Próbowała przekonać terrorystów, że nienawidzi Izraela. I tak ją torturowali.

Nov14

„Błagała ich, żeby przeczytali jej liczne wpisy i artykuły w Internecie, w których wspiera prawa Palestyńczyków i krytykuje izraelski rząd.”

Próbowała przekonać terrorystów, że nienawidzi Izraela. I tak ją torturowali.

Daniel Greenfield

Nie, to nie ma nic wspólnego z 7 października ani z izraelskimi zakładnikami. To historia Elizabeth Tsurkov, lewicowej przeciwniczki Izraela, która została porwana przez szyickich islamskich terrorystów podczas „badań”, czyli rozmów z terrorystami w Iraku.

Opisywałem już sprawę Tsurkov w zeszłym roku.

Nikczemna kariera Tsurkov w dużej mierze opierała się na szerzeniu ataków na Izrael. Po tym, jak w 2014 roku Hamas porwał i zamordował trzech izraelskich nastolatków, Tsurkov opublikowała tekst w New York Times zatytułowany „Israel Is Helping Hamas” („Izrael pomaga Hamasowi”), w którym szyderczo stwierdziła: „nie można szturchać gniazda szerszeni i twierdzić, że działa się w samoobronie, gdy te zaczynają żądlić. Tak właśnie rozpoczęła się kolejna runda walk między Izraelem a Hamasem.”

Potem narzekała, że „gdy bojownicy odpalili rakiety ze Strefy Gazy, Izrael rozpoczął operację Ochronny Brzeg, mimo że żaden Izraelczyk nie ucierpiał od tych pocisków.”

W nowszych artykułach, takich jak „Jak izraelska okupacja wróciła do domu” i „Izrael wie, że ujdzie mu na sucho atak na pogrzeb Shireen Abu Aqleh”, Tsurkov ostro krytykowała Izrael. Po fali brutalnych ataków islamskich terrorystów bezwstydnie ubolewała, że „izraelskie media głównego nurtu szybko wróciły do swego nawyku skupiania się na żydowskich ofiarach przemocy.”

Elizabeth Tsurkov przez dekadę szerzyła obrzydliwe oszczerstwa pod adresem Izraela, oskarżając państwo żydowskie o ludobójstwo i apartheid. Udzielała wywiadów najbardziej zajadłym antyizraelskim aktywistom, takim jak Peter Beinart, Matt Duss czy Lara Friedman, a jej wpisy były chętnie cytowane przez prohamasowskie media.

Była też zatrudniona przez organizację, która zdawała się mieć powiązania z sunnickim Bractwem Muzułmańskim.

Pomimo tego wszystkiego, Izrael i Stany Zjednoczone podjęły wielki wysiłek, by ją uwolnić. Teraz, gdy już odzyskała wolność, odwdzięcza się im, publikując kolejne ataki na Izrael.

Tymczasem New York Times, który nie okazuje współczucia niewinnym ofiarom islamskiego terroryzmu, opublikował bardzo empatyczny artykuł, w którym Tsurkov opowiada o torturach i gwałcie, których doznała z rąk szyickich terrorystów.

Jest tam jednak jeden znamienny moment — gdy próbuje przekonać terrorystów, że ona także nienawidzi Izraela.

Początkowo jej porywacze nie wiedzieli, że jest Izraelką, i, jak powiedziała, wyglądało na to, że została uprowadzona dla okupu. Miesiąc po uprowadzeniu sytuacja się pogorszyła, gdy odnaleźli na jej telefonie dowody jej izraelskiego obywatelstwa. Oskarżyli ją o bycie izraelskim szpiegiem, czemu ona sama, jak i izraelscy urzędnicy cytowani przez Timesa, stanowczo zaprzeczają.

Błagała ich, by przeczytali jej liczne wpisy i artykuły w Internecie, w których wspiera prawa Palestyńczyków i krytykuje izraelski rząd. Nie przekonało ich to.

Kiedy nie przyznała się do winy, jak twierdzi, „torturowali ją”.

Zaskakujące, że dżihadyści nie byli zainteresowani „jej licznymi artykułami i wpisami” przeciwko Izraelowi. Dla nich była po prostu kolejną niewierną. To coś, czego środowisko Queers for Palestine wciąż nie jest w stanie zrozumieć. Podobnie jak Tsurkov, która już wróciła do swoich dawnych, złośliwych zagrywek.

Może myśli, że jeśli napisze jeszcze więcej artykułów i postów przeciwko Izraelowi, to następnym razem dżihadyści potraktują ją łagodniej.

Ponieważ Tsurkov jest z pochodzenia Rosjanką, a nie Izraelką, przypomina się historia żony Mołotowa, Poliny, która została aresztowana i zesłana do gułagu — mimo (lub właśnie z powodu) pozycji swojego męża — przez Stalina, który nie znosił jej żydowskiego pochodzenia. Kiedy po śmierci Stalina Beria powiedział jej, że dyktator nie żyje, ona zemdlała, bo dla niej ten morderczy tyran był nadal niemal bóstwem. Pomimo lat w gułagu nie zdołała niczego się nauczyć.

Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2025/11/she-tried-to-tell-the-terrorists-she-hates-israel-they-tortured-her-anyway / Jihad Watch, 7 listopada 2025

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

„Palestine 36”: Sprawa zaginionych Żydów

Nov14

„Palestine 36”: Sprawa zaginionych Żydów

Sheri Oz

Jak arcydzieło kina usuwa Żydów z ich własnej historii.

Film uznawany za „epickie arcydzieło” to oficjalny kandydat Palestyny do Oscara. Obsadzony gwiazdami i dysponujący dużym budżetem, Palestine 36 ma być ostateczną filmową opowieścią o arabskim powstaniu z 1936 roku.

A jednak, mimo całej swojej rangi i rozmachu, ten film stanowi majstersztyk w zakresie fałszowania historii.

Oficjalny zwiastun szybko przedstawia swoją podstawową tezę:

„Więź między nami a naszą ziemią. Trwała tysiące lat.”

Dwa proste zdania przedstawiające Palestyńczyków jako starożytny i nieprzerwanie obecny naród na tej ziemi. Na tej podstawie film buduje swą narrację – i tym samym dopuszcza się poważnego aktu fałszerstwa: systematycznego wymazania całego narodu – społeczności żydowskiej – z ich własnej historii na ziemi Izraela.

Żydzi. Sama do nich należę, więc to nie jest dla mnie coś abstrakcyjnego.

Film całkowicie zniekształca historyczną rzeczywistość powstania arabskiego z 1936 roku.

Brakujący trzeci uczestnik

Powstanie arabskie z 1936 roku było konfliktem trójstronnym:

arabskie milicje nacjonalistyczne,
siły brytyjskiego mandatu tłumiące powstanie,
społeczność żydowska w Palestynie mandatowej, będąca celem ataków z użyciem broni palnej, bomb oraz napaści na wsie.

Tymczasem narracja filmu opiera się wyłącznie na Palestyńczykach i Brytyjczykach.

Żydzi nie są ukazani jako społeczność, ba – nawet nie jako ludzie z twarzami i imionami. Istnieją jedynie jako problem do usunięcia.

Co pokazuje zwiastun, a czego uczy historia

0:00–0:08 – Roszczenie wyłączności od starożytności

Dialog w tle napisów początkowych:

„Więź między nami a naszą ziemią. Trwała tysiące lat.”

Nie ma tu żadnego uznania dla istnienia wielu starożytnych ludów zamieszkujących te tereny. Zwiastun przypisuje nieprzerwaną własność ziemi Arabom.

0:20 – Czy „brak hebrajskiego” oznacza „brak Żydów”?

Zobaczyć można tablicę dworcową w Jerozolimie z napisem tylko w języku angielskim i arabskim.
Tymczasem zgodnie z prawem mandatu brytyjskiego, napisy publiczne musiały być trójjęzyczne: angielskie, arabskie i hebrajskie.

0:23 – Oskarżenie o kradzież ziemi

Prawda: Żydzi kupowali ziemię – często po cenach wyższych niż rynkowe – od arabskich właścicieli z Bejrutu i Damaszku, od państwa osmańskiego i lokalnych właścicieli prywatnych. Według historyka Kennetha W. Steina, w latach 1930–1936 sprzedaż ziemi Żydom rosła gwałtownie.

Nie było żadnej kradzieży. A jednak w 0:26 brytyjski urzędnik mówi do starszego Araba:

„Brytyjski sąd przekazał twoją ziemię osadnikom.”

0:29 – Obrona przedstawiona jako agresja kolonialna

Zestawienie obrazu i tekstu pełni funkcję narracyjną: scena przedstawia agresję kolonialną, ale w rzeczywistości chodzi o akcję „Wieża i Palisada” (Homa u’Migdal), czyli budowę ufortyfikowanych osiedli przez społeczność żydowską w odpowiedzi na ataki podczas powstania arabskiego. Osiedla te wznoszono często w ciągu jednego dnia na ziemiach należących do Żydów.

Pokazanie tych społeczności bez wyjaśnienia, przed czym się broniły, nie jest zwykłym zabiegiem artystycznym – to akt świadomego fałszowania historii.

0:31 – Odwrócenie rzeczywistości i demonizacja.

Historia mówi coś innego:

W 1947 roku przywódcy żydowscy zgodzili się na rozwiązanie dwupaństwowe zgodnie z propozycją ONZ. Strona arabska je odrzuciła i wybrała wojnę, zamiast zgodzić się na współistnienie.

To znajduje potwierdzenie w dokumentach dyplomatycznych, archiwach ONZ i każdej rzetelnej analizie okresu mandatu.

