Grzegorz Braun w Jedwabnem, 10 lipca 2025 r. Polityk zakłócał uroczystości związane z oddaniem hołdu pomordowanym tu Żydom w rocznicę ich śmierci (Fot. Agnieszka Sadowska / Agencja Wyborcza.pl

Antysemityzm rozlewa się po Polsce

Roman Imielski

Pod przykrywką potępienia polityki rządu Beniamina Netanjahu wobec Palestyńczyków i krwawej operacji Izraela w strefie Gazy w Polsce wybija antysemityzm. Ze wszystkimi tego konsekwencjami

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora oraz Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie odwołały spotkanie z laureatką literackiego Nobla Hertą Müller “ze względów bezpieczeństwa”. Bo wybitna pisarka raczyła m.in. powiedzieć, że “zniszczenie Żydów i zniszczenie Izraela pozostają celem i pragnieniem Hamasu” oraz wskazywała na rosnący antysemityzm w krajach zachodnich.

Europejskie Centrum Solidarności odmówiło wynajęcia sali grupie z Izraela – przedstawicielom instytucji naukowych, akademickich i pozarządowych – w skład której wchodzili zarówno Żydzi, jak i osoby z mniejszości arabskiej w Izraelu. Wizytę organizował Instytut Polski pod egidą naszego MSZ.

Fundacja Widzialne, wsparta przez Partię Razem, napisała list do ECS, grożąc protestami i domagając się wyrzucenia izraelskiej grupy z Centrum. I dyrektor Basil Kerski wynajem odwołał. “Europejskie Centrum Solidarności stanowczo sprzeciwia się niszczycielskiej wojnie rządu Benjamina Netanjahu wobec Palestyńczyków i Palestynek (…) ECS stoi zawsze po stronie ofiar” – oświadczył.

Z kolei we Wrześni odwołano koncert, na którym miał wystąpić chór berlińskiej synagogi i jej kantor. Tu hejt nakręcił Grzegorz Braun, który stwierdził na wiecu, że we Wrześni “polskie dzieci w katolickim kościele mają śpiewać po niemiecku pieśń hanukową”. I skutecznie zastraszył organizatorów.

W stolicy na rektora Uniwersytetu Warszawskiego, prof. Alojzego Nowaka, trwają zaś naciski, by zerwał wszelkie kontakty z izraelskimi uczelniami. Mimo, że akurat tamtejsze środowiska akademickie ostro i publicznie krytykują politykę Netanjahu za to, co Izrael robi w Strefie Gazy i jak prawicowy rząd traktuje Palestyńczyków.

Tak, rząd Netanjahu, który składa się z też z czystych faszystów, takich jak minister finansów Becalel Smotricz, należy potępiać za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości, które popełniono w Strefie Gazy, i za dziesiątki tysięcy ofiar. W samym Izraelu spora część społeczeństwa potępia działania Netanjahu, organizuje protesty, pisze odezwy, ujawnia wspomniane zbrodnie. Izrael to jednak kraj demokratyczny.

Potępiać należy też terrorystów z Hamasu, którzy dokonali bestialskiego ataku na Izrael 7 października 2023 r., zabijając 1,3 tys. osób i porywając ponad 250, prowokując izraelski odwet. To nie są żadni bojownicy o sprawę palestyńską, to wyrachowana i brutalna organizacja, która rządy w Strefie Gazy w 2007 r. rozpoczęła od krwawej rozprawy z rywalami politycznymi. Jej liderzy i ich rodziny pławili i pławią się w luksusie, gdy wielu Palestyńczyków z Gazy żyło i żyje w nędzy.

Drone arm-smuggling from Egypt ‘constitutes a real security threat’

Yaakov Lappin

IDF troops display some of the arms smuggled by drones across the Egyptian border to Israel earlier this year. Credit: IDF.

