RABIN JONATHAN SACKS – Brakujący piąty element

Brakujący piąty element

Tłumaczenie: Jolanta Różyło © CHIDUSZ 2018


William West „Kolumna podróżników z Orientu rozproszona przez burzę piaskową (Izraelici idący przez pustkowie ochraniani przez Słup Obłoku)”. / Mary Oenslager Fund, 2007

RABIN JONATHAN SACKS

PESACH – 31 MARCA – 7 KWIETNIA 2018/ 15 – 22 NISAN 5778

Wielu komentatorów, a wśród nich Gaon z Wilna, zwróciło uwagę na powtarzającą się w Hagadzie na Pesach cyfrę cztery. Takie czwórki pojawiają się czterokrotnie. Mamy więc:

  1. cztery pytania;
  2. czterech synów;
  3. cztery kielichy wina;
  4. cztery obietnice odkupienia: „wywiodę was z pod brzemienia Micraimu, i wybawię was od służby ich, i wyswobodzę was ramieniem wyciągniętem i sądami wielkimi. I przyjmę was Sobie za lud” (Szemot 6:6-7).

Być może jednak, tak jak promieniowanie rentgenowskie ujawnia wcześniej namalowany obraz pod powierzchnią młodszego, tak i Hagada kryje w sobie inny wzór, który czeka na odkrycie.

Pierwszą prawidłowością, na którą należy zwrócić uwagę, jest fakt, że podczas wieczerzy sederowej pojawia się jeszcze jedna czwórka, mianowicie cztery biblijne wersety, których ekspozycja stanowi ważną część Hagady:

  1. „Aramejczyk próbował zniszczyć ojca mego”;
  2. „krzywdzili nas Micrejczycy, i gnębili nas”;
  3. „I wołaliśmy do Wiekuistego, Boga ojców naszych”;
  4. „I wywiódł nas Wiekuisty z Micraim” (Dwarim 26:5-8).

Okazuje się więc, że czwórki pojawiają się nie cztero-, ale pięciokrotnie.

We wczesnych wydaniach Talmudu, w traktacie Pesachim (118a) pojawiał się fragment, który wprawiał w zakłopotanie średniowiecznych komentatorów. Brzmi on: „Rabin Tarfon mówi: ‘nad piątym kielichem odmawiamy wielki Halel’”. Komentatorzy byli skonsternowani, ponieważ wszędzie w literaturze rabinicznej mówi się o czterech, nie pięciu kielichach. W Misznie na przykład napisane jest, że ubogiej osobie powinno zapewnić się taką ilość pieniędzy, która wystarczy na zakup czterech kieliszków wina. Dyskusja zarówno w Talmudzie babilońskim jak i jerozolimskim opiera się na założeniu, że w noc sederową wypija się cztery kielichy wina. Jak więc powinniśmy rozumieć uwagę rabina Tarfona o piątym kielichu?

Z dyskusji wyłaniają się trzy opinie. Pierwsza należy do Rasziego i tosafistów, którzy twierdzili, że podczas sederu wznosimy cztery kielichy wina, a wypicie piątego jest zakazane. Uważali, że komentarz rabina Tarfona to zwyczajny błąd w druku, a tekst Talmudu powinien być poprawiony.

Drugi głos należał do Majmonidesa, który uważał, że można wypić piąty kieliszek, ale nie jest to obowiązkowe. Wspomniany wcześniej fragment Miszny tłumaczył tym, że ubogiej osobie powinno się zapewnić wystarczająco środków, aby mogła spełnić swój świąteczny obowiązek, czyli wypić cztery kielichy. Miszna nie wspomina o piątym, ponieważ, choć jest on dozwolony, nie jest obowiązkowy. Słowa rabina Tarfona miałyby więc oznaczać, że ci, którzy życzą sobie wypić piąty kielich, mogą to zrobić podczas odmawiania wielkiego Halelu.

Trzecia opinia, należąca do współczesnego Majmonidesowi Rawada z Posquières, głosi, że powinniśmy wypijać piąty kielich wina. W judaizmie istnieje rozróżnienie pomiędzy obowiązkiem, zwanym howa, i ważnym ze względów religijnych dobrym uczynkiem – micwą. Cztery kieliszki wina należą więc do tej pierwszej kategorii, natomiast piąty traktujemy jako micwę – nie jest on konieczny, ale jego wypicie jest godne pochwały (a nie jedynie opcjonalne, jak twierdził Majmonides).

Co więc powinniśmy zrobić z taką rozbieżnością zdań rabinów? Raszi twierdzi, że nie należy wypijać piątego kieliszka; Majmonides, że możemy to zrobić; a Rawad, że wręcz powinniśmy? Żydowskie prawo, na ile tylko jest to możliwe, próbuje uszanować wszystkie opinie rabiniczne, szczególnie kiedy pochodzą od tak znakomitych autorytetów. W tym przypadku rozwiązanie było proste – napełniamy piąty kieliszek wina (z szacunku do zdania Rawada i Majmonidesa), ale nie wypijamy go (aby uszanować opinię Rasziego).

Kiedy w Talmudzie pojawiał się konflikt, którego nie można było rozwiązać, mędrcy decydowali się czekać, a tę tymczasową sytuację nazywając tejku. W judaizmie wierzymy, że taka kwestia zostanie rozwiązana wraz z przyjściem Eliasza, który przybędzie, aby zapowiedzieć nadejście Mesjasza. Jednym z jego zadań będzie rozstrzygnięcie wszystkich nierozwiązanych dyskusji halachicznych. Samo słowo tejku odczytywane było jako skrót od Tiszbi jetarec kuszjot we-ibajot, Tysbita (Eliasz) odpowie na wszystkie pytania i trudności. Ta historia tłumaczy zwyczaj „kielicha Eliasza”, który napełniamy po posiłku, ale go nie wypijamy. Ma on reprezentować piąty kielich, o którym mowa w Talmudzie.

Zgodnie z Talmudem jerozolimskim cztery kielichy wina symbolizują cztery obietnice odkupienia, złożone Mojżeszowi przez Boga. Dlaczego więc rabin Tarfon miałby rekomendować wypicie pięciu? Fascynujące jest, że jeśli przyjrzymy się fragmentowi Biblii, o którym jest mowa, zauważymy, że w rzeczywistości obietnic odkupienia również jest pięć. Po wspomnianych czterech obietnicach czytamy dalej: „A wyprowadzę was do owej ziemi, co podniosłem rękę Moję, abym ją dał Abrahamowi, Ichakowi i Jakóbowi, a oddam ją wam w dziedzictwo: Ja Wiekuisty!” (Szemot 6:8).

