Według izraelskiego wywiadu, ponad 450 terrorystów należących do organizacji terrorystycznych w Strefie Gazy, głównie Hamasu, jest również zatrudnionych przez UNRWA. Kilkunastu terrorystów, którzy brali udział w okrucieństwach z 7 października, było oficjalnie zatrudnionych przez UNRWA. Na zdjęciu: Izraelscy żołnierze sprawdzają wejście do tunelu terrorystycznego Hamasu bezpośrednio przed kompleksem UNRWA w mieście Gaza, 8 lutego 2024 r. (Zdjęcie: Jack Guez/AFP via Getty Images)

UNRWA zatrudnia palestyńskich terrorystów, gloryfikuje przemoc i terroryzm

Bassam Tawil
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Od czasu ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 r., w którym terroryści z Gazy zamordowali 1200 Izraelczyków, pojawiło się więcej dowodów na rolę, jaką Agencja Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Uchodźcom Palestyńskim (UNRWA) odgrywa we wspieraniu i finansowaniu palestyńskiego terroryzmu.

Na początku listopada Izrael uchwalił nowe prawo, które zakazuje działalności UNRWA w Izraelu i uniemożliwi izraelskim urzędnikom współpracę z agencją. Biorąc pod uwagę wieloletnie wsparcie UNRWA dla Hamasu w Strefie Gazy, zakaz ten przyniesie korzyści nie tylko Izraelowi, ale także Palestyńczykom, którzy nie są powiązani z tą palestyńską grupą terrorystyczną wspieraną przez Iran.

Prawo to uchwalono po odkryciu, że kilku terrorystów, którzy uczestniczyli w okrucieństwach 7 października – w tym morderstwach, gwałtach, ścinaniu głów i porwaniach – było oficjalnie zatrudnionych przez UNRWA. Organizacja Narodów Zjednoczonych przyznała nawet, że dziewięciu pracowników UNRWA “zostanie zwolnionych, ponieważ mogli być zamieszani w ataki Hamasu na Izrael 7 października”. Oskarżenia pojawiły się na początku tego roku, gdy Izrael przedstawił UNRWA dowody na udział 12 pracowników w okrucieństwach. UNRWA zidentyfikowała i zakończyła zatrudnienie dziesięciu z nich. Potwierdzono śmierć dwóch.

“Jestem w środku, jestem w środku z Żydami”; “Mamy zakładniczki, jedną złapałem”. Są to cytaty z nagrań nauczycieli UNRWA, którzy brali udział w masakrze 7 października.

Na nagraniu wideo zarejestrowanym przez kamerę bezpieczeństwa 7 października widać dwóch terrorystów z Hamasu ładujących na ciężarówkę zwłoki zamordowanego przez siebie izraelskiego cywila. Ci terroryści z Hamasu byli również pracownikami UNRWA. Nie byli jedynymi pracownikami UNRWA zamieszanymi w te okrucieństwa.

Według izraelskiego wywiadu, ponad 450 terrorystów należących do organizacji terrorystycznych w Gazie, głównie Hamasu, jest również zatrudnionych przez UNRWA. Według raportu IDF:

“Siły Obronne Izraela (IDF) zebrały znaczące dowody kilku innych sytuacji, które ujawniają udział personelu UNRWA w masakrze 7 października. Potwierdziło to również Biuro Służb Nadzoru Wewnętrznego ONZ (OIOS): Oprócz dziewięciu pracowników, których zespół śledczy ONZ ustalił jako biorących udział w masakrze 7 października, inni pracownicy – co do których zespół twierdził, że nie ma wystarczających dowodów – również brali udział w masakrze. Są członkami Hamasu i Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu (PIJ), a ONZ musi ich natychmiast zwolnić, a nie zamiatać sprawę pod dywan.

Nie zwalniając ich, Sekretarz Generalny ONZ i Komisarz Generalny UNRWA bezczelnie demonstrują swoje zdecydowanie dalszego zatrudniania członków Hamasu i Islamskiego Dżihadu, nawet po przedstawieniu im obciążających dowodów w tej sprawie. Czas, aby rządy darczyńców się obudziły i przestały przekazywać pieniądze swoich podatników członkom organizacji uznanym za terrorystyczne”.

Niedawny raport opublikowany przez Institute for Monitoring Peace and Cultural Tolerance in School Education (IMPACT-se), organizację pozarządową analizującą podręczniki szkolne i programy nauczania na całym świecie, ujawnia głębokie powiązania terrorystyczne z edukacją UNRWA. W raporcie naświetlono pięć szkół UNRWA, w których dowódcy Hamasu są dyrektorami lub starszymi pracownikami. Pokazano, że ponad 10% dyrektorów i starszych pracowników edukacyjnych UNRWA w Strefie Gazy to członkowie Hamasu lub Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu. Szkoły UNRWA wykorzystują ponadto lekcje do zaprzeczania istnieniu Izraela, promowania wrogości i zachęcania do brutalnych narracji.