Israel is facing a systemic and rapidly growing security failure on its border with Egypt, where a flood of weapons-smuggling drones is entering the country, which can be used to arm not only criminals but also terrorist organizations.

Oded Ailam, a former head of the Counterterrorism Division in the Mossad and currently a researcher at the Jerusalem Center for Security and Foreign Affairs, told JNS in a recent interview that the scale of the smuggling is a top-tier security threat.

“The scope of the phenomenon is severe and constitutes a real security threat. The quantities are large and there is almost no interdiction, and the intelligence is also poor,” Ailam said. 

“There is no doubt that the Egyptians can do much more, especially in the intelligence field. On the other hand, in Israel, the complete helplessness of the prosecution and the legal system creates complete anarchy and zero deterrence,” he warned.

The former Mossad official explained that the problem is exacerbated because it does not fall under the clear jurisdiction of any single security branch.

“Since this is a criminal-terror nexus, there is no designated body that handles the issue, which falls between the police, the Shin Bet and the army,” he stated.

To counter the threat, Ailam outlined a plan of action. First, he called for the immediate establishment of a “dedicated interdisciplinary body to deal with the phenomenon, which will concentrate all intelligence and coordinate the implementation.”

Additionally, Ailam said, Israel must “invest in technological developments that allow monitoring and treatment of drones, including ‘masking’ [jamming] possibilities in vulnerable areas.”

The plan must also address the drone operators’ tactics, he added, noting that the smuggling drones are limited in range, meaning that a dedicated patrol force equipped with sensors and cameras must be established to locate the smugglers on the Israeli side who are collecting the smuggled goods.

Ailam called for Israel to also use its diplomatic leverage, specifically linking the issue to the reconstruction of Gaza. “The Egyptians have a great interest in taking an active part in the rehabilitation of Gaza, this is about billions [of dollars]. Therefore, Israel must firmly demand that the Egyptians deal with the phenomenon in their territory and stipulate this as part of the ‘rehabilitation’ of Gaza,” he said. 

Ailam also called for legislation in the Knesset stipulating severe minimum sentences for smuggling, without giving judges discretion for leniency, and to prevent plea bargains.

An Oct. 15 report by Ynet detailed a recent stormy session of the Knesset Foreign Affairs and Defense Committee during a discussion on the large growth of smuggling activity, revealing that nearly 900 drone-smuggling incidents occurred across the Egyptian border in the last three months alone.

According to the report, 896 smuggling incidents were recorded in the last three months, a stark increase from the 464 incidents recorded during the same period in 2024. 

The data, provided by the Ramat Negev Regional Council, which came from the IDF’s southern territorial Division 80, showed how the threat began to spiral out of control in 2024. 

After 104 smuggling incidents in the first half of 2024, the number jumped to 464 in the following three months and then to 559 in the last three months of 2024. 

The trend continued to worsen, with 627 smuggling incidents in the first three months of 2025. The report did note, however, that new systems deployed by the IDF in the last month have led to a recent decrease. It did not elaborate on what these systems are.

MK Tzvi Sukkot requested the committee meeting of the Religious Zionism party, who did not mince words.

“For the last two years, there has been a flood from the Egyptian border that does not stop. It’s possible that drones loaded with weapons are passing now and this is happening unhindered. The security bodies are not managing to touch this,” Sukkot said, adding that they caught only “a few.”

 “We are in a situation where the sovereign State of Israel, after it experienced the most terrible massacre of all time, allows terror organizations to smuggle quantities of weapons into the borders of the state,” he said.

A  Sept. 30 report in Israel Hayom provided a snapshot of the daily intensity of the smuggling operations. During a Cabinet meeting that day, Deputy Minister in the Prime Minister’s Office Almog Cohen revealed that there were 138 drone crossings from Egypt into Israel in a single 24-hour period.

Cohen stated that these drones are smuggling both narcotics and heavy weapons, including MAG machine guns, M-16s, and Kalashnikovs,  some of which arrive at terror organizations in Judea and Samaria.

