Artykuł rozpoczyna się absurdalną charakterystyką protestów, które wybuchły w USA, opisując je jako „antywojenne protesty młodych ludzi w całych Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza na elitarnych uniwersytetach”.

Poświęciliśmy dużo miejsca na naszej stronie i na X dokumentowaniu protestów zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i USA oraz opisaniu fanatycznych wybuchów nienawiści wobec Izraela i Żydów, które często obejmowały wyraźne wsparcie dla terroryzmu, a które rozpoczęły się natychmiast po najgorszym antysemickim ataku od czasu Holokaustu, jako „protesty antywojenne”, ponieważ przypomina to propagandę na poziomie sowieckim.

„Guardian” następnie „ujawnia”, że izraelski minister Chikli wznowił współpracę z organizacją o nazwie Voices of Israel, która, jak widać na jej stronie internetowej, w przejrzysty sposób informuje o swoim partnerstwie z izraelskim ministerstwem. Czytelnikom powiedziano, że organizacja Voices of Israel „wcześniej  współpracowała z grupami kierującymi kampanią mającą na celu uchwalenie… anty-BDS ”praw stanowych, które karzą Amerykanów za angażowanie się w bojkoty lub inne pokojowe protesty wobec Izraela. To jest kłamstwo. Ustawy anty-BDS, które zostały przyjęte w 38 stanach USA, nie ograniczają wolności wypowiedzi jednostek na temat Izraela, ponieważ byłoby to sprzeczne z solidnymi gwarancjami wolności słowa zawartymi w Konstytucji Stanów Zjednoczonych.

Te ustawy stanowe, z których prawie wszystkie przetrwały wyzwania prawne, w niewielkim stopniu zabraniają podejmowania decyzji gospodarczych dyskryminujących Izrael lub Izraelczyków. Dla porównania, wiele stanów zakazuje zawierania umów z firmami, które dopuszczają się innych form dyskryminacji. Jak napisał federalny sąd apelacyjny w decyzji z 2022 r. podtrzymującej prawo stanu Arkansas wymagające od wykonawców stanowych zobowiązania się do niebojkotowania Izraela, który stwierdził, że ograniczenie to nie stanowi niekonstytucyjnego naruszenia wolności słowa: „Ponieważ [takie] decyzje handlowe są niewidoczne dla obserwatorów, nie mają zatem charakteru wyrazistego i nie implikują zastosowania Pierwszej Poprawki”.

Jednym z innych ujawniających aspektów „wniosków” „Guardiana” jest to, że – jak sami autorzy artykułu przyznają – kwota wydana przez izraelskie ministerstwo na walkę z antysemityzmem i dezinformacją za granicą, którą autorzy określają jako „kształtującą opinię”, wynosi „32 miliony szekli, czyli około 8,6 mln dolarów” – kwota tak mała, że mogłaby stanowić błąd wynikający z zaokrągleń w ogólnym budżecie kraju.

Umieśćmy to w jeszcze bardziej odpowiednim kontekście. Według Open Secrets rząd Izraela w 2023 r. wydał łącznie 155 210 dolarów na lobbowanie w USA, podczas gdy izraelskie podmioty pozarządowe wydały 116 061 dolarów. Dla kontrastu rząd Kataru wydał w 2023 r. 8 488 502 dolarów, podczas gdy podmioty pozarządowe w tym kraju wydały w tym roku kolejne 12 841 541 dolarów. Według Washington Free Beacon Doha, która zapewnia schronienie i gotówkę czołowym przywódcom Hamasu, od 2007 roku wydała na lobbing w USA prawie 6 miliardów dolarów, przy czym pieniądze te obejmowały przekazywanie środków pieniężnych do najlepszych uniwersytetów w Stanach Zjednoczonych i w ten sposób wywieranie na nie wpływu. 

