Archive | October 2014

Italy Suddenly Gets Ugly for Jews

Italy Suddenly Gets Ugly for Jews

Barbie Latza Nadeau

 


Filippo Monteforte/AFP/Getty

Anti-Jewish graffiti in Rome has little to do with Israel and Gaza, and everything to do with Europe’s ugly history of anti-Semitism.

ROME — There is still a faint black stain in the shape of a swastika on the Jewish memorial plaque along the Via Lungara near the Vatican in Rome. The plaque marks the spot where Rome’s Jews were held until they could be transferred in cattle cars to Auschwitz, and the inscription says simply, poignantly: “The 16th of October 1943 whole families of Roman Jews dragged from their homes by the Nazis were concentrated in this building and deported to the extermination camps. Of one thousand persons only sixteen survived.”

Someone tried to scrub the October 16 plaque clean, but over the past few nights across Rome more than 70 disturbing hate messages were scrawled with black and red paint on Jewish businesses and throughout the so-called Jewish Ghetto around the city’s main synagogue. Phrases like “Anne Frank Was A Liar,” “Dirty Jews,” “Jews your end is near,” and “Israel executioner” were written in spray paint alongside Celtic crosses and rows and rows of swastikas.

“It’s like 1933,” Riccardo Pacifici, the head of Rome’s Jewish community, told reporters. “This morning Rome woke up in the worst possible way. Its walls have been defaced by dozens of graffiti praising neo-Nazi hatred towards Jews.”

Rome’s streets are the latest in Europe to become bulletin boards for anti-Israeli and anti-Semitic sentiment. But unlike hate events in France, which have become violent and often involve the children of immigrants with Muslim backgrounds who claim Palestinian sympathies, Italian anti-Semitism is being blamed on Italians of European descent. Italy’s counterterrorism law enforcement agency DIGOS (Divisione Investigazioni Generali e Operazioni Speciali) says that the extreme right and extreme left wings of the Italian political spectrum have joined forces to spread the hate, issuing an alert warning, “There is new solidarity between the opposite extremists.”

Police will be studying footage from surveillance cameras that captured many of the anti-Semitic perpetrators in the act. According to a report by DIGOS published in the Italian press, most appear to be young men.

In Rome’s Jewish Ghetto, a group of elderly ladies sitting on a park bench near the synagogue lamented the surge in hatred. “These aren’t people with real political beliefs,” Michela Pavoncello, 68, told The Daily Beast. “These are opportunists looking for a reason to attack us.”

Many Italian cities have hosted pro-Palestinian sit-ins since the current conflict got underway, including a well-attended protest on the Rialto Bridge in Venice in mid-July. Rome’s chief rabbi, Riccardo di Segni, warns that the surge in anti-Semitic violence is not in line with pro-Palestinian sentiment. “These are groups that take advantage,” he said, making it clear they are “bolstering the neo-Nazi right.” At the same time, said Segni, “The left in Italy that supports Hamas must also reflect on their actions.”

Recommended article on FB Karina Hofström

Rome has the oldest Jewish community in all of Europe and one of the oldest continuous settlements in the world, but the country still struggles with its anti-Semitic past. There have been a number of attacks against Jewish interests over the last few years. In 2012, more than a dozen Italians belonging to the group “ultras” were arrested after attacking Jewish fans of England’s Tottenham football club in Rome’s Campo dei Fiori. They wielded baseball bats and knives, yelling “Jews, Jews, Jews” as they carried out the attacks.

Police have also closed down a number of white supremacist private clubs in Rome, which reportedly were decorated with swastikas and anti-Semitic slogans associated with “Blocco Studentesco,” which is the youth movement of Italy’s Casa Pound, which shares sympathies with Italy’s historic radical right-wing extremist parties.

Even popular politicians harbor old prejudices. Just last week Gianni Vattimo, a former European Parliamentarian and self-described Marxist philosopher, told Italy’s state radio station that “Israel is a bit worse than the Nazis,” and that he’d “like to shoot those bastard Zionists.” He also called upon the European community to pool resources to “buy Hamas some more rockets.”

