Belgian Jewish student ‘gassed’ with deodorant by classmates in showers

BY JTA

An illustrative photograph of a school shower (Wikimedia Commons)

Mother says 12-year-old son subjected to vicious anti-Semitic bullying at elementary school in Brussels suburb

Belgian elementary school students are accused of anti-Semitic bullying of a Jewish classmate, whom they allegedly sprayed with deodorant while he was showering at school to simulate Nazi gas chambers.

The three students told their Jewish classmate they were “gassing” him during the incident, according to his mother.

The Jewish student was subjected to anti-Semitic abuse over the past two years at his elementary school in the Brussels suburb of Braine-le-Chateau, according to a statement Friday by the Belgian League Against Anti-Semitism. All the involved students are now 12 years old.

The mother of the alleged victim filed a police complaint last week over the bullying, which she said her son detailed to her. Francis Brancart, an education board official, confirmed Thursday that his office was looking into the matter, which he said may require the opening of an independent inquiry, the news agency Belga reported. He said he could not confirm the veracity of the complaints.

The alleged incident in the showers happened early last year. The three students pressed the deodorant canisters’ nozzles to the boy’s body, his mother said, causing burns and skin irritations on his back. She said it was one of dozens of incidents in which her son was subjected to violence, anti-Semitic jokes and intimidation.

The student complained to faculty but his mother said the teacher in charge ignored the complaints, even after her son asked for and got permission to stay indoors during recess to avoid harassment.

“She downplayed the situation each time we complained,” the mother, who was not named in LBCA and Belga’s reporting, told LBCA of the teacher. “My son is graduating from elementary school and will leave the school, but I am taking these actions so that teachers and the school administration realize they cannot disregard this bullying.”

The principal told Belga she was surprised by the allegations, adding the student in question did not appear to be unhappy, his behavior had not changed over the past two years and he had maintained excellent scholastic performance.

The principal said the teacher handling the mother’s complaint did not relay the anti-Semitic character of the harassment to her. She said the three students involved in the deodorant incident were reprimanded for their behavior, which they said was part of a game.

LBCA president Joel Rubinfeld told Belga he interviewed other students who confirmed the anti-Semitic nature of the “gassing” incident and the recurrence of jokes and taunts referencing the Holocaust in the student’s bullying by the three other classmates.

The case reported last week is one of several recent anti-Semitic incidents in Belgium, including the bullying of a high school student who was forced to change schools amid alleged inaction by the institution where the harassment occurred. Last year, Belgian media reported on the online shaming by classmates of a pro-Israel high school student who also left the public education system for a Jewish school.

Such cases, Rubinfeld said last year, are turning Belgian schools into “Jew-free” zones.

Rocznica utworzenia Rady Praw Człowieka, organu wystawiającego ONZ na pośmiewisko

Anne Bayefsky

Trwa ramadan i równocześnie, od poniedziałku [13 czerwca] najwyższy organ Narodów Zjednoczonych ds. praw człowieka – Rada Praw Człowieka – rozpoczęła w Genewie obchody dziesiątej rocznicy swojego powstania. Członkowie Rady, tacy niezłomni zwolennicy praw człowieka jak Arabia Saudyjska, Katar i Zjednoczone Emiraty Arabskie wraz z delegacją prezydenta Obamy, będą wyśpiewywali pochwały Rady – przy akompaniamencie obowiązkowo burczących brzuchów.

Oto cztery powody, dla których świętują szefowie ONZ i przedstawiciele łajdackich rządów – a nie robią tego prawdziwi orędownicy praw człowieka i ofiary tych rządów.

