Palestyńczycy zabierają głos: Prawdziwy powód, dla którego Hamas chce ich “poświęcić”

“Oświadczenie Chalila al-Hajji o poświęceniu Gazy nie jest przejęzyczeniem – to zdjęcie maski z twarzy. Kiedy mówi, że Gaza “składa się w ofierze”, ma na myśli, że mieszkańcy Gazy zostali sprzedani… Wymienieni na podniesienie znaczenia w Teheranie, brawa w Dosze…” — Hamza Howidy, urodzony w Gazie obrońca pokoju i praw człowieka. Na zdjęciu: Al-Hajja przemawia w Al Dżazirze w czerwcu 2025 r. (zdjęcie: X.com/Osint613)


Palestyńczycy zabierają głos: Prawdziwy powód, dla którego Hamas chce ich “poświęcić”

Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


W przededniu islamskiego święta Eid al-Adha (Święta Ofiarowania) przywódca Hamasu Chalil al-Hajja – odpowiedzialny za negocjacje w sprawie uwolnienia zakładników i zawarcia porozumienia o zawieszeniu broni z Izraelem – wygłosił przemówienie, w którym powiedział: “Gaza złożyła siebie w ofierze za muzułmańską ummę [naród] i zasługuje w zamian na pełne wsparcie“.

Oświadczenie Al-Hajji wywołało falę gniewnych reakcji i potępień ze strony wielu Palestyńczyków, zwłaszcza tych ze Strefy Gazy, którzy od 7 października 2023 r., kiedy to Hamas i tysiące “zwykłych” Palestyńczyków najechało Izrael i zamordowało 1200 Izraelczyków i obywateli zagranicznych, stanęli w obliczu śmierci i zniszczenia. Kolejne 251 Izraelczyków porwano do Strefy Gazy, gdzie 55 – żywych i martwych – pozostaje w niewoli.

W tradycji islamskiej Eid al-Adha honoruje gotowość patriarchy Abrahama do poświęcenia własnego syna jako aktu posłuszeństwa wobec nakazu Boga. W Koranie historia poświęcenia Abrahama jest kluczowym wydarzeniem, ukazującym jego niezachwiane posłuszeństwo Bogu. Abraham otrzymał wizję we śnie, że ma poświęcić swojego syna. Gdy miał spełnić wizję, Bóg interweniuje, zastępując jego syna baranem.

Podobnie jak większość wysokich rangą przywódców Hamasu, al-Hajja i członkowie jego rodziny mieszkają poza Strefą Gazy. Uciekli ze Strefy Gazy przed atakiem na Izrael 7 października. Ci przywódcy Hamasu prowadzą bezpieczne, luksusowe życie w Katarze, Libanie, Algierii, Turcji i innych krajach.

Palestyńczycy wyrazili oburzenie, że wysoki rangą funkcjonariusz Hamasu porównał ich do jagniąt składanych w ofierze w dżihadzie (świętej wojnie) organizacji terrorystycznej przeciwko Izraelowi. Według Hamasu od początku wojny, którą Hamas rozpoczął 7 października 2023 r., zginęło ponad 55 tysięcy Palestyńczyków.

Dla tych Palestyńczyków wypowiedzi Al-Hajji są przykładem całkowitego lekceważenia przez przywódców Hamasu życia mieszkańców Strefy Gazy, którzy nadal płacą wysoką cenę z powodu odmowy grupy terrorystycznej wydania wszystkich zakładników, rozbrojenia się i oddania kontroli nad Gazą. Hamas, jak twierdzą, postanowił poświęcić dziesiątki tysięcy Palestyńczyków, aby zadowolić swoich patronów w Katarze i Iranie.

Hamza Howidy, pochodzący z Gazy obrońca pokoju i praw człowieka, powiedział, że przywódcy Hamasu postanowili poświęcić swoich ludzi w służbie Katarowi i Iranowi.

“Oświadczenie Chalila al-Hajji o poświęceniu Gazy nie jest przejęzyczeniem – to zdjęcie maski z twarzy. Kiedy mówi, że Gaza ‘złożyła siebie w ofierze’, ma na myśli, że mieszkańcy Gazy zostali sprzedani – nie za sprawę, nie za wyzwolenie, ale sprzedani zagranicznym stolicom i tronom, które widzą w palestyńskiej krwi nic więcej niż środek nacisku.

