No, Muslim Refugees Are Not Jewish WWII Refugees. Here Are 5 Reasons Why

Daily Wire

In a desperately misguided attempt to placate the palpable fear of allowing thousands of Muslim refugees into United States without proper security screenings just days after an Islamic terrorist attack, several left-leaning media outlets have fallen back on comparing the Jewish refugees fleeing the Holocaust to Muslim refugees fleeing a chaotic Middle East.

The false analogy is incredibly offensive, not only to the victims of the Holocaust but history itself. Here are 5 reasons why Muslim refugees are not Jewish WWII refugees:

1.] There was no threat of Jewish terrorists infiltrating the United States. The same cannot be said about Muslim terrorists.

As an ethno-religious group, Jews suffered tremendously under the genocidal programs of Nazi Germany. The West’s resistance to absorbing refugees was not informed by the actions of Jews themselves, but rather pre-existing isolationist policies developed as a consequence of WWI. The residue of European anti-Semitism may have been a factor as well.

In contrast, the threat of Islamic terror is self-evident. The litany of attacks against Western assets by Muslim fanatics cannot be overlooked.
“Jews who came to America were not themselves violent. They did not strap bombs on themselves and blow themselves up in theaters; they did not go into restaurants and execute diners, one by one,” notes American Thinker, adding, “they did not attempt to set up a caliphate wherever they moved to, although they did tend to dominate the deli, bagel-making, and stand-up comedy fields.”

2.] Jewish victims of the Holocaust had nowhere else to go. Muslim refugees do.

Arab states have been notoriously resistant and outright hostile when confronted with an influx of Muslim refugees at their gates. “There are at least two dozen Muslim countries, many of them wealthy gulf states, who could easily afford to take in refugees. During the Holocaust, there was no Jewish state that could take in Jews. That’s a big difference,” asserts American Thinker.

At the time, there was no Jewish state of Israel or safe havens for Jews to flee to. Today, there are scores of Muslim-majority states and even Islamic theocracies that celebrate religious brotherhood with hypocritical zeal. Relatively stable Arab states even exploit the grievances of Muslim refugees from neighboring failed Arab states to deflect attention from human rights abuses at home.

Arab autocrats are heavily invested in the perpetuation of Muslim refugee crises; it gives them an excuse to blame the West and Israel for all the world’s ills, including hardships inflicted upon Muslim-majority populations by Arab leaders themselves. It’s far easier to blame the West and, of course, the Jews for crumbling infrastructure and poverty than address the problems head-on. Arab petro-dictators are far more inclined to raid the coffers of their own country’s wealth and maintain a regressive economic model that allows for corruption to flourish unchecked than welcome modernity and all of its potential benefits for the wider population.

3.] The proliferation of Muslim refugees is a result of an intra-religious, Islamic civil war dating back to the founding of Islam in the 7th century. Judaism’s theological disputes are solved with the pen, not the sword.

Islamic religious apologists are selectively blind to the macabre history of Islam. Academic, historical, and scriptural accounts of the religion’s development all attest to the fact that Islam was indeed founded upon tribal schisms and bloodshed. The primary driver of violence in the Middle East today is Sunni-Shiite sectarian violence, a conflict stemming from the early days of Islam when warring factions quarreled over the rules of succession following the death of Muhammed.

As Leftist apologists are quick to point out, ISIS’s main victims are other Muslims. What they deliberately leave out, however, is the fact that ISIS is a Sunni-Salafist organization that targets non-Sunnis, including Shiites, Yazidis, Kurds, apostates, and anyone else they consider outside the framework of Muhammad’s carefully articulated framework of Islamic piety. Indeed, ISIS’s assaults are highly calculated and vindictive, attacking targets that have sought out revenge against Sunnis in the past, like Iraqi Shiites, or Westerners that have dared to question or criticize Muhammad.
Unlike Islam, Judaism, as a religion, has solved its theological disputes through intensive scholarship and oral arguments. The Talmud is the living testament of Jewish debate and exegesis. Contrary to their Islamic clerical counterparts, Rabbinical authorities have refrained from inciting violence in name of religion and have instead encouraged textual analysis and philosophical inquiry for the greater part of Jewish history and into the modern era.