Jest jednak jeszcze jeden brakujący, piąty element. Jak wspomniane było wyżej, w trakcie czytania Hagady wygłaszamy cztery wersy z Biblii, zaczynając od „Aramejczyk próbował zniszczyć ojca mego”. W czasach biblijnych była to deklaracja wypowiadana przez kogoś, kto przynosił do Jerozolimy pierwocinę. Kiedy jednak zajrzymy do źródła, zauważymy, że ten fragment zawiera jeszcze jeden wers: „A przywiódł nas na miejsce to, i oddał nam tę ziemię, ziemię opływającą mlekiem i miodem” (Dwarim 26:9). Tego wersu nie czytamy podczas wieczerzy sederowej, co jest dość zaskakujące, zważając na fakt, że w Misznie wyraźnie napisano: „I należy wygłosić fragment poczynając od ‘Aramejczyk próbował zniszczyć ojca mego’, aż do końca ustępu”. W rzeczywistości jednak nie czytamy fragmentu do końca, mimo jasnych wskazówek zawartych w Misznie.

Wiemy już zatem o trzech brakujących piątkach: piątym kielichu, piątej obietnicy odkupienia i piątym wersie, którego nie czytamy. Jasne jest również, dlaczego ich nie uwzględniamy. Te trzy elementy nie nawiązują wyłącznie do wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu, ale również do sprowadzenia ich przez Boga do ziemi Izraela. Hagada, od czasu jej spisywania aż do dziś, jest, jak powiedział Majmonides, „Hagadą, jaką praktykowano w czasie wygnania”, czyli podczas rozproszenia. Brakujący piąty element symbolizuje więc brakujący element odkupienia. Żydzi nie mogli świętować przybycia do ziemi Izraela, będąc wciąż na wygnaniu. Nie mogli też wypić ostatniego kielicha zbawienia, skoro mówili w trakcie wieczerzy: „W tym roku niewolnikami, w przyszłym wolni; w tym roku tutaj, w następnym w Ziemi Izraela”.

Piąty kieliszek – napełniony, ale nie wypity – był jak kieliszek stłuczony podczas żydowskiego wesela. Miał symbolizować niekompletność. Tak długo, jak Żydzi żyli w rozproszeniu, zmagając się z prześladowaniami i niebezpieczeństwami, nie mogli w pełni świętować. Rabin Menahem Kaszer, wielki mędrzec żyjący w dwudziestym wieku twierdził, że skoro istnieje już Państwo Izrael, które gromadzi ogromną część ludzi żyjących do tej pory na wygnaniu, a Żydzi odzyskali swoją niepodległość i ziemię, zwyczaj piątego kielicha powinien zostać ponownie wprowadzony. Jest to kwestia wciąż rozważana przez autorytety halachiczne.

Co jednak z czterema pytaniami i czterema synami?

Piąte pytanie rzeczywiście istnieje. Według Miszny dzieci powinny zapytać: „W każdy inny dzień jemy gotowane, smażone lub pieczone mięso, a dziś jemy tylko pieczone?”. Można znaleźć ten fragment we wczesnym manuskrypcie Hagady odnalezionym w genizie kairskiej. Hagada ta opowiada o czasach, kiedy istniała Świątynia, a podczas sederu jedzono, między innymi, mięso ofiarowanego jagnięcia, które było pieczone. Po zburzeniu Świątyni zniknął zwyczaj spożywania mięsa ofiarnego, a pytanie o nie zastąpiono pytaniem o leżenie na lewym boku.

Czy w takim razie możemy również mówić o pięciu, a nie czterech synach z historii pesachowej? Rebe Lubawicz twierdził, że tak. Według Hagady, przy stole obecni są czterej synowie. Piąty jest nieobecny – jest on symbolem dziecka, które, jako owoc mieszanego małżeństwa lub asymilacji, nie wyszło z Egiptu. Tradycja rabiniczna uczy, że wielu Żydów w Egipcie uległo asymilacji i nie chciało opuszczać kraju. Tora opisuje opuszczenie Egiptu przez Izraelitów słowami: Wa-chamuszim alu bnej-Israel me-erec Micraim (Szemot 13:18). Zwykle tłumaczy się ten wers jako: „Uzbrojeni zaś wyszli synowie Israela z ziemi Micraim”. Jednak Raszi, cytując innych komentatorów, uważa, że słowo hamusz nie musi oznaczać „uzbrojony”, ale nawiązywać do hamesz – cyfry pięć. Oznacza to, że ten wers możemy tłumaczyć jako: „Tylko piąta część Izraelitów wyszła z ziemi Micraim”.

Reszta Żydów, jak tłumaczy Raszi, zniknęła podczas plagi ciemności, która bardziej niż zaszkodzić Egipcjanom, miała pozwolić ukryć wielki wstyd Izraelitów, wynikający z tego, że tak wielu z nich nie chciało opuszczać Egiptu. Utrata części społeczności żydowskiej w wyniku asymilacji była od zawsze wielką tragedią w historii Żydów. Jak opowiedzieć tę historię podczas wieczerzy sederowej? Milcząc – stąd piąty syn, który jest nieobecny przy stole.

Hagada na Pesach kryje więc w sobie nie tylko powtórzoną cztery razy czwórkę ale pięć piątek. W każdym przypadku brakuje piątego elementu: kielicha, obietnicy wyswobodzenia, wersu, pytania i dziecka. Każdy element symbolizuje niekompletność naszej obecnej sytuacji. Po Zagładzie Żydzi z ciemności wyszli do światła. Powstało Państwo Izrael, odrodził się język hebrajski, a Żydzi znaleźli się w bezpiecznym miejscu, z dala od prześladowań. W liberalnych demokracjach zachodniego świata Żydzi mogą cieszyć się nie tylko wolnością, ale wysoką pozycją w społeczeństwie i dobrobytem.

Ale Izrael nie osiągnął jeszcze całkowitego pokoju. W diasporach asymilacja nadal trwa. Wielu Żydów nie ma kontaktu ze swoim narodem i wiarą. Czegoś w naszym świętowaniu ciągle brakuje – piątego kielicha, piątej obietnicy wybawienia, wersu, pytania, dziecka. Jest to miarą rzeczy, które musimy jeszcze osiągnąć. Nasze przeznaczenie wciąż nie zostało wypełnione. Brakujące piąte elementy przypominają nam o pracy, którą jeszcze musimy wykonać i o wędrówce, która ciągle trwa.


  1. Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
    ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
    Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
    webmaster@reunion68.com


IDF hit more than 300 Syrian regime targets in two days, ‘effectively wiping out air force’

IDF hit more than 300 Syrian regime targets in two days, ‘effectively wiping out air force’

Israel at War


The aerial assault is reportedly focused on air force bases, including entire squadrons of fighter jets.