Gaza nie ‘składa się w ofierze’ – została ‘sprzedana’. Sprzedana za wzrost znaczenia w Teheranie, za oklaski w Dosze i za zaproszenia na szczyty, na których mężczyźni w garniturach będą sobie gratulować lojalności [wobec Iranu i Kataru], podczas gdy całe dzielnice [w Strefie Gazy] są zrównane z ziemią…

Al-Hajja ujawnił – z niepokojącą dumą – że Hamas nigdy nie uważał Gazy za społeczeństwo, które ma budować i chronić, ale za narzędzie do wywyższania się w oczach dziedzicznych monarchów i ideologicznych władców. To śmierć na zlecenie. To zamiana populacji w widowisko męczeństwa, aby zabezpieczyć długoterminowe kontrakty władzy i ochrony od patronów, którym naprawdę służą.

‘Naród muzułmański’, na który powołuje się, nie jest jakąś zjednoczoną siłą moralną. To eufemizm dla [Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej] IRGC. Dla katarskiej elity rządzącej, która finansuje ogień z bezpiecznej odległości, a następnie przyjmuje podpalaczy [Hamasu] jako mężów stanu. Hamas składa Gazę w ofierze nie Bogu, nie wolności, ale tym samym siłom, które najbardziej korzystają z niekończącej się wojny – ponieważ wiedzą, że Gaza w ruinie sprawia, że są ważni, finansowani i budzą strach”.

Mieszkaniec Strefy Gazy, “Alaa z Gazy”, napisał, że oświadczenie Al-Hajji dowodzi, że przywódcy Hamasu mieszkający w Katarze nie zdają sobie sprawy z cierpień swojego ludu w Strefie Gazy.

“To wigilia święta Eid Al-Adha w całym świecie islamskim, czas, który przed 7 października przynosił radość i świętowanie w Gazie. Ale nasze życie zostało skradzione…

Ludzie w Gazie, w tym moja rodzina i przyjaciele, są wściekli. Pytają: jak on [Chalil al-Hajja] śmie mówić w naszym imieniu, skoro mieszka bezpiecznie za granicą ze swoją rodziną w Katarze?…

Jego słowa nawiązują do czegoś jeszcze bardziej przerażającego, co powiedział kiedyś nieżyjący już przywódca Hamasu Ismail Hanija: ‘Potrzebujemy krwi dzieci i kobiet, aby obudzić w nas ducha rewolucji’ .

Co to za ideologia? Jaka pokręcona logika pozwala ludziom żyjącym w komforcie zamieniać cierpienie całego narodu w slogan? Nie potrafię opisać, jaki jestem teraz wściekły. Chcę bić głową w ścianę. Naprawdę nie mogę zrozumieć, jak myśli to tak zwane przywództwo”. [Podkreślenie w oryginale]

Zaher Abu Hussein, inny Palestyńczyk, skomentował to następująco:

“Chalil al-Hajja składa krew dzieci i kobiet z Gazy w ofierze… na ręce Najwyższego Przywódcy Persji (Iranu)…

Po tym, jak cała Gaza została poświęcona na ołtarzu irańskiego projektu, po tym, jak domy zamieniły się w groby, a dzielnice w popioły, Chalil al-Hajja pojawił się publicznie, aby dopełnić rytuału: rytuału lojalności i poddania się [irańskiemu reżimowi]…

Chalil al-Hajja nie reprezentuje nas. Raczej reprezentuje irańską agencję w Palestynie, reprezentuje projekt, który zamienił kwestię [palestyńską] w płatnego zabójcę, a męczenników w karty negocjacyjne. Ktokolwiek oddaje Gazę Iranowi, nie jest z Palestyny”.

Abu Karmel, kolejny Palestyńczyk, napisał na X:

“W naukach islamu i szariatu nie ma czegoś takiego jak składanie ludzkich ‘ofiar’ w celach świeckich lub politycznych. Ofiary składane są Bogu, ale nie w formie ludzkich istnień w celu odkupienia grupy lub organizacji politycznej, jak chcą Chalil al-Hajja i jego gang…

Czy ktokolwiek konsultował się z mieszkańcami Gazy, zanim złożył ich jako ‘ofiarę’ na ołtarzu Bractwa Muzułmańskiego? [Hamas jest odłamem organizacji Bractwa Muzułmańskiego]…

Oświadczenia przywódców Hamasu, w których lekceważą kwestię palestyńskiej krwi, zmuszają nas do zastanowienia się nad zdolnościami umysłowymi tej grupy, która traktuje mieszkańców Gazy jak owce i ludzkie ofiary składane na ołtarzach ich programu [służby] Bractwu Muzułmańskiemu i Teheranowi.

Czy ci ludzie są chorzy psychicznie?
Czy to jest mentalność przywódców politycznych, którzy występują w imieniu narodu palestyńskiego?
Czy cierpią na problemy psychologiczne i psychiczne, które sprawiają, że składają takie oświadczenia?…

Jak długo ta banda [Braci Muzułmańskich] będzie usprawiedliwiać zabijanie naszego ludu w imię oporu i religii?”

