Umowa, która utrzymuje Hamas u władzy, nie ma sensu

Umowa o zawieszeniu broni i zakładnikach nie wymaga od Hamasu rozbrojenia ani oddania kontroli nad Strefą Gazy. Grupa terrorystyczna wydaje się być przekonana, że umowa pozwoli jej utrzymać kontrolę nad Strefą Gazy i przygotować się na kolejne masakry Żydów. Na zdjęciu: uzbrojeni terroryści Hamasu świętują zwycięstwo w Rafah, w południowej Strefie Gazy, 19 stycznia 2025 r. (Zdjęcie: zrzut z ekranu wideo.)


Umowa, która utrzymuje Hamas u władzy, nie ma sensu


Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Ci, którzy sądzą, że wspierana przez Iran palestyńska organizacja terrorystyczna Hamas porzuci dżihad (świętą wojnę) i jej cel wymordowania Żydów i zniszczenia Izraela w następstwie niedawnego porozumienia o zawieszeniu broni i zakładnikach, są w błędzie.

Chociaż umowa może położyć kres obecnemu konfliktowi między Izraelem a Hamasem, w żaden sposób nie odzwierciedla zmiany radykalnej i niebezpiecznej ideologii tej islamistycznej grupy, jak to zostało opisane w jej Karcie z 1988 r. Dokument cytuje Hassana al-Bannę, założyciela organizacji Bractwa Muzułmańskiego (której odłamem jest Hamas), który powiedział: „Izrael powstanie i będzie istniał, dopóki islam go nie obali, tak jak obalił to, co było wcześniej”.

Główne punkty Karty Hamasu:

    • Kwestia palestyńska jest religijno-politycznym problemem muzułmańskim, a konflikt z Izraelem toczy się między muzułmanami a żydowskimi „niewiernymi”.
    • Cała Palestyna jest ziemią muzułmańską i nikt nie ma prawa jej oddać.
    • Należy prowadzić bezkompromisowy dżihad przeciwko Izraelowi i całkowicie sprzeciwić się jakiemukolwiek porozumieniu uznającemu prawo tego państwa do istnienia.

Umowa o zawieszeniu broni i zakładnikach nie wymaga od Hamasu rozbrojenia lub oddania kontroli nad Strefą Gazy. Jeśli chodzi o Hamas, jest to po prostu kolejna umowa podobna do porozumień o zawieszeniu broni zawartych z Izraelem po poprzednich rundach walk w ciągu ostatnich 20 lat. Grupa terrorystyczna wydaje się być przekonana, że umowa pozwoli jej utrzymać kontrolę nad Strefą Gazy i przygotować kolejne masakry Żydów.

Niedługo po ogłoszeniu porozumienia zawieszenia broni i zakładnikach, 15 stycznia, przywódca Hamasu Chalil al-Hajja wyraźnie powiedział, że jego ugrupowanie zamierza kontynuować dżihad przeciwko Izraelowi.

Nawiązując do ataku Hamasu na Izrael z 7 października 2023 r., w wyniku którego zginęło 1200 Izraelczyków, a tysiące zostało rannych, al-Hajja powiedział:

„Potop Al-Aksa [nazwa, której Hamas używa do opisania okrucieństw z 7 października] stanowi znaczący punkt zwrotny w historii palestyńskiej sprawy i oporu, a jego reperkusje nie ustaną, dopóki nie zostanie wyzwolona okupowana Jerozolima”.

Następnie nazwał masakry z 7 października „osiągnięciem militarnym i sił bezpieczeństwa, które pozostanie powodem do dumy narodu palestyńskiego” i pochwalił Iran za wspieranie palestyńskiego „oporu” i ostrzeliwanie rakietami Izraela w czasie wojny.

W odpowiedzi na porozumienie o zawieszeniu broni i o zakładnikach Hamas wydał oświadczenie, w którym stwierdził:

„To osiągnięcie dla naszego ludu, naszego oporu, naszego narodu i wolnych ludzi na świecie. To punkt zwrotny w konflikcie z [izraelskim] wrogiem, na drodze do osiągnięcia celów naszego ludu, jakimi są wyzwolenie i powrót”.