Rome’s mayor, Ignazio Marino, expressed his solidarity with Rome’s Jewish community. “The anti-Semitic graffiti that appeared today in different areas of the city are a disgrace and an insult to all Romans,” he said. “Rome wants and needs to be a capital of dialogue and peace, not a barbaric battleground.”


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 


Yom Kippur: Anti-Semitism is flourishing, but one man can no longer ignore his Jewish identity

Yom Kippur: Anti-Semitism is flourishing, but one man can no longer ignore his Jewish identity

 


The bigotry that Grant Feller faced as a boy made him turn his back and flee from his Jewishness. But a remark muttered at a dinner party changed all that….

foto: Independet

On Friday, I shall be shuffling down the north London streets of my childhood, helping my 86-year-old father to take a seat at the synagogue that welcomes us, in truth, only a couple of times a year. He has trouble getting around these days but Yom Kippur – the Day of Atonement – is still to him the most important day of the year, and he insists that we walk rather than break the rules by parking the car nearby.

Aside from being the dutiful if slightly more sceptical son, I shall spend the day thinking not only about the many sins I have committed this past year and asking for some kind of forgiveness from a God whom I’m not sure is really there, but thinking also about two women –the Chancellor of Germany, Angela Merkel, and the ambitious young British politician Vicki Kirby.

Recommended it on FB Vlady Rozenbaum

Merkel has just announced that all German synagogues should have an armed guard during the imminent Yom Kippur holy day, for fear of attacks from anti-Israeli and pro-Muslim demonstrators. I’m pretty sure there will be just such a guard at my own synagogue in Finchley, as there is every year. Perhaps more than one this time.

But it’s Merkel’s “pro-Muslim” reasoning about the alarming rise of anti-Semitic attacks that makes me think of poor Vicki, a leading figure in Labour’s youth movement who has just been suspended by her party for claiming that Hitler might be the “Zionist God”. Labour’s candidate for Woking posted a series of vile anti-Israeli comments on the internet, including this astonishing political deduction: “We invented Israel when saving them from Hitler, who now seems to be their teacher… I will make sure my kids teach their children how evil Israel is.” Not the sort of sentiment that will endear her to her Jewish party leader, one imagines.

But it is the sort of anti-Semitic sentiment – though I’m sure Vicki herself is not an anti-Semite, merely astonishingly stupid – that is fairly par for the course in a Europe which is markedly more nationalistic and intolerant of minorities. These kinds of expressions are not, as Merkel and other leaders would like to think, expressed by agitated Muslims, but by pretty normal white, middle-class people.

Read more Yom Kippur: Anti-Semitism is flourishing,……


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 


Chciwy Polak patrzy na getto

Chciwy Polak patrzy na getto

Rafał Kalukin – Dziennikarz działu Kraj

Warszawa getto żydzi

“Mur oddzielający getto od reszty Warszawy” fot. Bundesarchiv, Bild 101I-134-0791-29A / Knobloch, Ludwig / CC-BY-SA

Niemcy wzięli żydowskie banki, Polakom zostawili liche stragany. I tak w cieniu Zagłady zaczęła się polska droga ku nowoczesności.

Lemingu z Miasteczka Wilanów, słoiku harujący w korporacji, człowieku młody, wykształcony i z wielkiego miasta (choć niekoniecznie w którymś tam pokoleniu). W księgarniach jest książka, którą powinieneś się zainteresować.

Jej tytuł to „Klucze i kasa”. Oto dwa najważniejsze atrybuty wygodnego życia każdego mieszczucha. Niezależnie od epoki. Klucze do mieszkania stanowią wyznacznik również twojej pozycji społecznej, nawet jeśli okupujesz to ciężarem comiesięcznej raty kredytu we frankach. Tak samo jak kasa, która potwierdza twoje miejsce w klasie średniej.

Jednak „Klucze i kasa” są tylko pośrednio książką o twoich kluczach i twojej kasie. Jej podtytuł brzmi: „O mieniu żydowskim w Polsce pod okupacją niemiecką i we wczesnych latach powojennych 1939–1950”.

