Israel Daily News – 01 May 2023

ILTV Israel News

South Africa’s government will be held responsible for the growing antisemitism – Opinion

ROWAN POLOVIN

In South Africa and around the world, anti-Zionists are at pains to explain to us Jews that Zionism and Judaism are separable.
.

South African demonstrators carry placards during a protest following clashes between Palestinians and Israeli police at Al Asqa Mosque in Jerusalem, in Cape Town, South Africa, May 12, 2021 / (photo credit: REUTERS/MIKE HUTCHINGS)

No matter how hard anti-Israel activists, tenured academics, posturing politicians, or virtue-signaling celebrities claim otherwise, Zionism is inextricably interwoven with Judaism. It is a historical imperative that ensures the continuation and flourishing of the Jewish People, and its purpose and moral necessity is only reinforced by the current global rise in antisemitism.

It follows that anti-Zionism is the rejection of the Jewish right of self-determination in Israel. Those who express support for anti-Zionism hold intrinsically antisemitic beliefs, whether intentional or not. 

Yet, in South Africa and around the world, anti-Zionists are at pains to explain to us Jews that Zionism and Judaism are separable. There is perhaps nothing more antisemitic than an anti-Zionist attempting to misappropriate the meaning of Zionism and explain what it actually means. As Jews, we are immensely better equipped to understand our own shared experience, history, and the need for a safe haven after millennia of hatred and persecution. The late historian Paul Johnson characterized antisemitism not simply as a form of racism, but as an “intellectual disease…extremely infectious and massively destructive.”

It is the most ancient of hatreds that goes back to the very origins of the Jewish people.

It is no coincidence that South Africa, with its dark history of apartheid, has been chosen by the antisemitic BDS movement as ground zero for promulgating the apartheid smear on Israel. This gives their demonic campaign a veil of credibility that hides a crude hatred of Jews. Sadly, all this achieves is to hijack the meaning and memory of apartheid for Black South Africans who suffered under it. The BDS movement uses South Africa as the nucleus of its abhorrent agenda because it’s symbolically convenient to use the stain of apartheid against the only country that offers universal support and protection for Jews, and in so doing, selfishly overwrites and dilutes decades of systematic oppression against Black people. 

What is perhaps worse is that they have managed to infiltrate and influence levers of the South African government and the ruling party, including a member of the Mandela family, to repeat their talking points and do their bidding. Their goal is for the Jewish State to be seen as a universal evil and a pariah state that must be obliterated through political and economic warfare using the well-oiled tools of mass deception and propaganda. 

It goes without saying that Israel is everything that BDS claims it isn’t: a beacon and shining light of democracy, with Arabs and minorities well-represented in its parliament and civil society. Israel offers affirmative action policies, remarkable opportunities (obviously including the right to vote) for Arab-Israeli women that are not available anywhere else in the Middle East, and redress for discrimination where it occurs. 

That is not to mention decades of attempted peace-making with the Palestinians. If Israel was able to make peace with Egypt, Jordan, and now also Morocco, UAE and Bahrain, then perhaps it is not the one to blame for the lack of a resolution with the Palestinians. But facts should not get in the way of the big lie that the haters have learned to repeat at every opportunity. 

In South Africa, irresponsible politicians, media, and civil society organizations have learned to exploit the Palestinian-Israeli conflict in support of their domestic agendas, stirring up division and hatred among South Africans. They have much to answer for. Their hypocrisy is blind and silent to almost all the gross human rights violations around the world, including the ill-treatment of Palestinians at the hands of Syria, Jordan, and Lebanon, and Muslims in China and Myanmar, let alone atrocities on our continental doorstep. But they cannot hide their obvious bias against the Jewish State. 

Pro-Israel communities in South Africa, whether Jewish, Christian or secular, are labeled “war criminals,” victim-shamed, treated with contempt and bullied online. Jewish businesses, at least those that are perceived to be Jewish-owned, are targeted for boycotts. The hate has spilled into the workplace and universities, and a foreign conflict has shattered the glass of our rainbow nation. 

Ultimately, the South African government will be held responsible for any increase in antisemitism in our country, alongside those reckless groups who spur it on. 

History shows that now is not the time to sit idly by, and all reasonable people of South Africa must do all it takes to stop the spread of hatred and prejudice. As Elie Wiesel said, “In Jewish history, there are no coincidences.” 