„Wyzwolenie” odnosi się do deklarowanego przez Hamas celu zlikwidowania Izraela i zastąpienia go państwem islamistycznym. „Powrót” odnosi się do palestyńskiego żądania zalania Izraela milionami „uchodźców”, aby Żydzi stali się mniejszością we własnej ojczyźnie.

W kolejnym wskazaniu intencji Hamasu kontynuowania walki z Izraelem, zwolennicy tej organizacji terrorystycznej wyszli na ulice miasta Chan Junis w południowej części Strefy Gazy, aby świętować zawieszenie broni i wzięcie zakładników, skandując: „Pójdziemy do Jerozolimy, poświęcimy miliony męczenników!”

Członkowie skrzydła wojskowego Hamasu, Brygad Izz a-Din al-Kassam, również dołączyli do obchodów i oświadczyli: „Jesteśmy na polu bitwy i pozostaniemy na polu bitwy”.

Świętowano również na Zachodnim Brzegu [Judei i Samarii], gdzie zwolennicy Hamasu w Ramallah, de facto stolicy Autonomii Palestyńskiej, skandowali hasła poparcia dla zabitych przywódców Hamasu, Jahji Sinwara i Mohammeda Deifa, pomysłodawców masakry 7 października.

Ahmed Fouad Ackhatib, były mieszkaniec Strefy Gazy i pracownik naukowy Atlantic Council, napisał 14 stycznia:

„Rzeczywistość jest taka, że islamistyczny terroryzm Hamasu, maskujący się jako ‘opór’, nie osiągnął niczego dla narodu palestyńskiego, poza miliardami dolarów zmarnowanych zasobów i dziesiątkami tysięcy niepotrzebnych zgonów, a Gaza leży w ruinie po 20 latach od izraelskiego wycofania się [ze Strefy Gazy] włącznie z osiedlami w 2005 r. Tak, nastąpi rozliczenie z Hamasem po zakończeniu wojny, a grupa musi zostać poddana metaforycznym, intelektualnym i dosłownym procesom za zbrodnie przeciwko aspiracjom i projektowi narodowemu narodu palestyńskiego…

Machina propagandowa Hamasu, zarządzana przez katarskie państwowe media Al-Dżazira Arabic, będzie pracować w nadgodzinach, aby pomóc grupie terrorystycznej przekształcić katastrofalną katastrofę w zwycięstwo na miarę bitew pod Stalingradem i Leningradem, desperacko próbując promować terroryzm i narrację o zbrojnym oporze jako coś heroicznego i walecznego, podczas gdy jest tchórzliwa i nieskuteczna…”

Umowa o zawieszeniu broni i zakładnikach, która pozwala Hamasowi pozostać u władzy, oznacza, że jest tylko kwestią czasu, zanim grupy terrorystyczne podejmą próbę kolejnego ataku na Izrael w stylu 7 października. Nowa administracja USA, aby uniknąć dalszej przemocy i rozlewu krwi, musi nalegać na odsunięcie Hamasu od władzy.

Można to osiągnąć jedynie poprzez wywieranie presji i sankcji na katarskich i irańskich sponsorów Hamasu. Hamas musi zostać całkowicie pokonany i wyeliminowany, a nie nagrodzony za popełnienie największej zbrodni przeciwko Żydom od czasów Holokaustu.