Ihab Hassan, palestyński aktywista praw człowieka, stwierdził:

“Mamy do czynienia z psychopatami, którzy są gotowi poświęcić całą Gazę – jak zawsze jasno dawali do zrozumienia. Precz z Hamasem!”

Szanowany palestyński politolog, Fouad Alkhatib, były mieszkaniec Strefy Gazy, który przeprowadził się do USA, potępił Hamas, nazywając go “kultem śmierci”.

“W Gazie wybucha bunt w mediach społecznościowych wśród Palestyńczyków, którzy są wściekli na słowa szefa Hamasu Chalila al-Hajji dotyczące Eid Al-Adha. Wysłał życzenia Eid i powiedział, że Gaza przedstawia się jako ‘ofiarny Qurban’ czyli ‘ofiarny baranek’ dla wszystkich narodów arabskich i muzułmańskich! Mówiłem to już wiele razy: Hamas jest kultem śmierci, który dokonuje ofiar z ludzi i należy powstrzymać go przed poświęceniem tego, co pozostało z Gazy!”

W innym poście na X, Alkhatib napisał:

“Hamas to średniowieczna organizacja terrorystyczna, która dosłownie angażuje się w składanie ludzkich ofiar z Palestyńczyków z Gazy. Jeśli nadal popierasz tę nikczemną islamistyczną grupę bandytów, jesteś z natury antypalestyński; nie mów o losie Palestyńczyków, jeśli to robisz”.

Reakcje Palestyńczyków na oświadczenie przywódcy Hamasu świadczą o tym, że coraz więcej Palestyńczyków zdaje sobie sprawę z tego, że wspierana przez Iran organizacja terrorystyczna nie dba o ich bezpieczeństwo ani dobrostan i jest gotowa poświęcić jak najwięcej ludzi, aby osiągnąć swój cel, jakim jest zabijanie Żydów i zniszczenie Izraela.

Taka krytyka nie wystarczy jednak, aby odsunąć Hamas od władzy. Jeśli Palestyńczycy ze Strefy Gazy nie chcą być traktowani jak owce na rzeź, muszą zbuntować się przeciwko Hamasowi i zdystansować się od Kataru i reżimu irańskiego. Do tego czasu, niestety, więcej Palestyńczyków będzie nadal poświęcanych, aby zaspokoić pragnienia organizacji terrorystycznej Bractwo Muzułmańskie i władców Kataru i Iranu.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Professor who called for Iran to strike US base removed, Georgetown says at House hearing

Professor who called for Iran to strike US base removed, Georgetown says at House hearing

Andrew Bernard


Interim president Robert Groves told the House Education and Workforce Committee that Jonathan Brown “is no longer chair of his department. He’s on leave, and we’re beginning a process of reviewing the case.”

.

Robert Groves, interim president of Georgetown University, testifies before the House Committee on Education and Workforce in the Rayburn House Office Building in Washington, D.C., July 15, 2025. Photo by Win McNamee/Getty Images.

Robert Groves, the interim president of Georgetown University, told members of Congress on Tuesday that the school removed a professor who called for Iran to attack U.S. military bases in the Middle East.

Speaking at the House Committee on Education and Workforce’s latest hearing on campus antisemitism, Groves said that Jonathan Brown was no longer the chair of Georgetown’s department of Arabic and Islamic studies.

“Within minutes of our learning of that tweet, the dean contacted Professor Brown. The tweet was removed,” Groves told lawmakers. “We issued a statement condemning the tweet. Professor Brown is no longer chair of his department. He’s on leave, and we’re beginning a process of reviewing the case.”

A spokesman for Georgetown told JNS that Brown retains his faculty appointment as Prince Alwaleed bin Talal Chair of Islamic Civilization at the university’s School of Foreign Service.

Shortly after the U.S. concluded airstrikes against Iran in June, Brown wrote on social media, in a since-deleted post, that he wanted Iran to retaliate.

“I hope Iran does some symbolic strike on a base, then everyone stops,” Brown wrote.

A specialist in traditional Islamic sources, Brown has attracted controversy for years over his academic views and anti-Israel advocacy. In 2017, he issued an apology for a lecture about the morality of slavery and rape.

“I don’t think it’s morally evil to own somebody, because we own lots of people all around us and were owned by people, and this obsession about thinking of slavery as property,” he said in the lecture. 

During questions from the audience, the professor cited the example of the Islamic prophet Muhammad. “He had slaves, there is no denying that,” he said. “Are you more morally mature than the prophet of God? No, you’re not.”