W raporcie wskazano, że co najmniej 12 pracowników UNRWA w Strefie Gazy, zajmujących wysokie stanowiska (dyrektorzy szkół, zastępcy, dyrektorzy i zastępcy dyrektorów ośrodków szkoleniowych), zostało zidentyfikowanych jako członkowie Hamasu i Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu.

To nie jest “kilka odosobnionych przypadków”, jak twierdzi UNRWA, lecz wskazuje na endemiczne powiązania UNRWA z terroryzmem. Wielu funkcjonariuszy Hamasu i Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu pracujących w UNRWA nadal – po 7 października – otrzymuje regularne wynagrodzenie finansowane przez międzynarodowych podatników. Szef UNRWA Philippe Lazzarini niedawno powiedział Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ, że jego agencja zapewnia tolerancyjną, pełną szacunku i antyekstremistyczną edukację w Strefie Gazy. Jednak nowy raport IMPACT-se ujawnia instytucjonalne materiały dydaktyczne nauczane w pięciu szkołach UNRWA w Strefie Gazy, gdzie przywódcy Hamasu zostali zdemaskowani paradując jako dyrektorzy tych szkół.

Nauczyciele i szkoły UNRWA wyprodukowały materiały, które gloryfikują przemoc i terroryzm oraz demonizują Izraelczyków. Ćwiczenie do nauki czytania ze zrozumieniem wyprodukowane przez szkołę UNRWA w Strefie Gazy zawiera historię, która celebruje atak na izraelskich pasażerów podróżujących autobusem, opisując to jako “imprezę grillową”. Inne ćwiczenie, wyprodukowane przez szkołę UNRWA, zawiera test do czytania ze zrozumieniem zatytułowany “Brawo dla bohaterów”. Gloryfikuje postaci związane z wojną, przemocą, ekstremizmem religijnym, a także terroryzmem. Tekst zachęca młodych palestyńskich uczniów do postrzegania tych “bohaterów” jako wzorów do naśladowania. Karta do nauki zachęca również uczniów do krytykowania tych, którzy wybierają spokojne, spełnione życie zamiast męczeństwa: “Picie kielicha goryczy z chwałą jest o wiele słodsze niż przyjemne długie życie w warunkach upokorzenia”. Lista bohaterów w tekście obejmuje: Dalal al-Mughrabi, odpowiedzialną za masakrę na Drodze Nadbrzeżnej w 1978 r., w której zamordowano 38 cywilów, w tym 13 dzieci; Izz Ad-Din al-Kassama, założyciela palestyńskiego ruchu dżihadystów i patrona skrzydła zbrojnego Hamasu.

Streszczenie w podręczniku języka arabskiego dla piątej klasy uczy tekstu zatytułowanego: “Kocham swoją wioskę”, który przedstawia męczeństwo w pozytywnym świetle, chwaląc fakt, że ziemia – odniesienie do Palestyny – jest “zmieszana z krwią męczenników”. Uczy również uczniów, że męczeństwo i dżihad są “najważniejszym sensem życia”.

Wiersz nauczany siódmoklasistom przedstawia narody arabskie jako stado koni – czczony symbol wojny w kulturze Beduinów – które upadłyby, gdyby nie zjednoczyły się. Wiersz wzywa rycerzy, symbolizujących arabskich przywódców, do wyzwolenia meczetu Al-Aksa w Jerozolimie “od pięści niewiary, od pomocników szatana – zemsta dla Żydów” .

To tylko kilka przykładów, jak zajęcia edukacyjne organizowane przez szkoły UNRWA zatruły serca i umysły wielu palestyńskich dzieci w ciągu ostatnich siedmiu dekad. Udział pracowników UNRWA w okrucieństwach przeciwko Izraelczykom z 7 października nie był zaskoczeniem. Niepokojące jest to, że szef ONZ i inne kraje darczyńców odmawiają dostrzeżenia tego, co wielu Palestyńczyków już widzi, a mianowicie, że UNRWA od dawna odgrywa znaczącą rolę w podżeganiu do nienawiści wobec Izraela i wychowywaniu kolejnego pokolenia palestyńskich dzieci na gloryfikacji przemocy i terroryzmu. Nadszedł czas, aby ta agencja, jak również cała ONZ, zostały zdemontowane i usunięte, lub przynajmniej, jak sugerowano lata temu, aby narody płaciły tylko za to, czego chcą i otrzymywały to, za co płacą.

Nadszedł również czas, aby palestyńscy “uchodźcy” zaczęli żyć własnym życiem i przestali polegać na pieniądzach zachodnich podatników.

Bassam Tawil – muzułmański badacz i publicysta mieszkający na Bliskim Wschodzie.