Butne oświadczenia Hamasu po osiągnięciu porozumienia o zawieszeniu broni i zakładnikach pokazują determinację tej grupy terrorystycznej do kontynuowania ataków na Izrael. Oświadczenia te pokazują również, że przywódcy Hamasu są gotowi poświęcić więcej swoich ludzi, aby zrealizować swój cel zniszczenia Izraela. Najwyraźniej nie wyciągnęli żadnych wniosków ze sprowadzenia katastrofy na Palestyńczyków. Przywódcy Hamasu nie przejmują się tym, że dziesiątki tysięcy Palestyńczyków zostanie zabitych w ramach dżihadu przeciwko Izraelowi. Ponadto przywódcy Hamasu najwyraźniej nie są zainteresowani odbudową Strefy Gazy i zapewnieniem jej mieszkańcom bezpieczeństwa, stabilności i dobrobytu. Zamiast tego ich głównym celem jest zamordowanie jak największej liczby Żydów.

Jedynym porozumieniem, które rzeczywiście przyniesie pokój, jest zawieszenie broni, w wyniku którego Hamas przestanie istnieć.


Khaled Abu Toameh – urodzony w 1963 r. w Tulkarem na Zachodnim Brzegu, arabski dziennikarz, któremu wielokrotnie grożono śmiercią. Publikował między innymi w “The Jerusalem Post”, “Wall Street Journal”, “Sunday Times”, “U.S. News”, “World Report”, “World Tribune”, “Daily Express” i palestyńskim dzienniku “Al-Fajr”. Od 1989 roku jest współpracownikiem i konsultantem NBC News.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Gaza 70-Degree ‘Cold’ Chills Media Curiosity as New York Times Depicts Israel as Baby Killer

Gaza 70-Degree ‘Cold’ Chills Media Curiosity as New York Times Depicts Israel as Baby Killer

Ira Stoll


A general view shows destroyed buildings in northern Gaza, amid the ongoing conflict in Gaza between Israel and Hamas, near the Israel-Gaza border, Nov. 11, 2024. Photo: REUTERS/Amir Cohen

The “cold” temperatures in Gaza have been a staple of New York Times and other news coverage — and of anti-Israel activism in the US — in recent weeks. But just how cold is it, actually, in Gaza?

“At Least 5 Babies Are Dead From Cold as Winter Grips Gaza,” was a Dec. 31, 2024 headline in the New York Times. “Dead From Cold” was something of a euphemism, as the real baby-killers, the Times made clear with echoes of classical libels against Jews, were the “Israeli military’s bombardment and attacks.”

Toward the end of the article came a mention of “more heavy rain expected in the coming days, and lows in the mid-40s Fahrenheit.”

The Times doubled down on this with a follow-up piece in its Jan. 2, 2024 edition headlined, “No Respite for Gazans as the War Grinds On.”

“Over the past few days, Gazans have endured chilly winter rainstorms; Gazan officials say some infants have died from the cold,” the article said, with no mention of any temperature readings.

Such claims were widespread. “Born at war, dying in the cold,” was an NBC News headline. “Babies are dying in the cold,” said a Washington Post article published on Jan. 6, about “at least seven infants in Gaza who have died in the cold in recent weeks, according to relatives, doctors, and the enclave’s Health Ministry.” The Post, too, made clear who the real baby-killers were — the Jews — referring to “ongoing Israeli restrictions on aid convoys.”

So, how cold has it been in Gaza? According to TimeAndDate.com, which seems reasonably reliable, the coldest it got in Gaza City for the entire month of December 2024 was 45 degrees Fahrenheit. On Dec. 25 the temperature hit 70 degrees. According to Google, the weather in Rafah, Gaza on Jan. 7, 2025 was sunny with a high of 69, a low of 51, and zero precipitation. Not exactly the Yukon permafrost.

Any infant’s death is tragic. It is indeed possible to die of hypothermia in wet conditions in the 40s, especially without adequate shelter and clothing. Yet it’s also possible to survive in even lower temperatures, even without a fire.

You wouldn’t know it from the press coverage, but infants also do die for reasons other than cold or Israeli bombardment. In New York City in 2021, 400 infants died before their first birthday, for causes including respiratory distress, infections, cardiovascular disorders, sudden infant death syndrome, and congenital malformations.  The Times has paid those New York City deaths less attention than the ones in Gaza, perhaps because they don’t provide as ready an opportunity to vilify the Jewish state.

