing Palestinian laborers into the community.

The protest, the third of its kind over the past several weeks, was organized by “B’yadaim Shelanu” (In Our Hands), an initiative launched by a dedicated group of Efrat women in December 2023. The group opposes the reinstatement of Arab workers from the Palestinian Authority in the wake of Hamas’s Oct. 7 massacre. 

According to Israeli intelligence, Arab workers from Gaza who had been allowed into southern Israeli kibbutzim aided Hamas’s attack, mapping out homes and passing detailed information to the terrorist group.

Before the war, 193,000 P.A. workers were employed throughout Israel, including 30,000 in Judea and Samaria. Today only around 8,000 P.A. workers are employed by Jewish businesses in Judea and Samaria, mainly in local industrial zones or construction sites.  

According to an Israeli security official, while communities can request that P.A. workers be brought in, residents cannot keep them out.

“If a community wants to bring in P.A. workers, they can approach their local security chief and ask him to put in a special request with the IDF regional commander who makes the decisions,” the official, who asked not to be identified, explained to JNS. However, he continued, the only way to stop them being brought in is to “block the entrance.”

In addition to the protests, B’yadaim Shelanu has been raising awareness among local residents with the slogan “Efrat is not returning to Oct. 6.” The group has also been voicing their security concerns to local municipal leaders and Knesset members.

Social media strategist and activist Malkah Fleisher, one of the movement’s founders, has lived in Efrat for around seven years.

“Following Oct. 7…we refuse to accept the notion that in order to build or run our town we need to hire people who support terrorism against us, or could themselves be a terror threat,” she told JNS.

She went on to state that “polls have shown that an overwhelming number of residents of the P.A. support the wanton rape, murder, mutilation and kidnapping of Jewish children, women and men.”

Due to this, “We came together, a group of wives and moms, to say something very simple: We will not stand for terror supporters coming into our town. We are a town that wants to be built by lovers of Israel…not by those who want us to fail and to die.”  

According to Fleisher, in the wake of the Oct. 7 massacre, P.A. workers were barred from Judea and Samaria communities for several months. However, the IDF then decided to relax this policy, starting with construction sites, she said.

“We refuse to ignore and forget the lessons of Oct. 7; We are going to stand strong and make sure that we do not accept the idea that we are dependent on a population that seeks our destruction. We demand that solutions be found that do not threaten the lives of our people just to save some money,” she said.

Business owner Stephanie Treger, who has been living in Efrat for nine years and is another of the movement’s founders, told JNS her group “will work tirelessly to prevent terror supporters from entering our streets. We will meet with every Knesset member and influencer to change the pre-Oct. 7 status quo and make sure our children are safe and our grandchildren can live peacefully.”    

She explained that Sunday’s protest succeeded because when the military grants permission for P.A. workers to enter a community, it sets a specific time for them to do so. In the case of Efrat on Sunday, that window was 6:30 a.m. to 7:30 a.m.

When the Jewish Israeli building contractor arrived and saw the protesters blocking the entrance, he decided to avoid confrontation, she said.

Lactation consultant Rachel Pearson, another B’yadaim Shelanu founder, has lived in Efrat for the past 15 years.

“After Oct. 7 we know P.A. Arabs cannot be trusted,” she told JNS. “We need to keep our children and families safe and we cannot go back to the way things were on Oct 6. We cannot bring them into our town, especially while we are at war with them. Our safety and our lives come before all else,” she added.

Efrat Mayor Dovi Shefler, who was elected this past March, has attended several of B’yadaim’s protests. He took to Facebook over the weekend to emphasize that the decision on whether or not to allow P.A. workers into Efrat was not up to him but “in the hands of the army.” 

He explained that these decisions would greatly impact “new building projects, cleanliness of the community, gardening and other community functions.”

One of the protesters, who asked not to be identified, told JNS that Shefler “is basically looking to the building contractors to come up with solutions, but won’t prevent them from bringing in P.A. Arabs as building is his top priority.”

The mayor claims that the workers will only be allowed into construction sites and not the community at large, “but this is a slippery slope and we must keep our families safe.” 


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Israeli Hostage Naama Levy Turns 20 in Hamas Captivity

Israeli Hostage Naama Levy Turns 20 in Hamas Captivity

i24 News and Algemeiner Staff


Naama Levy – Courtesy of the family






Naama’s mother Ayelet Levy Shachar wrote a heart-wrenching letter to her daughter published in the New York Post.

“This is a letter no mother should ever have to write to her daughter. Today is your 20th birthday. You should be celebrating this occasion surrounded by friends and family. Instead, you are enduring your 260th day as a hostage in Gaza surrounded by terrorists,”

“Ever since your abduction, we have been working relentlessly and in every way possible to bring you home. Every day without you is a day without air. The uncertainty and dread I experience is suffocating, and each passing day that you are not with us feels like an eternity. We will not stop fighting for you until you are home.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com