Blinken’s stunning confession

Caroline B. Glick

.
U.S. Secretary of State Antony Blinken arrives in Doha, Qatar, on Aug. 20, 2024. Photo by Chuck Kennedy/U.S. State Department.

Liri Albag, one of five female IDF soldiers still being held hostage in Gaza, was the subject of Hamas’s most recently released video. The video of Liri alive was filmed on Jan. 1. Available online on pro-Hamas websites, it shows the 19-year-old in emotional distress, shaking at times, as she begged for her life.

The hostages have been held in Gaza for 457 days. And the question of why they are still there, why has Israel been unable to bring them home, gets asked with increased frustration and alarm every day from all quarters.

On Saturday, we received an answer to that question. Shortly after news broke of the release of the video of Liri Albag, The New York Times published an interview with outgoing U.S. Secretary of State Tony Blinken. Blinken said that Hamas has refused to agree to release the hostages in exchange for a ceasefire for two reasons.

In his words, “There have been two major impediments, and they both go to what drives Hamas. One has been whenever there has been public daylight between the United States and Israel and the perception that pressure was growing on Israel, we’ve seen it: Hamas has pulled back from agreeing to a ceasefire and the release of hostages.

“The other thing that got Hamas to pull back was their belief, their hope that there would be a wider conflict, that Hezbollah would attack Israel, that Iran would attack Israel, that other actors would attack Israel, and that Israel would have its hands full and Hamas could continue what it was doing.”

Under harsh questioning from the Times’ anti-Israel reporter Lulu Garcia-Navarro, Blinken revealed that U.S. pressure on Israel began immediately after Oct. 7, 2023, and became a central feature of U.S. policy in relation to the war from its very earliest days. From the outset, the provision of unlimited supplies to Gaza—euphemistically referred to as humanitarian aid—has been the constant focus of U.S. pressure on Israel.

Almost immediately after the Oct. 7 invasion, then-Defense Minister Yoav Gallant announced a siege of Gaza. The move was self-explanatory. The Gazans had taken 256 Israelis hostage to Gaza. So long as they weren’t released, Gaza would remain under siege. Siege warfare has long been considered one of the most humane, least destructive forms of warfare, and it is legal under the laws of war.

The Biden administration would have none of it. Blinken described how he compelled Israel to resupply Hamas from day one of the war.

“We’ve said from Day 1 that how Israel does that matters. And throughout, starting on Day 1, we tried to ensure that people had what they needed to get by. The very first trip that I made to Israel five days after Oct. 7, I spent with my team nine hours in the IDF’s headquarters in Tel Aviv, six stories underground with the Israeli government, including the prime minister, including arguing for hours on end about the basic proposition that the humanitarian assistance needed to get to Palestinians in Gaza.

“And that was an argument that took place, because you had in Israel in the days after Oct. 7 a totally traumatized society. This wasn’t just the prime minister or a given leader in Israel. This was an entire society that didn’t want any assistance getting to a single Palestinian in Gaza. I argued that for nine hours.

“President Biden was planning to come to Israel a few days later. And in the course of that argument, when I was getting resistance to the proposition of humanitarian assistance getting in, I told the prime minister, I’m going to call the president and tell him not to come if you don’t allow this assistance to start flowing. And I called the president to make sure that he agreed with that, and he fully did. We got the agreement to begin assistance through Rafah, which we expanded to Kerem Shalom and many other places.”

So, to fend off an assault from an anti-Israel reporter, Blinken explained that President Joe Biden wouldn’t visit Israel until Israel capitulated to Blinken’s demand that it feed and water the people of Gaza who supported Hamas’s decision to take 256 Israeli children, babies, women and men hostage. Blinken also admitted that the reason that the 100 hostages are still in Gaza is that Hamas perceives the administration as pressuring Israel to capitulate to Hamas.

Blinken could have added that by demanding that Israel feed the people of Gaza, he and Biden removed any fear Hamas leaders might have had that the people would overthrow them. Unconcerned with that prospect, Hamas felt no pressure to release the hostages.

It bears noting that when Blinken arrived on Oct. 12, 2023, Israel still didn’t know how many of its citizens had been taken hostage. It still didn’t have a clear assessment of how many people were dead. Hundreds of victims had yet to be identified due to Hamas’s mutilation and destruction of their bodies. Just last week, Israelis learned that half of the 1,200 Israelis butchered that day were beheaded.

What was most notable about Blinken’s admission is that he didn’t appear to believe that there was anything wrong with the policies he imposed on Israel. Many military leaders have argued persuasively that had Blinken and Biden left Israel to pursue its siege strategy, combined with airstrikes, Israel could have fomented Hamas’s capitulation, or at least its surrender of the hostages, by the end of 2024. While Blinken’s statements indicated that he is at least in partial agreement with that assessment, he gave no indication that he felt remorse for the devastating impact his policies have had on the hostages or for the fact that those policies are a primary reason that the war is still ongoing.