1

Trzeba przyznać, że nie jest to lekka lektura. „Klucze i kasa” (pod redakcją Jana Grabowskiego i Dariusza Libionki) kompilują kilkanaście artykułów różnych historyków, które dotykają na różne sposoby tematu wielkiej grabieży mienia żydowskiego w czasie wojny i w pierwszych latach po niej. Brakuje tej pozycji spójnego wywodu i syntetyzujących całość wniosków. Ale i tak to praca na polskim gruncie pionierska.

Zacznijmy jednak od innej książki. Od wydanej kilka miesięcy temu „Prześnionej rewolucji” Andrzeja Ledera, socjologiczno-publicystycznej analizy rewolucji społecznej, jaka dokonała się w Polsce po 1939 r. Jej klarowne tezy teraz znajdują potwierdzenie w opublikowanym materiale historycznym

Konstruuje tam autor taką oto opowieść: „Mój dziadek był chłopem, przed wojną pracował na cudzym, skończył cztery klasy. Znał pewnego Żyda, który miał dom i mały sklep na skraju pobliskiego miasteczka. W czterdziestym roku zaczął temu Żydowi w sklepie pomagać, potem już tylko dziadek tam sprzedawał, a potem Żyda i jego rodzinę Niemcy gdzieś wywieźli. Brat tego Żyda ukrywał się w lesie i czasem brał od dziadka jedzenie, ale dziadek powiedział o tym przy wódce granatowemu policjantowi i ten tego drugiego Żyda zastrzelił. Potem dziadek w tym sklepie handlował, poznał babcię, która mu pomagała w handlu, i urodził się mój ojciec. Potem przyszli Ruscy i dziadek był już tylko kierownikiem sklepu. Ale ojca posłał na studia”.

Jak łatwo się domyślić, narrator tej opowieści jest fikcyjny. Leder słusznie zauważa, że „tego powiedzieć się nie da”. W imię zdrowia psychicznego zbiorowości ciągłość pokoleniowej pamięci musiała zostać przerwana. Lecz ta wymyślona opowieść jest przechowywana w utajonym genotypie tysięcy polskich rodzin.

Jak zauważa Leder, przed 1939 rokiem nowoczesność dopiero pukała do polskich drzwi. Byliśmy społeczeństwem opartym na porządkach feudalnych. Nieliczne wielkomiejskie wyspy postszlacheckiej inteligencji otoczone były chłopskimi masami, które swą polskość wywodziły z przynależności etnicznej i wiary katolickiej, a nie świadomego obywatelstwa. Pod rozbiorami nie mogła się dokonać rewolucja burżuazyjna, która w krajach zachodnich wywróciła do góry nogami całą strukturę społeczną. Nie było mieszczaństwa, które gdzie indziej stanowiło główną siłę napędową gospodarki kapitalistycznej.

Tę lukę wypełniła blisko czteromilionowa mniejszość żydowska. Fantazmat „z polską szlachtą polski lud” był jej obcy, bo nie była ani ze szlachty, ani z ludu. Zbudowała się obok. Lecz nie odwzorowała również zachodniej burżuazji, była wewnętrznie zbyt zróżnicowana. Nędzy zaznawała znacznie częściej niż bogactwa. Jak pisał (cytowany przez Ledera) Ksawery Pruszyński: „Arystokracja tego narodu zasiada w wielkich bankach, klasa średnia zasiada w sklepach, proletariat ma stragan”.

Jednak tak bogaty żydowski bankier, jak i straganowy biedak – każdy na swą skalę – zajmował społeczną pozycję z rozwojowym potencjałem. Gdy nadeszła wojna, te potencjały niemal z dnia na dzień zmieniły właściciela.