In response, Cohen demanded an immediate change in the rules of engagement to “shoot to kill” the smugglers, calling their actions “aiding the enemy in wartime.”

Yaakov Lappin is an Israel-based military affairs correspondent and analyst. He is the in-house analyst at the Miryam Institute; a research associate at the Alma Research and Education Center; and a research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies at Bar-Ilan University. He is a frequent guest commentator on international television news networks, including Sky News and i24 News. Lappin is the author of Virtual Caliphate: Exposing the Islamist State on the Internet. Follow him at: www.patreon.com/yaakovlappin.

A Tale of Two Cities: Vienna’s Historical Warning to New York on Mamdani

Menachem Levine

Candidate Zohran Mamdani speaks during a Democratic New York City mayoral primary debate, June 4, 2025, in New York, US. Photo: Yuki Iwamura/Pool via REUTERS

The likely ascension of Zohran Mamdani to the New York City Mayorship brings uncertainty and unease to the city’s Jewish community, and for good reason.

Mamdani’s rhetoric is rabidly anti-Israel, both in its war in Gaza and in its existence as a Jewish State. How might this manifest itself should he become mayor? A historical analogy comes to mind in Vienna, Austria — more than a century ago — when another so-called populist reformer rose to power and paved the way to normalizing Jew hatred in central Europe. 

Indeed, the Vienna of 1900 and New York City of 2025 share several similarities. Both Vienna’s population then and New York’s now is approximately 10% Jewish. In 1900, Jews had lived in Vienna for generations, just as they do in New York City today. In Vienna, Jews such as Sigmund Freud, Alfred Adler, Gustav Mahler, Stefan Zweig, and Victor Adler had achieved significant roles in finance, culture, and politics. The same is true of countless titans of business, politics, fashion, and culture in modern-day New York. 

However, one powerful mayor was instrumental in dramatically changing the lives of Jews in his city.

Karl Lueger was elected mayor of Vienna five times, serving from 1897 to 1910. His antisemitic views, which vilified Jews, blamed them for social and economic issues, and promoted boycotting Jewish businesses, were so extreme that initially, the Austro-Hungarian Emperor Franz Joseph refused to support him. Ultimately, after Lueger’s fifth election, the Emperor conceded and offered his support.

With Lueger in power, it became socially acceptable — perhaps even trendy — to be an antisemite. Lueger’s influence on Vienna was tremendous. Lueger took latent antisemitism that existed and made it socially acceptable to express openly. He would give speeches, blaming the Jews for Vienna’s financial problems, rousing crowds with his antisemitic fervor. 

He normalized antisemitism and successfully poisoned the minds of Vienna’s population against the Jews. Adolf Hitler himself credited Lueger as someone who helped shape his views on Jews, and he wrote in Mein Kampf that he became an antisemite in Vienna.

While Lueger himself was dead by 1910, the wicked flame that he helped light ultimately resulted in the eradication of Vienna’s Jews in the Holocaust, while the non-Jewish residents of the city largely watched or (in many cases) actively took part in their destruction.

Simon Wiesenthal lived in Vienna after World War II, and remarked later that, “Austria was about 8.5 percent of the population of greater Germany. Nazis from Austria, in positions of responsibility in the machine, were responsible for half the crimes of the Holocaust.” 

Lueger deserves historical blame for much of the hatred he sowed. Lueger was not Hitler. But he created an environment in Vienna where violence against Jews was socially acceptable, giving rise to leaders who took his antisemitism to the next level. 

Zohran Mamdani, in New York City today, is heading in the same direction. 

Mamdani supports Within Our Lifetime (WOL), a New York-based organization that seeks to create support for Palestinian aspirations within New York. On their website, they recommend chants like “Occupation is a crime, From New York to Palestine!” Or “From New York to Gaza, Globalize the Intifada!” “Globalize the Intifada” can reasonably be interpreted as a call to violence against Jews in New York and beyond.