The question is whether his assessment will impact his actions in his last two weeks in office.

Last week, Michael Doran, senior fellow and director at the Hudson Institute and a former member of the U.S. National Security Council, told Dr. Gadi Taub on their Israeli Update podcast that the Biden administration intends to use its allegation that Israel is not providing sufficient supplies to Gaza to permanently undermine Israel’s international position. Doran explained that the administration intends to use Section 620(i) of the Foreign Assistance Act, which asserts “that any country that is blocking U.S. humanitarian aid will have its military assistance cut off,” against Israel.

Seemingly backing up Doran, in his interview with the New York Times, Blinken alluded to a letter that he and Secretary of Defense Lloyd Austin sent their Israeli interlocutors in early October alleging that Israel was in violation of Section 620(i).

Doran said, “The January surprise is that there will be an official finding by the State Department that Israel is in violation of 620(i). It’s blocking humanitarian aid to Gaza, and then what will happen is that the president will waive the penalties for blocking of the humanitarian aid, but there will have been an official American finding.”

That finding, Doran explained, will be used as the basis of a U.N. Security Council resolution put forward by Algeria or Slovenia. It will also be used by the International Criminal Court, the European Union and other bodies to strike out at Israel.

Later last week, Channel 14 reported that the administration is enabling a resolution to be put forward at the U.N. Security Council that would require Israel to withdraw from Gaza, and perhaps from Lebanon and Syria. The idea is that other Security Council members would put forward the resolution and the U.S. will permit it to pass by abstaining, as the Obama administration abstained from Resolution 2234, which passed in the Security Council in December 2016, after President-elect Donald Trump was elected to his first term in office. That resolution declared all Israeli communities in eastern Jerusalem, Judea and Samaria illegal.

Doran shared that there are two camps in the administration regarding the planned move. Many senior officials support moving forward. But several senior officials oppose the move. He said that the ultimate decision will be made by Blinken.

Towards the end of his interview with the Times, Blinken lashed out at the international forces that have not held Hamas responsible for the suffering it has caused and continues to cause.

In his words, “One of the things that I found a little astounding throughout is that for all of the understandable criticism of the way Israel has conducted itself in Gaza, you hear virtually nothing from anyone since Oct. 7 about Hamas. Why there hasn’t been a unanimous chorus around the world for Hamas to put down its weapons, to give up the hostages, to surrender—I don’t know what the answer is to that. Israel, on various occasions, has offered safe passage to Hamas’s leadership and fighters out of Gaza. Where is the world? Where is the world, saying, ‘Yeah, do that! End this! Stop the suffering of people that you brought on!’”

The obvious answer is because Blinken himself has devoted most of his energies to pressuring and castigating Israel.

Perhaps Blinken’s interview was a signal that he will not go forward with the plan that his subordinates have developed to subject Israel to a Security Council resolution and to further criminalization it at The Hague. Perhaps it was nothing more than an effort to rebuild his ties to the anti-Israel camp as he leaves office. Time will tell.

In the meantime, and not knowing how Blinken will act, the only way to avoid what Doran referred to as a “January surprise,” and facilitate the speedy release of Liri Albag and the other 99 hostages, is for the incoming Trump administration to apply massive pressure on Britain and France to veto any such resolution in the Security Council and to threaten Slovenia and Algeria with sanction if they advance the resolution in question.

Liri Albag’s video, like others that Hamas has released in recent weeks, is a reminder (if one was necessary) of why Hamas must be eradicated. Blinken’s interview was proof that the Biden administration has been the single greatest obstacle to the hostages’ release and to Hamas’s eradication.

Caroline B. Glick is the senior contributing editor of Jewish News Syndicate and host of the “Caroline Glick Show” on JNS TV.
Glick is the diplomatic commentator for Israel’s Channel 14, as well as a columnist for Newsweek. Glick is the senior fellow for Middle Eastern Affairs at the Center for Security Policy in Washington and a lecturer at Israel’s College of Statesmanship. She appears regularly on U.S., British, Australian and Indian television networks, including Fox, Newsmax and CBN. She appears, as well, on the BBC, Sky News Britain and Sky News Australia, and on India’s WION News Network. She speaks regularly on nationally syndicated and major market radio shows across the English-speaking world. She is also a frequent guest on major podcasts, including the Dave Rubin Show and the Victor Davis Hanson Show.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu bierze udział w rozprawie w sprawie zarzutów korupcyjnych w sądzie okręgowym w Tel Awiwie, 10 grudnia 2024 r. (Fot. REUTERS/Menahem Kahana)

Izrael próbuje trwale zmienić układ na Bliskim Wschodzie. Czy to się uda? [LE FIGARO]

Isabelle Lasserre
Le Figaro

Operacje wojskowe Izraela w Strefie Gazy, Libanie i Syrii zwiększyły bezpieczeństwo jego granic i bardzo osłabiły irańską oś na Bliskim Wschodzie. Ale czy premier Netanjahu wie, że pycha kroczy przed upadkiem?