IAF F-35 stealth fighter aircraft fly in Israeli airspace. Credit: IDF Spokesperson’s Unit.

The Israel Defense Forces has conducted 300 strikes in Syria since Sunday’s ouster of Bashar Assad, Israeli media reported on Tuesday, marking the heaviest air campaign in the country since the 1972 Yom Kippur War.

Israel’s Ynet news outlet cited Western intelligence sources late Monday night as confirming the figure, saying that the aerial assault is mainly targeting air force bases, including entire squadrons of fighter jets.

It is believed that the Syrian Air Force could be destroyed in its entirety “within a few days,” Ynet noted, which would substantially reduce the threat posed to the Jewish state by the incoming Syrian government.

The last time Israel destroyed an entire air force was in 1967, when the Egyptian Air Force was wiped out in the first hours of the Six-Day War.

Local security sources told Reuters on Monday that the Israeli Air Force had attacked at least three army bases that housed dozens of helicopters and jets in the largest wave of strikes on the Syrian Air Force since Assad was toppled.

The Syrian Observatory for Human Rights, a London-based war monitor with links to the Syrian opposition, was cited by AFP as confirming that Israel carried out more than 100 strikes on Monday, including on a suspected chemical weapons production site. The IDF did not immediately comment on the strikes.

Early on Tuesday morning, AFP and Al Jazeera reported loud blasts in Damascus, with the latter outlet attributing the explosions to Israel.

On Sunday, Syrian President Bashar Assad fled Damascus as a coalition of rebel groups stormed the capital, ending his family’s five-decade rule.

“The tyrant Bashar Assad has been overthrown,” a rebel spokesperson declared in a statement carried on state television on Sunday morning.

On Monday, Israeli Foreign Minister Gideon Sa’ar confirmed that the IAF had struck sites used to produce chemical weapons and long-range missiles in an attempt to prevent them from falling into hostile hands.

“We attacked strategic weapons systems, like for example remaining chemical weapons, or long-range missiles and rockets, in order that they will not fall in the hands of extremists,” Sa’ar told the Associated Press.

“The only interest we have is the security of Israel and its citizens,” he reiterated in his remarks to the wire agency. The top diplomat did not provide details about when or where the airstrikes were conducted.

Israeli Defense Minister Israel Katz said earlier on Monday morning that he had ordered the continued destruction by the IDF of strategic weapons that were previously held by the Syrian regime and Iranian-backed militias, to prevent their falling into the hands of terrorist groups.

Among the arms taken out by the IDF were “surface-to-air missiles, air defense systems, surface-to-surface missiles, cruise missiles, long-range rockets and coast-to-sea missiles,” the Defense Ministry stated.

Katz has also ordered the military to set up a secure area free of strategic weapons and terror infrastructure inside Syrian territory, beyond the buffer zone on the Israel-Syria border. The 210th “Bashan” Division began proactive operations on Sunday to ensure “the protection of the residents of the Golan Heights in light of the internal events in Syria,” the IDF said.

Katz said he had also instructed the military to establish full control over the once-demilitarized buffer zone in the Golan, which was established under the 1974 Disengagement of Forces Agreement between Damascus and Jerusalem that ended the Yom Kippur War.

According to Lebanon’s Al Mayadeen outlet, which is closely affiliated with the Iranian-backed Hezbollah terror organization, IDF tanks have reached positions 3 kilometers (1.8 miles) from the town of Qatana, which is located some 20 kilometers (12 miles) from the outskirts of Damascus.

Three security sources, one in Syria and two in the region, confirmed the report, telling Reuters on Tuesday that IDF soldiers had reached Qatana.

Jerusalem reportedly informed the United States that its activities in Syria constitute “temporary and tactical operations” to protect civilians in its north. A U.S. government source signaled Washington’s approval for the move in a conversation with Israel’s Kan News broadcaster, saying that “no nation can tolerate terror groups on its doorstep.”

“Since the Syrian army abandoned its positions in and around the Israeli-Syrian buffer zone, Israel has declared that Syria’s enforcement of the 1974 ceasefire agreement has collapsed. Israel has taken temporary measures to stabilize the buffer zone and prevent an invasion of Israeli territory,” the American source told the Israeli public broadcaster.

“We hope that, in the future, we will see the area return to stability,” added the source.

Two sources familiar with the details of the conversations told Kan News that Jerusalem had informed the Biden administration of its intention to take control of the Syrian part of Mount Hermon and the buffer zones. Washington has not expressed public opposition to the moves.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Gaza terrorists fire four rockets at southern Israel

Gaza terrorists fire four rockets at southern Israel

update desk


The Israel Defense Forces intercepted two of the rockets, with the others impacting in open areas

Gazan terrorists fire rockets towards Israel, Nov. 7, 2023. Photo by Abed Rahim Khatib/Flash90.

Palestinian terrorists in the Gaza Strip fired four rockets at southern Israel on Wednesday morning, setting off sirens in several towns and villages along the border.

The Israel Defense Forces intercepted two of the rockets, with the others impacting in open areas, causing no damage.

The IDF’s year-plus-long offensive in Gaza has greatly curbed rocket fire from the Strip, although terrorists in the enclave still intermittently target the Jewish state.

Last week, the Israeli Air Force intercepted one rocket fired from the northern Gaza Strip.

On Nov. 21, terrorist forces in Gaza launched a rocket at the border community of Kerem Shalom, triggering sirens in the kibbutz, located at the Gaza-Israel-Egypt border near the crossing of the same name. The rocket was successfully intercepted, causing no injuries or damage.

A rocket from Gaza set off sirens in Kibbutz Erez on Nov. 13, impacting in an open area. No injuries were reported. The community is located less than a mile from the Strip’s northern border and is the namesake of the Erez Crossing.

On Nov. 25, the Israeli military reported that Abd el-Halim Abu Hussein, the head of rocket operations for Hamas’s Western Jabalia battalion, was among several terrorists killed in an Israeli airstrike in the northern Gaza city. He was responsible for numerous rocket and mortar attacks against Israeli civilians, as well as against Israeli forces in Gaza.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Ernestine Louise Rose: „człowieczeństwo nie uznaje płci”

Emancypacja od wszelkiego rodzaju niewoli jest moją zasadą. Opowiadam się za uznaniem praw człowieka bez względu na wyznanie, przynależność polityczną, płeć czy kolor skóry.