WOL protested at Columbia University, with some people yelling at Jewish students, “Never forget the 7th of October! That will happen … 10,000 more times!” WOL has posted maps online revealing locations of Jewish organizations, stating “they have blood on their hands.” This is not only outrageous, but also a direct threat. Yet, Mamdani stands alongside them.

During his college years, Mamdani co-founded a chapter of Students for Justice in Palestine (SJP). This organization has become infamous for fostering an atmosphere of intimidation towards Jewish students on campuses all over the country. SJP currently faces bans on multiple campuses. Yet Mamdani continues to support them staunchly.

Labeling Israel as a genocidal state, which Mamdani does, perpetuates harmful blood libels against Israel and pro-Israel Jews. This kind of rhetoric creates a toxic environment where intimidation against Jews and Jewish organizations becomes acceptable and legitimate. Mamdani’s threats to arrest Netanyahu are not merely illegal under Federal law; they invite further hostility and unrest for Jewish New Yorkers.

Although Mamdani claims to have Jewish supporters, in this he echoes Vienna’s Mayor Karl Lueger, who also had Jewish “friends.” When confronted about this contradiction to his antisemitic views, Lueger infamously declared, “I decide who is a Jew.” This attitude reflects Mamdani’s own selective acceptance: as long as one is not a pro-Israel Jew, they are welcome in his circle.

The position of Mayor of New York City does not include dictating international policy. Yet, Vienna’s Jewish history has shown us that antisemitic rhetoric can have a global impact.

Rabbi Menachem Levine is the CEO of JDBY-YTT, the largest Jewish school in the Midwest. He served as Rabbi of Congregation Am Echad in San Jose, CA, from 2007 to 2020. He is a popular speaker and writes for numerous publications. Rabbi Levine’s personal website is https://thinktorah.org

Brytyjscy demnstranici w Cardiff, 21 paździenika 2023. (Wikipedia)

Oni sami w to nie wierzą

Maarten Boudry

Oszczerstwo o „ludobójstwie w Gazie” stało się dla Lewicy odpowiednikiem kłamstwa o „skradzionych wyborach” na amerykańskiej Prawicy — bezpodstawnym oskarżeniem, które sygnalizuje ideologiczną przynależność właśnie dlatego, że przeczy logice i faktom.

Podczas publicznego wystąpienia w październiku 2023 roku, gdy Izrael przygotowywał się do rozpoczęcia lądowej inwazji na Strefę Gazy, premier Izraela Benjamin Netanjahu zacytował wers z Biblii, który będzie później powracał w niezliczonych raportach organizacji pozarządowych i artykułach prasowych: „Pamiętaj, co uczynił ci Amalek”. Dla osób niezaznajomionych z biblijną mitologią fraza ta może nie brzmieć szczególnie złowieszczo, ale krytycy Izraela wiedzieli swoje. W Księdze Samuela — wskazywali — Jahwe nakazuje królowi Saulowi „wytępić” Amalekitów, nie pozostawiając nikogo przy życiu — nawet kobiet i dzieci.

Problem w tym, że Netanjahu cytował Księgę Powtórzonego Prawa, która opowiada wcześniejszą historię. Gdy Izraelici uciekali z Egiptu, zostali od tyłu zaatakowani przez Amalekitów. W następstwie tej zdradzieckiej napaści Jahwe mówi do Izraelitów: „Pamiętaj, co uczynili ci Amalekici w drodze, gdy wychodziłeś z Egiptu; jak napadli cię w drodze, mordując tych, którzy zostali z tyłu, gdy byłeś zmęczony i wyczerpany.” Sens tego cytatu był zapewne oczywisty dla jego odbiorców, którzy wciąż byli w szoku po niespodziewanym ataku Hamasu z 7 października.

