Archive | November 2026

Pro-Palestinian Protesters in UK Target Performance by Arab-Jewish Ensemble at British Library


Pro-Palestinian Protesters in UK Target Performance by Arab-Jewish Ensemble at British Library

Shiryn Ghermezian


A banner calls for a boycott of the Israel Philharmonic Orchestra at a pro-Palestinian rally in 2025 against the performance of the orchestra with its music director Lahav Shani. Photo: Malin Wunderlich/dpa via Reuters Connect

Pro-Palestinian activists demonstrated outside the British Library in London on Tuesday night in protest of a performance inside the institution by an Arab-Jewish musical ensemble that advocates for building bridges between different communities and cultures.

The protest targeted a concert by Shesh Besh, which was established in 2000 as part of the Israel Philharmonic Orchestra’s (IPO) educational initiative. The ensemble features three musicians from the Israel Philharmonic and three Arab musicians who together play classical Western and Middle Eastern music. They promote “the belief that music is a universal language that connects hearts and has the power to build genuine bridges between peoples,” according to the ensemble’s website. Tuesday’s concert at the British Library on Euston Road was organized by the Israel Philharmonic Orchestra Foundation UK and was the first time that Shesh Besh had performed in the United Kingdom since 2009. The concert was advertised as an evening for “extraordinary music and shared humanity.”

The Palestine Solidarity Campaign (PSC) organized Tuesday night’s protest and called for a boycott of the IPO, because of its alleged complicity in Israel’s military actions in the Gaza Strip during the Israel-Hamas war and failure to speak out in support of Palestinian rights. The group accused the IPO of organizing the concert as “part of a propaganda campaign that uses music to distract from the horrific realities of Israel’s ongoing genocide against Palestinians and brutal apartheid regime across their historic homeland.” The PSC also claimed it did not object any of the individual musicians in the ensemble, but rather the IPO as a whole.

“Our issue is not with any individual members of the ensemble, but rather the Israeli Philharmonic Orchestra itself, which boasts a close relationship with the Israeli military and has not taken any position in support of Palestinian rights, even during this period of genocide,” the PSC said in a statement. The group also criticized the British Library for hosting the performance, claiming that such institutions should support Palestinian efforts to boycott Israeli cultural institutions.

Tuesday’s protest was organized under the slogan “No Genocide Orchestra.” The protesters outside the British Library held Palestinian flags, and anti-Israel signs that read “Stop Israel’s ethnic cleansing of Palestine” and “Stop Israel erasing Palestine.” They also chanted “Free, free Palestine” and “From the sea to the river, Palestine will live forever.”

The Jewish-led grassroots movement Stop The Hate UK organized a counterprotest outside the British Library. Around 50 pro-Israel supporters attended, waved Israeli flags, blasted Israeli music and held signs that read “Stop the Gaza geno-lie.” Unfortunately, Metropolitan Police forced the counter-protesters to stay on a side street where the PSC protesters could not hear or see them, while the anti-Israel protesters were allowed to remain on Euston Road across from the British Library, Stop The Hate UK Co-Founder Itai Galmudy told The Algemeiner on Wednesday. “They made sure to tuck away the Jews and hide them 40 meters away,” he said in a video showing the “Jew pen” where Israel supporters were forced to stand.

“It is just unlawful, and it’s not the first time that Met police has done this,” he told The Algemeiner. “It seems like police willing to do anything they can to supposedly keep the peace but they forget the Jewish people still have rights in the UK.”

Commenting on the PSC protest, the UK volunteer-led charity Campaign Against Antisemitism (CAA) said: “Apparently even coexistence through music counts as propaganda now.”

“Anti-Israel obsessives have chosen to demonstrate against an event bringing Arabs and Jews together,” CAA added. “The only thing it is likely to achieve is intimidating concert-goers who simply want a good night out. If even a celebration of Arab-Jewish unity is a target, this was never about changing policy – it’s about erasing any connection to the world’s only Jewish state. Once again, the anti-Israel mob reveal their true colors for the country to see.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pięćdziesiąt wyroków skazujących, tysiąc czterysta skrzywdzonych dzieci

Wielka Brytania wreszcie mierzy się ze skandalem tuszowania przestępstw gangów wykorzystujących seksualnie nieletnich. Ale czy odważy się rozliczyć samych sprawców — i kulturę, która umożliwiła im ich przestępstwa?