0:33–0:34 – Oskarżenie Brytyjczyków o brak reakcji na rzekome zagrożenie ze strony Żydów

Dialog: „Brytyjczycy nie podejmą żadnych działań. Dlaczego myślisz, że oni [Żydzi] się zbroją?”

Tymczasem w rzeczywistości Brytyjczycy konfiskowali broń Żydów i aresztowali tych, którzy próbowali się bronić.

0:34 – Jedyni mówiący Żydzi w zwiastunie

Żydowskie kobiety proszą Jeremy’ego Ironsa, brytyjskiego Wysokiego Komisarza:

„Prosimy o pomoc w ochronie naszych wiosek.”

Irons wykorzystuje ich prośbę jako okazję do moralizowania:

„Proszę was o wiarę, że Arabowie i Żydzi mogą żyć razem. Z waszą pomocą możemy stworzyć zjednoczoną i pokojową Ziemię Świętą.”

To jedno zdanie symbolizuje wycofanie się Wielkiej Brytanii z obietnicy wobec Żydów w sposób cyniczny i bezwzględny.

Po tej scenie Żydzi znikają.

1:08 – Arabski pacyfista

1:34 – Emocjonalny punkt kulminacyjny

Zwiastun ukazuje Palestyńczyków jako postaci z bogatym życiem społecznym i emocjonalnym, Brytyjczyków jako pełnych dobrej woli zarządców, a Żydów – jako niemal zupełnie niewidocznych. Jeden moment, jedna prośba – i potem cisza.

Zmiana kontekstu

W niespełna dwie minuty Palestyńczycy zostają ukazani jako pełnoprawni bohaterowie złożonego społeczeństwa, Brytyjczycy jako moralny autorytet i siła porządkowa, a Żydzi – jako milczący problem, o którym mówi się, ale którego nie pokazuje.

Drugi zwiastun

Na stronie IMDb dostępna jest inna wersja zwiastuna. Zobaczmy, co się w niej pojawia nowego.

0:19 – Dziecko pyta matkę, dlaczego Żydzi przybyli na ich ziemię. Odpowiedź:

(nie została przytoczona w tekście źródłowym)

To zdanie przepisuje historię, sugerując, że Żydzi przybyli, bo „inne kraje ich nie chciały”. W rzeczywistości sześć milionów zostało zamordowanych w Europie, a 850 tysięcy Żydów wypędzono z krajów arabskich.

0:37 – Żydowscy „koloniści” zostają pokazani jako ci, którzy podpalają arabską ziemię.

1:37 – Narracja:

„Jeden wolny naród.”

Ale czy Arabowie mieszkający wówczas w Palestynie mandatowej byli jednym narodem, wolnym czy nie? Nie. Jak pisze archeolog Bliskiego Wschodu, van der Steen: „Przynależność plemienna, sojusze, waśnie, walki o władzę – wszystko to charakteryzowało kulturę i społeczeństwo Palestyny i Transjordanii w okresie osmańskim.”

A jednak to właśnie w „jeden wolny naród” mają uwierzyć widzowie – zgodnie z linią propagandową.

To nie przypadek. Skąd popłynęły pieniądze.

Kto chciał tej wersji historii?

Źródła finansowania Palestine 36:

Doha Film Institute (Katar)
Red Sea Film Festival Foundation (Arabia Saudyjska)
BBC Film
BFI (publiczne fundusze brytyjskie)

Porównanie z innymi filmami.

Tylko jeden film całkowicie wymazuje społeczność żydowską.

Ten, który został sfinansowany wspólnie przez rządy arabskie i brytyjskie instytucje kultury.

Uniwersytety i aktywizm

Film prezentowany jest na festiwalu TIFF, zaplanowany jest również pokaz na AFI Fest, London Film Festival, a także podczas „Palestine Week” organizowanego na uczelniach przez Students for Justice in Palestine i podobne grupy.

Ten film jest zaprojektowany tak, by stać się „dowodem” w aktywizmie politycznym. Wystarczy obejrzeć zwiastun, by zrozumieć, jak potężny będzie ten „dowód”.

Kto teraz uwierzy, że Żydzi są rdzennymi mieszkańcami ziemi Izraela? Że byli tam, zanim Arabowie podbili Bliski Wschód i Afrykę Północną?

Jak mogła wyglądać uczciwa opowieść

Można opowiedzieć palestyńską historię bez wymazywania Żydów.

Film mógł pokazać żydowskich i arabskich rolników – obie społeczności uwięzione między polityką brytyjską a narastającą przemocą, żyjące na tej samej ziemi, ale z różnymi marzeniami.

Zdecydowano inaczej.

Zakończenie

Powstanie z 1936 roku nie było tylko konfliktem między Arabami a Brytyjczykami. Żydzi nie byli marginalni. Byli społecznością i stroną konfliktu – budowali farmy, miasta, szkoły, instytucje kultury. Byli atakowani właśnie dlatego, że tam byli.