Rowan Polovin is the National Chairman of the South African Zionist Federation (SAZF)

Israel Daily News – 30 April, 2023

ILTV Israel News

Israel Daily News – 27 April, 2023

ILTV Israel News

Yom HaAtzmaut – Dzien Niepodleglosci Izraela

Dzień Niepodległości Izraela, znany również jako Jom Ha’Atzmaut (lub Jom HaAtzmaut). Uroczystości odbywają się co roku w dniu lub około piątego dnia miesiąca Ijar (według żydowskiego kalendarza)

DEKLARACJA NIEPODLEGŁOŚCI PAŃSTWA IZRAEL

(tekst pochodzi z Biblioteki Sejmowej w Warszawie)

Ziemia izraelska2) stanowi kolebkę Narodu Żydowskiego. Tutaj ukształtowała się jego tożsamość duchowa, religijna i polityczna. Tutaj po raz pierwszy utworzył on własne państwo, stworzył wartości kulturowe o znaczeniu narodowym i ogólnoludzkim oraz dał światu wieczną Księgę Ksiąg.

Po wypędzeniu przemocą ze swojego kraju, naród pozostał mu wierny w Rozproszeniu i nigdy nie przestał modlić się o powrót do niego, i o przywrócenie w nim swojej wolności politycznej ani nigdy nie utracił nadziei na to.
Pobudzani przez tę historyczną i tradycyjną więź, Żydzi podejmowali w każdym kolejnym pokoleniu starania o ponowne osiedlenie się w swojej dawnej ojczyźnie. W ostatnich dekadach powrócili masowo. Pionierzy, nielegalni imigranci3) i obrońcy doprowadzili do tego, że pustynie zakwitły, odrodzili język hebrajski, wybudowali wsie i miasta, stworzyli dobrze rozwijającą się społeczność, kierującą swoją gospodarką i życiem kulturalnym, miłującą pokój, ale zdolną do obrony, ofiarującą dobrodziejstwa postępu wszystkim mieszkańcom kraju oraz aspirującą do niepodległego bytu narodowego.

W roku 5657 (1897), na wezwanie duchowego ojca Państwa Żydowskiego, Theodora Herzla, zebrał się Pierwszy Kongres Syjonistyczny, który proklamował prawo Narodu Żydowskiego do odrodzenia narodowego w swoim kraju.

Prawo to zostało uznane w Deklaracji Balfoura z dnia 2 listopada 1917 roku i potwierdzone przez mandat Ligi Narodów, który – w szczególności – usankcjonował na płaszczyźnie międzynarodowej historyczną więź między Narodem Żydowskim a Ziemią

Izraelską oraz prawo Narodu Żydowskiego do odbudowania swojego Narodowego Domu.
Katastrofa, która dotknęła ostatnio Naród Żydowski – masakra milionów Żydów w Europie – stanowiła dodatkowe wyraźne potwierdzenie konieczności pilnego rozwiązania problemu jego bezdomności przez odtworzenie na Ziemi Izraelskiej Państwa Żydowskiego, które szeroko otworzy bramy ojczyzny dla każdego Żyda i umożliwi Narodowi Żydowskiemu uzyskanie statusu pełnoprawnego członka społeczności narodów.

Proklamacja Niepodległości Izraela

Osoby, które przeżyły nazistowski holocaust, a także Żydzi z innych stron świata nie przestali imigrować do Ziemi Izraelskiej, nieustraszeni mimo trudności, restrykcji i niebezpieczeństw, i nie przestali potwierdzać swojego prawa do godnego, wolnego i opartego na uczciwej pracy życia w swojej ojczyźnie.

Podczas drugiej wojny światowej społeczność żydowska tego kraju miała swój pełny udział w walce narodów miłujących wolność i pokój przeciw siłom nazistowskiej nikczemności i poprzez krew oraz wysiłek wojenny swoich żołnierzy zdobyła prawo do tego, aby wejść do grona narodów, które utworzyły Organizację Narodów Zjednoczonych.

W dniu 27 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję wzywającą do utworzenia Państwa Żydowskiego na Ziemi Izraelskiej; Zgromadzenie Ogólne wezwało mieszkańców Ziemi Izraelskiej do podjęcia kroków niezbędnych z ich strony dla wprowadzenia w życie tej rezolucji. Uznanie przez Organizację Narodów Zjednoczonych prawa Narodu Żydowskiego do utworzenia swojego Państwa jest nieodwołalne.

Prawo to jest naturalnym prawem Narodu Żydowskiego do tego, aby tak jak inne narody być panem swojego losu we własnym suwerennym Państwie.

W KONSEKWENCJI MY, CZŁONKOWIE RADY NARODOWEJ, PRZEDSTAWICIELE SPOŁECZNOŚCI ŻYDOWSKIEJ ZIEMI IZRAELSKIEJ ORAZ RUCHU SYJONISTYCZNEGO, ZGROMADZALIŚMY SIĘ TUTAJ W DNIU ZAKOŃCZENIA MANDATU BRYTYJSKIEGO NAD ZIEMIĄ IZRAELSKĄ I, NA MOCY NATURALNEGO I HISTORYCZNEGO PRAWA ORAZ NA PODSTAWIE REZOLUCJI ZGROMADZENIA OGÓLNEGO ORGANIZACJI NARODÓW ZJEDNOCZONYCH, NINIEJSZYM PROKLAMUJEMY UTWORZENIE PAŃSTWA ŻYDOWSKIEGO NA ZIEMI IZRAELSKIEJ, KTÓRE NAZYWAĆ SIĘ BĘDZIE PAŃSTWEM IZRAEL.