Pięćdziesiąt wyroków skazujących, tysiąc czterysta skrzywdzonych dzieci

Ayaan Hirsi Ali


22 października brytyjska komisja śledcza badająca działalność gangów zajmujących się uwodzeniem i wykorzystywaniem seksualnym nieletnich opublikowała listę osób i instytucji, które zamierza przesłuchać. Pierwsze przesłuchania rozpoczną się w grudniu. Cieszę się, że do nich dojdzie. Jednak pytanie, na które komisja chce znaleźć odpowiedź – dlaczego przez tak długi czas ignorowano ostrzeżenia napływające z Rotherham i innych angielskich miast – w rzeczywistości już doczekało się odpowiedzi. Prawdziwe pytanie brzmi: co ludzie sprawujący władzę są gotowi z tym zrobić?

O czym myślę

W raporcie dotyczącym skandalu w Rotherham z 2014 roku Alexis Jay oszacowała, że w latach 1997–2013 w mieście tym wykorzystywano seksualnie co najmniej 1400 dzieci. Ofiary opisywały większość swoich oprawców jako „Azjatów”, przede wszystkim osoby pochodzenia pakistańskiego. Jak ustaliła Jay, wielu pracowników lokalnych władz obawiało się wskazywać pochodzenie etniczne sprawców. Inni otrzymywali od przełożonych wyraźne polecenia, by nie odnotowywać ani nie wspominać o rasie czy pochodzeniu etnicznym.

Jedenaście lat później baronessa Casey stwierdziła, że pochodzenie etniczne podejrzanych nadal nie było odnotowywane w dwóch trzecich przypadków. Władze zniechęcały policję do nagłaśniania wyroków skazujących, aby nie zaogniać napięć na tle rasowym, a instytucje całkowicie uciszały dyskusję w obawie przed oskarżeniami o rasizm. Komisja śledcza szczegółowo udokumentuje wszystkie te fakty. Ale my już o nich wiemy.

Tchórzostwo urzędników zajmujących się tymi sprawami jest godne potępienia i zasługuje na ujawnienie. Ci, którzy rok po roku tuszowali przypadki wykorzystywania młodych dziewcząt lub świadomie przymykali na nie oczy, muszą odpowiedzieć za swoje celowe i rażące zaniedbanie obowiązków.

Ważne jednak, abyśmy nie zaczęli przedstawiać skandalu związanego z gangami wykorzystującymi seksualnie nieletnich jako przede wszystkim skandalu dotyczącego tuszowania przestępstw. Tuszowanie było czymś odrażającym, ale to, co ukrywano, było znacznie gorsze.

Głównymi czarnymi charakterami tej historii pozostają przede wszystkim mężczyźni, którzy organizowali gwałty na młodych dziewczętach i ich wykorzystywanie oraz sami dopuszczali się tych przestępstw.

Zdecydowanie zbyt często relacjonowanie spraw drażliwych na tle rasowym ulega wypaczeniu: biali zachodni urzędnicy, którzy chronili sprawców niebędących białymi, skupiają na sobie całe potępienie, na jakie zasługują sami przestępcy.

Urzędnicy również ponoszą winę, ale potępienie ich zaniedbań jest łatwiejsze niż zmierzenie się z problemami kulturowymi, które w pierwszej kolejności doprowadziły do powstania gangów zajmujących się handlem ludźmi i ich wykorzystywaniem.

Skupianie uwagi na tuszowaniu przestępstw pozwala obecnie rządzącym unikać tych niewygodnych pytań. Nie możemy dopuścić, by stało się tak również w tym przypadku.

Prawdziwie niewybaczalną zbrodnią nie jest to, że tchórzliwi urzędnicy tuszowali przypadki wykorzystywania seksualnego. Jest nią to, że do tego wykorzystywania w ogóle doszło.

W samym Rotherham skazano pięćdziesięciu mężczyzn – podczas gdy w tym samym mieście wykorzystywano seksualnie 1400 dzieci.

Ilu winnych nadal pozostaje na wolności?


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


China envoy tells JNS: Israel an ‘important partner’ despite tensions over Iran, infrastructure concerns


China envoy tells JNS: Israel an ‘important partner’ despite tensions over Iran, infrastructure concerns

Atara Ruderman


Xiao Junzheng defended Beijing’s ties to Tehran, but said ‘Israel is a friend of China.’

Chinese Ambassador to Israel Xiao Junzheng at a KKL-JNF tree planting ceremony at the Israel-China Friendship Forest in the northern Negev, on Nov. 4, 2026. Credit: Yoav Lin/KKL-JNF Photo Archive.