4.] Muslim refugees are far more religious (with many submitting to Qur’anic literalism) than Jewish refugees during WWII, an ethno-religious block that was predominately secular, assimilated into Western society, and already integrated into the mainstream European social fabric.

One of the main prejudiced complaints Hitler and the Nazis leveled against the Jews of Europe was that they were too integrated into society. Hitler sought a wholesale separation between Jews and Aryans based on eugenics-dependent racial lines. While anti-Semitism was still pervasive in Europe before the rise of the Third-Reich, the Jews nonetheless managed to thrive in a variety of fields, including the arts, literature, science, finance, and medicine. The Jews that were Orthodox practiced their faith in peace and privacy, without imposing their religion on wider society.

Today’s Muslim refugees come from relatively unstable, Islamic-centric societies where religion is both a public and private exercise. The wall of separation between personal Islamic faith and public Islamic law is virtually non-existent in Muslim-majority countries. Islam encompasses every aspect of life from marital relations to government administration.

As a result, Muslim refugees may have sympathies and views antithetical to Western values. According the a recent Pew Research Center poll highlighted in The Daily Caller, a significant proportion of Arab Muslims endorse sharia law as the ideal legal code for society and favor harsh punishments for non-believers that violate the tenets of Islam:

86 percent of Muslims in Pakistan, 84 percent in Afghanistan, 81 percent in the Palestinian territories, 80 percent in Egypt, 65 percent in Jordan, 57 percent in Iraq and 54 percent in Malaysia and Bangladesh favor stoning as a lethal punishment for adultery. A majority of Muslims in several countries also support the death penalty for Muslims who convert away from Islam, including in Afghanistan (79 percent), Egypt (88 percent), Pakistan (75 percent), the Palestinian territories (62 percent), Jordan (83 percent) and Malaysia (58 percent).

Ian Tuttle of The National Review explains the value-gap between Jews of the WWII era and Muslim refugees today, citing, “A recent Arab Opinion Index poll of 900 Syrian refugees found that one in eight hold a “to some extent”-positive view of the Islamic State (another 4 percent said that they did not know or refused to answer). A non-trivial minority of refugees who support a murderous, metastatic caliphate is a reason for serious concern. No 13 percent of Jews looked favorably upon the Nazi party.”

5.] Muslim immigrants have disproportionately contributed to racist attacks against other minority groups, notably Jews. European Jews are still victims, rather than perpetrators, of anti-Semitic, white and Islamo-Supremacist, acts of harassment, bullying and intimidation.

According to the latest Pew Research Center polls, the majority of anti-Semitic attacks directed against Jews are initiated by members of the Muslim immigrant population. This is unsurprising given the culture of rampant anti-Semitism in the Arab world, particularly in Palestinian territories. “While European views towards Jews have become more negative, the deepest anti-Jewish sentiments exist outside of Europe, especially in predominantly Muslim nations. The percentage of Turks, Egyptians, Jordanians, Lebanese and Pakistanis with favorable opinions of Jews is in the single digits,” documents Pew.

Global Jewry’s numbers are dwindling dramatically, while Muslim populations across the world are skyrocketing. Muslims are one of the fastest growing groups in the world. In the West, Muslim birth rates are far higher than Christians, Jews, and the unaffiliated.

“The Muslim share of Europe’s total population has been increasing steadily,” cites Pew. “Muslims are younger than other Europeans. In 2010, the median age of Muslims throughout Europe was 32, eight years younger than the median for all Europeans (40).” The influx of Muslim refugees flooding the West will exacerbate this demographic shift as the overwhelming majority of migrants are male.