A convert to Islam, Brown is also the son-in-law of Sami al-Arian, who pleaded guilty in 2006 to a terrorism conspiracy charge over his support for Palestinian Islamic Jihad and was deported from the country in 2015.

Rep. Tim Walberg (R-Mich.), chair of the House Education and Workforce Committee, during a committee hearing about antisemitism on campus with leaders from Georgetown University, City University of New York and University of California, Berkeley, July 15, 2025. Credit: Courtesy of the House Committee on Education and Workforce.

‘Why did you give a medal?’

Tuesday’s hearing, the ninth that the education committee has held on antisemitism, also featured Félix Matos Rodríguez, chancellor of the City University of New York, and Rich Lyons, chancellor of the University of California, Berkeley.

Members of the committee were generally divided along partisan lines for the scope of their questioning; Republicans asked the university leaders about faculty and student statements about Israel, and the war in Gaza. Democrats asked about the Trump administration’s cuts to the Department of Education’s Office for Civil Rights.

“This is yet another hearing to demonize Muslims and their religion, to demonize Palestinians, including those in Gaza who have undeniably faced unspeakable harms—a humanitarian crisis and human-rights crisis—and particularly, the young student activists and faculty who are determined to stand up against human rights violations,” said Rep. Summer Lee (D-Pa.).

“This is particularly another public opportunity for Republicans to pit Jewish Americans against Muslim Americans, Muslim against Christian, black against white,” she said.

Another focus of the hearing was foreign funding for the universities, particularly Georgetown’s relationship with Qatar, where the school has had a satellite campus for 20 years.

Rep. Mark Harris (R-N.C.) asked Groves about the university’s decision to award a humanitarian medal to Sheikha Moza bint Nasser, the mother of Qatar’s emir.

“Months prior to giving this award, Sheikha Moza had posted on social-media comments praising the Oct. 7 attack on Israel,” Harris said. “She praised the mastermind of the Oct. 7 attack, Yahya Sinwar, saying, ‘The name Yahya means the one who lives. They thought him dead, but he lives.’”

“She added, apparently referring to Israel, ‘He will live on, and they will be gone,’” Harris continued. “I have to ask: Why did you give a medal to someone who had made such antisemitic comments?”

Groves said Sheikha Moza’s post “is not consistent with Georgetown policy,” but that the school would not consider revoking the award, which was given for Sheikha Moza’s contributions to educating impoverished children around the world.

The university leaders were also confronted with anti-Israel and pro-Hamas statements and incidents from students and professors, as well as questioned about whether they had adequately rooted out Jew-hatred on their campuses.

‘You get to decide who to hire’

Rep. Randy Fine (R-Fla.) asked Lyons, Berkeley’s chancellor, about Ussama Makdisi, professor of history and chancellor’s chair at the university.

“In the fall of 2024, you named Ussama Makdisi the inaugural chair of a newly endowed program in Palestinian Arab studies. On Oct. 7, Makdisi described the Hamas attacks against Israel as ‘resistance,’” Fine said. “I understand freedom of speech, but you get to decide who to hire. Why would you give a position to someone who said Oct. 7 was justified?”

“Professor Makdisi is a fine scholar,” Lyons replied. “He was awarded that position from his colleagues based on academic standards.”

Rep. Tim Walberg (R-Mich.), the committee chairman, stated in his closing remarks that he was “disappointed” by the responses from the witnesses.

“Berkeley admits abhorrence of the views of the professor rewarded with his own program, but won’t do anything about it, and refers to him as a fine scholar,” Walberg said. 

“That’s something I could not refer to him, when he misses the moral issue of humanity,” he said. “Georgetown couldn’t affirmatively say it wouldn’t allow a member of the KKK to come speak. CUNY severely underrepresented the number of antisemitism complaints received. So those are concerns that we still have.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


‘Fine Scholar’: UC Berkeley Chancellor Praises Professor Who Expressed Solidarity With Oct. 7 Attacks

‘Fine Scholar’: UC Berkeley Chancellor Praises Professor Who Expressed Solidarity With Oct. 7 Attacks

Dion J. Pierre


University of California, Berkeley chancellor Dr. Rich Lyons, testifies at a Congressional hearing on antisemitism, in Washington, D.C., U.S., on July 15, 2025. Photo: Allison Bailey via Reuters Connect.

The chancellor of University of California, Berkeley described a professor who cheered the Oct. 7 Hamas massacre across southern Israel as a “fine scholar” during a congressional hearing held at Capitol Hill on Tuesday.