(W rzeczywistości Katar nie znajduje się nawet na liście 10 największych zagranicznych krajów lobbujących w USA. Arabia Saudyjska, która jest druga na liście w 2023 r., wydała 92 266 015 dolarów i 792 665 dolarów w wydatkach pozarządowych).

Stwierdzenie, że wydatki Jerozolimy bezpośrednio na lobbowanie wobec rządu USA stanowią kroplę w morzu całkowitej kwoty wydanej na lobbing zagraniczny, jest głębokim niedopowiedzeniem. Jednak „Guardiana” nie obchodzą fakty dotyczące ogromnego finansowo lobbingu Arabii Saudyjskiej i Kataru w USA, ponieważ jak sami napisali:

„Istnieje obsesja na punkcie kontrolowania amerykańskiego dyskursu na temat stosunków USA-Izrael, nawet dyskursu na kampusie uniwersyteckim, począwszy od Izraela, aż do premiera Netanjahu” – powiedział Eli Clifton, starszy doradca w Quincy Institute for Responsible Statecraft. „Trudno znaleźć paralelę pod względem wpływu obcego kraju na amerykańską debatę polityczną”.

Quincy Institute, pro-izolacjonistyczny think tank, który był krytykowany za sympatyzowanie z autorytarnymi reżimami, a jednocześnie oczernianie dysydentów i prawdziwych obrońców praw człowieka, sprzeciwia się bliskim stosunkom USA-Izrael. Co znamienne, John Mearsheimer i Stephen Walt – którzy współtworzyli powszechnie potępioną antysemicką książkę The Israel Lobby and US Foreign Policy – są naukowcami stowarzyszonymi z tym Instytutem.

Jest oczywiste, że ani Quincy, ani „Guardian” nie są zaniepokojeni wysiłkami Kataru na rzecz „kształtowania debaty” w USA.

W rzeczywistości jedyne odniesienie do tego kraju w tym artykule polega na szyderczym odnotowaniu skarg Natana Szaranskiego na wpływy bogatego w ropę, autorytarnego reżimu. Zamiast tego autorzy są znacznie bardziej zaniepokojeni działalnością Institute for the Study of Global Antisemitism and Policy (ISGAP) (ISGAP), którego badania cytowano w grudniu podczas przesłuchań w Kongresie w sprawie antysemityzmu na kampusach uniwersyteckich. Wielu pamięta niesłychanie popularne klipy z tego przesłuchania, na których kilka rektorek uniwersytetów odmawiało powiedzenia, czy nawoływanie do ludobójstwa na Żydach naruszyłoby zasady panujące na kampusie.

Autorzy artykułu z „Guardiana” nie kwestionują badań ISGAP, a raczej chcą, aby czytelników zaniepokoił fakt, że w 2018 roku ISGAP rzekomo otrzymał „większość swoich funduszy” od izraelskiego Ministerstwa Spraw Strategicznych. Jeszcze bardziej niepokojący dla „Guardiana” jest fakt, że ISGAP jest jedną z grup naciskających na szersze przyjęcie popularnej na arenie międzynarodowej roboczej definicji antysemityzmu IHRA.

Powtarzając tak zwaną formułę Livingstone’a , artykuł promuje pogląd, że IHRA stanowi złowrogą próbę użycia „antysemityzmu jako pałki do ukarania krytyków polityki izraelskiej”.

Być może najbardziej komiczny jest ten fragment artykułu – ewidentnie ich wersja dymiącego pistoletu wskazującego na wpływ Izraela na politykę USA:

„Kolejna powiązana ustawa na Florydzie, HB 187, przeszła przez obie izby legislatury stanowej i oczekuje na podpis gubernatora Rona DeSantisa. Z e-maili otrzymanych w ramach żądania ujawnienia akt wynika, że Kennedy Starnes, urzędnik izraelskiego ministerstwa spraw zagranicznych, korespondował z senator stanu Lori Berman w sprawie ustawodawstwa”.