These male migrants import anti-Semitic ideologies and beliefs that may harm existing minority populations, especially Jews. When the Charlie Hebdo Islamic terrorists finished slaughtering French cartoonists they went straight to a kosher super-market to butcher Jews. The anti-Semitism of the Obama administration obscured the fact that the kosher super-market attack was religiously motivated. In a moment of shame that will live on in the historical annals of anti-Jewish bigotry, President Obama called the attacks “random,” as if random Islamic terrorists happened to randomly stumble upon random Jewish folks in randomly kosher super-market to commit mass slaughter.

Francuska Inkwizycja, nowy proces Dreyfusa, dżihad przeciw prawdzie

Yves Mamou
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Georges Bensoussan, wybitny historyk  żydowski pochodzący z rodziny Żydów marokańskich, ekspert w dziedzinie historii Żydów w krajach arabskich. (Zdjęcie: Jusqu’au dernier video screenshot)

Kolejna granica została we Francji znów przekroczona. W charakterystycznym stylu dla kultury dhimmi, w działaniach przypominających zarówno Inkwizycję, jak i proces Dreyfusa, wszystkie tak zwane „antyrasistowskie” organizacje połączyły się w dżihadzie przeciw wolności słowa i prawdzie.

W dniu 25 stycznia 2017 francuskie „antyrasistowskie” organizacje – wszystkie, nawet żydowska LICRA (Międzynarodowa Liga Przeciw Rasizmowi i Antysemityzmowi) – dołączyły do islamistycznej organizacji CCIF (Kolektyw Przeciw Islamofobii) w sprawie sądowej przeciwko Georges’owi Bensoussanowi, słynnemu historykowi pochodzącemu z rodziny Żydów marokańskich, który jest wybitnym ekspertem w dziedzinie historii Żydów w krajach arabskich.

Nie tylko islamistyczna CCIF i żydowska LICRA zjednoczyły się przeciwko niemu, ale również Francuska Liga Praw Człowieka, SOS Rasizm, MRAP (Ruch przeciwko Rasizmowi i na Rzecz Przyjaźni z Narodami).

Bensoussan został oskarżony za swoje uwagi na temat antysemityzmu wśród francuskich Arabów wygłoszone podczas radiowej debaty o kulturze francuskiej:

“Algierski socjolog, Smaïn Laacher, z wielką odwagą powiedział w programie dokumentalnym nadanym na Kanale 3, iż jest wstydliwym tabu fakt, że w rodzinach arabskich we Francji, o czym wszyscy wiedzą, ale nikt nie odważa się tego powiedzieć, antysemityzm jest wysysany z mlekiem matki.”

Program, na który Bensoussan powoływał się nosił tytuł “Nauczyciele na utraconych terytoriach Republiki,” i był nadany w październiku 2015, na Kanale 3. W programie tym, Laacher, który jest francuskim naukowcem algierskiego pochodzenia mówił:

“Antysemityzm zalewa przestrzeń rodzinną… Jest czymś naturalnym, przenika język. Jest wyzwiskiem. Kiedy rodzice krzyczą na swoje dzieci, kiedy chcą je ukarać, nazywają je Żydami. Tak, wszystkie arabskie rodziny o tym wiedzą. Jest monstrualną hipokryzją udawanie, że ten antysemityzm nie zaczyna się w rodzinnym domu.”

Nie było żadnych skarg przeciwko Laacherowi. Jednak kiedy Bensoussan, w ferworze radiowej debaty wspomniał o arabskim antysemityzmie “wysysanym z mlekiem matki”, CCIF, a za nim wszystkie antyrasistowskie organizacje, wniósł przeciwko Bensoussanowi oskarżenie, żądając sprawiedliwości. Oskarżenie było proste: „mleko matki” nie jest przenośnią opisującą kulturowy antysemityzm przekazywany przez edukację, ale oskarżeniem o przekaz genetyczny. Oznacza to, że „wszyscy Arabowie są antysemitami”, a więc Bensoussan jest rasistą.

Wykładający na uniwersytecie w Strasburgu profesor Smaïn Laacher, wyparł się tego cytatu, mówiąc do dziennikarza strony internetowej Mediapart: “Nigdy nie powiedziałem, ani nie napisałem niczego tak haniebnego”. Złożył skargę na Bensoussana, ale następnie ją wycofał.