Ale krytykom Izraela taka interpretacja nie wystarczała. Ich zdaniem „Amalek” nie mógł odnosić się do Hamasu, ponieważ Hamas to organizacja, a nie naród, jak Amalekici. A skoro Amalekici zostali gdzie indziej w Biblii wytępieni, to logiczny wniosek — według nich — był taki, że Netanjahu wzywa do zagłady wszystkich Palestyńczyków. Dlatego „pamiętaj o Amaleku” uznano za nawoływanie do ludobójstwa, a cytat Netanjahu znalazł się na czołowym miejscu w pozwie wniesionym przez RPA przeciwko Izraelowi do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze.

Tymczasem zaledwie kilkaset metrów od MTK znajduje się pomnik upamiętniający Holokaust. Na umieszczonej tam tablicy z brązu, w języku niderlandzkim i hebrajskim, widnieje ten sam cytat, którego użył Netanjahu: „Pamiętaj, co uczynił ci Amalek. Nie zapomnij.” Tym razem wskazano poprawne źródło: Księga Powtórzonego Prawa 15:17–19. Gdyby krytycy Izraela zadali sobie trud sprawdzenia, odkryliby ten sam wers przy wejściu do Yad Vashem, Muzeum Holokaustu w Jerozolimie. To utrwalony motyw w kulturze żydowskiej, symbolizujący obowiązek pamiętania o prześladowaniach, jakich doświadczyli Żydzi z rąk tłumów i reżimów na przestrzeni wieków. (Czy niemiecki ambasador w Holandii wyraził swoje oburzenie tym rzekomym nawoływaniem do ludobójstwa wobec całego narodu niemieckiego?)

Fakty na temat historii i znaczenia wersetu o Amaleku są łatwo weryfikowalne i były podawane do publicznej wiadomości już na początku wojny w Gazie, gdy tylko pojawiły się oskarżenia o rzekomą ludobójczą retorykę Netanjahu. Mimo to gazety i organizacje pozarządowe wciąż powielają to zapalne oszczerstwo, nigdy nie publikując sprostowania.

Podobnych przekłamań jest mnóstwo. W spontanicznym przemówieniu wygłoszonym kilka dni po 7 października ówczesny minister obrony Yoav Gallant powiedział swoim żołnierzom: „Gaza nie wróci do tego, czym była wcześniej. Hamasu już nie będzie. Wyeliminujemy go całkowicie.” Szeroko rozpowszechniony fragment tego wystąpienia — który pojawił się w BBC, New York Timesie, Guardianie i w pozwie RPA do MTK — nieuczciwie pomijał środkowe zdanie, przez co wyglądało, jakby Gallant zapowiadał eliminację całej Gazy. Oskarżano go również o nazwanie Palestyńczyków „ludzkimi zwierzętami”. Nie powiedział tego — odnosił się do Hamasu, „ISIS Gazy”. Netanjahu również nigdy nie powiedział, że „Gazańczycy zapłacą ogromną cenę”, choć nawet niegdyś szanowani akademicy to powtarzają; stwierdził, że Izrael „wymierzy ogromną karę wrogowi”, czyli Hamasowi. Nie groził też, że Gaza stanie się „bezludną wyspą” — to błędne tłumaczenie Al-Dżaziry, finansowanej przez ten sam reżim, który wspiera Hamas.

A potem jest jeszcze wypowiedź prezydenta Izraela, Isaaca Herzoga: „To cały naród jest odpowiedzialny. Ta retoryka o cywilach, którzy nie wiedzieli, nie byli zaangażowani. To całkowicie nieprawda. Mogli się zbuntować, mogli walczyć z tym złym reżimem.” Sformułowanie Herzoga było niefortunne i mogło zostać źle zrozumiane, choć warto zauważyć, że niektórzy historycy formułowali podobne twierdzenia o odpowiedzialności zbiorowej narodu niemieckiego pod rządami nazistów. W każdym razie, w tym samym przemówieniu Herzog wyraźnie stwierdził, że „jest wielu, wielu niewinnych Palestyńczyków”, którzy nie będą celem izraelskiej armii. Później oświadczył:

Dla Państwa Izrael, a oczywiście także dla mnie osobiście, niewinni cywile nie są w żadnym wypadku uznawani za cel. W Gazie są również niewinni Palestyńczycy. Głęboko ubolewam nad tragedią, której doświadczają. Od pierwszego dnia wojny aż do dziś apeluję o pomoc humanitarną dla nich — i tylko dla nich. To część naszych wartości jako państwa.

Rzecz jasna, te wypowiedzi prezydenta Izraela nie znalazły się w pozwie RPA do MTK, ani w żadnym raporcie NGO. Nie wspomniano też o niekończących się oświadczeniach wydawanych na konferencjach prasowych, briefingach IDF i w mediach społecznościowych od 8 października, powtarzających, że „działania militarne Izraela w Gazie są wymierzone wyłącznie w Hamas, Islamski Dżihad i inne grupy zbrojne”, że armia izraelska „nie celuje świadomie w cywilów ani nie dąży do ich skrzywdzenia” i że Izrael „robi wszystko, co możliwe, by ograniczyć ofiary wśród ludności cywilnej”.

Nie przypominam sobie innego przypadku, by aż tak rażąca nieuczciwość trafiła do poważnych raportów i dokumentów sądowych. Każdy z tych raportów powiela tę samą litanię błędnie zacytowanych, źle zinterpretowanych lub sfabrykowanych wypowiedzi izraelskich oficjeli — czasem zaledwie kilka słów zlepionych razem — jakby miały stanowić odpowiednik konferencji w Wannsee. Oczywiście, niektórzy izraelscy działacze wypowiadali oburzające słowa w gorączce po masakrze Hamasu, ale były to osoby niemające wpływu na decyzje wojskowe — radykalni rabini, posłowie Knesetu, emerytowani oficerowie, medialne osobowości (i można argumentować, że Izrael nie robi wystarczająco dużo, by ich ścigać).

Jednak nawet najbardziej nienawistna retoryka skrajnie prawicowych ministrów finansów i bezpieczeństwa narodowego, choć godna potępienia, nie stanowi dowodu na ludobójczą intencję — ci ludzie nie zasiadają w gabinecie wojennym i nie mają wpływu na strategię wojskową. W większości są to radykalni podżegacze mobilizujący swój elektorat.

Jeśli wojna w Gazie była ludobójstwem, to najbardziej nieudanym ludobójstwem w historii. Gdyby Izrael chciał wykorzystać masakrę z 7 października jako pretekst do ludobójstwa, mógłby po prostu zbombardować cały pas Gazy z powietrza, nie narażając życia ani jednego izraelskiego żołnierza. Zamiast tego Izrael stracił ponad 900 żołnierzy w trakcie kampanii w Gazie (a tysiące zostały ranne), właśnie dlatego, że wkroczył do enklawy z wojskami naziemnymi i powstrzymywał się od niekontrolowanego zabijania.

Nawet według danych samego Hamasu, które nie rozróżniają między bojownikami a cywilami, przytłaczająca większość ofiar to mężczyźni w wieku bojowym, co nie jest zgodne z polityką masowego zabijania bez rozróżnienia. (Hamas początkowo próbował przekonać światową opinię publiczną, że „70 procent ofiar wojny w Gazie to kobiety i dzieci”, ale to twierdzenie nie wytrzymało analizy i zostało po cichu wycofane.)

Link do oryginału: https://quillette.com/2025/10/19/they-dont-believe-it-either-israel-gaza-genocide/

Quillette, 19 października 2025

Maarten Boudry – Belgijski filozof nauki, wykładowca na Ghent University. Jego najnowsza książka Science Unlimited? On the Challenges of Scientism, została napisana wspólnie Massimo Pigliucci. Boundry jest autorem ponad 40 publikacji naukowych, jest również autorem kilku popularnonaukowych książek traktujących głównie o krytycznym myśleniu, iluzjach i postępie moralnym.