Richard K. Lyons, who assumed the chancellorship in July 2024, issued the unmitigated praise while being questioned by members of the House of Representatives Committee on Education and the Workforce, which summoned him and the chief administrators of two other major universities to interrogate their handling of the campus antisemitism crisis.

Lyons stumbled into the statement while being questioned by Rep. Lisa McClain (R-MI), who asked Lyons to describe the extent of his relationship and correspondence with Professor Ussama Makdisi, who tweeted in Feb. 2024 that he “could have been one of those who broke through the siege on October 7.”

“What do you think the professor meant,” McClain asked Lyons, to which the chancellor responded, “I believe it was a celebration of the terrorist attack on October 7.” McClain proceeded to ask if Lyons discussed the tweet with Makdisi or personally reprimanded him, prompting an exchange of remarks which concluded with Lyons saying, “He is a fine scholar.”

Lyons’s comment came after nearly three hours in which the group of university leaders — which included Dr. Robert Groves, president of Georgetown University, and Dr. Felix V. Matos Rodriguez, chancellor of the City University of New York (CUNY) — offered gaffe-free, deliberately worded answers to the members’ questions to avoid eliciting the kind of public relations ordeal which prematurely ended the tenures of two Ivy League presidents in 2024 following an education committee held in Dec. 2023.

Rep. McClain later criticized Lyons on social media, calling his comment “totally disgraceful.” She added, “Faculty must be held accountable and Jewish students deserve better.”

CUNY chancellor Rodriguez also triggered a rebuke from the committee members in which he was also described as a “disgrace.”

As previously reported by The Algemeiner, CUNY campuses have been lambasted by critics as some of the most antisemitic institutions of higher education in the United States. Last year, the US Department of Education’s Office for Civil Rights (OCR) resolved half a dozen investigations of antisemitism on CUNY campuses, one of which involved Jewish students who were pressured into saying that Jews are White people who should be excluded from discussions about social justice.

During Tuesday’s hearing Rodriguez acknowledged that antisemitic incidents continue to disrupt Jewish academic life, disclosing that 84 complaints of antisemitism have been formally reported to CUNY administrators since 2024. 15 were filed in 2025 alone, but CUNY, he said, has published only 18 students for antisemitic conduct. Rodriguez went on to denounce efforts to pressure CUNY into adopting the boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement against Israel, saying, “I have repudiated BDS and I have said there’s no place for BDS at the City University of New York.”

Rep. Virginia Foxx (R-NC) remarked, however, that Rodriguez has allegedly done little to address antisemitism in the CUNY faculty union, the Professional Staff Congress (PSC), which has passed several resolutions endorsing BDS and whose members, according to 2021 ruling rendered by the Equal Employment Opportunity Commission (EEOC), discriminated against Professor Jeffrey Lax by holding meetings on Shabbat to prevent him and other Jews from attending them.

“The PSC does not speak for the City University of New York,” Rodriquez protested. “We’ve been clear on our commitment against antisemitism and against BDS.”

Later, Rep. Elise Stefanik (R-NY), whose grilling of higher education officials who appear before the committee has created several viral moments, rejected Rodriguez’s responses as disingenuous.

“It’s all words, no action. You have failed the people of New York,” she told the chancellor. “You have failed Jewish students in New York State, and it is a disgrace.”

Following the hearing, The Lawfare Project, a legal nonprofit which provides legal services free of charge to Jewish victims of civil rights violations, applauded the education committee for publicizing antisemitism at CUNY.

“I am thankful for the many members of Congress who worked with us to ensure that the deeply disturbing facts about antisemitism at CUNY were brought forward in this hearing,” Lawfare Project litigation director Zipora Reich said in a press release. “While it is deeply frustrating to hear more platitudes and vague promises from CUNY’s leadership, we are encouraged to see federal lawmakers demanding accountability.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Mały problem z kontynuacją „Listów”

To zdjęcie zrobił kilkanaście lat temu Jerry Coyne. Byliśmy w dobrzyńskim porcie, Jerry coś oglądał czy robił jakieś zdjęcia, a my poszliśmy do przodu gadając o swoich sprawach. Jerry zrobił nam zdjęcie, obiecał, że nikomu nie pokaże, a ja je zamieściłem w informacji o autorach założonych w tym okresie “Listów”.