Film nie tylko pomija Żydów. On ich celowo usuwa. To nie jest kino. Gdy wymazanie jest tak systematyczne, mamy do czynienia z propagandą.

Dla widzów, krytyków filmowych i organizatorów festiwali wybór będzie prosty – pochwalą film za jego „epicką estetykę”, jednocześnie przyjmując bez zastrzeżeń jego polityczne kłamstwo.

Link do oryginału: https://ozsheri.substack.com/p/palestine-36-the-case-of-the-missing?utm_source=post-email-title&;publication_id=2255824&post_id=177777108&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=true&r=36uf0r&triedRedirect=true&utm_medium=email

Israel Diaries, 2 października 2025

Sheri Oz – Urodzona w Kanadzie w 1951 roku, w wieku 26 lat wyemigrowała do Izraela, gdzie studiowała rolnictwo, po studiach wróciła do Kanady, studiowała psychologię. W 1986 wróciła do Izraela zajmując się psychoterapią rodzin. Autorka książki Overcoming Childhood Sexual Trauma: A Guide to Breaking Through the Wall of Fear for Practitioners and Survivors

Israeli Ambassador Sounds Alarm on Rising Antisemitism in Germany as Left Party Youth Wing Targets Jews as ‘Traitors’

Nov14

Israeli Ambassador Sounds Alarm on Rising Antisemitism in Germany as Left Party Youth Wing Targets Jews as ‘Traitors’

Ailin Vilches Arguello

Pro-Hamas demonstrators marching in Munich, Germany. Photo: Reuters/Alexander Pohl

Israel’s ambassador to Germany, Ron Prosor, has warned of a rising wave of antisemitism in the European country, particularly from left-wing groups, as the youth wing of Germany’s Left Party continues to spread anti-Israel rhetoric and harasses Zionists, labeling them “traitors.”

In a new interview with the German news outlet Berliner Morgenpost, Prosor said that the local Jewish community is living in fear amid an increasingly hostile climate, noting that it is “better not to walk down Sonnenallee in Neukölln wearing a Star of David.”

“In 2025, Jewish men and women fear attending university or riding the subway because they are visibly Jewish. That schools, community centers, and synagogues require round-the-clock police protection is not normal,” the Israeli diplomat said.

Prosor also highlighted the growing threat of left-leaning antisemitism, saying it is even more dangerous than antisemitism from the political right or from Islamist extremists.

“Left-wing antisemitism, in my view, is even more dangerous because it masks its intentions. It has long operated on the thin line between free speech and incitement,” he said.

“Across Europe, this is visible on university campuses and theaters. Many present themselves as educated, moral, and progressive — yet the line separating free speech from incitement was crossed long ago,” he continued. “Israel is demonized and delegitimized day after day, and it is Jews everywhere who ultimately suffer the consequences.”

His comments came after Germany’s Left Party youth wing last week passed an anti-Israel resolution labeling the world’s lone Jewish state a “colonial and racist state project,” sparking controversy within both the local Jewish community and the party’s senior leadership.

During the Left Youth’s 18th Federal Congress last weekend, Jewish delegates reported being harassed by fellow party members — branded “traitors” and even warned of an internal “purge.”

According to local media reports, several participants left early after colleagues allegedly threatened to show up at their hotel rooms at night.

Now, the youth group is set to vote next week on a motion falsely accusing Israel of committing genocide in Gaza, as well as another measure calling for support of the boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement, which seeks to isolate the Jewish state internationally as a step toward its eventual elimination.

Earlier this year, the Berlin Office for the Protection of the Constitution — the agency responsible for monitoring extremist groups and reporting to the German Interior Ministry — designated BDS as a “proven extremist endeavor hostile to the constitution.” The agency also described the campaign’s “anti-constitutional ideology, which denies Israel’s right to exist.” That followed Germany’s federal domestic intelligence agency, the Federal Office for the Protection of the Constitution (BfV), last year classifying BDS as a “suspected extremist case” with links to “secular Palestinian extremism.”

Prosor in his interview condemned the Left Youth’s latest resolution and the harassment of Jewish members, saying “the red line has been crossed.”

“The youth wing of the Left Party is showing the true face of left-wing antisemitism, which would otherwise remain well hidden,” the Israeli diplomat wrote in a post on X.

“By justifying terror, turning a blind eye to antisemitism, and denying Israel’s right to exist, the Left Party has abandoned its moral compass and integrity. All that remains is extremism, radical ideology, and violence,” Prosor continued.

Amid increasing political pressure to clearly distance itself from the youth wing, senior leaders of Germany’s Left Party are now facing growing scrutiny.

While the youth group is technically independent, it relies financially on the main party.