The “Gazan officials” the Times mentions are part of a Hamas power structure dedicated to defaming Israel. Those officials use information as warfare against the Jewish state they are dedicated to destroy. The Gaza doctors are largely the same. Any claims coming out of Gaza deserve to be treated with a substantial dose of skepticism. They often reflect not so much the reality on the ground but the propaganda agenda of what remains of the Hamas terror organization.

Time and time again, the most extreme claims coming out of Gaza have proven false. There was the New York Times claim that Israel had bombed a hospital. The Times published an editors’ note after it had accompanied the original claim with a photograph of a different demolished building, and after it turned out that the damage to the hospital site was caused by a misfired Palestinian rocket meant for the Jewish state, not an Israeli air strike targeting terrorists in Gaza.

There was also the New York Times claim that Israel was starving Gazan children to death, which left out the UN statistics showing Gazans about as well fed as children in India, Saudi Arabia, and Egypt.

Now the Times and the rest of the media crowd are claiming that Gazan children are freezing to death in a place that enjoys 70-degree sunshine during the day and 40-50 degree lows at night.

For sure, I’d rather be here in the US than there in Gaza. I don’t doubt that some young Gazan children are genuinely miserable. There are also Israelis who are miserable because they are in bomb shelters hiding from Iranian-supplied rockets and missiles, and because their family members are kidnapped or serving on reserve duty.

The best way to improve the lot of innocent Gazans would be for Hamas and Islamic Jihad to immediately put down their arms, surrender, and release to freedom the hostages who were kidnapped on Oct. 7, 2023.

The coldest things of all in Gaza are the hearts of the Hamas terrorists. That is a fact that the international press, in its newfound fascination with the not-actually-that-frosty Gaza weather, seems intimidated by, and also a fact that the press is all too frequently unwilling to share directly with readers.


Ira Stoll was managing editor of The Forward and North American editor of The Jerusalem Post. His media critique, a regular Algemeiner feature, can be found here.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


IDF announces fallen soldier Eviatar Ben Yehuda, killed in West Bank

IDF announces fallen soldier Eviatar Ben Yehuda, killed in West Bank

YONAH JEREMY BOB / JERUSALEM POST STAFF


The Jerusalem Post understands that the wounded officer was the commander of Battalion 8211 from the Efraim Brigade in the northern West Bank.

.
Staff-Sergeant Eviatar Ben Yehuda / (photo credit: IDF SPOKESPERSON’S UNIT)

The IDF announced on Monday that IDF soldier Staff-Sergeant Evyatar Ben Yehuda was killed and that another IDF officer was severely wounded in an incident in the West Bank.

The Jerusalem Post understands that the wounded officer was the commander of Battalion 8211 from the Efraim Brigade in the northern West Bank.

A David vehicle holding the two soldiers ran over an improvised explosive device during a proactive IDF raid in the Tamun area of the Menashe region.

Improvised explosive devices have been a more frequent problem in the West Bank since the 2023-2024 Middle East war took off, with Iran providing more powerful weapons and Palestinian terror groups learning new tactics for ambushing some IDF armored vehicles.

In August 2024, the IDF announced that four soldiers were wounded in Tubas in the northern West Bank after their partially armored David vehicle was hit by an improvised explosive

IDF soldiers operate in the West Bank, January 19, 2025 (credit: IDF SPOKESPERSON’S UNIT)

The IDF did not provide how many times this had happened, but it had already reported on several such instances over the summer. 

Major incident in Jenin

Another major incident was a June 27 incident in Jenin in which one soldier was killed and 22 were wounded.

Yet another incident was earlier in August when two soldiers were moderately wounded and another two soldiers were lightly wounded.

During the June 27 incident, a Panther armored vehicle drove over a road where there was one of multiple planted explosive devices underground.

The road had already been bulldozed and “cleared” by an IDF D-9 bulldozer to ensure that such hidden improvised explosive devices could not ambush the soldiers.