W pierwszej fazie izraelskiej odpowiedzi militarnej na atak Hamasu z 7 października 2023 r. zwycięstwo z „irańską ośmiornicą” wydawało się poza zasięgiem rządu Benjamina Netanjahu. Czternaście miesięcy później terrorystyczny Hamas został pozbawiony przywództwa, libański Hezbollah jest w chaosie, a wpływy Iranu w Syrii w dużej mierze wyeliminowane.

„Rok temu Izrael był straumatyzowany i upokorzony. Dziś odzyskaliśmy kontrolę i to Iran jest w defensywie”, podsumował to izraelski dyplomata w zakulisowej rozmowie podczas Dialogu Strategicznego Europa-Izrael, który odbył się w grudniu.

Rodziny izraelskich jeńców pozostających w niewoli w Gazie wciąż wykrzykują swój gniew na rząd na tzw. Placu Zakładników w Tel Awiwie, ale ogólnie popularność premiera – który w miesiącach przed atakiem Hamasu i po nich był pod rosnąca presją – wzrosła.

„Nawet ludzie lewicy”, mówi nam wspomniane źródło, “zastanawiają się dziś, czy Bibi ostatecznie nie miał racji i czy nie jest obecnie jedynym politykiem w Izraelu, który ma jakąś strategiczną wizję”.

W Strefie Gazy Hamas de facto został pokonany. Według izraelskich służb źródła bezpieczeństwa, pozostał tam pod bronią zaledwie batalion liczący około tysiąca bojowników. Reszta została „wyeliminowana” lub „aresztowana”. Uderzenia militarne są teraz kontynuowane w celu „zmniejszenia wpływu”, jaki Hamas nadal posiada na tamtejszą infrastrukturę cywilną. „To jest nasza strategia w Gazie: niszczyć Hamas tak długo, aż przestanie mieć jakikolwiek wpływy wśród Palestyńczyków. Uniemożliwić mu powrót do władzy nad Autonomią”.

Infrastruktura militarna Hezbollahu w Libanie wskutek interwencji izraelskiej armii w tym kraju została w dużej mierze zniszczona, a jego przywódcy prawie w komplecie zabici, łącznie z długoletnim przywódcą tej szyickiej organizacji, Hassanem Nasrallahem. „Organizacyjnie cofnęliśmy Hezbollah o dziesięć lat. A jeszcze trzy miesiące temu wydawało się to scenariuszem z rodzaju science fiction. Ale dokonaliśmy tego”, pogratulował sobie Netanjahu tuż po zawieszeniu broni w Libanie 27 listopada.

Efekt ataku Hamasu po 14 miesiącach: przeciwny od zamierzonego

Niespodziewany upadek Baszara al Asada w Syrii na początku grudnia, będący bezpośrednią konsekwencją izraelskiej wojny z Hezbollahem, ale także związania całej siły Rosjan w Ukrainie, dał Izraelowi szansę, która została natychmiast wykorzystana przez dowództwo. Armia wykorzystała upadek kata z Damaszku, aby zniszczyć arsenały syryjskiego reżimu i zapobiec ich przejęciu przez szyickie bojówki wrogie Izraelowi lub przez nowe dżihadystyczne władze Syrii. Składy amunicji, okręty, samoloty i lotniska, pociski, broń chemiczna i wojskowe ośrodki badawcze: wszystko to stało się bezbronnym celem armii izraelskiej, która od dawna uważała Syrię za miejsce kluczowe dla Iranu pod względem handlu bronią i szkolenia terrorystów.

Trwa czwarty etap prowadzonej przez Izrael w regionie wojny, który prawdopodobnie również zakończy się sukcesem. Został on otwarty po nowych atakach rakietowych jemeńskich Huti, kolejnego sojusznika Iranu, który w ostatnich latach dzięki Teheranowi bardzo urósł w siłę. Izrael odpowiedział atakami na cele wojskowe szyickich rebeliantów. „Będziemy polować na wszystkich przywódców Huti i uderzać w nich, tak jak robiliśmy to w innych miejscach. Żaden wróg nie będzie w stanie nam uciec”, oznajmił minister obrony Israel Katz. Sam premier Netanjahu zapewnił, że ataki będą kontynuowane „dopóki zadanie nie zostanie wykonane”, ponieważ „musimy odciąć tę terrorystyczną gałąź od irańskiej osi zła”.