Chinese Ambassador to Israel Xiao Junzheng told JNS in an exclusive interview last week that Beijing views Israel as a “friend,” and stressed the importance of strengthening bilateral ties.

“Israel is a friend of China and an important partner,” he said, while defending China’s ties to Iran and rejecting security concerns over Chinese infrastructure and other activities in the Middle East.

The interview took place on Thursday, on the sidelines of the 10th Annual Conference on Israel’s China and Indo-Pacific Policy, hosted by SIGNAL Group and held at the Tel Aviv Stock Exchange. The conference offered panel discussions with interregional experts, academics and diplomats, including Xiao and Japanese Ambassador to Israel Arai Yusuke. Panel discussions echoed themes of hope, criticism and questions about the future of the region.

Israeli officials have become increasingly critical of China’s diplomatic and strategic relationship with Iran in the aftermath of the Oct. 7 massacre in 2023.

According to Iranian customs data reported by The Wall Street Journal, approximately 1,300 shipments containing dual-use components were sent from China to Iran’s Defense Ministry during the first six months of 2026. Dual-use components can have civilian and military applications, including in missiles and drones.

Xiao maintained that China’s ties with Iran were conducted within the framework of international law. “We are not a party to the conflict between the U.S., Israel and Iran,” he told JNS.

Israeli officials have raised red flags about Chinese infrastructure in the country for years.

A 2022 strategic assessment by the Institute for National Security Studies cited a warning from former Israel Security Agency (Shin Bet) director Nadav Argaman, who stated, “Chinese involvement in Israel is especially dangerous for everything related to strategic infrastructure and large companies in our economy.”

China’s major undertakings in Israeli infrastructure include the Carmel Tunnels (a set of toll tunnels in Haifa), the Red Line of the Tel Aviv Light Rail, the new Ashdod port, the Bayport Terminal in Haifa (operated by the Shanghai International Port Group), and power plant and pumped-storage projects.

Asked by JNS about infrastructure-related security concerns, Xiao defended China’s involvement, saying, “Israel is not the first country in the Middle East to have infrastructure cooperation with China, and it will not be the last, either in this region or elsewhere in the world.”

He went on to explain that China has cooperated on many projects, including airports, ports, railways, subways, highways and oil refineries. No other country with infrastructure cooperation with China has expressed such security concerns, only Israel, he said.

The interest of both sides

Xiao maintained that no Israeli government agency had presented Beijing with evidence that Chinese infrastructure projects posed a threat to the Jewish state’s security.

“I must remind our Israeli friends that cooperation between us serves the interests of both sides,” he said. “It is also critical for Israel, especially during wartime.”

“When this country was under threat from missiles and drones, those infrastructure projects maintained operation and provided significant assistance to the Israeli government and people,” he added.

Xiao said this should be viewed as a contribution to the resilience of Israeli society.

During his public remarks, Xiao condemned antisemitic statements and calls for Israel’s elimination, affirming Israel’s right to existence and development. He also highlighted China’s historic ties to the Jewish people, recalling its role in accepting Jewish refugees fleeing Nazi persecution.

The Museum of Jewish Heritage—A Living Memorial to the Holocaust in Lower Manhattan estimates that nearly 18,000 Jewish refugees fleeing Nazi persecution found refuge in Shanghai during the 1930s and 1940s. Shanghai did not require entry visas until 1939.

Asked by JNS about China’s relationship with Israel following the Hamas-led Oct. 7, 2023, massacre, the ambassador said, “Both sides need to do more.”

Xiao pointed to efforts to strengthen bilateral ties, citing an Oct. 15 meeting between Israeli President Isaac Herzog and Chinese Foreign Minister Wang Yi on the sidelines of the 7th Conference on Interaction and Confidence-Building Measures in Asia (CICA) Summit in Azerbaijan.

Israel and China have a long history of cooperation. In January 1950, Israel was the first Middle Eastern country to recognize the People’s Republic of China. In 1992, Israel’s Joint Communique established diplomatic relations between the two countries; Jerusalem recognized Beijing as the only legal government representing China and Taiwan, recognizing the One-China Policy.

Over the decades, Israel-China relations have grown to include economic ties, reaching a high in the 2010s.