Mały problem z kontynuacją „Listów”


Andrzej Koraszewski


Muszę się z Wami naradzić, Drodzy Czytelnicy. Tak, wiem, ta formuła „drodzy czytelnicy” jest okropnie staroświecka, ale ja mam 85 lat i jestem staroświecki. Jest gorzej — mam teraz obsesję nagości, potrzebuję bliskości. Ludziom, których lubię, zakazuję mówić do mnie „pan” (potrzebuję również dystansu od tych, którzy mnie drażnią). Moja obsesja nagości psychicznej przechodzi chwilami w potrzebę fizyczną — dotyku nagiej skóry, przenikania ludzkiego ciepła, nagości psychicznej i fizycznej, totalnej bliskości. Jestem ekshibicjonistą — opowiadam o sprawach najbardziej intymnych, bez cienia wstydu. Wczoraj niespodziewanie opowiedziałem młodej kobiecie o mojej inicjacji seksualnej. Opowieść była barwna, słuchaczka słuchała z zainteresowaniem historii o mnie, siedemnastoletnim.

Ad rem. Małgorzata umarła. Dom nie jest już mój, sad nie jest już nasz. „Listy z naszego sadu” mają nieadekwatny tytuł. Co robić? Wnuczka mówi: zostawić jak jest, niczego nie zmieniać. Mam cudowną wnuczkę, która nie jest biologiczną wnuczką, ale jest prawdziwą wnuczką — i tyle. Właśnie przekazałem jej ten dom i sad, czyli nadal będę tu mieszkał — ja na dole, Paulina z mężem Mariuszem i moją prawnuczką Julką na górze. (Julka właśnie zaczyna wyczyniać najdziksze swawole).

Paulinka prosi, żebym dożywał długo. Ma prawny obowiązek opiekowania się mną i próbuje go wypełniać, a ja ją czasem wypędzam.

Fakt, że ten dom, w którym spędziliśmy z Małgorzatą 27 lat, który kochaliśmy i który nadal kocham, nie jest już mój, jest dla mnie ogromną ulgą. Paulina jest obrotna i mądra, załatwiła sprawę szybko i sprawnie. Akt notarialny leży na skrzyni i nie chowam go do dokumentów, bo nadal upewniam się, że jest, że to prawda. Znaleźliśmy tu z Małgorzatą ostatnią przystań. Z mojej strony to jest podstęp. Prędzej czy później umrę. Nie spieszę się z tym umieraniem, ale mam 85 lat, i jak mówiła głęboko i pięknie wierząca przyjaciółka naszego przyjaciela: „Pan Bóg zbiera z naszej półki”. (A powiedziała to na londyńskim cmentarzu, po kolejnym pogrzebie, zerkając zalotnie na Antka i pytając: „myślisz, że warto wracać do domu?”)

Paulina ma 25 lat — tyle, ile miała Małgorzata, kiedy zaczęliśmy nasze łóżkowe figle. Mieszkają tu od trzech albo czterech lat, a ją samą znam od jej czwartego roku życia. Mam mały problem z jej mężem. Ja jestem, delikatnie mówiąc, przygłuchy — mam dobre aparaty. Małgorzatę słyszałem zawsze, nawet jak nic nie mówiła. Paulinę słyszę i rozumiem doskonale, a głos Mariusza to dla mnie warkot lecącego nisko nad głową helikoptera. Radzimy sobie, ale z trudnościami.

Mariusz zapytał mnie, dlaczego dałem im nasz dom. Zapytał w niewłaściwym momencie, kiedy wyszedłem na papierosa, odrywając się na chwilę od ważnej i pilnej roboty. Prosiłem jak kogo dobrego, żeby odłożył tę rozmowę na wolniejszą chwilę. A on powiedział, że go to dręczy i żebym mu to wyjaśnił, chociażby w kilku słowach. Wyjaśniłem. Powiedziałem, że umrę niedługo, że definicja określenia „niedługo” to bliżej nieokreślona bliskość w czasie. Umrę — nie wiem kiedy, ale niedługo. Chciałbym w tym domu po śmierci mieszkać dalej. Chciałbym, żebyśmy oboje z Małgorzatą mogli mieszkać dalej w domu, który kochamy, który był naszą ostatnią przystanią, więc to przekazanie „za dożywocie” ludziom, których kocham, jest podstępem. Nas nie będzie, a jednak będziemy. Patrząc na kwitnący bez, Paulina pomyśli: „Małgorzata kochała kwitnący bez”.

Mariusz, ilekroć miał jakiś interes, wchodził i szukał Małgorzaty, bo ze mną dogadać się trudno. Julka prawdopodobnie nie będzie mnie pamiętać, ale założę się, że będziecie jej o nas opowiadać — jej i dzieciom, które urodzą się później. Musiałem wracać do komputera, więc zakończyłem tak:
– A teraz wynoś mi się stąd, bo nie mam dla ciebie czasu.