Ernestine Louise Rose: „człowieczeństwo nie uznaje płci”


Parycja Walter


Żydowska ateistka

10 kwietnia 1861 w Mercantile Hall w Bostonie elegancka kobieta z silnym wschodnim akcentem wygłosiła mowę, pt.: A defence of atheism, w której dowodziła, że opasłe tomy opisujące Boga są wyłącznie spekulacjami, jakie w danym miejscu i czasie tworzy ludzki umysł: Gdzie jest Bóg? A echo odpowiada: gdzie? (E. Rose, A Defence of Atheism (1861), J. P. Mendum, Boston 1881 s. 4). W wystąpieniu roztrząsała ideę nadrzędnej dobroci Boga, łącząc ją z genezą przemocy i kary, jaką ten miał nałożyć na ludzkość po upadku człowieka. Rose podkreślała, że historia uczy nas, iż im większy wpływ religii na życie społeczne i polityczne, tym częściej zanika cnota i moralność. Przekonywała, że moralność opiera się na wiedzy o naturze człowieka, przestrzeganiu praw i zasad, które rządzą społeczeństwem, a nie od samej tylko religii. Dlatego też, w jej przekonaniu, ateizm oferuje bardziej rozwinięty system etyczny, ponieważ ateista działa na rzecz poprawy życia tu i teraz, nie oczekując nagrody w przyszłym świecie. Z kolei religia ogranicza indywidualne rozumienie rzeczywistości i zdolność samodzielnego myślenia.

To był wielki błąd twierdzić, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz. Człowiek, we wszystkich epokach, tworzył swojego Boga na swój własny obraz (…) to interesujący i dający się udowodnić fakt, że wszystkie dzieci są ateistami i gdyby religia nie była wpajana do ich umysłów, pozostałyby takimi. (Ibidem, s. 6, 16).

W swoim przemówieniu powracała też do tezy o uprzedmiotowieniu kobiet przez religię, którą obszerniej analizowała kilka lat wcześniej podczas Konwencji Biblijnej w Hartford (1853). Wówczas sugerowała, że jeśli kobiety pragną prawdziwej wolności powinny podeptać Biblię, która, podobnie jak inne święte księgi, przyczynia się do ich zniewolenia. To odważne oświadczenie sprawiło, że Rose znalazła się w konflikcie z konserwatywnymi działaczkami ruchu na rzecz praw kobiet i abolicjonizmu, które próbowały na nowo interpretować Świętą Księgę, aby wyprowadzić z niej zasady równości i wolności. Rose budowała swoje przekonania opierając się
na podstawowych prawach człowieka i prawie natury: wszyscy rodzimy się i umieramy równi.

Jej bezkompromisowa postawa sprowadziła na nią falę krytyki zarówno ze strony jej przeciwników, jak i sprzymierzeńców politycznych, którzy stygmatyzowali ją epitetem: niewierna. Z czasem do tych oskarżeń dołączyły wątki antysemickie. Jej żydowskie pochodzenie stało się celem ataków wolnomyślicieli, co odczuła wyjątkowo boleśnie. Najmocniejszy cios zadał Horace Seaver (1810-1889), dziennikarz zaprzyjaźnionego z nią The Boston Investigator. Jak przypominają Sandra J. Berkowitz i Amy C. Lewis w Debating anti-Semitism: Ernestine Rose vs. Horace Seaver in the Boston Investigator, 1863-1864  Seaver w serii artykułów zaatakował Żydów, opisując ich jako ludzi ograniczonych, zamkniętych, bigoteryjnych, nieprzystających do nowoczesnego, postępowego społeczeństwa amerykańskiego. Rose odpowiedziała na te zarzuty polemicznymi tekstami. Podobny ton przyjęła Lucy Stone (1818-1893) w liście z 1855 do Susan B. Anthony (1820-1906), odnosząc się do żydowskiego pochodzenia Rose jako jej głównego grzechu. Warto dodać, że sama Anthony nie podzielała antysemickich poglądów Stone i pozostawała w przyjaźni z Rose.

Buntowniczka

O życiu Ernestine Louise Rose z domu Potowskiej urodzonej 13 stycznia 1810 w Piotrkowie Trybunalskim, a zmarłej 4 sierpnia 1892 w Brighton, wiemy niewiele. Ta wychowywana w ortodoksyjnym żydowskim domu buntowniczka przez współczesnych sobie nazywana królową podium została w zasadzie zapomniana. Nad jej grobem sukcesor Roberta Owena G. J. Holyoake powiedział:


Z urodzenia był
a Polką, z pochodzenia Żydówką, z wykształcenia Niemką, z wyboru Amerykanką, z upodobania Angielką. (P. Doress-Worters, Mistress of Herself: Speeches and Letters of Ernestine L. Rose, Early Women’s Rights Leader, New York: Feminist Press, 2008, s. 357).

Susan Higginbotham w The Early Life and Family of Feminist Ernestine Rose: New Findings and an Old Secret przywołuje trzy prace, które przybliżają osobę Rose. Pierwszą z nich jest szkic Madame Rose autorstwa francuskiej feministki Jenny P. d’Héricourt z 1856. Wcześniej w 1855 ukazał się artykuł Ernestine L. Rose napisany przez Lemuela E. Barnarda. Trzecią pozycję stanowi rozdział poświęcony Ernestine w książce Heroines of Freethought Sary Underwood, wydanej w 1876. Powyższe etiudy biograficzne opowiadają historię Rose wychowywanej po śmierci matki, zgodnie z rygorystycznymi zasadami ortodoksyjnego judaizmu. Wbrew owym, dostrzegając potencjał jedynaczki, ojciec-rabin studiował z nią jednak Torę, ucząc świętego języka, loszn-kojdesz, obejmującego hebrajski biblijny oraz częściowo aramejski. Pomimo jego starań już kilkuletnia Rose: (…) dawała dowody buntowniczej krytyki wyznania, w które uczono ją wierzyć (…) (S. Underwood, Ernestine Rose w: Heroines of Freethought, C. P. Somerby, New York 1876 s. 260).

Wszelkie pytania i wątpliwości ojciec bagatelizował, stwierdzając: że zasady wiary są po to, by ich przestrzegać, lecz Ernestine zastanawiała się dlaczego zabrania się jej myśleć. Ów moment, stwierdziła później, sprawił, że została feministką. W pracy Rebels and Reformers: Biographies of Four Jewish Americans Uriah Phillips Ley, Ernestine L. Rose, Louis D. Brandeis, Lillian D. Wald,  Alberta Eiseman zauważa, że Rose przez całe swoje życie walczyła z przekonaniem, jakoby dziewczętom nie wypadało zadawać pytań i podważać istniejących norm.

Tymczasem ojciec, pragnąc przywrócić zbuntowaną córkę Bogu, bez jej wiedzy zaręczył ją z wybranym przez siebie kandydatem. Pomimo jej protestów narzeczony nie zgodził się odstąpić od umowy, co groziło jej utratą części spadku po matce. Zdeterminowana i nie widząc innej drogi, postanowiła zaskarżyć kontrakt w sądzie. Sama wyruszyła w długą podróż do Kalisza, stanęła przed sądem i wygrała. Być może to właśnie wtedy po raz pierwszy ujawnił się jej talent oratorski.