The initial injuries to the soldiers within the Panther were much more limited, but nearby Palestinians activated a second improvised explosive device – possibly remotely – against the rescuers.

During the June 27 incident, the IDF said that the D-9 missed the explosive devices because they were buried at a much deeper depth than usual.

Until then, the devices had been buried around 40-50 centimeters under a road.

These devices were probably placed around 1.5 meters deep.

According to public records, D-9s standard digging depth cuts off at less than 70 centimeters.

Of course, if a D-9 does multiple runs through a specific area, it can go much deeper, but this creates other operational dilemmas when operating in a hostile environment and trying to maintain an element of surprise and quick and decisive action.

Back in June, the IDF was unclear how it would overcome such ambushes if the Palestinians copied their success in the future and based on numerous such incidents, it does not seem that the military has arrived at a solution.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Zawieszenie broni w Strefie Gazy wchodzi w życie. Izrael otrzymał nazwiska trzech zakładniczek, które uwolni Hamas

Palestyńczycy w miejscu izraelskiego ataku na dom w Deir Al-Balah w środkowej Strefie Gazy, 15 stycznia 2025 r. (Fot. REUTERS/Ramadan Abed)


Zawieszenie broni w Strefie Gazy wchodzi w życie. Izrael otrzymał nazwiska trzech zakładniczek, które uwolni Hamas

Michał Kokot


Działania wojenne miały zostać wstrzymane o godz. 7.30 czasu lokalnego. Ale Hamas zwlekał z przekazaniem listy z nazwiskami trzech zakładniczek, które mają zostać dzisiaj zwolnione.

Według serwisu “Times od Israel” dzisiaj (19.01) uwolnione mają zostać trzy kobiety cywile – Romi Gonen, Emily Damari i Doron Steinbrecher. Nazwiska zostały przekazane w niedzielny poranek (19.01)

Przekazanie Izraelowi listy nazwisk trzech zakładniczek, który miały być uwolnione jako pierwsze, było warunkiem wdrożenia porozumienia Izraela z Hamasem o zawieszeniu broni w Strefie Gazy i uwolnieniu izraelskich zakładników. Umowa miała wejść w życie w niedzielę o godzinie 8:30 czasu lokalnego (7:30 czasu polskiego).

Jak donosi PAP, Hamas nie przekazał jednak w uzgodnionym terminie nazwisk trzech zakładniczek, w związku z tym w niedzielę rano rzecznik izraelskiej armii Daniel Hagari poinformował, że palestyński ruch nie wypełnia swoich zobowiązań, co oznacza, że umowa o rozejmie nie weszła jeszcze w życie

Izrael potwierdził, że prowadził naloty w Strefie Gazy od godz. 8.30. Rozpoczęły się godzinę po tym, gdy miało wejść w życie zawieszenie broni, negocjowane w ostatnich dniach przez obydwie strony przy współudziale Kataru, Egiptu i Stanów Zjednoczonych.

Mahmoud Basal, rzecznik palestyńskiej obrony cywilnej poinformował, że Izrael bombarduje od rana “liczne tereny” Strefy Gazy, zwłaszcza w jej północnej części. Według “New York Times” Palestyńczycy, którzy wyszli rano na ulice, by świętować wstrzymanie działań militarnych, są zdezorientowani: nie wiedzą, czy zawieszenie broni w ogóle wejdzie w życie.

Hamas nie dotrzymał warunków umowy. Naloty na Strefę Gazy

Powodem kontynuowania nalotów było nie dotrzymanie warunków zawieszenia broni przez Hamas. Zgodnie ze szczegółami warunków umowy o zawieszeniu broni, jej przedstawiciele mieli w sobotę wieczorem podać listę z trzema nazwiskami zakładniczek, które zostaną zwolnione w niedzielę, ale tego nie zrobili.