On economic cooperation, Xiao told JNS, “Israel excels at making breakthroughs from zero to one, while China excels at scaling those breakthroughs from one to 100. We’re confident that Israeli entrepreneurs from all sectors will find opportunities in the vast Chinese market.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Jeff Garlin Says He’s Pro-Israel, ‘Proud Jew’ in New Podcast Interview


Jeff Garlin Says He’s Pro-Israel, ‘Proud Jew’ in New Podcast Interview

Shiryn Ghermezian


Jeff Garlin arrives at the Los Angeles Premiere Of Universal Pictures’ ‘Nobody 2’ held at the TCL Chinese Theatre IMAX in Hollywood, Los Angeles, California, United States. Photo: Image Press Agency via Reuters Connect

American comedian and actor Jeff Garlin opens up in a new interview about being a proud Jew and what he loves and dislikes about the Jewish culture and religion.

The “Curb Your Enthusiasm” cast member and executive producer, 64, talks in depth about his Jewish identity in an upcoming episode of the podcast “People Jew Wanna Know,” hosted by Margarita Lyadova. A teaser clip for the upcoming episode featuring Garlin was released on Tuesday and shows the Chicago native saying, “I am pro-Israel. I am a Zionist. I am proud to be a Jew.”

During the podcast interview, Garlin says he asked God for help in finding a Jewish woman weeks before he met his partner, Sari Tracht, and addresses other topics such as antisemitism and anti-Zionist sentiments. The former star of “The Goldbergs” also explaina why he does not enjoy going to synagogue.

“I’d be a lot more religious if there wasn’t all this sitting and standing in temple. It makes me insane,” he says. “‘We just sat down! What are you doing?’ I swear that’s my inner monologue.” He previously joked with comedian Elon Gold that he would go to synagogue if they had a cot where he could lay down.

Garlin has talked about his Jewish identity very openly in the past. He discussed lighting candles for Hanukkah during an interview with Ted Danson and in April. “The Goldbergs” former cast member also appeared in a video for the End Jew Hatred initiative and talked about antisemitism “getting out of control.”

“I don’t hate them. So why are they hating me and my people?” he said at the time.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Nazistowski eksport, który przetrwał III Rzeszę

Jak nazistowski antysemityzm odrodził się na Bliskim Wschodzie – i powrócił, by prześladować Zachód.


Nazistowski eksport, który przetrwał III Rzeszę

Ayaan Hirsi Ali


Jak nazistowski antysemityzm odrodził się na Bliskim Wschodzie – i powrócił, by prześladować Zachód.


28 listopada 1941 roku Adolf Hitler przyjął Hadżdża Amina al-Husajniego, wielkiego muftiego Jerozolimy, w Kancelarii Rzeszy w Berlinie. Mufti przybył z konkretnymi żądaniami. Chciał, aby Niemcy publicznie uznały niepodległość Arabów i potwierdziły ich prawo do rozwiązania kwestii żydowskiej w Palestynie za pomocą tych samych środków, jakie państwa Osi stosowały wówczas w Europie. Hitler odmówił. Taka deklaracja postawiłaby w kłopotliwej sytuacji Francję Vichy i Włochy, nie przynosząc Niemcom wiele w zamian. Zamiast tego, jak wynika z oficjalnego niemieckiego zapisu rozmowy, Hitler prywatnie zapewnił al-Husajniego, że gdy tylko Wehrmacht przedrze się przez Kaukaz, jedynym pozostałym celem Niemiec na Bliskim Wschodzie będzie zniszczenie Żydów żyjących tam pod brytyjską ochroną. Al-Husajni podziękował mu i spędził resztę wojny w Berlinie.

Ta wymiana zdań jest znamienna, ponieważ ujawnia, co było najważniejsze – i co nadal pozostaje najważniejsze – dla arabskiego ruchu antyżydowskiego. Hitler odmówił uznania niepodległości Palestyny, ale obiecał wymordować tamtejszych Żydów, gdy tylko nadarzy się okazja. Al-Husajniemu to wystarczyło.

Przez następne cztery lata al-Husajni miał do dyspozycji obszerną willę w Berlinie, personel i budżet. Stamtąd przemawiał do świata arabskiego za pośrednictwem krótkofalowych nadajników Rzeszy w Zeesen. W tym ośrodku propagandowym niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyprodukowało tysiące godzin audycji radiowych w języku arabskim oraz miliony ulotek przeznaczonych dla odbiorców w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Mufti wzywał swoich słuchaczy do zabijania Żydów wszędzie, gdzie tylko ich spotkają. Podróżował po Bośni, werbując muzułmanów do dywizji Waffen-SS, i przedstawiał islam oraz narodowy socjalizm jako ideologie mające tych samych wrogów. W maju 1943 roku, gdy pojawiły się doniesienia, że cztery tysiące żydowskich dzieci i pięciuset dorosłych dotarło przez Bułgarię do Palestyny, mufti napisał do niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, domagając się powstrzymania dalszych wyjazdów z Bułgarii, Rumunii i Węgier. Później zasugerował wysłanie dzieci do Polski. „Polska” oznaczała tylko jedno. Jeszcze w tym samym roku Himmler napisał do al-Husajniego, zapewniając go o sympatii nazistów dla arabskiej walki przeciwko żydowskim najeźdźcom.