W drodze

Po powrocie zastała ojca z nową żoną – kobietą w swoim wieku. Czując się obco tak w domu jak i swojej społeczności, wyruszyła w świat. Jej pierwszym przystankiem był Berlin – miasto, które postrzegała jako intelektualne centrum oświecenia, symbol nowoczesności i nowatorskich idei. Jednak rzeczywistość okazała się bardziej złożona. Berlin przywitał ją biurokratycznymi ograniczeniami. Jako Żydówka była zobowiązana do przedstawienia pruskiego opiekuna. Zdeterminowana postanowiła walczyć o swoje prawa. Udała się na audiencję do samego króla Prus, Fryderyka Wilhelma III, aby sprzeciwić się niesprawiedliwym przepisom. To wówczas król miał zaproponować, by petentka przyjęła chrzest, na co Ernestine odpowiedziała, że: (…) nie po to schodziłam z drzewa judaizmu, by teraz wejść na gałąź chrześcijaństwa (P. Doress-Worters, op.cit., s.5).

Otrzymawszy zezwolenie na pobyt, utrzymywała się dzięki sprzedanemu patentowi formuły odświeżacza powietrza. Ów wynalazek umożliwił jej także dalsze kształcenie się i podróże po Prusach, jak i wyjazdy do Belgii, Holandii, Francji i na Wyspy Brytyjskie.

Z owenizmem do Ameryki

Anglia, w której początkowo nie znając języka, uczyła hebrajskiego i niemieckiego, dała jej “głos”. Otóż przedsiębiorca, twórca ruchu spółdzielczego, Robert Owen (1771-1858) dostrzegł jej inteligencję, siłę charakteru i wysłał na mównicę, jak zauważa Bonnie S. Anderson w The Rabbi’s Atheist Daughter. Ruchowi owenowskiemu zawdzięczała Ernestine życie społeczne i polityczne, a także rodzinne. W 1836 wzięła ślub cywilny z owenistą Williamem Rose’em. W tymże roku małżonkowie wyjechali do Stanów Zjednoczonych z misją utworzenia komuny. Ich plany nie powiodły się, a Ernestine i William osiedlili się w Nowym Jorku. Rose szybko wbiła się w rytm życia społecznej aktywistki. Podróżowała, wygłaszając odczyty podążając śladami feministki, wolnomyślicielki, abolicjonistki Frances (Fanny) Wright (1795-1852), która jako jedna z pierwszych przyciągała na swoje wykłady zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Poruszała tematy abolicjonizmu, równouprawnienia kobiet, tolerancji religijnej i edukacji. Współpracowała między innymi z Elizabeth Cady Stanton (1815-1902) i Susan Anthony (1820-1906) inicjatorkami i założycielkami National Woman Suffrage Association (1869).

Married Women’s Property Act, 1848

Kiedy zimą 1836 w legislaturze stanu Nowy Jork sędzia Thomas Hertell złożył projekt gwarancji własności dla zamężnych kobiet i polepszenia ich praw obywatelskich, Paulina Wright Davis (1813-1876) rozpowszechniała petycję wspierającą projekt, a Rose wydeptała ścieżki na Manhattanie zbierając pod nią podpisy. W swoich publicznych wystąpieniach, przypominała, że mężatka staje się niewidoczna, nie ma prawa do swojej osoby, pracy, talentu. Ówczesna doktryna prawna stanowiła, że mąż i żona w zgodzie z literą prawa stają się jedną osobą i tą osobą jest mąż. W obliczu prawa mężatka zrównywana jest z dzieckiem lub idiotą. Wreszcie po śmierci męża dziedziczy tylko do 1/3 majątku.


Kobieta w tamtym czasie nie wiedziała, że ma jakiekolwiek prawa poza tymi, kt
óre mężczyzna w swojej hojności jej przyznawał; oboje nauczyli się czegoś od tamtego czasu, czego nigdy nie zapomną. Kontynuowałam wysyłanie petycji z coraz większą liczbą podpisów aż do lat 1848 i 1849, kiedy to ustawodawca uchwalił prawo, które przyznało kobiecie uprawnienia do zatrzymania tego, co do niej należało. Ale jak tylko stało się to legalne, wszystkie kobiety powiedziały: “Och! to jest słuszne! Zawsze powinnyśmy były to mieć”.(The Project Gutenberg eBook of History of Woman Suffrage, Volume I, E. Rose, listdo Susan Anthony z 9 stycznia 1877).

Ponadto Ernestine przyczyniła się również do zmian legislacyjnych w stanie Nowy Jork w 1854, które zrównywało prawa rodzicielskie kobiet z prawami mężczyzn, a także walczyła o prawo do rozwodu dla kobiet. Małżeństwo traktowała bowiem jako instytucją partnerską.

Prawa Kobiet to Prawa Człowieka


Nie dawajcie takiej nieograniczonej władzy w ręce mężów. Pamiętajcie, że wszyscy mężczyźni byliby tyranami, gdyby mogli. Jeśli szczeg
ólna troska i uwaga nie zostaną poświęcone kobietom, jesteśmy zdecydowane wzniecić rebelię i nie będziemy czuły się zobowiązane przestrzegać żadnych praw, w których nie mamy głosu ani reprezentacji. (Abigail Adams to John Adams, 31 March 1776).

Tak ostrzegała męża Abigail Adams w liście z 31 marca 1776. Przytoczony fragment odzwierciedla również ówczesne postulaty dotyczące praw kobiet w Stanach Zjednoczonych. Czy Ojcowie Założyciele mieliby zapomnieć o kobietach? Ernestine Rose nie ograniczała się do próśb, zwracając się do kobiet, wskazywała że wolność nie przychodzi z powietrza. Wolność trzeba wywalczyć i wypracować, jest zawsze okupiona wysiłkiem. Kto kocha wolność musi na nią zapracować. Ignorancja zniewala, a wiedza czyni człowieka wolnym. Przesądy utrzymują kobietę w zależności.

Podobnie jak w słynnym eseju Professions for Women Virginia Woolf (1982-1941), pisze Carol A. Kolmerten, Rose odmawiała przypisywania kobiecie anielskich cech opiekunki domowego ogniska, dobrej, a przy tym naiwnej i głupiej lalki bez ambicji. Wyedukowana kobieta, wskazywała Ernestine, nie odda swojej wolności i niezależności. Będzie wiedziała kim jest i czego pragnie. Nie zniewoli też siebie w zamian za opiekę w małżeństwie. Brak porządnego wykształcenia z kolei sprawia, że kobieta pozbawiona jest możliwości dokonywania wyborów, bo nie wie, że można żyć inaczej, a jej istnienie ograniczone jest do kuchni, do bycia szwaczką lub w najlepszym razie nauczycielką.