Sąd ma wydać wyrok 7 marca.

To skierowane przeciwko Bensoussanowi polowanie na czarownice jest charakterystyczne dla stanu wolności słowa w dzisiejszej Francji. Z czołową islamistyczną organizacją doszukującą się wszędzie islamofobii, intelektualne zastraszanie stało się normą. Zaskarża się do sądu każdego, kto nie zgadza się z twierdzeniem, że muzułmanie są główną ofiarą rasizmu we Francji.

W grudniu 2016 roku Pascal Bruckner, filozof i pisarz, został również postawiony przed sądem, za powiedzenie w 2015 roku w studio Arte TV, że “Musimy sporządzić listę tych, którzy współpracowali z mordercami w redakcji Charlie Hebdo”. Mówił o ludziach we Francji, którzy tworzyli klimat nienawiści wobec “Charlie Hebdo”, takich jak aktor komediowy, Guy Bedos, piosenkarz Nekfeu, organizacje antyrasistowskie takie jak The Indivisibles, dziennikarz Rokhaya Diallo, czy ruch na rzecz supremacji kolorowych, znany jako Les Indigènes de la République.

To nie po raz pierwszy islamiści zaskarżają do sądów ludzi, których nie lubią. „Charlie Hebdo” organizacje islamistyczne zaskarżały dwukrotnie. W obu przypadkach oskarżenia islamistów zostały odrzucone.

Teraz jednak, wraz ze sprawą Bensoussana, wkraczamy w nową erę. Najbardziej szacowne, najbardziej autentyczne organizacje zwalczające rasizm, bezwstydnie łączą się z organizacjami islamistycznymi.

Szala zaczęła się przechylać jeszcze w latach 80. ubiegłego wieku. Wtedy SOS Rasizm, organizacja założona przez młodych muzułmanów, która miała im pomagać w asymilacji do społeczeństwa francuskiego, nagle stała się ruchem politycznym manipulowanym przez Partię Socjalistyczną. SOS Rasizm z jej hasłem, “nie krzywdź mojego kumpla”, gwałtownie zwróciła się ku klasie robotniczej. Ponieważ część klasy robotniczej zaczęła zerkać z zainteresowaniem na ofertę skrajnie prawicowego Frontu Narodowego, Partia Socjalistyczna potrzebowała nowej „klienteli”. Wybrali muzułmanów, szczególnie młodych muzułmanów, jako swój nowy, rewolucyjny proletariat. Nieważne, że większość z nich była bezrobotna, byli „ofiarami”.

Trzydzieści lat później, organizacje islamistyczne trzymają w swoich rękach lejce tej ideologii, zmieniając walkę z rasizmem w walkę z islamofobią.

W ubiegłym roku podczas paryskiego sympozjum poświęconego “Fałszywym przyjaciołom i użytecznym idiotom świeckości” przewodniczący żydowskiej antyrasistowskiej organizacji LICRA, Alain Jakubowicz, tak określił pole walki z rasizmem:

“Dziś CCIF (Kolektyw przeciw Islamofobii) jest czołową organizacją walczącą z rasizmem. To jest przerażające. Dziś, CCIF i Ludy Rdzenne Republiki to czołowi bojownicy walki z rasizmem… nie z antysemityzmem, ponieważ tym się nie przejmują. Są niezwykle sprawni w rekrutowaniu „użytecznych idiotów”, na przykład różnych raperów. Muzułmańska młodzież, która ma powody do protestów, że została “porzucona” przez francuskie społeczeństwo, widzi swoich idoli promujących CCIF i słyszy ich oskarżenia o „państwowy rasizm”. Jak można mówić o rasizmie praktykowanym przez Republikę Francuską w 2016 roku? To jest niewyobrażalne!”
W 2017 roku trudno uwierzyć, że ten sam Alain Jakubowicz i żydowska LICRA siedzą po tej samej stronie w sądzie składając oskarżenia przeciw wybitnemu historykowi, który po prostu mówi o tym co widzi – o kulturowym przekazie antysemityzmu wśród francuskich Arabów i we francuskiej społeczności muzułmańskiej.