1. Rada jest forum racjonalizowania dominacji religijnej w życiu publicznym. A mianowicie: na tej sesji Rady Praw Człowieka skasowano lunch dla wszystkich. Jest ramadan. Skoro muzułmanie nie mogą jeść, powiada ONZ, to nie może także jeść nikt inny. W kwietniu biuro wykonawcze Rady podjęło za zamkniętymi drzwiami decyzję o zakazie godziny lunchu i ta decyzja wchodzi w życie w poniedziałek. Decyzja brzmi:

” … Biuro podjęło starania zajęcia się troską podniesioną przez koordynatora i członków OIC [Organizacja Kooperacji Islamskiej], że sesja koliduje z ramadanem. W celu ułatwienia uczestniczenia w sesji delegatom, którzy będą dochowywać postu podczas miesiąca ramadanu, Biuro postanowiło, że w większość dni godziny pracy podczas sesji będą rozpoczynały się najwcześniej od godziny 10.00 i będą trwały do najpóźniej 18.00, bez przerw”.

2. Rzeczywiste chronienie praw człowieka nie jest warunkiem członkostwa w Radzie. Członków wybiera corocznie Zgromadzenie Ogólne. Rezolucja zarządzająca procedurą wyboru stwierdza, że przy oddawaniu głosu kraje “będą brały pod uwagę wkład kandydatów w promowanie obrony praw człowieka i ich dobrowolne zobowiązania i obietnice złożone w tej kwestii”.

Ostatnie wybory do Rady Praw Człowieka, które odbyły się jesienią 2015 r., pokazują jak działa retoryka ONZ. Seksistowscy, ksenofobiczni dyktatorzy, którzy rządzą Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, przysięgali: “ZEA zbudowały pokojowe, tolerancyjne, wielokulturowe społeczeństwo, w którym ludzie z całego świata żyją harmonijnie razem”. Burundi, beznadziejny przypadek w dziedzinie przestrzegania praw człowieka, nawet nie pofatygował się, by składać jakąś przysięgę.

Oba te kraje zostały wybrane. W tym roku zaledwie 38% członków Rady stanowią kraje demokratyczne.

3. Rada ma problem żydowski. Jedna trzecia wszystkich rezolucji i decyzji krytycznych z powodu łamania praw człowieka w konkretnym kraju skierowana jest na jedno jedyne państwo – demokratyczny Izrael. Jest trzy razy więcej potępień Izraela, co jego najbliższego współzawodnika – potwornej Syrii, 10 razy więcej niż kraju, który stał się ulubionym miejscem członków Al-Kaidy – Libii, i 13 razy więcej niż kraju największej liczby egzekucji na głowę ludności, Iranu.

Jeśli zaś chodzi o miliony kobiet doświadczających nowoczesnego niewolnictwa w dochowującej ramadanu Arabii Saudyjskiej, miliony na Krymie “uwolnione” przez czołgi rosyjskie i ponad miliard ludzi w Chinach, którzy nigdy nie zaznali swobód obywatelskich, to ich problemy zasłużyły na zero uwagi.

4. Największym i najważniejszym fanem Rady są Stany Zjednoczone. Administracja Busha odmówiła przyłączenia się lub płacenia na rzecz Rady z motywacją, że organ mający bronić praw człowieka, w którym decydenci nie respektują tych praw, może nie być zgodny z wartościami amerykańskimi. Ale pierwszą poważną decyzją w polityce zagranicznej w 2009 r., jaką podjęli prezydent Obama i sekretarz stanu Clinton, było wskoczenie do pociągu ONZ i sypnięcie Radzie góry pieniędzy amerykańskich podatników.

Od tego czasu przedstawiciele amerykańskiej administracji czasem oświadczają, że bliski związek wiodącej demokracji świata z Radą nie legitymizuje dyskryminacji Izraela ani antysemityzmu, ani też nie wzmacnia głosu fałszywych ekspertów praw człowieka. Obecny ambasador USA przy Radzie Praw Człowieka, Keith Harper, informował Kongres podczas przesłuchania na Capitol Hill 17 maja 2016 r., że nie muszą martwić się stała agendą Rady, ponieważ ta wbudowana dyskryminacja „będzie poddana rewizji w 2021 r.”.

Być może członkowie Rady wierzą, że dźwięk pusty brzuchów dyplomatycznych zagłuszy krzyków ofiar nietolerancji w Tel Awiwie, Orlando, Brukseli i San Bernardino. Mylą się jednak.