National Woman Suffrage Association, 1869

Ogólnokrajowa konwencja kobiet wyrosła z lokalnych spotkań i paneli, gdzie swoje przemówienia wygłaszały rzeczniczki praw kobiet. W maju 1844 Ernestine wystąpiła z prelekcją, pt.: A Word to My Sisters na konwencji w Bostonie, w której m. in. zwracała uwagę na fakt, że duchowni i urzędnicy kościelni nie uznają praw kobiet. Na konwencji w Worcester w 1851 ponownie wskazywała:


Ludzkość nie uznaje pł
ci — umysł nie uznaje płci — życie i śmierć, przyjemność i ból, szczęście i nieszczęście nie uznają płci. (…) A jednak ona nie jest uznawana za równą jemu! W prawach kraju nie ma żadnych praw, w rządzie nie ma głosu. I pomimo innej zasady, uznanej w tej Republice, a mianowicie „opodatkowanie bez reprezentacji jest tyranią”, ona jest opodatkowana bez przedstawicielstwa. (E. Rose, Speech at the National Woman’s Rights Convention – Oct. 15, 1851).

Odwołując się do hasła podatki bez reprezentacji, nawiązywała do drogi, którą przeszli brytyjscy osadnicy buntując się przeciw brakowi reprezentacji w brytyjskim parlamencie. Argumentowała, że skoro kobieta płaci podatki, powinna mieć prawo wyboru swoich przedstawicieli. Innymi słowy, jeśli kobieta podlega rządom, powinna mieć wpływ na tworzenie prawa. Równe prawa dla kobiet i mężczyzn uważała za naturalny wynik zasad republiki, przywołując Deklarację Niepodległości, która głosi, że wszyscy ludzie są równi, skoro tak, dlaczego kobiety miałyby być z tego wyłączone? Na Narodowej Konwencji Praw Kobiet w Syracuse (Nowy Jork) w 1852 po raz kolejny podkreślała uniwersalny charakter walki o prawa kobiet. W końcu, jak zaznaczała, sama była:


(…) c
órką biednej, zdruzgotanej Polski i ciemiężonego, prześladowanego narodu zwanego Żydami, ‘dziecko Izraela’ błaga o równe prawa dla swojej płci. (…) Kobieta jest niewolnicą, od kołyski aż po grób. (E. Rose, Speech at the Third National Woman’s Rights Convention: A Child of Israel)

I dalej dodawała, kobieta traktowana jest jak własność i przekazywana z ręki do ręki, jak dodatek, który nie istnieje dla siebie. Wreszcie w trakcie konwencji z 1853 w Cleveland (Ohio) w wystąpieniu, pt.: The Double Standard of Sexual Morality, odnosiła się do hipokryzji, która zezwala na nierówność w traktowaniu mężczyzn i kobiet. Mówiła, że kobiety nie walczą z mężczyznami, lecz ze złymi zasadami. Złe prawo tworzy złe sytuacje, wspiera ignorancję.

O jej pozycji wśród zaangażowanych na rzecz praw kobiet, pomimo obiekcji związanych z jej ateizmem, świadczy jej wybór w 1854 na przewodniczącą Narodowego Konwentu Praw Kobiet w Filadelfii. Dodajmy, że wyraźnie po stronie Rose opowiedziała się Susan B. Anthony mówiąc że religia i jej brak powinny mieć taką samą przestrzeń na mównicy. Wreszcie w 1869 Rose dołączyła do Anthony i Stanton, by pracować na rzecz utworzenia: National Woman Suffrage Association.

Thomas Paine – wolnomyśliciele

Ernestine wraz z mężem regularnie uczestniczyła w corocznych nowojorskich kolacjach upamiętniających Thomasa Paine’a. Aktywnie angażowała się w ich organizację, wygłaszała toasty i jako pierwsza kobieta miała zaszczyt przemawiania podczas tych wydarzeń. W swoich wystąpieniach poruszała tematy takie jak edukacja, prawa kobiet, prawa człowieka oraz konieczność zniesienia niewolnictwa. Jej odczyty publikował The Boston Investigator. Podczas kolacji w 1848 wyjaśniała związek idei abolicjonizmu i praw kobiet z ideą wolnomyślicielstwa, odwołując się przy tym do retoryki Sarah Grimké (1792-1873), a rok później analizowała wpływ Wiosny Ludów na postrzeganie praw człowiek. W 1850 twierdziła, że nadejdzie czas, gdy niewolnictwo i przemoc zostaną zastąpione wolnością bez względu na płeć, pochodzenie, majątek, narodowość czy rasę. W 1853 została wybrana na przewodniczącą obchodów urodzin Paine’a. W 1855 w przemówieniu zatytułowanym przekornie Rights of Woman przekonywała, że Rights of Man (tytuł działa Paine’a), czyli prawa człowieka są niekompletne bez uwzględnienia praw kobiet. Natomiast w 1859 przypominała zebranym o znaczeniu rozdziału państwa od kościoła. Zaś w 1861 – w roku, w którym rozgorzała wojna secesyjna – odniosła się do wolności i niewoli w kontekście zniesienia niewolnictwa. Nie może Północ stosować półśrodków, a rozejm nie jest zwycięstwem, twierdziła, ustępując Południu Północ niszczy się sama.

Zniesienie niewolnictwa

Wspierając walkę o zniesienie niewolnictwa Rose wykorzystywała argumentację sekularną, co wyróżniało ją na tle wielu koleżanek. Jej racjonalne podejście opierało się na przekonaniach o równości wszystkich ludzi i fundamentalnych prawach człowieka. Nawiązała bliską współpracę z prominentnymi działaczami ruchu abolicjonistycznego, takimi jak William Lloyd Garrison (1805-1879) i Frederick Douglass (1818-1895). Wspólnie z nimi podróżowała po Stanach Zjednoczonych, organizując odczyty oraz spotkania. Podczas mowy wygłoszonej z okazji rocznicy zniesienia niewolnictwa na Karaibach (Flushing New York, 1853) podkreśliła znaczenie współpracy kobiet i mężczyzn w dążeniu do sukcesu. Jej wystąpienie zostało opublikowane w The National Anti-Slavery Standard (1853) oraz w gazecie Garrisona The Liberator (1853). W 1855 podczas Konwencji Antyniewolniczej w Nowej Anglii, wygłosiła mowę zatytułowaną All Free or All Slave (The Liberator, 1855). W swoim wystąpieniu ponownie wracała do argumentacji, że ból, przyjemność, życie i śmierć nie są związane z płcią, rasą ani religią. Wszyscy rodzimy się i umieramy w ten sam sposób, a niewolnictwo niszczy nasze człowieczeństwo. Jednocześnie Rose uważała, że jest głęboko niesprawiedliwe, by czarnoskórzy mężczyźni otrzymali prawo głosu przed kobietami, a 14. poprawka do Konstytucji z 1866 przyznawała prawo głosu wszystkim mężczyznom, pomijając kobiety. Rose głośno protestowała przeciwko temu rozwiązaniu.