2

Po deportacji krakowskich Żydów do Bełżca do getta na Podgórzu…

Czytaj dalej tu: Chciwy Polak patrzy na getto

 

Artykul poleca Ewelina Blyskowska


Na ten sam temat publikowane wczesniej na blogu

KLUCZE I KASA.
Na Niemców wina i zbrodnia, dla nas klucze i kasa



 

 

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 


Barbara Toruńczyk o pokoleniu’68

Barbara Toruńczyk o pokoleniu’68

Roberto Salvadori i Barbara Toruńczyk (Warszawa, 2004) CC BY-SA 2.5 Mariusz Kubik, http://www.mariuszkubik.pl – own work, http://commons.wikimedia.org/wiki/User:Kmarius

Do zainteresowanego Czytelnika

Ponad rok temu złożyłam w „Krytyce Politycznej” opowieść o pokoleniu 1968. Napisałam ją z myślą o młodych ze środowiska „Krytyki Politycznej” w 40. rocznicę tzw. wydarzeń marcowych. Chciałam opisać dla nich nasze doświadczenia. Nazywano nas komandosami. Nasze drogi życiowe zbiegły się ze szlakiem generacji 1968 na Wschodzie i na Zachodzie. Ale pobiegły dalej innym tropem. Chciałam podzielić się swoimi przemyśleniami, podsumować doświadczenia, przedstawić ludzi, którzy wywarli na nas wpływ. W „Krytyce Politycznej” 2008 nr 15 (lato) wydrukowano pierwszą część mojej opowieści. Zadedykowałam ją Sławomirowi Sierakowskiemu i zatytułowałam Opowieść o pokoleniu kontestatorów 1968. Kim byliśmy, kim jesteśmy, skąd i dokąd zdążamy. Część I: Polski Marzec, Praska Wiosna, Paryski Maj, Moskiewski Sierpień… Była to zarazem próba czegoś w rodzaju autobiografii umysłu i duchowości tego pokolenia, a w każdym razie mojej własnej. Ukazała się pod zmienionym tytułem Opowieść o pokoleniu Marca: Przesłanie dla nowej lewicy – część pierwsza. Części drugiej, ani nawet następnego numeru pisma nie udało się redakcji ogłosić. Mija rok od chwili, kiedy złożyłam ten szkic do druku. W obawie, że zdezaktualizuje się on, a także w poczuciu, że nie spotkał się ze zrozumieniem adresata, zawiadomiłam w dniu 28 maja 2009 redaktora Sławomira Sierakowskiego, że rezygnuję z druku na łamach wydawanego przez niego pisma.

Po opublikowaniu pierwszej części szkicu dobiegły mnie głosy czytelników, zapytujących o jego ciąg dalszy. Niniejszym przystępuję do druku drugiej części tego szkicu na łamach naszej strony internetowej. Rozdzialiki I-XI ogłosiła „Krytyka Polityczna”. Kolejne fragmenty, poczynając od XII, ukażą się w rytmie dwutygodniowym, rozpoczynając zarazem współpracę naszego kwartalnika z „Dwutygodnikiem”, pismem internetowym, ukazującym się od kwietnia 2009 pod redakcją Tomasza Cyza (www.dwutygodnik.com).

Przywracam zarazem własny tytuł tej opowieści.

Poświęcam ją pamięci Jacka Kuronia.

Reszte mozna zamowic tu: Barbara Toruńczyk o pokoleniu’68


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 


Polska – żydowska ziemia obiecana. Czy znów powinniśmy zamieszkać razem? Czytaj więcej: http://www.polskatimes.pl/artykul/3589629,polska-zydowska-ziemia-obiecana-czy-znow-powinnismy-zamieszkac-razem,id,t.html

Polska – żydowska ziemia obiecana. Czy znów powinniśmy zamieszkać razem?

(© AP Photo/Virginia Mayo)

 

W obliczu rosnącego antysemityzmu w Europie jako najbezpieczniejsze dla Żydów miejsce na kontynencie jawi się dziś Polska. Może znów powinniśmy zamieszkać razem?