Anne Bayefsky

Kanadyjska prawniczka, dyrektor Touro College. Jest znaną specjalistką w dziedzinie praw człowieka, konstytucjonalistka, była wielokrotnie członkiem rządowych kanadyjskich delegacji na spotkaniach międzynarodowych dotyczących praw człowieka, przeciwniczka finansowania przez państwo religijnego szkolnictwa.

Król zabójców

Marian Marzyńsk

Ameryka, a z nią pewnie reszta świata, po śmierci Muhammada Alego urządziła sobie gigantyczny festiwal ludzkiej wielkości: bo nie tylko był on największym w dziejach boksu, ale też mędrcem jak nikt inny, kochającym ludzi i walczącym o prawa człowieka, niezależnie od koloru skóry i religii.

Był to rzeczywiście człowiek, którego siła witalna i humor relaksowały nas w świecie pełnym napięć — przekonując, że wiara we własną wielkość prowadzi do wielkiego sukcesu, szczególnie gdy w DNA dziedziczy się wielki talent — a w przypadku boksera niezwykłą inżynierię ciała — ale niewielu z nas uświadamiało sobie, że cały ten spektakl odbywał się w bokserskim ringu, który służy do powolnego zabijania.

Nasza niezdolność do delegalizacji boksu, który — jak żaden inny sport — polega na powodowaniu kalectwa, a z nim pełzającej śmierci (sam Ali pełzał tak przez ostatnie 40 lat swojego życia), jest wielką ilustracją hipokryzji, jaka nami rządzi. Inną taka hipokryzją jest światowy rozkwit religii, mimo że od wieków w imię Boga –i wbrew jego przykazaniu — sankcjonuje ona zabijanie.

Obejrzałem ostatnio film pod tytułem „Niewierzący”: poza przekonującymi argumentami ateistów przeciwko istnieniu Boga są w tym filmie sceny z setkami i tysiącami niewierzących, zgromadzonych w Ameryce, Kanadzie i Australii. Z rozmów z nimi i z badań opinii wynika, że ponad 80% z nich, w obawie izolacji od reszty ludzi, nie przyznaje się do swego ateizmu.

A przecież to spośród tych, którzy zabobony (boks jest takim zabobonem) zastąpili świeckim humanizmem, powinni rekrutować się liderzy dzisiejszego pławiącego się w irracjonalności świata. Pojawił się taki przywódca w Ameryce: nazywa się Bernie Sanders i jest niewierzącym 73-letnim urodzonym w Brooklynie polskim Żydem. Szkoda, że nie ma szans, żeby zostać prezydentem.

Jak długo będzie się koronować królów zabijania w bokserskim ringu, tak długo jeszcze pożyjemy w zakłamaniu.

The Death of Free Speech in Europe

    Gatestone Institute

Skarb krakowski

Anna Oryszak

Skarb krakowski został odkryty w końcu lat 90-tych XX wieku. Informacje o jego odnalezieniu najprawdopodobniej zatajono, a zawartość trafiła na aukcje internetowe, dlatego ciężko określić jego pierwotny skład, a nawet miejsce bądź okoliczność odkrycia (B. Haczewska, B. Paszkiewicz 2004, s. 84). Osobami, które jako pierwsze zajęły się zebraniem informacji na temat znaleziska są B. Haczewska oraz B. Paszkiewicz[[refr:|Haczewska B., Paszkiewicz B., Skarb z XII–XIII wieku z Krakowa – drugie zbliżenie, „Zapiski Numizmatyczne”, t. V, 2004, ss. 83–116.]]. Zawartość skarbu jest nadal rekonstruowana na podstawie monet pojawiających się na aukcjach internetowych. Brakteaty pochodzące ze skarbu krakowskiego charakteryzowały się małą formą i niezwykłą starannością w przedstawieniach ikonograficznych, o cechach dojrzałej plastyki romańskiej (B. Paszkiewicz, 2002, s. 305.). Oprócz monet polskich w skład skarbu wchodziły też monety obce, głównie z terenu Niemiec.

czytaj dalej (.pdf)