Hamas zapewnia, że wynikało to jedynie z “problemów technicznych”. Według izraelskich mediów na przeszkodzie stał fakt, że negocjatorzy z Hamasu nie byli dotąd w stanie nawiązać kontaktu z dowódcami, którzy ukrywają się w Strefie Gazy i przetrzymują izraelskich zakładników.

W sobotę izraelski premier Benjamin Netanjahu oświadczył, że zarówno prezydent elekt Donald Trump, jak i ustępujący prezydent USA Joe Biden zgodzili się, aby Izrael wznowił ataki w Strefie Gazy, jeśli kolejne etapy porozumienia nie zostaną zrealizowane.

Zawieszenie broni odroczone. Izrael przygotowuje punkty medyczne

Pierwszy etap wynegocjowanego porozumienia zakłada wymianę 33 Izraelczyków, więzionych przez Hamas za 1890 palestyńskich więźniów, znajdujących się na terenie Izraela. W drugim etapie mają zostać wynegocjowane szczegóły zwolnienia pozostałych zakładników, a Izrael ma wycofać się ze Strefy Gazy. W trzecim Hamas ma przekazać ciała zabitych Izraelczyków.

Izraelczycy, przygotowując się na przyjęcie zakładników, ustanowili przy granicy ze Strefą Gazy trzy punkty medyczne. Według obydwu stron zawieszenie broni zostało odroczone o kilka godzin. Do wymiany więźniów nie dojdzie wcześniej niż przed godz. 15.30 lokalnego czasu (14.30 w Polsce).

Wojna w Strefie Gazy trwa od października 2023 r. Wówczas Hamas zaatakował Izrael, zabijając 1,2 tys. osób, a 250 porywając do Gazy. W odpowiedzi Izraelczycy prowadzili wojnę odwetową, która kosztowała życie ponad 46 tys. Palestyńczyków – terrorystów i cywilów. Choć ostatnie szacunki pokazują, że ofiar może być ponad 60 tys. Izrael uznaje te statystyki za niewiarygodne.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pożegnanie prezydenta Bidena

Pożegnanie prezydenta Bidena

Andrzej Koraszewski


Prawdopodobnie nie całkiem trzeźwy Joe Biden w uściskach ze swoim najdroższym Palestyńczykiem (Chalid Maszal i Ismail Hanija byli drożsi, ale on ich nie lubił), przekonuje swojego szefa do swojej koncepcji palestyńskiego państwa. (Źródło: Wikipedia)

Żegnamy Joe Bidena, prezydenta, który w ostatnim już orędziu powiedział, że negocjacje w sprawie uwolnienia izraelskich zakładników były najtrudniejsze w jego czterdziestoletniej karierze politycznej.

Nie wiem, czy właśnie te negocjacje były najbardziej haniebnym rozdziałem jego politycznej kariery, ale z pewnością najbardziej charakterystycznym dla tego polityka.

Biden od 7 października 2023 r. powtarzał, że walczy o powrót ludzi porwanych przez Palestyńczyków. Nie trzeba się było długo w te zapewnienia wsłuchiwać, żeby usłyszeć ociekający fałsz.

Amerykański prezydent ani razu nie zażądał natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich porwanych. Najwyraźniej uznał porwania i żądanie okupu za rzecz normalną, za element nowoczesnej polityki. Nie domagał się również dopuszczenia Czerwonego Krzyża do porwanych. Żądał ograniczenia działań wojennych, przerwania wojny i przywrócenia Hamasu do władzy, dzielnie powtarzał wszystkie kłamstwa Hamasu, a przede wszystkim pragnął palestyńskie bestialstwo wynagrodzić palestyńskim państwem.         

Kłamał, doskonale wiedząc, że kłamie, że mieszkańcy Gazy nie popierają Hamasu, kłamał twierdząc, że walczy o powrót zakładników, ale milczał, kiedy ulice amerykańskich miast zalewały tysięczne demonstracje poparcia dla nazistowskiej organizacji, znajdującej się na liście organizacji terrorystycznych w USA. 