Na zdjęciu: Prezydent USA Donald Trump wita premiera Izraela Benjamina Netanjahu po jego przybyciu do Białego Domu, 29 września 2025 r. (Zdjęcie: Win McNamee/Getty Images)

Dyplomacja z kijem bejsbolowym

Lawrence Kadish
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Jedynymi osobami, które powinny być zaskoczone tym, że prezydent USA Donald Trump zdołał wynegocjować porozumienie pokojowe w Strefie Gazy, są ci, którzy wciąż go nie doceniają.

Faktem jest, że jego język jest znacznie bardziej przemyślany i wyrachowany, niż często się wydaje – jako wypowiedzi “z głowy” czy improwizowane. Więc kiedy powiedział Hamasowi, że jeśli nie zasiądą do rozmów pokojowych, pozwoli Izraelowi “dokończyć robotę”, przywódcy tej organizacji terrorystycznej musieli uznać, że Trump daje im do zrozumienia, że gra się skończyła.

To była dyplomacja z kijem bejsbolowym. W świecie pełnym tyranów, dyktatorów i destrukcyjnych przywódców, jak ci w Iranie, ta taktyka może być jedyną, która przynosi oczekiwane rezultaty.

Światowi przywódcy uczą się właśnie jeszcze jednej lekcji.

Jeśli wybierzesz organizację terrorystyczną na swoje władze – jak zrobili to Palestyńczycy w Gazie, wybierając Hamas – a twoje demokratycznie wybrane władze dopuszczą się następnie zbrodni, gwałcąc izraelskie kobiety, mordując dzieci, zabijając 1200 osób i porywając 251 innych jako zakładników, Izrael spadnie na ciebie z prawowitą siłą, która zniszczy twoją rzeczywistość.

Hamas wysłał tysiące swoich morderców przez granicę z konkretnym zamiarem: storpedować zbliżenie, które zaczynało się kształtować między Izraelem a światem arabskim. Nie przewidzieli jednak, że Izrael uzna ten atak za to, czym był naprawdę – za wypowiedzenie wojny. A wojna jest brudna i brutalna. Ci wyborcy Hamasu, którzy tańczyli na ulicach Gazy w trakcie i po ataku z 7 października, przekonali się, że ich wybrany rząd właśnie popełnił samobójstwo.

A te protesty na kampusach w USA i na Zachodzie, organizowane przez sympatyków Hamasu? Hasła “wszystkimi dostępnymi środkami”? Dyplomatyczne uznawanie “państwa palestyńskiego” przez niektóre kraje? Można przypuszczać, że woleliby izraelską odpowiedź w postaci masowych pogrzebów i zbiorowego żalu. Przykro mi, panowie. Chyba coś wam się pomyliło.

W DNA każdego Żyda zakodowana jest świadomość, że są – zasadniczo – zdani na siebie. Gdy hitlerowskie Niemcy uruchamiały machinę Holocaustu, ówczesne media i informatorzy na miejscu dokładnie wiedzieli, co się dzieje. Narody świata były albo celowo obojętne, albo składały dłonie w udawanym bólu… “O, jak przykro…” – podczas gdy komory gazowe i oddziały śmierci pracowały na pełnych obrotach.

Dziś świat został postawiony w stan gotowości. Gaza będzie przypomnieniem, że jeśli ktoś spróbuje zhańbić lub zniszczyć naród Izraela, odpowiedź będzie nieugięta. Znajdą cię, gdziekolwiek jesteś, i sprowadzą na ciebie i twoją ziemię ból rodem z Biblii – dokładnie taki, jaki planowałeś zadać im.

Lawrence Kadish jest członkiem zarządu Gatestone Institute.