Ustawa, o której mowa, została jednomyślnie przyjęta przez Senat stanu i jedynie potwierdza roboczą definicję antysemityzmu IHRA, którą w jakiejś formie przyjęły już 34 inne stany. Jakie znaczenie dziennikarze „Guardiana” przywiązują do faktu, że jeden izraelski urzędnik korespondował z senator stanu w sprawie projektu ustawy?

Jednak autorzy artykułu nie tylko nie wyrażają obaw o tsunami antysemityzmu w USA i innych krajach zachodnich od 7 października, ale także atakują główne grupy żydowskie, które pracowały na rzecz wsparcia żydowskich studentów uniwersyteckich. Piszą, że Hillel International, który promuje żydowskie życie na kampusach uniwersyteckich, „zgłosił wsparcie finansowe i strategiczne od Mosaic United, korporacji pożytku publicznego wspieranej przez ministerstwo Chikliego”. Długotrwałe partnerstwo, ostrzega „Guardian”, „jest obecnie wykorzystywane do kształtowania debaty politycznej o wojnie Izraela”.

W artykule znajduje się także cytat wypowiedzi Lary Friedman, przewodniczącej radykalnej organizacji antysyjonistycznej „Fundacja na rzecz Pokoju na Bliskim Wschodzie”, która skarży się, że „istnieje wbudowane założenie, że nie ma nic dziwnego w postrzeganiu Stanów Zjednoczonych jako swego rodzaju otwartego pola dla Izraela, w którym można działać, że nie ma żadnych ograniczeń.” Aby dać wyobrażenie o ideologicznych przekonaniach Friedman, 13 października, niecały tydzień po masakrze w Hamasie 7 października i dwa tygodnie przed rozpoczęciem przez IDF wojny lądowej w Gazie, Friedman napisała na Twitterze: „Obserwujemy, jak Izrael dopuszcza się w czasie rzeczywistym ludobójstwa/czystek etnicznych na dużą skalę, a rząd USA i większość zorganizowanej społeczności żydowskiej usprawiedliwia to, broni, wspiera materialnie, celebruje i dosłownie kibicuje ”.

Tego samego dnia zamieściła na Twitterze następujący nienawistny post: „W ciągu kilku pokoleń mój naród przeszedł od przetrwania ludobójstwa do rozkoszowania się robieniem tego samego Palestyńczykom – w zemście za ohydne czyny Hamasu w tym tygodniu, ale przede wszystkim jako zemsta na Palestyńczykach, którzy odważają się istnieć i nie pozwalają nam zapomnieć, co Izrael robił im przez 75 lat”.

Fakt, że dziennikarze „Guardiana” uznali za stosowne bezkrytycznie cytować słowa tej aktywistkę, która rozpowszechnia rasistowską retorykę na temat Żydów, pomaga wyjaśnić zarówno antysemicki ton w artykule o domniemanym wpływie Izraela na politykę USA, jak i rzekomą „zmowę” amerykańskich grup żydowskich w sprawie tego zagranicznego „wtrącania się”. Wymowny jest również fakt, że w artykule liczącym ponad 2600 słów i skupiającym się głównie na izraelskich i żydowskich wysiłkach na rzecz walki z antysemityzmem nie było żadnej wzmianki ani nawet aluzji do faktu, że w 2023 r. odnotowano największą, rekordową liczbę przypadków nienawiści wobec Żydów.

„Guardian” nie zadowala się jedynie zamazywaniem wzrostu antysemityzmu po masakrze dokonanej przez Hamas 7 października, ale po raz kolejny pokazał, że jest więcej niż skłonny do przywoływania bardzo toksycznych oszczerstw na temat „żydowskiej siły”, które podsycają antyżydowską bigoterię w społeczeństwie Wielkiej Brytanii.