After meeting Wednesday night, the party’s executive committee issued a statement saying there was “broad agreement that the approved motion is inconsistent with the positions of the Left Party.”

“Antisemitism and the downplaying of antisemitic positions contradict the core values of the Left,” the statement read.

“Intimidation, pressure, and exclusion have no place in a left-wing youth organization, and even less in the political culture we uphold as the Left,” it continued.

However, intimidation of dissenting voices and anti-Israel rhetoric are not new within the Left Party, following a pattern of previous antisemitic incidents within the organization.

For example, Berlin’s former Culture Senator, Klaus Lederer, and other prominent members left the organization last year following an antisemitic scandal at a party conference in Berlin.

BBC, czyli światowy model publicznego nadawcy

Nov13

BBC, czyli światowy model publicznego nadawcy

Andrzej Koraszewski

Gdziekolwiek na świecie zastanawiano się, gdzie jest wzorzec publicznego nadawcy, oczywistą odpowiedzią było wskazanie na BBC. Zaczynałem uprawiać dziennikarstwo w komunistycznej Polsce — zachowanie dziennikarskiej uczciwości w komunistycznym kraju wymagało ciągłego unikania wielu tematów (co samo w sobie już naruszało etykę). Dla wielu z nas model dziennikarstwa BBC świecił jak najjaśniejsza gwiazda. Nic dziwnego, że kiedy dostałem pracę w BBC, miałem wrażenie, że dotarłem na dziennikarski Olimp. To była tylko Polska Sekcja, gdzie nie było szans na rozwinięcie skrzydeł, ale pracowałem w instytucji, w której wpajano nam do głów, że naszym zadaniem jest informowanie, że mamy być bezstronni i że elementarny szacunek dla odbiorców nakazuje taką prezentację faktów, iżby słuchacze mogli sobie sami wyrobić opinię.

Produkowane przez BBC materiały instruktażowe dla pracowników to nadal wzór tego, co można nazwać etyką dziennikarską. Od kilku dziesięcioleci praktyka jest daleka od tego ideału.

Jak pisze Melanie Phillips na łamach The Telegraph, „najnowsze rewelacje pokazują, że BBC zdradziło zasady swojej Karty i jest hańbą dla dziennikarstwa”. Od wielu lat BBC jest oskarżane o mocno lewicowe odchylenie, które bardziej przypomina starczą demencję niż dziecięcą naiwność. (Patrz W. Lenin: Dziecięca choroba lewicowości.)

Znakomita brytyjska dziennikarka odwołuje się jednak do opublikowanego w pierwszych dniach listopada obszernego oświadczenia Michaela Prescotta, który do czerwca 2025 roku był niezależnym doradcą Komitetu ds. Wytycznych i Standardów Redakcyjnych BBC (EGSC).

Prescott wskazuje na skalę i charakter stronniczości, dezinformacji i wręcz kłamstw w doniesieniach BBC. Koncentruje się w swoim oświadczeniu głównie na sztandarowym programie Panorama, pokazując manipulację słowami i obrazami zmierzającą do wywołania fałszywego obrazu w umysłach widzów.

Melanie Phillips cytuje przywołany przez Prescotta przykład takiej manipulacji:

Sztandarowy program publicystyczny Panorama — jak relacjonuje Prescott — połączył dwa fragmenty wystąpienia Trumpa z różnych jego części, by fałszywie zasugerować, że nawoływał on swoich zwolenników do walki na Kapitolu. Panorama przedstawiła jego słowa w następujący sposób:

„Pójdziemy na Kapitol, a ja pójdę z wami, i będziemy walczyć. Walczymy zawzięcie, a jeśli nie będziecie walczyć zawzięcie, nie będziecie już mieć kraju.”

Tymczasem faktyczne słowa Trumpa brzmiały:

„Pójdziemy na Kapitol, a ja pójdę z wami. Wiem, że wszyscy tu obecni wkrótce przemaszerują do budynku Kapitolu, by pokojowo i patriotycznie wyrazić swoje zdanie.”

Tak, to klasyczny przykład dziennikarskiej nieuczciwości. (Z przykrością muszę stwierdzić, że ten sposób wprowadzania opinii publicznej w błąd jest dziś nagminnie stosowany w polskich, wolnych już od komunistycznej cenzury mediach.)

Zdecydowanie najbardziej ostra krytyka BBC dotyczy tendencyjnego (by nie powiedzieć wprost — antysemickiego) sposobu relacjonowania konfliktów na Bliskim Wschodzie.

Prescott zwraca uwagę na systematycznie szokujące działania BBC Arabic. Ta sekcja jest praktycznie tubą Hamasu. Nadaje swoje programy po arabsku, a w świecie arabskim ma dziesiątki milionów słuchaczy.