Prezydent Biden uprawiał trudne negocjacje z mordercami i szantażystami domagając się od Izraela, żeby stale zwiększał okup. Za twierdzeniami, że walczy o zakładników, szły żądania przekazywania Hamasowi żywności i kontroli nad żywnością. Prom za trzysta milionów dolarów, który rozpadł się przy pierwszym niegroźnym sztormie, to tylko jeden z pomysłów tego prezydenta. Kto pamięta, którego dnia tej strasznej wojny Biden zaczął powtarzać pytanie, co będzie „dzień po”, przedłużał tę wojnę na wszystkie możliwe sposoby i na wszystkie możliwe sposoby dawał do zrozumienia, że nie interesują go porwani zakładnicy, nigdy nie ukrywał, że cała jego sympatia jest po stronie „Palestyńczyków”.  

Co rozumiał przez to pojęcie? Z pewnością nie tych Palestyńczyków, którzy chcieli uwolnić się od nazistowskiej dyktatury Hamasu i Fatahu. Pokładał ufność w byłym agencie KGB, w człowieku nazywanym przez papieża „aniołem pokoju”, w człowieku, z którym wiązała go długoletnia niekłamana przyjaźń, w dożywotnim prezydencie „Palestyny” Mahmudzie Abbasie.

Czy kiedykolwiek pytał swojego przyjaciele, gdzie leży ta mityczna „Palestyna”? Teoretycznie powinien znać odpowiedź, ponieważ jako wiceprezydent, a następnie prezydent musiał spotykać się z pytaniami o podręczniki dla palestyńskich uczniów (drukowane po części za amerykańskie pieniądze), w których „Palestyna” jest od „rzeki do morza”, a Izraela nie ma wcale. Jako wiceprezydent musiał słyszeć o tym, że Palestyńczycy pospiesznie rozbierali pomnik – mapę Palestyny, znajdujący się na trasie, którą miał przejeżdżać prezydent Obama. (Nie chodziło o Obamę, bo on nie miał nic przeciwko, ale o złośliwych dziennikarzy, którzy mogli zrobić niefortunne zdjęcia.) A może naprawdę nigdy nie widział tych map w palestyńskich podręcznikach, nigdy specjalnie nie interesował się palestyńską oświatą, więc mógł nie zauważyć, czego uczą się dzieci w Autonomii Palestyńskiej i w Gazie.

Powtarzane pytanie o „dzień po” było jednoznacznym żądaniem gwarancji, że jeśli Izrael przypadkiem rzeczywiście zniszczy Hamas, jeśli nie uda się go przed tym powstrzymać, to musi natychmiast oddać pełną, niekontrolowaną władzę ludziom, którzy mają ten sam cel – Palestyny od rzeki do  morza, ale wyrażają go bardziej dyplomatycznym językiem, który pozwalał na prowadzenie ”trudnych negocjacji” od 1995 roku.                                          

No tak, ale te, jak sam powiedział, najtrudniejsze negocjacje ukrywały się za zapewnieniami, że kieruje nim troska o powrót zakładników. To właśnie ta troska o zakładników skłaniała go do szukania pomocy u sponsora Hamasu w Doha, to właśnie ta troska o izraelskich porwanych skłaniała go do powtarzania doniesień mieszczącej się w Doha rozgłośni Al Dżazira o zbrodniach Izraela, o niewinnych cywilach, o strzelaniu na oślep, o atakowaniu szkół, szpitali i świątyń.

Jeśli nie słyszałeś nigdy jednego słowa potępienia Hamasu za wykorzystywanie szkół, szpitali i świątyń dla celów militarnych, to albo Biden nigdy takiego słowa potępienia nie powiedział, albo twoje zaufane źródła próbowały przedstawić ci go w złym świetle.      

Zapewne prowadząc te najtrudniejsze w jego politycznej karierze negocjacje ani razu nie przypomniała mu się reakcja Jeffersona na porwania i żądanie okupu przez muzułmańskich piratów na Morzu Śródziemnym. Berberyjscy piraci napadający na amerykańskie statki handlowe mieli dwa cele, pierwszy, żądali wysokich okupów za porwanych marynarzy, drugi, długofalowy, chcieli wynegocjować stałe (i rosnące) opłaty za powstrzymanie się od porywania.       