Jako ogólna strategia nazistowskie zabiegi o względy muzułmanów zakończyły się niepowodzeniem. Nie doszło do żadnego powstania ani w Kairze, ani w Indiach, a po stronie aliantów walczyło znacznie więcej muzułmanów niż po stronie państw Osi. Naziści zabiegali o poparcie muzułmanów z powodów strategicznych, a nie ideologicznych, i w miarę jak wojna obracała się przeciwko nim, coraz częściej uciekali się do improwizacji. Ostatecznie ich flirt ze światem muzułmańskim przyniósł im bardzo niewiele. Jednak świat muzułmański otrzymał od nazistów coś znaczącego – ideologiczny produkt eksportowy, który do dziś ma się znakomicie.

Wrogość wobec Żydów jest nieodłączną częścią islamu. Koran określa Żydów jako najbardziej wrogich spośród wszystkich ludzi wobec wierzących. Rozmaite hadisy zapowiadają dzień, w którym kamienie i drzewa będą wskazywać muzułmanom miejsca ukrywania się Żydów, aby można ich było wymordować co do jednego. Przez stulecia Żydzi w świecie muzułmańskim żyli jako dhimmi – ludność chroniona jedynie pod warunkiem akceptacji własnego upokorzenia, obciążana wysokimi podatkami i zabijana, ilekroć uznano, że ośmielili się wyjść poza wyznaczone im miejsce w hierarchii społecznej. Antysemicka pogarda przenika święte księgi islamu.

Jednak pogarda to coś zupełnie innego niż strach, a strach jest znacznie silniejszą siłą motywującą. W islamie tradycyjny obraz Żyda przedstawia człowieka słabego, tchórzliwego i podporządkowanego – postać, którą należy gardzić, ale która nie stanowi poważnego zagrożenia. Tym, czego islamowi brakowało, dopóki naziści nie pomogli tego rozpowszechnić, była narracja przedstawiająca Żydów jako jednolitą, spiskującą potęgę światową, pociągającą za sznurki w Londynie, Waszyngtonie i Moskwie; jako tajnych twórców zarówno kapitalizmu, jak i komunizmu, a zarazem jako zgubne, niemożliwe do powstrzymania zagrożenie dla ludzi prawych. W tej narracji zagłada staje się jedyną odpowiedzią na kwestię żydowską. Nadając audycje dla całego świata arabskiego, mufti wplatał nauki zawarte w Protokołach mędrców Syjonu w treść Koranu, przekonując tysiące muzułmańskich słuchaczy, że Żydzi XX wieku są tymi samymi Żydami co Żydzi z Medyny, a wojna, którą prowadził przeciwko nim Prorok, nigdy się nie skończyła. Nienawiść do Żydów zakorzeniona w islamskich pismach świętych stworzyła podatny grunt, na którym nazistowska propaganda mogła zapuścić korzenie. Antysemityzm nastawiony na eksterminację, który obserwujemy na współczesnym Bliskim Wschodzie, nie jest wyłącznie dziedzictwem islamu. Wyłonił się z połączenia tradycyjnego islamskiego antysemityzmu z nazistowską ideologią zagłady.

Jako ideologia sprawowania władzy w Europie nazizm umarł wiosną 1945 roku. Ale nie umarł wszędzie. W czerwcu 1946 roku al-Husajni przyleciał do Kairu po roku spędzonym w areszcie domowym we Francji. Jugosławia umieściła go na liście zbrodniarzy wojennych za jego działalność w Bośni i za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych wystąpiła o jego ekstradycję, ale żaden zachodni rząd nie podjął poważnych starań, by do niej doprowadzić. Król Faruk udzielił mu azylu. Hasan al-Banna, założyciel Bractwa Muzułmańskiego, które liczyło wówczas około pół miliona zwolenników, powitał al-Husajniego jako bohatera, który rzucił wyzwanie imperium i z pomocą Hitlera walczył z syjonizmem. Hitler odszedł, ale al-Husajni miał kontynuować walkę. Jeszcze przed wojną Bractwo rozpowszechniało arabskie wydania Mein Kampf i Protokołów mędrców Syjonu, natomiast Sajjid Kutb, jego czołowy teoretyk, napisał później Naszą walkę z Żydami, która przyczyniła się do utrwalenia wiary w światowy spisek jako jednego z dogmatów. Al-Husajni stał się człowiekiem Bractwa w Palestynie.