Mariusz, jak się uśmiecha, ma taki zabawny dołek w prawym policzku. Odpowiedział, że teraz wszystko rozumie, bo wcześniej nic mu się nie zgadzało. Ucieszyłem się, że zrozumiał, i powtórzyłem, że ma mi natychmiast zniknąć z oczu, dodając, że Małgorzata to spokojna kobieta, ale ja potrafię straszyć, więc lepiej, żeby uważał i nie kłócił się z moją Paulinką, bo — żywy czy nie — będę mu robił piekło. Roześmiał się i uciekł, udając przerażonego.

„Listy z naszego sadu” będą dalej listami z naszego sadu, chociaż kusi mnie, żeby słowo „naszego” było z dużej litery.

Drodzy Czytelnicy, jeden problem mamy rozwiązany. Ten drugi jest trudniejszy. „Listy” i pisanie „Pamiętnika znalezionego w starym łbie” trochę ze sobą kolidują, nie wytrzymuję tempa, zaczynam odczuwać zmęczenie, muszę to wszystko lepiej zorganizować. Jeszcze nie wiem jak.

Kiedy Anjuli Pandavar napisała piękne wspomnienia o spotkaniu z nami, napisałem do niej:

Oh, my dearest, thank you. It all hurts so terribly that I’m glad it’s me who feels the pain, and not her. If I believed in any god, I would pray for such a death. I know there were prayers begging for an easy death. I now feel like a lonely sailor on the ocean, falling into short sleep, waking in alarm, checking whether the wind has picked up or if some obstacle has appeared ahead of the yacht. I sleep little, I hide my face from people, I go out to them with a calm face, resigned to fate. Slowly, I continue writing the story of our life woven into the fabric of history.
Love to You and Belinda
Andrzej

Korespondencje z przyjaciółmi to osobny rozdział. To Małgorzata kontaktowała się ze światem zewnętrznym, a teraz zwaliła całą robotę na mnie. Korespondencji przybyło stokrotnie — listy krótkie i rzeczowe z konieczności zrobiły się długie i mniej rzeczowe. Tak więc jest problem do rozwiązania i jeszcze nie wiem, co ja z tym wszystkim zrobię.


P.S.
 A jeśli kogoś zaintrygowała wzmianka o mojej inicjacji seksualnej, to zdradzę wam tajemnicę, że opowieść zaczęła się od Teatru imienia Wilama Horzycy w Toruniu i roku 1946. Ciąg dalszy opowieści kiedyś — tu tylko inwokacja, którą poprzedziłem gawędę z młodą kobietą, która kiedyś (jako czternastolatka) wychodząc z naszego domu, zapytała mnie z przerażoną buzią dziecka, któremu nic się nie zgadza:
– Czy pan naprawdę nie wierzy w Boga?


Inwokacja.

Ludwik Stomma urodził się w Krakowie w 1950 roku. Jego rodzice pochodzili z Wilna, więc Ludwik dostawał przyspieszenia bicia serca, kiedy słyszał wileński zaśpiew. Toruń po wojnie był „małym Wilnem” — tu przeniósł się Uniwersytet Wileński i nie tylko. Kiedyś Ludwik kupił na rynku od przekupki torebkę malin. Pyszne świeże maliny, ale tylko pierwsza warstwa — reszta zgniłki. Wraca wściekły do przekupki, a jak ona zaczęła odpowiadać na jego wrzask, przestał słyszeć, co ona mówi, bo słyszał tylko śpiew wileńskiej polszczyzny. Przekupka też się rozczuliła na widok prawdziwego rodaka, który zaczął wypytywać, jak jej się w Toruniu mieszka. A ona mówi, że tęskni do Matki Boskiej Ostrobramskiej. Ludwik pocieszał ją, że tu jest Częstochowska. A ona wyjaśniła:
– To nie to samo. Z Ostrobramską to ja mogła pogadać jak kobita z kobitą, a u Częstochowskiej to ten maluch na ręku siedzi i wszystko podsłuchuje.

Na dworze jasno, nie wieje, drobny deszcz pada. Pora się zdrzemnąć. Śpię nago, nie znoszę piżam ani innych rzeczy tworzących bariery między człowiekiem a człowiekiem.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


How global human rights groups dehumanized Israelis during the Iran-Israel conflict

How global human rights groups dehumanized Israelis during the Iran-Israel conflict

Olga Deutsch


The same organizations that condemn every Israeli strike in Gaza were silent on Iran’s assault on Israeli human rights

Iran-Israel conflict and dehumanized Israelis illustration by Linas Garsys / The Washington Times more >

It has been nearly three weeks since Iranian ballistic missiles and explosive suicide drones rained down on Israeli civilians, hitting hospitals, residential buildings and places of worship. The fragile quiet of the ceasefire provides an opportunity to take stock of the active role human rights organizations have played in this war.