Kiedy Jefferson, jeszcze jako ambasador, próbował w 1786 roku wynegocjować jakieś porozumienie z ambasadorem Trypolisu, usłyszał, że święty Koran stanowi, że wszystkie narody, które nie uznają Proroka są grzesznikami, a grabienie ich i niewolenie jest obowiązkiem wiernych. Dla Jeffersona było to wskazówką, żeby zaniechać trudnych negocjacji z pobożnymi rozbójnikami. Prezydent Biden powinien znać tę historię, ponieważ w czasach jego młodości była jeszcze nauczana w amerykańskich szkołach, być może zna również ciąg dalszy. Zarówno nieudane próby targowania się i zawierania „umów” z bandytami, jak i stworzenie marynarki wojennej zdolnej do działań zaczepnych daleko od domu.

Najwyraźniej prezydent Biden nigdy nie potraktował lekcji Jeffersona poważnie, nigdy nie przestał wierzyć w dobre serce ludzi uprawiających mord, gwałt, rabunek i szantaż jako samej podstawy uprawiania polityki i szerzenia religii. Co więcej, nigdy nie przyznał, że doskonale wie, jakie są cele Palestyńczyków i nigdy nie szukał kontaktów z tymi Palestyńczykami, którzy mają inne cele niż tylko walkę z Żydami do dnia sądu ostatecznego.

Żegnamy nieudacznika i oszusta, który prawdopodobnie oszukiwał również sam siebie, człowieka który zgodę na odrażający szantaż nazwał umową, a wymuszenie tej zgody na ofiarach napaści przedstawia jako swoje największe osiągniecie.   

Jutro inauguracja zupełnie innego prezydenta. Miliardera zaprawionego w negocjacjach, w których nikt nie zajmował się takimi głupstwami jak uczciwość, w których wygrywał najbardziej przebiegły i najbardziej bezwzględny. Prawdą jest, że Donald Trump był w tych walkach prawdziwym mistrzem. Jego pewność, że potrafi przechytrzyć każdego, może okazać się źródłem katastrofalnych błędów. Trump nie ma złudzeń na temat intencji Hamasu, Abbasa, władców w Teheranie, Moskwie, czy w Pekinie. Zaczął jeszcze przed swoją inauguracją od wsparcia gangsterskiego szantażu, „wymiany” izraelskich porwanych za znajdujących się w izraelskich więzieniach morderców –  zwolenników ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej – oraz zawieszenia broni, które ma prowadzić do zachowania władzy nad nazistowską twierdzą w Gazie przez Hamas i Palestyński Islamski Dżihad. Zacznie swoją druga kadencje od „sukcesu”.

Nic dziwnego że w Gazie setki dobrze odżywionych terrorystów Hamasu wyszły z ocalałych jeszcze tuneli, w mundurach i z bronią w ręku i strzelały w powietrze na wiwat, ogłaszając wygranie wojny.

Wielu Izraelczyków poczuło się zdradzonych, wstępujący prezydent jeszcze przed inauguracją zdołał dokonać tego, czego Bidenowi nie udało się dokonać od chwili napaści Hamasu na Izrael i złamania poprzedniego zawieszenia broni.

Pożegnanie Joego Bidena nie powinno koncentrować się na samym Izraelu i jego miłości do „Palestyńczyków”, Zapewne tak sądzą mordowane, wysiedlane i głodujące dziś miliony Sudańczyków, tak sądzą mordowani tysiącami afrykańscy chrześcijanie (o których Biden nigdy nie wspomniał ani jednym słowem), tak sądzą Kurdowie i mieszkańcy Iranu. Izrael był tylko jednym testem tego salonowego polityka, który myślał, że jest mężem stanu.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com