Jak pisze Melanie Phillips:

W osobnym raporcie dla EGSC odnotowano, że BBC — podobnie jak ONZ i inne media — twierdziła, że 70% wszystkich ofiar śmiertelnych w Gazie to kobiety i dzieci. Był to kluczowy argument tych, którzy demonizują Izrael za rzekomą brutalność. Jednak ONZ ostatecznie skorygowała tę liczbę do 52%. Prescott pisze: “W raporcie dla EGSC ostrzegano, że BBC zbyt długo przypisywała ‘nieuzasadnioną wagę’ twierdzeniu o 70%, mimo że jego wiarygodność była szeroko kwestionowana”.

Dalej wskazuje, że Ahmed Qannan — regularnie pojawiający się w BBC Arabic dziennikarz, który określił napastnika zabijającego czterech cywilów i izraelskiego policjanta mianem „bohatera” — wystąpił na antenie 217 razy od lutego 2024 do kwietnia 2025. Przedstawiany był jako dziennikarz z Gazy, pojawiał się zarówno w radiu BBC Arabic, jak i w programie Gaza Today.

Ahmed Alagha, który określił Izraelczyków jako „mniej niż ludzi”, a Żydów jako „diabły”, wystąpił 522 razy w tym samym okresie — w telewizji, radiu i Gaza Today. Również zawsze przedstawiano go jako dziennikarza.

Michael Prescott pokazuje, jak bardzo ostatnie dwa lata pogorszyły już wcześniej skrajnie tendencyjne relacje na temat Bliskiego Wschodu. Wcześniejsze krytyczne raporty były ignorowane przez kierownictwo BBC. Już w drugiej połowie lat osiemdziesiątych mieliśmy zakaz używania słowa „terrorysta” w odniesieniu do palestyńskich „bojowników”.

Tych raportów było wiele. Robert Philpot na łamach Times of Israel przypomina:

W zeszłym roku zespół badaczy kierowany przez brytyjsko-izraelskiego prawnika Trevora Assersona przeanalizował pierwsze cztery miesiące relacji BBC na temat wojny w Gazie, z wykorzystaniem narzędzi sztucznej inteligencji. Ustalono, że nadawca naruszył własne wytyczne redakcyjne ponad 1500 razy w tym kluczowym okresie.

Raport wskazał również, że w materiałach BBC Izrael był powiązany z pojęciem ludobójstwa ponad 14 razy częściej niż Hamas.

Wczesnym momentem zapalnym wojny był komunikat BBC po eksplozji w szpitalu Al-Ahli.

„Setki zabitych lub rannych w wyniku izraelskiego nalotu na szpital w Gazie — informują urzędnicy palestyńscy” — brzmiało doniesienie, które nie precyzowało, że „urzędnicy palestyńscy” oznaczają Hamas. To doniesienie BBC szybko rozprzestrzeniło się w Internecie, m.in. dzięki byłemu arcybiskupowi Canterbury, Justinowi Welby’emu.

Rewelacje BBC zawierały przekaz Hamasu, który był wsparty uprzedzeniami. Jak powiedział odpowiedzialny za to dziennikarz Jeremy Bowen: „trudno sobie wyobrazić, co innego mogło to być, przy takiej sile wybuchu, jak nie izraelski nalot lub seria nalotów”.

Ta jego „trudność” miała oczywistą przyczynę. W rzeczywistości wybuch został spowodowany wystrzeleniem wadliwej rakiety przez Palestyński Islamski Dżihad z terytorium Gazy. Bowen bardzo chciał wierzyć w winę Izraela, a kierownictwo BBC nie miało nic przeciwko jego wierzeniom. Autorytet BBC był wystarczający, by natychmiast kłamstwo powtórzyły dziesiątki tysięcy innych. Gniew ogarnął miasta Bliskiego Wschodu i Europy. W Berlinie i Tunezji zaatakowano synagogi, a planowane spotkanie prezydenta USA Joe Bidena z przywódcami arabskimi w Jordanii zostało odwołane.

Jak przypomina Robert Philpot, w lutym 2024 BBC wyemitowała dokument Gaza: How to Survive a Warzone („Gaza: jak przetrwać w strefie wojny”), pokazujący losy czwórki młodych ludzi dotkniętych wojną. Okazało się, że 13-letni narrator filmu to syn wiceministra rolnictwa Hamasu.

W październiku 2024 roku brytyjski regulator mediów Ofcom uznał, że BBC „poważnie naruszyła” zasady emisji, nie informując, kim jest narrator. Nakazano BBC wygłoszenie w telewizji oświadczenia z przeprosinami — pierwszy taki przypadek od 2009 roku.

Jak pisze dalej Philpot:

W czerwcu 2025 BBC ponownie znalazła się w centrum oskarżeń o antysemityzm — tym razem za niewyłączenie transmisji na żywo z festiwalu muzycznego Glastonbury, podczas której duet Bob Vylan wykrzyczał: „Śmierć, śmierć IDF”.