Powrót do Anglii

W 1856 państwo Rose postanowili udać się w podróż do Europy, gdzie odwiedzili uzdrowiska, aby leczyć Ernestine z reumatyzmu, z którym borykała się od lat. W 1869 przyjęli amerykańskie obywatelstwo, lecz również na stałe powrócili na Wyspy.

W Anglii Rose pozostała wierna swojemu hasłu, by zawsze walczyć o prawa kobiet. Po nagłej śmierci męża wycofała się jednak z życia publicznego i zamknęła się w ich londyńskim mieszkaniu, odwiedzana jedynie przez najbliższych. Ograniczyła swoją aktywność do minimum, a pod koniec życia mawiała: I have lived.

Analizując opracowania dotyczące początków ruchu kobiecego w Stanach Zjednoczonych, można zauważyć, że w latach 50. XIX wieku Rose była jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w Ameryce. Jej mowy inspirowały do działania.


Bibliografia

Książki

  1. Anderson, Bonnie S. “The Rabbi’s Atheist Daughter: Ernestine Rose, International Feminist Pioneer”, New York: Oxford University Press, 2017.
  2. Doress-Worters, Paula, ed. “Mistress of Herself: Speeches and Letters of Ernestine L. Rose, Early Women’s Rights Leader”, New York: Feminist Press, 2008.
  3. Eiseman, Alberta. “Rebels and Reformers: Biographies of Four Jewish Americans: Uriah Phillips Ley, Ernestine L. Rose, Louis D. Brandeis, Lillian D. Wald”, New York: Zenith Books, 1976.
  4. Kolmerten, Carol A. “The American Life of Ernestine L. Rose”, Syracuse, NY: Syracuse University Press, 1999.
  5. Suhl, Yuri. “Ernestine L. Rose: Women’s Rights Pioneer”. 2nd ed. New York: Biblio Press, 1990.
  6. Suhl, Yuri. “Ernestine Rose and the Battle for Human Rights”. New York: Reynal & Company, 1959.
  7. Underwood, Sara A. “Heroines of Freethought”. New York: C. P. Somerby, 1876. https://archive.org/details/cu31924031228699.
  8. Anderson, Bonnie S. “Ernestine Rose January 13, 1810–August 4, 1892.”, “Jewish Women’s Archive”. https://jwa.org/encyclopedia/article/rose-ernestine.
  9. Berkowitz, Sandra J., and Amy C. Lewis. “Debating Anti-Semitism: Ernestine Rose vs. Horace Seaver in the Boston Investigator, 1863-1864.”, “Communication Quarterly”, Vol. 46, Iss. 4 (Fall 1998): 457-471.
  10. Cleary, Catherine B. “Married Women’s Property Rights in Wisconsin, 1846–1872.” “The Wisconsin Magazine of History”, 70/2 (Winter 1994–1995): 112.
  11. Derengowski, Piotr. “Ernestyna Potowska-Rose i Maria Zakrzewska – nieznane liderki ruchu na rzecz praw kobiet.”, “Studia Historica Gedanensia”, Tom XIV (2023). https://orcid.org/0000-0002-4414-0545.
  12. Doress-Worters, Paula. “Madame Rose: A Life of Ernestine L. Rose as Told to Jenny P. Hénricourt.” “Journal of Women’s History”, 15/1 (Spring 2003): 183.
  13. “Ernestine Potowska Rose and the Married Woman’s Property Laws.”, “Polish American Studies”, LVIII/2 (Autumn 2001): 33–34.
  14. Higginbotham, Susan. “The Early Life and Family of Feminist Ernestine Rose: New Findings and an Old Secret.” “The Journal of Genealogy and Family History”, Vol. 7, No. 1.
  15. Rose, Ernestine L. “An Address on Woman’s Rights: Delivered Before the People’s Sunday Meeting, in Cochituate Hall, on Sunday Afternoon, October 19, 1851”, Boston: J.P. Mendum, 1851. https://www.loc.gov/resource/rbnawsa.n8616/?sp=1.
  16. Rose, Ernestine L. “A Defence of Atheism: Being a Lecture Delivered in Mercantile Hall, Boston, April 10, 1861 by Mrs. Ernestine L. Rose.”, Boston: J.P. Mendum, 1881. https://archive.org/details/ct92_20190925/mode/2up.
  17. Rose, Ernestine L. “Review of Horace Mann’s Two Lectures: delivered in New York, February 17th and 29th, 1852.”, https://www.loc.gov/resource/rbnawsa.n8318/?st=pdf&;pdfPage=1.
  18. Rose, Ernestine L. “Speech at the Anniversary of West Indian Emancipation”, 4 August 1853, The Liberator, August 19, 1853 Ernestine Rose, Speech at the Anniversary of West Indian Emancipation, 4 August 1853, The Liberator, August 19, 1853.
  19. Rose, Ernestine L. “Speech at the National Woman’s Rights Convention, October 15, 1851.”, Worcester, Massachusetts. https://awpc.cattcenter.iastate.edu/2017/03/21/speech-at-the-national-womans-rights-convention-oct-15-1851.
  20. Rose, Ernestine L. “Speech at the Third National Woman’s Rights Convention: A Child of Israel”, (8, Sept 1852, Syracuse, New York w Doress-Worters, Paula, ed. “Mistress of Herself: Speeches and Letters of Ernestine L. Rose, Early Women’s Rights Leader”, New York: Feminist Press, 2008.
  21. Abigail Adams to John Adams, 31 March 1776, https://founders.archives.gov/documents/Adams/04-01-02-0241.
  22. “Ernestine L. Rose, October 15, 1851— Worcester, Massachusetts, National Woman’s Rights Convention.”, https://awpc.cattcenter.iastate.edu/2017/03/21/speech-at-the-national-womans-rights-convention-oct-15-1851.
  23. “History of American Women > Civil War Women > Ernestine Rose, Abolitionist and Women’s Rights Activist.”, https://www.womenhistoryblog.com/2012/01/ernestine-rose.html.
  24. “Jewish Virtual Library > Ernestine Louise Rose (1810-1892).”, https://www.jewishvirtuallibrary.org/ernestine-louise-rose.
  25. “National American Woman Suffrage Association Records: Subject File, 1851–1953; Rose, Ernestine L.” https://www.loc.gov/resource/mss34132.mss34132-052_00624_00643/?sp=8&;st=text.
  26. “The Proceedings of the Woman’s Rights Convention, held at Worcester, October 15th and 16th, 1851.”, https://www.loc.gov/resource/rbnawsa.n8287/?sp=1&;st=pdf&pdfPage=37.
  27. “The Project Gutenberg eBook of History of Woman Suffrage”, https://www.gutenberg.org/cache/epub/28020/pg28020-images.html
  28. Zandy, Janet, “Lilith: Our True Legacy: Radical Jewish Women in America.”, https://lilith.org/articles/our-true-legacy-radical-jewish-women-in-america.