Strategia izraelskiego rządu znacznie osłabiła irańską oś w regionie i odcięła „szyicką autostradę” łączącą Teheran z Bejrutem przez Syrię i wykorzystywaną m.in. do zaopatrywania Hezbollahu w broń. Trwale osłabiło to również irański reżim, który został pozbawiony ochrony i odstraszania, które zapewniali mu jego sojusznicy w regionie. Atak na Izrael z 7 października 2023 spowodował przetasowanie kart w regionie, ze skutkami odwrotnymi do oczekiwanych przez jego sprawcę, lidera Hamasu Yahya Sinwara, który zresztą także został zabity.

„Potwierdza to, że jedynym językiem, który działa w tym regionie, jest język siły. Dziś dominuje siła, a nie polityka”, uważa Udi Dekel, badacz z Instytutu Studiów nad Bezpieczeństwem Narodowym (INSS) w Tel Awiwie.

Wraca idea pojednania Izraela z Saudami

Według optymistów, po zwycięstwie Izraela na wielu frontach militarnych może nadejść także sukces dyplomatyczny. Po zawieszeniu broni w Libanie wielu liczy na negocjacje w celu zapewnienia zawieszenia broni i uwolnienia zakładników w Strefie Gazy, nawet jeszcze przed styczniowym objęciem urzędu przez prezydenta elekta Donalda Trumpa. Teoretycznie osłabienie proirańskiej osi szyickiej mogłoby zachęcić do stworzenia alternatywy politycznej w samym obozie palestyńskim i przywrócenia silnych instytucji państwowych w Libanie, a także nowej równowagi w pozbawionej Asada Syrii.

„Magiczne myślenie” Trumpa, który chce położyć kres wojnom w Europie i na Bliskim Wschodzie, aby móc skoncentrować się na polityce wewnętrznej w samej Ameryce oraz na konfrontacji gospodarczej z Chinami, z jednej strony budzi obawy przed lekkomyślnymi ruchami USA, ale z drugiej ożywia ideę nowej integracji regionalnej pomiędzy Izraelem a umiarkowanymi krajami arabskimi – ideę, której orędownikiem był Trump podczas swojej pierwszej kadencji.

Wstrzymana po 7 października normalizacja stosunków między Izraelem a Arabią Saudyjską powraca jako temat rozmów. „Saudyjskie władze muszą działać powściągliwie ze względu na arabską opinię publiczną, która jest nadal bardzo wrażliwa na kwestię palestyńską. Jednak wobec braku szans na szybkie tzw. rozwiązanie dwupaństwowe, książę Muhammad bin Salman może zadowolić się zobowiązaniem Izraela do „wejścia na drogę w kierunku utworzenia państwa palestyńskiego”. Jest to zarazem formuła, która może być również do zaakceptowania przez Izrael.

„W zamian Rijad może wreszcie uzyskać od Waszyngtonu bilateralny pakt o obronie i bezpieczeństwie, a wtedy umowa o normalizacji stosunków z Izraelem będzie na wyciągnięcie ręki”, wyjaśniał dyplomata Eric Danon, były ambasador w Izraelu, jeszcze przed wyborczym zwycięstwem Trumpa w listopadzie.

Jednak za zwycięstwem militarnym i dyplomatycznymi gestami wciąż kryje się wiele niewiadomych. Pierwsza z nich dotyczy sytuacji w Iranie, pozostającym zasadniczym problemem strategicznym Izraela. „Teheran od dawna nie był tak osłabiony ekonomicznie, politycznie i militarnie. Iran rozumie, że jego strategia szachowania Izraela przez Hamas i Hezbollah, rozwijana przez ostatnich piętnaście lat, w nadziei, że państwo żydowskie nie będzie miało czasu ani siły na interesowanie się irańskim programem nuklearnym, zawiodła”, wyjaśnia Udi Dekel, analityk z INSS.

Izrael odzyskał sprawczość w regionie

Eksperci i dyplomaci przewidują różne scenariusze. Pesymistyczny zakłada, że zdesperowany Iran, aby zrekompensować swoją nagłą słabość, podejmie decyzję o budowie bomby atomowej. Izrael mógłby wówczas opóźnić ten projekt, bombardując obiekty nuklearne Republiki Islamskiej, z pomocą lub – co bardziej prawdopodobne – tylko przy aprobacie Stanów Zjednoczonych. „Od 7 października 2023 mówimy stale o wojnie między Iranem a Izraelem. Ale dopiero teraz ataki na obiekty nuklearne są możliwe i prawdopodobne jak nigdy dotąd”, mówi izraelskie źródło z kręgów rządowych. O ile oczywiście impet dyplomatyczny wywołany powrotem Trumpa nie ożywi w jakiś paradoksalny sposób porozumienia nuklearnego między Stanami Zjednoczonymi a Iranem.