STRESZCZENIE

W ostatnich latach w Izraelu coraz większe znaczenie zyskuje ruch na rzecz praw i dobrostanu zwierząt (ruch na rzecz praw zwierząt), równolegle z praktyką etycznego weganizmu. Wraz z tym trendem w kilku badaniach rozważa się i analizuje kolonialne aspekty izraelskiego ruchu na rzecz praw zwierząt i jego znaczenie dla kwestii palestyńskiej z perspektywy Krytycznych Studiów nad Zwierzętami. Krytycznie analizując wcześniejsze badania na temat weganizmu i kolonializmu, poprzez analizę dyskursów politycznych czołowych aktywistów i osób publicznych w ramach nowo popularnego izraelskiego nurtu wegańskiego, a także wywiady z próbą izraelskich wegan, ten artykuł pokaże, w jaki sposób weganizm w Izraelu jest powiązany z narracją o izraelskiej wyższości narodowej. Takie dyskursy można śmiało nazwać „wegańskim nacjonalizmem”. Wegański nacjonalizm to ramy dyskursywne i regulacyjne, w których weganizm jest uważany za dowód moralnej wyższości narodu w kontekście kolonializmu osadniczego, pośrednio podkreślając barbarzyństwo i zacofanie „terrorystów”. Jednocześnie, jak wskazuje artykuł napisany przez Izraelskie Siły Obronne, w tym kontekście weganie prezentują mile widziany, pociągający wizerunek, który rezonuje, mimo że różni się od wizerunku silniejszego, solidniejszego i potężniejszego karnisty [wyznawca ideologii pozwalającej na jedzenie i wykorzystywanie zwierząt – przeciwieństwo weganina. przyp. tłum.] tradycyjnie faworyzowanego przez syjonistów.

Jak widzieliśmy w przypadku „pinkwashingu”, zasada oskarżenia polega na tym, że kiedy Izraelczycy robią coś, co jest zgodne z ulubionymi sprawami ruchu postępowego, należy to interpretować jako dowód na to, że Izraelczycy próbują ukryć swój z natury zły charakter. 

Nie mam dostępu do artykułu, ale widzę przypisy. Żaden przypis, jaki widziałem, nie potwierdza jego tezy.  

Na przykład widzę dwa odniesienia do strony internetowej IDF, gdzie rzekomo jesteśmy narażeni na narrację o żydowskiej supremacji moralnej, która poniża Palestyńczyków jako niemoralnych zjadaczy mięsa.

Jednym z nich był artykuł z 2017 roku w czasopiśmie IDF, który opisuje, w jaki sposób armia uwzględnia wegan, zarówno jeśli chodzi o wybór jedzenia, jak i odzieży, a drugim był bardziej obszerny artykuł o trudnościach bycia weganinem w IDF oraz o tym, jak armia pracuje nad tym, aby każdy czuł się dobrze. Omówiono nawet dylemat żołnierza, który zabija ludzi będąc weganinem:

Od czasu do czasu wegańscy wojownicy spotykają ludzi, którzy twierdzą, że sama ich rola jako wojownika jest niezgodna z ich aspiracjami do moralności, która wyraża się w wegańskim stylu życia. Major Friedman bardzo dobrze wie, jak sobie poradzić z tymi twierdzeniami. „Po prostu uważam, że to nieprawda. Zaciągnąłem się do wojska, żeby walczyć w obronie naszego kraju. W armii są bardzo jasne rozkazy, a nasza armia jest armią moralną. Jeśli w armii jest żołnierz, który robi coś, co jest zabronione, to zostaje ukarany – odpowiada. – Nie widzę związku między oszczędzaniem zwierząt a oszczędzaniem ludzi, którzy chcą zaszkodzić krajowi. Nasza armia nie jest armią przeznaczoną do zabijania, jest armią mającą na celu ochronę”.

Nie mogę znaleźć niczego w IDF, co choćby sugerowałoby, że uważa się ona za moralnie lepszą od jedzących mięso Palestyńczyków. Byłoby to absurdalne, skoro większość żołnierzy nadal je mięso. Ale jest uzasadniona duma, że oferuje żołnierzom wegańskim wybór jedzenia i odzieży.