Richard Abitbol, przewodniczący Konfederacji Francuskich Żydów i Przyjaciół Izraela, zarzucił Jakubowiczowi oraz LICRA podporządkowanie się “potrzebie znalezienia żydowskiego kozła ofiarnego dla zaświadczenia swojej niewinności i spełnienia oczekiwań walczących z islamofobią.”

Aby ocenić rozmiary zdrady tego żydowskiego ruchu antyrasistowskiego działającego w zmowie ze swoim najgorszym wrogiem, należy przypomnieć, że LICRA powstała by bronić Samuela Schwartzbarda. W 1920, Schwartzbard zabił w Paryżu Symona Petlurę, przywódcę Kozaków, który był odpowiedzialny za pogromy tysięcy ukraińskich Żydów. Schwartzbard został uniewinniony. Działacze LICRA wsławili się również w latach 30. swoimi ulicznymi walkami ze skrajnie prawicową antysemicką organizacją “Camelots du roi”.

To zagubienie LICRA odnosi się również do wszystkich innych organizacji antyrasistowskich. SOS Rasizm – która w 2008 roku poparła zwolnienie pracownicy, która odmówiła odsłonięcia twarzy – dziś jednoczy się z CCIF.

Szacowna Francuska Liga Praw Człowieka (LDH), zmusiła w 2006 roku dwóch znanych działaczy, Antoine’a Spire oraz Cedrica Porina – do rezygnacji a członkostwa w CCIF i opublikowała w Le Monde artykuł oskarżający CCIF “o odpowiedzialność za rasizm, którego doświadczają młodzi ludzie z imigranckich rodzin, w związku z poparciem islamistycznych organizacji twierdzących, że są reprezentantami tej młodzieży.”

Kiedy krytykujący islam francuski filozof, Robert Redeker, otrzymał groźby śmierci ze strony organizacji terrorystycznych, Francuska Liga Praw Człowieka oświadczyła, że nie podziela “szkodliwych idei” pana Redekera, stwierdzając dalej, że “cokolwiek się myśli o pisarstwie pana Redekera, nie ma żadnego powodu, aby był narażony na takie traktowanie”.

Jeśli idzie o MRAP (Ruch przeciwko Rasizmowi i na Rzecz Przyjaźni z Narodami), wystarczy powiedzieć, że jego przywódca, Mouloud Aounit , publicznie poparł członka Bractwa Muzułmańskiego, Tariqa Ramadana w walce z „islamofobią”.

We wrześniu 2009 roku Sihem Habchi, przewodnicząca stowarzyszenia feministek Ni Putes, Ni Soumises (Ani dziwki, ani poddane), pisała na łamach France Soir: “Kiedy widzę MRAP, LDH i Ligue de l’Enseignement akceptujących obrzezanie dziewczynek jako kulturową praktykę, zdaję sobie sprawę z tego, że ci ludzie nie zamierzają pomóc mi w odzyskaniu wolności”.

W sądzie, broniąc Bensoussana, Alain Finkielkraut, badacz i filozof, wyjaśniał: “Fałszywi antyrasiści zmuszają was do penalizowania zatroskania zamiast walki z tym, co powoduje to zatroskanie.” Finkelkraut powinien był dodać, że jest to polityczna i cywilizacyjna katastrofa.

Później w audycji radiowej Finkelkraut mówił: “Antyrasistowska czujność stała się kagańcem . (…) Od dłuższego czasu rasizm we Francji ma wyłącznie białą twarz, a ofiarami są Arabowie, czarni i Romowie.” Innymi słowy, w dzisiejszej Francji nie ma możliwości powiedzenia, że antysemityzm koncentruje się głównie (ale nie wyłącznie) w społeczności muzułmańskiej. LICRA dołączyła obecnie do negujących to grup antyrasistowskich. Finkielkraut, jeden z czołowych działaczy LICRA, przesłał kierownictwu swoją rezygnację.