Ale na jak długo da się ugłaskać reżim ajatollahów? „Polityka powstrzymywania Iranu zapewnia tymczasowe rozwiązania większości problemów. Jednak tylko opóźni kolejne ataki na wzór tego z 7 października i zaledwie spowolni marsz Iranu w kierunku uzyskania broni nuklearnej. Bez zmiany reżimu w Teheranie nie będzie trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie”, komentuje anonimowo irański analityk mieszkający w Europie.

Nawet jednak uwzględniając gotowość nowej amerykańskiej administracji do radykalnych rozwiązań, kwestia ta nie zostanie rozwiązana w ciągu kilku miesięcy. „Bezpośrednie granice Izraela są teraz mniej lub bardziej bezpieczne. Ale szerszy krąg, który rozciąga się aż do Iranu, Turcji i Jemenu, będzie poważnym wyzwaniem dla Izraela w 2025 roku”, ostrzega Éric Danon.

Kolejny problem stanowi sam Benjamin Netanjahu, dla którego wojna – i skuteczna obrona kraju – pozostaje obecnie głównym politycznym paliwem. W tym kontekście jego zdolność i gotowość do znalezienia politycznego rozwiązania dla Palestyńczyków jest wątpliwa.

„Musimy mieć komfort przewagi  militarnej, ponieważ nasi sąsiedzi są twardzi i tak też grają. Ale musimy też mieć wolę kompromisu, by móc wykorzystać politycznie uzyskaną poprzez wojnę przewagę”, podsumował to Chaim Weitzman, profesor Uniwersytetu Reichmana, na spotkaniu zorganizowanym w Tel Awiwie przez American Jewish Committee.

Co prawda da się słyszeć  głosy bardziej optymistyczne, nawet po stronie palestyńskiej. Na przykład Samer Abdelrazzak Sinijlawi, odpowiedzialny w Fatahu za stosunki z Izraelem i społecznością międzynarodową, mówi: „Zniszczenie Hamasu jest dla Palestyny dobrą wiadomością, ale to nie wystarczy. Teraz jest okazja, by sami Palestyńczycy zainicjowali zmiany, które z czasem otworzą drogę do zmian w Izraelu. Potrzebujemy nowego przywództwa po obu stronach, ponieważ Netanjahu i Mahmud Abbas nigdy do niczego nas nie doprowadzą. Myślę jednak, że jesteśmy bliżej porozumienia i zakończenia konfliktu żydowsko-palestyńskiego niż kiedykolwiek”.

Na razie jednak wciąż nie rozstrzygnięto, jak będzie wyglądała najbliższa przyszłość w Strefie Gazy i kto przejmie kontrolę nad enklawą. Już sam brak zupełnie podstawowych ustaleń stanowi przeszkodę dla pokoju. „Netanjahu ma polityczną wizję równowagi sił w regionie, ale nie ma żadnego politycznego rozwiązania kryzysu palestyńskiego. Przedkłada bezpieczeństwo nad pokój. Biorąc pod uwagę przewagi uzyskiwane obecnie przez Izrael na polach walki, nie spieszy mu się z trwałym i definitywnym rozwiązywaniem konfliktu. Chce zyskać jak najlepsze pozycje”, podsumowuje były amerykański ambasador Éric Danon.

Hamas wygrał wojnę komunikacyjną

Inny problemem Izraela jest opinia międzynarodowa, mająca mu za złe bezwzględność i brutalność operacji wojskowych wobec cywilów i zrównanie Gazy z ziemią. Wygląda na to, że kraj będzie również musiał przez długi czas zmagać się z pewną międzynarodową izolacją i wzrostem antysemityzmu – oba te zjawiska już od miesięcy towarzyszą militarnej reakcji Izraela na masakry z 7 października. Również w tym przypadku Netanjahu ponosi część odpowiedzialności.

„Premier pozwolił Hamasowi narzucić opinii publicznej na Zachodzie narrację o konflikcie, odmawiając zagranicznym dziennikarzom możliwości relacjonowania wojny w Strefie Gazy. Zapomniał, że globalne media muszą dziś być codziennie karmione nowymi obrazami i nowymi emocjami. A tych – z niszczonej Gazy – dostarczył Hamas, który wygrał wojnę komunikacyjną, a tym samym bitwę o serca, podczas gdy Netanjahu wolał nie epatować świata wstrząsającymi obrazami z 7 października – raz, aby nie dostarczać inspiracji kolejnym terrorystom, a dwa, aby nie podkreślać skali klęski izraelskich służb bezpieczeństwa, które nie zapobiegły atakom”, wyjaśnia Éric Danon.

Na Netanjahu czekają zamrożone problemy w kraju

Wreszcie, chociaż wojna zamroziła inne problemy izraelskiego społeczeństwa, to przecież nie zostały one rozwiązane. Dotyczy to w szczególności forsowanej przez Netanjahu reformy wymiaru sprawiedliwości, która w 2023 r. skłoniła dziesiątki tysięcy demonstrantów do regularnego wychodzenia na ulice w proteście przeciwko rządowi, w którym zasiadają ministrowie ze skrajnej prawicy.