• DEKLARUJEMY, że z chwilą zakończenia mandatu, dzisiejszego wieczoru, w przeddzień szabatu – przeddzień 6 ijar roku 5708 (15 maja 1948 roku), do czasu utworzenia pochodzących z wyboru stałych władz państwa, zgodnie z Konstytucją, która zostanie uchwalona przez Zgromadzenie Konstytucyjne, wybrane4) nie później niż w dniu 1 października 1948 roku, Rada Narodowa działa jako Tymczasowa Rada Państwa, a jej organ wykonawczy – Administracja Narodowa – stanowi Tymczasowy Rząd Państwa Żydowskiego, które nazywać się będzie “Izrael”.
• PAŃSTWO IZRAEL będzie otwarte dla imigracji żydowskiej i dla Zebrania Wygnańców; będzie podejmować działania na rzecz rozwoju kraju z korzyścią dla wszystkich jego mieszkańców; będzie opierać się na wolności, sprawiedliwości i pokoju, tak jak wyobrażali to sobie prorocy Izraela; zapewni pełną równość praw społecznych i politycznych wszystkim swoim mieszkańcom bez względu na religię, rasę i płeć; zagwarantuje wolność religii, sumienia, języka, kształcenia i kultury; będzie stać na straży Miejsc Świętych wszystkich religii; pozostanie wierne zasadom Karty Narodów Zjednoczonych.
• PAŃSTWO IZRAEL jest gotowe do współdziałania z agendami i przedstawicielami Organizacji Narodów Zjednoczonych przy wprowadzaniu w życie rezolucji Zgromadzenia Ogólnego z dnia 29 listopada 1947 roku i podejmie kroki, aby doprowadzić do jedności gospodarczej całej Ziemi Izraelskiej.
• APELUJEMY do Organizacji Narodów Zjednoczonych o pomoc dla Narodu Żydowskiego przy umacnianiu swojego państwa i o przyjęcie Państwa Izrael do społeczności narodów.
• APELUJEMY – w czasie gwałtownych ataków podejmowanych przeciwko nam od miesięcy – do arabskich mieszkańców Państwa Izrael o zachowanie pokoju i udział w umacnianiu Państwa na zasadzie pełnego i równego obywatelstwa i należnej reprezentacji w tymczasowych i stałych instytucjach.
• WYCIĄGAMY naszą dłoń do państw sąsiednich i ich narodów z ofertą pokoju i dobrego sąsiedztwa, i apelujemy do nich o nawiązanie więzi współpracy i wzajemnej pomocy z suwerennym Narodem Żydowskim osiadłym we własnym kraju. Państwo Izrael jest przygotowane do wniesienia swojego wkładu we wspólny wysiłek na rzecz rozwoju całego Bliskiego Wschodu.
• APELUJEMY do Żydów w Diasporze o skupienie się wokół Żydów w Ziemi Izraelskiej przy realizacji zadań związanych z imigracją i rozbudową oraz o poparcie ich w wielkiej walce o zrealizowanie odwiecznego marzenia – wybawienie Izraela.

POKŁADAJĄC WIARĘ WE WSZECHMOCNYM, SKŁADAMY NASZE PODPISY NA NINIEJSZEJ PROKLAMACJI PODCZAS OBECNEGO POSIEDZENIA TYMCZASOWEJ RADY PAŃSTWA NA ZIEMI OJCZYSTEJ, W MIEŚCIE TEL-AVIV, W PRZEDDZIEŃ SZABATU, W DNIU 5 IJAR ROKU 5708 (14 MAJA 1948 ROKU).

1) Deklaracja została przyjęta 14 maja 1948 r.
2) W tekście angielskim użyto terminu hebrajskiego „Eretz Israel”.
3) W tekście angielskim użyto terminu hebrajskiego „ma’ pilim”.
4) W tekście hebrajskim występuje niejasność, czy do dnia 1 października 1948 r. miały się odbyć wybory do Zgromadzenia Konstytucyjnego, czy też do tego dnia miała zostać uchwalona Konstytucja (zob. E. Gutman Democracy without a constitution. W: Constitutions in democratic politics. Red. V. Bogdanor. Aldershot-Brookfield-Hong Kong 1988, s. 307, przypis 4). Tłumaczenie polskie zostało w tym miejscu oparte na tekście francuskim zamieszczonym w: C. Klein Le systeme politique d’ Israël. Paris 1983].