Yves Mamou

Francuski dziennikarz przez ponad 20 lat związany z redakcją „Le Monde”.

Following Obama Era Will Be Top Priority at Trump-Netanyahu White House Meeting

Barney Breen-Portnoy

Malcolm Hoenlein, the executive vice chairman and CEO of the Conference of Presidents of Major American Jewish Organizations. Photo: YouTube screenshot.

A top priority for US President Donald Trump and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu at their White House meeting on Wednesday will be to show publicly that there has been a “reset” in the relationship between their two countries following the tensions that characterized the Obama era, a prominent American Jewish leader told The Algemeiner.

Speaking from Israel — during a trip whose itinerary also includes stops in Cyprus, Egypt and Morocco — Conference of Presidents of Major American Jewish Organizations Executive Vice Chairman Malcolm Hoenlein said, “The anticipation here about the prime minister’s visit [to Washington] is very great and we will see what actually happens when he gets there. I think that personal chemistry will be important, as will a mutual understanding about vital issues and intentions.”

“There is a recognition that there are a lot of key issues now in play that have to be addressed,” he stated. “Iran is a key issue, and I’m sure they’ll talk about the threats Iran poses and what can be done. The same is true about some of the other likely issues in regard to the region, like Syria, Russia’s role, international terrorism, etc. There is really a lot for them to talk about.”

“I hope, first of all, that they’ll work out an understanding as to how they will communicate and how to avoid surprises or misunderstandings that damage the relationship,” Hoenlein continued. “They’ll talk about what they see as common threats, in terms of radical Islam and Iran, and also about stabilizing Jordan and Egypt. I think there are so many issues on which the US and Israel have common vital interests. So it’s how you build on those and strengthen the special relationship. Any specific requests, I think, are secondary to establishing chemistry in the personal relationship, and, of course, mutual understanding on the substantive issues.”

Israelis, Hoenlein noted, have “many questions” about Trump “for most of which I don’t have good answers yet.”

“We’re telling them that they have to be patient and see what Trump’s policies and priorities are going to be,” he said. “The administration has only been in office a few weeks and many key posts have not been filled or are awaiting confirmation. We have to wait until they have a chance to really develop their policies and deal with the specifics.”

Regarding the potential move of the US Embassy in Israel from Tel Aviv to Jerusalem — a Trump campaign promise that seems to have been put on hold, at least temporarily — Hoenlein said, “I think the Jewish community as a whole would like to see Jerusalem recognized as the capital of Israel. That has been our position for decades. The question is how you go about it. Hopefully they will do it in a way that won’t arouse violence, because it doesn’t really change anything on the ground; it’s just righting a historic wrong.”

“I think [the Trump administration] may have to put a marker down for the Palestinians that they expect them not to engage in incitement and at the same time make clear that the status of the religious sites and other places are not going to change, because, in fact, they won’t,” he went on to say. “We know from the past how the immediate Palestinian response to every crisis is to claim, ‘Al-Aqsa is under siege’ to arouse public sentiment and violence.”

Looking ahead to the future of the Israeli-Palestinian peace process in the coming years, Hoenlein said, “The president has said he is committed to getting a deal. We’ll see what that means. Every president has wanted to do it, but he seems to be serious.”

The language of the recent White House statement on Israeli settlements, Hoenlein pointed out, was “reminiscent of the 2004 Bush-Sharon letter that was ignored and even negated [by the Obama administration] — which was not good, because if presidential commitments don’t mean anything, then everyone will disregard any commitment that is made.”

In Hoenlein’s view, the new sanctions targeting Iran that were recently announced by the US Treasury Department were “very important as a message” to the Tehran regime.

“I think the Iranians are beginning to react to the stronger messages they’ve been getting,” he stated. “It will also embolden our allies to know that the US will stand against Iran. For too long, Iran was able to act with impunity. They look for weakness and when they find it they exploit it. If we stand up to their threats, aggression and violations, they will back down, as they did when they removed a ballistic missile that was about to be launched [earlier this month].”