Ale kolejnym problemem jest status i ulgowe traktowanie ultraortodoksów, którzy są zwolnieni ze służby wojskowej, co stało się bardzo drażliwą kwestią od początku wojny.

Ponadto w samym Izraelu wielu ludzi zadaje sobie pytanie: jaki jest sens tego wszystkiego? „Ta wojna ma sens tylko, jeśli w jej rezultacie Hamas zostanie złamany na dobre i nigdy więcej nie zdoła prowadzić operacji wojskowych”, uważa Éric Danon.

Czy granicząca z pychą pewność siebie Netanjahu popchnie go do całkowitej aneksji Zachodniego Brzegu? Udi Dekel z INSS ostrzega: „To byłby koniec państwa Izrael. Największym zagrożeniem dla Izraela jest przekształcenie w państwo unitarne, ponieważ wtedy nie będzie już ono ani demokratyczne, ani żydowskie”.

UN Special Rapporteur Francesca Albanese Calls for Medical Professionals to Cut Ties With Israel

Corey Walker

Francesca Albanese, UN special rapporteur on human rights in the Palestinian territories, attends a side event during the Human Rights Council at the United Nations in Geneva, Switzerland, March 26, 2024. Photo: REUTERS/Denis Balibouse

The United Nations’ special rapporteur on the human rights situation in the Palestinian territories has called on all medical professionals to cut ties with Israel, accusing the Jewish state of committing “genocide” and unfairly detaining Palestinian doctor Hussam Abu Safiya.

“I urge medical professionals worldwide to pursue the severance of all ties with Israel as a concrete way to forcefully denounce Israel’s full destruction of the Palestinian healthcare system in Gaza, a critical tool of its ongoing genocide,” Francesca Albanese wrote on X/Twitter on Monday.

The post came after Israel last week arrested Safiya and several other people while conducting a raid on the Kamal Adwan hospital in northern Gaza, where the Israeli military is fighting Hamas terrorists. The Israel Defense Forces (IDF) said it arrested Safiya because he was “suspected of being a Hamas terrorist operative.” The IDF also insisted that the hospital has been used as a “command and control center” for the Palestinian terrorist group.

Hamas and Palestinian Islamic Jihad (PIJ), an allied terrorist group in Gaza, have extensive histories of using hospitals — as well as schools, apartment buildings, and other forms of civilian infrastructure in Gaza — as bases for storing weapons and planning and conducting attacks. A PIJ spokesman in April confessed that terrorists have taken over all of the hospitals in Gaza, using the medical facilities to hide military activities and launch attacks.

Israel has reportedly relocated Safiya to a detention facility for further investigation into his purported ties to the Hamas terrorist group. 

Albanese’s comments came amid a surge of antisemitism directed at Jewish health-care professionals in the West. In the year following Hamas’s invasion of southern Israel last Oct. 7, about 75 percent of Jewish health workers and students have been subjected to antisemitism, according to a recent study in the peer-reviewed Journal of Religion and Health.

A separate recent study conducted by the Data & Analytics Department of StandWithUs, a Jewish civil rights group, found that nearly 40 percent of Jewish American health-care professionals have encountered antisemitism in the workplace.

That study followed a similar one published in Canada earlier this month, in which Jewish doctors reported being chased not only out of the field of medicine but also out of the country. Commissioned by the Jewish Medical Association of Ontario (JMAO), the survey found that 80 percent of Jewish medical workers who responded to it “have faced antisemitism at work” since Hamas’s Oct. 7 massacre and that 31 percent of Jewish doctors — 98 percent of whom “are worried about the impact of antisemitism on health care” — have weighed emigrating from Canada to another country.

Earlier this month, members of the US Congress raised alarm bells about growing antisemitism in the medical field. 

“That’s truly scary; the idea that somehow your religious background or your identity would inform or impact the type of care that you get is not only antisemitic, it’s not only anti-American, it is anti-democratic,” Rep. Dan Goldman (D-NY) said during a hearing on Capitol Hill in Washington, DC.

Albanese has an extensive history of using her role at the UN to denigrate Israel and seemingly rationalize Hamas’s attacks on the Jewish state. In the months following the Oct. 7 atrocities, Albanese has accused Israel of enacting a “genocide” against the Palestinian people in revenge for the attacks and circulated a widely derided and heavily disputed report alleging that 186,000 people have been killed in Gaza as a result of Israeli actions. 

The United Nations launched a probe into Albanese over the summer for allegedly accepting a trip to Australia funded by pro-Hamas organizations. She has also celebrated the anti-Israel protesters rampaging across US college campuses, saying they represent a “revolution” and that they give her “hope.”