Najbliższym przykładem wykorzystania przez IDF praw zwierząt do celów moralnych, jaki mogłem znaleźć, był ten tweet (który po prostu wskazuje, że Hamas krzywdzi zwierzęta): 

Mówiąc o PETA, na ich blogu opublikowano pochlebny artykuł na temat praw zwierząt w Izraelu (niecytowany w tym artykule: „Jeśli chodzi o uznawanie naturalnych praw zwierząt, Izrael wyprzedza wiele innych krajów. Izrael od dawna zakazuje sprzedaży produktów do pielęgnacji osobistej i gospodarstwa domowego, które są testowane na zwierzętach. Był to pierwszy kraj, który wprowadził zakaz używania wozów i powozów zaprzężonych w konie i osły do celów zawodowych”.

Inny artykuł, do którego autor omawianej pracy daje odnośnik, a który obala jego próby demonizowania Izraela, pochodzi z Vegan Review:

Okrzyknięta „najbardziej wściekłą weganką Izraela”, Tal Gilboa jest aktywistką, który robi różnicę.

W 2019 r., po dziesięciu latach działalności na rzecz praw zwierząt, została mianowana przez premiera Izraela jego doradczynią ds. dobrostanu zwierząt. Niektórzy postrzegali to jako manewr polityczny na rzecz Benjamina Netanjahu, ale dla Gilboa był to po prostu „historyczny dzień dla zwierząt”.

„W walce o zwierzęta nie ma lewicy ani prawicy – wyjaśniła. – Jeśli poprawia to dobrostan zwierząt i łagodzi ich cierpienie, jest to słuszna decyzja”.

Głos Gilboa nieco łagodnieje, gdy mówi o klanie Netanjahu. „To, co administracja Netanjahu zrobiła dla zwierząt, jest wzorowe – mówi. – To powinno mieć miejsce na całym świecie – działać w ramach panującego rządu, zamiast czekać, aż uformują się małe nisze zajmujące się prawami zwierząt; te nisze nie dają rezultatów”.

W ciągu czterech miesięcy na swoim nowym stanowisku Gilboa osiągnęła więcej, niż kiedykolwiek marzyła. Do jej zwycięstw dla zwierząt należy zakaz handlu futrami i polowania na niektóre gatunki ptaków. Pomogła także w opracowaniu ustawy Kaya (nazwanej na cześć psa Netanjahu), zgodnie z którą zaszczepione psy podejrzane o ugryzienie kogoś mogą zostać poddane kwarantannie w domu, zamiast być odbierane siłą właścicielom.

Żadne z tych źródeł nawet w najmniejszym stopniu nie pasuje do tego dziwacznego streszczenia. Aby obwiniać całe izraelskie społeczeństwo, autor musi uciekać się do cytowania zastępcy burmistrza Jerozolimy, który nazwał terrorystów „zwierzętami”, rzucając tym słowem jak obelgą.

Także jeśli przeszukasz ogólnie hasło dotyczące weganizmu w Izraelu, znajdziesz wiele artykułów, ale żaden z tych, które znalazłem, nie wspomina w jakikolwiek sposób o Palestyńczykach.

Chociaż nie ma dowodów na to, że Izraelczycy wykorzystują weganizm, aby ustawiać się jako osoby moralnie czyste w przeciwieństwie do Palestyńczyków, ogólnie rzecz biorąc, weganie są dobrze znani z tego, że są nieznośnie zadowoleni z własnej wyższości moralnej nad wszystkimi innymi.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że autor tego artykułu przenosi swój własny pogląd, że jest moralnie lepszy od osób jedzących mięso, Izraelczyków i Palestyńczyków. To nonsens, ale tylko to wyjaśnia tę pracę, której własne przypisy nie potwierdzają tezy badacza.

Publikacja w „Settler Colonial Studies” sprawia, że cała dziedzina badań nad kolonializmem osadników wygląda jak kiepski dowcip.