Niektórzy propagandyści samej Rzeszy podążyli za al-Husajnim do Egiptu. Johann von Leers, jeden z najpłodniejszych antyżydowskich propagandystów Goebbelsa, przybył do Kairu w 1956 roku, aby kierować antyizraelską propagandą na rzecz Nasera. Al-Husajni zorganizował jego przeprowadzkę, a w następnym roku przewodniczył ceremonii jego przejścia na islam. Von Leers był jednym z kilku tysięcy Niemców zatrudnionych przez Nasera. Pełne arabskie tłumaczenie Mein Kampf, do dziś sprzedawane w księgarniach, zostało przygotowane w 1963 roku przez byłego nazistę posługującego się nazwiskiem Louis al-Hadż.

Łańcuch ten trwał nieprzerwanie. Przez czterdzieści lat Jasir Arafat, protegowany al-Husajniego, stał na czele palestyńskiego ruchu narodowego. Hamas powstał w 1987 roku jako palestyńskie skrzydło Bractwa Muzułmańskiego. Jego Karta z 1988 roku łączy nazizm i islamizm w jednym dokumencie: artykuł 7 przytacza hadis o kamieniach i drzewach, natomiast artykuł 32 przedstawia Protokoły mędrców Syjonu jako plan realizowany przez Żydów. Karta nie jest ani tekstem nazistowskim, ani jednoznacznie islamskim. Przedstawia ideologiczną fuzję, którą przez kolejne pokolenia nieustannie wtłaczano ludziom do głów i która ostatecznie doprowadziła do przerażających wydarzeń 7 października 2023 roku.

Nic z tego nie jest tajemnicą historyczną, ale niewiele z tych faktów jest powszechnie znanych. W 1945 roku mocarstwom zachodnim bardziej zależało na arabskiej ropie i przychylności Arabów w konfrontacji z Sowietami niż na postawieniu al-Husajniego przed sądem, więc pozwoliły mu odejść. W kolejnych dziesięcioleciach zachodnia opinia polityczna zmieniła swoje podejście do islamu, czyniąc go czymś, czego nie wolno krytykować. Nasze środowiska akademickie i muzea bez wahania podejmują temat historii chrześcijańskiego antysemityzmu, który jest rzeczywisty i haniebny, ale rzadko uznają istnienie antysemityzmu islamskiego, który jest dziś znacznie bardziej rozpowszechniony i niebezpieczny. Wiem, o czym mówię. Jako dziecko w Arabii Saudyjskiej, a później w Kenii, uczono mnie nienawiści do Żydów dokładnie z tych samych powodów, które wymienia Karta Hamasu. Dopiero kiedy przybyłam na Zachód, rozpoznałam europejski znak wodny odciśnięty na tej nienawiści.

Holokaust jest nauczany w zachodnich szkołach jako europejska zbrodnia, której historia kończy się w Europie. Ale ta historia ma jeszcze epilog – taki, który nasze podręczniki historii pomijają. Nazistowski antysemityzm został pokonany w Berlinie, lecz rozkwitł w Kairze, gdzie zapuścił korzenie i rozprzestrzenił się na cały Bliski Wschód. Od tamtej pory nieustannie tam prosperuje, czerpiąc siłę z autorytetu islamskich pism świętych i religijnego fanatyzmu. Następnie został ponownie wyeksportowany na Zachód, ujawniając się w atakach na Żydów na plaży Bondi, w Amsterdamie, Boulder i Manchesterze. Program nauczania o Holokauście, który kończy się na roku 1945, opowiada tylko część historii. Każda cywilizacja, która pragnie przetrwać, musi znać samą siebie: swoją historię, idee, które wyeksportowała, i te, które zaimportowała. W tym przypadku oznacza to konieczność zmierzenia się z pytaniem, skąd pochodzi nienawiść, która dziś zabija Żydów w zachodnich miastach – i kto udzielił jej schronienia po tym, jak ostatnim razem została wypędzona.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com