Występ spotkał się z potępieniem premiera Keira Starmera, minister kultury Lisy Nandy oraz liderów opozycji. Naczelny rabin Wielkiej Brytanii, Ephraim Mirvis, określił ten moment mianem „narodowej hańby”.

Po śmierci Jassera Arafata w 2004 roku Barbara Plett łkała na antenie BBC: „Kiedy helikopter z wyniszczonym starcem unosił się nad jego zrujnowaną kwaterą, zaczęłam płakać”.

W tym samym roku BBC zleciła wewnętrzne dochodzenie w sprawie relacjonowania Bliskiego Wschodu. Raport opracował doświadczony dziennikarz Malcolm Balen. Jego analiza liczyła 20 000 słów, ale nigdy nie została opublikowana, a BBC stoczyła długą batalię prawną, by uniknąć jej ujawnienia w trybie ustawy o wolności informacji.

Bezmiar antysemickich uprzedzeń dziennikarzy BBC doskonale ilustruje prezentacja incydentu z listopada 2021 roku, kiedy tłum zaatakował w Londynie autobus przewożący grupę żydowskich uczniów.

Philpot pisze:

Do incydentu doszło, gdy nastolatkowie jechali wynajętym autobusem przez centrum Londynu, świętując Chanukę. Na nagraniu wideo widać, jak mężczyźni plują w stronę autobusu i obrażają pasażerów, a jeden z nich wykonuje gest przypominający salut nazistowski.

BBC jednak dodała do materiału informację, że na nagraniu słychać było antymuzułmańskie obelgi pochodzące z wnętrza autobusu (później zmieniono to na liczbę pojedynczą: „obelgę”).

Jak się okazało, po sprawdzeniu nagrania, rzekoma obelga była w rzeczywistości wołaniem w języku hebrajskim: „Zadzwoń do kogoś, to pilne”.

BBC po raz kolejny puściła w świat kłamstwo.

Kłamstwa przysłowiowego pana Kowalskiego i kłamstwa papieża mogą być identyczne w treści, ale ich ciężar gatunkowy jest zdecydowanie odmienny. Kłamstwa BBC docierają do setek milionów ludzi, są powielane z przekonaniem, że otrzymaliśmy informację od rzetelnej firmy, od instytucji, która jest najlepszym wzorem publicznego nadawcy i za której rzetelność gwarantuje nie tylko zarząd korporacji, ale i rząd Wielkiej Brytanii. Manipulacje i kłamstwa tej instytucji (które nie ograniczają się wyłącznie do jej antysemityzmu) mają znaczący wpływ na jakość dziennikarstwa reszty świata. Ten wzór niestety sparszywiał.

Stefanik ‘has guts to say the truth,’ Miriam Adelson says at ZOA gala

Nov13

Stefanik ‘has guts to say the truth,’ Miriam Adelson says at ZOA gala

Abby Notkin

Morton Klein, who leads the Zionist Organization of America, told JNS that the “most important goal of this event is to explain the lies propagated against the Jewish people.”

Rep. Elise Stefanik (R-N.Y.) speaks at the 2025 Conservative Political Action Conference (CPAC) at the Gaylord National Resort & Convention Center in National Harbor, Md., Feb. 22, 2025. Credit: Gage Skidmore via Wikimedia Commons.

A few days after Rep. Elise Stefanik (R-N.Y.) announced her entry into the gubernatorial race against New York Gov. Kathy Hochul, a Democrat, the pro-Israel congresswoman received extensive praise from billionaire philanthropist and physician Dr. Miriam Adelson at a Zionist Organization of America gala in Manhattan.

“When I heard you talking to the heads of the universities, I said to myself, ‘She has the guts to say the truth,’” Adelson told Stefanik on Sunday, as she introduced the congresswoman, whom the ZOA awarded its Maccabee Warrior Award for Leadership.

Adelson’s late husband, Sheldon Adelson, “used to say, ‘Stand up for what you believe in even if you stand up alone,’ and you showed us and all the world courage,” she told Stefanik. “You had the courage to do it, and you stood up for what you believe in, and it was fantastic. You are a great leader.”

Stefanik, who has been one of the leading voices on the House Education and Workforce Committee probing colleges and universities over their responses to Jew-hatred on campus, showed “courage to stand up for the Jewish people, Israel and the free world,” said Adelson, who said, “I hope to visit you in the office of New York governor next year after the election.”

In her remarks to an audience of about 500, Stefanik said that she is “proud to be one of the foremost champions of the Jewish people in the United States Congress, ensuring Israel’s right to defend herself, and fiercely opposing efforts by some of my colleagues to undermine it.”

“I have stood shoulder to shoulder with the American Jewish community and the people of Israel through war, terror and tragedy,” she said. “But a few years ago, I realized that there was another front in this battle—a battlefield we were losing, and one much closer to home: university campuses where we saw a scourge of antisemitism after Hamas’s terrorist attacks on Oct. 7.”