Theirs was a twofold process of dehumanizing Israelis. The same nongovernmental organizations that reflexively and vigorously condemn every Israel Defense Forces strike in the Gaza Strip remained silent in the face of Iran’s unprecedented assault on Israeli human rights. After all, each and every Iranian missile was undeniably a war crime for its targeting of civilians.

Beyond the passive failure to respond, NGOs actively shaped the international response to the conflict. Through selective statements, coordinated social media campaigns and organized protests, NGOs that claim to promote human rights helped drive a global narrative that vilified Israel while excusing, minimizing or ignoring Iranian aggression.

NGO Monitor’s analysis of dozens of NGO communications during and immediately after the two weeks of war starting June 13 found that only a handful even acknowledged the scale or nature of Iran’s attacks on Israel. Even fewer noted that Iran’s actions, including the launch of more than 400 ballistic missiles and more than 1,000 armed drones at Israeli population centers, represented clear violations of international law.

Yet, when Israel acted to defend its population with preemptive strikes on Iranian missiles ready for launch and targeted strikes on the regime’s nuclear program and related infrastructure, all non-civilian targets, the same NGOs were quick to condemn its actions, often before any credible information was available.

These groups issued demands for “restraint” and “de-escalation” aimed almost exclusively at Israel. In doing so, they shaped media coverage, policy discourse and public perception, all while failing to meet the standards of impartiality and consistency in respect for human rights that they demand from others.

This distortion was compounded by the disturbing degree of sympathy, if not enthusiastic support, that many human rights NGOs extended toward the Iranian regime. Iran has a very public and long-standing commitment to Israel’s destruction. This genocidal objective has been repeated by its leaders and written into the regime’s political doctrine, including its backing for proxy terrorist groups such as Hamas, Hezbollah and the Houthis.

Yet numerous NGOs either justified the Iranian attacks or framed them as a legitimate response to Israeli policies. Their language echoed that of Iran’s propaganda: portraying the regime as a victim of Israeli provocation and its assault as a form of defensive action.

In fact, some of the NGOs in question are fairly open in their promotion of pro-terrorist sentiments. Groups such as Samidoun, Euro-Med Human Rights Monitor, Masar Badil and the Palestinian Youth Movement offered outright support for the Iranian regime. Some openly celebrated Iran’s attacks and depicted them as legitimate acts of “resistance” against Israel.

A second group of NGOs was more insidious. These are the NGOs that portray themselves as objective observers and neutral policy or legal experts while exhibiting a similarly hyperpartisan agenda regarding Israel. This category includes the European Council on Foreign Relations and Democracy for the Arab World Now, which remained silent on Iran’s conduct and quickly pivoted to criticizing Israeli responses, reemphasizing the deep-seated political and ideological biases.

Human Rights Watch offers perhaps the clearest example of silence and hypocrisy. Its default posture during conflicts of this magnitude is to release a “frequently asked questions” brief within days of initial hostilities, laying out its interpretation, albeit distorted, of international humanitarian law and recommending conduct for the parties involved.

When it comes to situations where it can bash Israel, Human Rights Watch has a long history of frequent statements and emotive reports alleging all manner of wrongdoing.

However, after Israel’s June 13 strike on Iran’s nuclear and military infrastructure and Iran’s subsequent indiscriminate missile and drone attacks, Human Rights Watch was silent. This omission is particularly telling given the clear legal asymmetry: Iran launched barrages of indiscriminate weapons against highly populated civilian centers, while Israel targeted military and nuclear infrastructure.

Beyond the hypocrisy, this pattern of NGO silence about Israeli human rights while directing blame at Israel reflects a broader trend where NGOs treat Israelis, and Jews by extension, as less worthy of human rights protections.

This dehumanization has been especially glaring over the past 20 months. Not a single international human rights NGO has mounted a significant campaign on behalf of the more than 250 hostages Hamas violently took to Gaza on Oct. 7, 2023, which included women, children and the elderly. Fifty hostages remain in Gaza today.

By contrast, these same organizations have devoted enormous resources to advocating for Palestinian detainees, many of whom committed murder and other violent offenses against Israelis.

Likewise, the sharp rise in antisemitic violence worldwide has received little sustained attention from leading human rights organizations. The cumulative effect is a troubling double standard that normalizes threats to Israeli and Jewish safety.

With their actions and inactivity, many NGOs have again shown that they have no moral authority and are seeking to advance highly partisan political agendas rather than universal human rights. The time has come for accountability, not just for those who launch missiles but also for those who enable them through silence, distortion and selective application of human rights advocacy.

These organizations do not deserve humanitarian or government funding.


• Olga Deutsch is vice president of NGO Monitor.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com