Przeżyłem Holokaust, ukrywając się w pewnej piwnicy w Tarnopolu, mieście na dzisiejszej zachodniej Ukrainie, które wówczas, oprócz Polaków i Ukraińców, zamieszkiwała znakomicie prosperująca społeczność żydowska. Po wojnie, zanim przybyłem do Stanów Zjednoczonych, dorastałem we Francji rządzonej przez Pierre’a Mendesa France’a, drugiego już w historii tego kraju premiera Żyda. Ludzie pochodzenia żydowskiego wnieśli istotny wkład w dorobek duchowy tego kraju, poczynając od Montaigne’a, ojca kultury francuskiej, poprzez kompozytorów tak różnych jak Giacomo Meyerbeer i Jacques Offenbach, malarza Camille’a Pissarro, twórcę socjologii Emile’a Durkheima, pisarza Marcela Prousta, filozofa Henriego Bergsona, aktorkę Sarah Bernhardt, po wszechstronnie utalentowanego Serge’a Gainsbourga – że wymienię tylko niektórych.

Dziś mam wrażenie, że Francja zapomniała o swych kulturalnych żydowskich korzeniach. Kiedy oglądam w telewizji co się dzieje na ulicach Paryża i Marsylii, odczuwam smutek i konsternację. W połowie lipca tysiące muzułmanów, którym towarzyszyła pewna liczba nastawionych antysemicko francuskich chrześcijan, maszerowały przez centrum Paryża, wznosząc okrzyki: “Śmierć Żydom!”. Demonstranci podpalali samochody, demolowali żydowskie sklepy i – jak podawała prasa – część z nich, uzbrojona w noże, obrzuciła kamieniami i butelkami synagogę Izaaka Abravanela niedaleko Bastylii. Czytałem sondaże, z których wynika, że aż czterdzieści procent francuskich Żydów ukrywa żydowskie symbole. Trudno się temu dziwić, skoro każdego dnia dochodzi we Francji do tylu antysemickich ekscesów.

Nie lepiej sprawa wygląda w innych częściach zachodniej Europy. W Wuppertalu w Niemczech podłożono bombę w nowo zbudowanej synagodze, na sklepach w żydowskiej dzielnicy Rzymu ktoś wymalował swastyki, w Austrii doszło do ataku na izraelskich piłkarzy. To kilka przykładów realiów, z którymi mają do czynienia europejscy Żydzi. I nie jest to tylko chwilowa erupcja antysemityzmu w środowisku muzułmańskich imigrantów wywołana przez działania Izraela w Strefie Gazy. Nienawiść do Żydów narasta w zachodniej Europie od wielu lat.

Coraz częściej dają jej wyraz przedstawiciele elit oraz wykształconych klas średnich. Najpopularniejszy włoski filozof Gianni Vattimo powiedział w wywiadzie dla tamtejszej stacji Radio 24, że Europejczycy powinni “kupić Hamasowi trochę rakiet”, żeby “miał z czego strzelać do tych drani syjonistów”, ponieważ arsenał, którym w tej chwili Hamas dysponuje, to tylko “rakiety-zabawki, z których tak naprawdę nikogo nie da się zabić”. Jeden z najpopularniejszych hiszpańskich dramaturgów Antonio Gala opublikował artykuł, w którym usprawiedliwiał wypędzenie Żydów przed wiekami z sugestią, że Europa powinna znów stać się Judenrein, aby ukarać Izrael za rzekome rzezie na niewinnych Palestyńczykach.

Światowe media dostrzegły problem, publikacje poświęcone aktualnej sytuacji europejskiego żydostwa i jego perspektywom na przyszłość utrzymane są w wyjątkowo ponurej tonacji. Pisano, że rośnie groźba nowej Kristallnacht (“Newsweek”) lub że atmosfera w Paryżu zaczyna przypominać tę w Jerycha i Ramallah (“The Economist”). Skoro historia się powtarza, w sytuacji fizycznego zagrożenia, ponowny exodus Żydów z Europy Zachodniej nie jest czymś nie do pomyślenia. Chcę postawić hipotetyczne pytanie: jeśli wszyscy Żydzi znów będą musieli opuścić zachodnią Europę, w którą stronę powinni się udać? I gdzie natrafią na najbardziej gościnne przyjęcie? Zakładam tu czysto teoretycznie, że nie zdecydują się na wyjazd do pozostającego w stanie nieustannej wojny i zagrożenia z zewnątrz, przeludnionego Izraela.

Czytaj więcej: Polska – żydowska ziemia…


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com