Stefanik told attendees that she will never forget putting a “simple” moral question to the Harvard University, Massachusetts Institute of Technology and University of Pennsylvania presidents.

“‘Does calling for the genocide of Jews violate your university’s code of conduct?’” she said. “I expected them to say ‘yes.’ But one after another after another said, ‘It depends on the context.’ And the world heard. Let me be clear. It does not depend on the context.”

The congresswoman said that she is running for governor because New York “is not just a city and state in crisis. It is the epicenter of the battle for the very Western values that have shaped America. The fight for democracy, for capitalism, for the dignity of work, for the belief that through effort and perseverance anyone can achieve the American Dream.”

New York City mayor-elect Zohran Mamdani is “a raging antisemite, defund the police, tax-hiking communist,” who “openly traffics in sympathy for those who chant ‘globalize the untifada,’ who refuses to condemn the glorification of terror, who has said he would arrest Prime Minister Bibi Netanyahu, whose family history and political ideology is steeped in sympathy for suicide bombers and terrorists,” Stefanik said.

“At the very moment that New Yorkers were looking for strength and moral clarity, our weak Gov. Kathy Hochul, the worst governor in America, showed weakness and endorsed the jihadist for mayor,” Stefanik said. “She propelled him to this office putting every Jewish New Yorker at risk.”

Morton Klein, national president of the ZOA, said at the event that “there has been a generalization and mainstreaming of bigotry against Jews.”

“Bigotry has been disguised as principle, hatred is baptized as virtuous and the ZOA will fight these dangerous lies with no appeasement and no dilution,” he said. “Total war against hatred.”

Klein told JNS that the “most important goal of this event is to explain the lies propagated against the Jewish people.”

“This war is not about economics or a state. They were offered a Palestinian state four times in the past 20 years but refused,” he said. “This war is about killing and hating Jews, and this is what we want people to know about and fight against.”

The event, which also drew Israeli Ambassador to the United States Yechiel Leiter, Israeli Ambassador to the United Nations Danny Danon and Leo Terrell, chair of the U.S. Justice Department task force on Jew-hatred, began with a solemn memorial for Charlie Kirk, who was slated to be honored at the gala before a gunman killed him on Sept. 10.

“When I asked him to speak, he was overwhelmed with gratitude,” Klein told JNS, of Kirk. “He was such a great supporter of Israel and never turned against it, as people are saying.” (Some prominent conservatives, who peddle conspiracy theories, have said that Kirk wasn’t a Zionist.)

“It was a terrible loss for the world and the Jewish people when he was brutally murdered by that terrible human being,” Klein said. He told JNS that he and Kirk were close and traveled in Israel together.

Terrell attended the ZOA gala wearing a bright red hat, as he often does, with the name of Hadar Goldin, whose remains Israel liberated recently from Gaza after some 11 years. (Terrell received the ZOA’s Robert Kasowitz Defender of Jewish Civil Rights Award.)

“Jewish Americans should have the same rights as all Americans. When they attend schools, they will not be discriminated against,” the Justice Department official told the audience.

“I am sick and tired of the ‘Jewish tax,’ the additional cost of security for Jews to go to school, work and synagogues,” Terrell said.

Terrell told the audience that he made the red hat at the request of Goldin’s mother, that the injustice to her son never be forgotten, as Hamas terrorists denied the family a proper burial. The U.S. official said that he has worn the hat ever since, but now that Goldin’s remains had been recovered, he said he could finally remove the cap.

Leiter, who received the Adelson Defender of Israel Award, told attendees that the most important defense of the Jewish state that he shares with people is that he represents “a people indigenous to the State of Israel.”

It would be absurd for the natives of any other country to be asked to defend their right to exist, he told the audience, so Jews ought to explain that their rights stem from Israel being their homeland.

New York conservative talk-radio show host Sid Rosenberg told JNS at the event that “even though it seems like the war is over in Israel and the Middle East, with antisemitism at home in New York, we must continue to fight.”

Bat-Tzion Atik and Judah Troodler, co-presidents of the Yeshiva University Political Action Club, attended the event.

“We’re here to show our support for students across America who are feeling this hate,” Troodler told JNS. “We’re all in this together.”

Atik added that as Jewish students, it’s “especially important to show up and thank those, such as congresswoman Stefanik, who are standing by us.”

At the event, ZOA also announced a new Women’s Leadership Division, which Susan Good and Rhonda Small will co-chair.

“Our women’s division mission is clear—to uphold Israel’s sovereignty, to strengthen Jewish philanthropy, to advance education and social good and to stand united and fearless in a fight against antisemitism,” Good told attendees.

Reunion 68

Oficjalny Blog Reunion 68

Próbowała przekonać terrorystów, że nienawidzi Izraela. I tak ją torturowali.