When it comes to broader American policy in the Middle East, “I think what’s important is Trump is showing that America is again engaging in the region,” Hoenlein said.

Back at home in the US, there are “obviously big differences within the Jewish community about some of the domestic issues that have been raised so far [since Trump’s inauguration],” Hoenlein acknowledged. “We have to make sure that whatever differences we have, we stay united and focused on the key issues and threats that we face.”

“Israel still enjoys strong bipartisan support, and we have to make sure that remains the case,” he continued. “We cannot take any sector of the American public and its elected leaders for granted. We need to work at it consistently and intelligently while remaining true to our commitments.”

Rozwiązanie w postaci dwóch państw?

Malgorzata Koraszewska

ŻYDOWSKA ETNOGRAFIA I FOLKLOR PO POLSKU

Stowarzyszenie imienia Szymona An-skiego wydało pierwszą część przetłumaczonej z języka jidysz książki Abrahama Rechtmana Żydowska etnografia i folklor.

Przełom XIX i XX w. stanowił nadal złoty wiek dla ludoznawców, folklorystów i etnografów, z zapałem odkrywających i opisujących bogactwo kultury niższych warstw ówczesnych społeczeństw. W 1907 r. dołączył do nich Szymon An-ski, zaintrygowany elementami folkloru, zawartymi w Talmudzie i midraszach. Od 1908 r. zabiegał on w petersburskim Żydowskim Towarzystwie Historyczno-Etnograficznym (JeIEO) o organizację ekspedycji etnograficznych na obszary tzw. strefy osiedlenia. Przedsięwzięcie doszło do skutku w latach 1912–1914 na terenach Wołynia i Podola, wybranych jako miejsca potencjalnie najdawniejszego osadnictwa Żydów. An-ski i jego towarzysze: fotograf Sołomon Judowin, muzykolog Julij Engiel oraz folklorysta Abraham Rechtman zanotowali ponad 1,8 tys. baśni, 1,5 tys. piosenek, 1 tys. melodii. Zebrali zarazem 500 manuskryptów i 700 obiektów sakralnych. Wykonali 2 tys. zdjęć oraz 500 wałków woskowych nagrań muzycznych. Te niezwykłe zbiory spoczęły w nowo utworzonym Muzeum JeIEO, którego kolekcja uległa rozproszeniu już kilka lat później, w dobie sowieckiej.

Żydowska etnografia i folklor, której pierwotny tytuł brzmiał Jidisze etnografje un folklor to zapiski uczestnika ekspedycji etnograficznej An-skiego Abrahama Rechtmana, wydane w Buenos Aires w 1958 roku. W swojej książce autor nie tylko relacjonuje przebieg badań, ale przede wszystkim stara się uratować przed zapomnieniem świat żydowskiej wyobraźni ludowej, która tak zachwyciła intelektualistów i artystów na początku XX wieku. Najcenniejszą część publikacji stanowi zarejestrowany przez etnografów zbiór opowieści ludowych przekazywanych z pokolenia na pokolenie przez ludność żydowską Wołynia i Podola. Autor zabiera nas w podróż po miasteczkach regionu mając za przewodników lokalnych opowiadaczy – senny krajobraz co chwilę przemienia się dzięki pełnemu niesamowitości i piękna folklorowi żydowskiemu, nie pozwalającemu na ostateczne rozróżnienie zdarzeń historycznych i mistycznych.

Pomocna w zlokalizowaniu wybranych opowieści będzie specjalnie przygotowana mapa, na którą naniesiono 20 z ponad 70 miejscowości odwiedzonych w latach 1912–1914 przez ekspedycję An-skiego. Każdy z punktów zawiera fragment relacji zebranej przez członków ekspedycji wśród mieszkańców Wołynia. Znajdują się tam opowieści o synagogach, wybranych nagrobkach oraz wydarzeniach historycznych, a także fragmenty pinkasów.

Projekt został dofinansowany z grantu Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny w Polsce.

Zapraszamy do lektury! Pliki w formatach pdf, mobi i epub dostępne są tutaj.