*Patrycja Walter – Studiowała filozofię i politologię na UAM i w Collegium Civitas. Od wielu lat mieszka w Holandii. Zajmuje się głównie problematyką kobiecą.

W tej książce Bo S. Anderson przywraca pamięć o wybitnej, a zapomnianej Polce, Ernestynie Potowskiej-Rose. Sufrażystce, abolicjonistce, wolnomyślicielce, wynalazczyni, obrończyni praw człowieka o niebywałym talencie oratorskim. Jedynaczka, urodzona w 1810 roku w religijnej żydowskiej rodzinie w Piotrkowie Trybunalskim. Buntowniczką została w wieku lat pięciu – wyraziła głośno swój sprzeciw wobec nakazu religijnego wymagającego postu od jej schorowanego ojca. W wieku lat dwunastu zakwestionowała porządek społeczny, sprowadzający kobiety do podrzędnej roli. W wieku lat czternastu zadeklarowała, że jest osobą niewierzącą. Gdy miała lat siedemnaście sama broniła swojej sprawy przed sądem. Aby jako niezamężna kobieta i Żydówka móc rozpocząć studia w Berlinie, pozyskała protektorat u samego króla Prus. Uważała, że prawa człowieka są prawami wszystkich ludzi, bez względu na płeć i kolor skóry. Jest autorką słów: „Czy mówicie mi, że Biblia jest przeciwna naszym prawom? (…) Jeżeli książki i opinie, niezależnie od kogo pochodzą, są w opozycji do praw człowieka, to są niczym innym niż martwymi literami.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Katz orders IDF to create security zone beyond border with Syria

Katz orders IDF to create security zone beyond border with Syria

Akiva Van Koningsveld, Amelie Botbol


The IAF carried out numerous strikes in Syria overnight Sunday, taking out weaponry that Jerusalem fears could fall into the hands of hostiles.

.
Troops of the Israeli Air Force’s elite Shaldag unit on the Syrian side of Mount Hermon, Dec. 8, 2024. Credit: Israel Defense Forces.

Defense Minister Israel Katz has ordered the Israel Defense Forces to create a secure area free of “heavy strategic weapons and terror infrastructure” beyond the buffer zone with Syria, the Defense Ministry announced Monday.

Katz said he had instructed the IDF to establish full control over the demilitarized buffer zone in the Golan Heights, which was established by the 1974 Disengagement of Forces Agreement between Damascus and Jerusalem and ended the 1973 Yom Kippur War.

The defense minister also ordered the continued destruction of strategic weapons that were previously held by the regime and Iranian-backed militias to prevent their falling into the hands of terrorist forces. Among these weapons are “surface-to-air missiles, air defense systems, surface-to-surface missiles, cruise missiles, long-range rockets and coast-to-sea missiles,” according to the ministry.

He has also instructed the army to “prevent and thwart the renewal of the arms smuggling route from Iran to Lebanon through Syria, in Syrian territory and at border crossing points.”

Lastly, Katz said he had asked the military to attempt to establish contacts with Syria’s Druze community and other local populations.

Former Syrian President Bashar Assad fled Damascus on Sunday after rebel groups stormed the capital, ending his family’s five-decade rule.

“The tyrant Bashar Assad has been overthrown,” a rebel spokesperson declared in a statement carried on state television on Sunday morning. 

Following the events in Syria, the IDF was deployed to the buffer zone and “several other places necessary for its defense.” The army said the move, which followed a situational assessment, was taken to “ensure the safety of the communities of the Golan Heights and the citizens of Israel.”

Intelligence chiefs have warned that the collapse of the regime has the potential to create turmoil in which threats against Israel could develop.

The IDF said late on Sunday night that it was continuing to operate along the new border line with Syria, “focusing on intelligence gathering and defending the residents of Israel, particularly the Golan Heights.” The Syrian side of Mount Hermon was captured on Sunday by Israeli special forces, who reportedly did not encounter any resistance during the operation.

Israeli forces were also said to have been working to accelerate the construction of a fortified barrier along the border between the two countries, dubbed “New East.”

Meanwhile, two “Middle Eastern security sources” told Reuters that the IDF had targeted a research facility in Damascus believed to have been used by Iran to develop long-range guided missiles.

The IAF carried out numerous strikes in Syria overnight Sunday, taking out weaponry that Jerusalem fears could fall into the hands of hostiles. The strikes have reportedly targeted arms storage facilities, air defense systems and weapons production capabilities.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, visiting the Syrian border on Sunday, hailed the collapse of the Assad regime, “a central link in Iran’s axis of evil,” calling it a “historic day in the history of the Middle East.”

However, he said Israel would first and foremost protect its border. “This area was controlled for nearly 50 years by a buffer zone,” he noted while visiting Mount Bental, a dormant volcano in the Golan Heights.

“I instructed the IDF yesterday to take over the buffer zone and the adjacent control positions. We will not allow any hostile force to establish itself on our borders,” the prime minister said.

Former Israeli lawmaker IDF Lt. Col. (ret.) Dr. Anat Berko told JNS on Sunday that while the collapse of Assad’s rule could benefit Israel in the short term, “Syria could become a no man’s land similar to, as I call it, the era of Islamic State and jihadi tourism.” When the Syrian Civil War began, Dr. Berko noted, over 70 countries saw citizens travel to Syria to join Islamic State, including Christian converts to Islam and Israeli Arabs.

“I hope the Israelis studied lessons from Oct. 7,” the former Likud Party lawmaker said. “We need to assume that there are tunnels at the Syrian border with Israel and we need to be prepared for that and scrutinize the situation in a very deep way. We are not dealing here with the enemy of our enemy. They are both enemies; the Sunni and Shi’ite hate the Jews.”

Former ambassador Jeremy Issacharoff, who served as the vice director-general of Jerusalem’s Foreign Ministry and headed the Directorate for Multilateral and Strategic Affairs, noted that while there are “elements of danger, lots of uncertainty in terms of what will  happen and who will be in control,” Assad’s demise is “an opportunity, given the fact that there are lots of downsides for Israel’s enemies in what’s happening here.”

“The Syrian people are intelligent; they will see that, after so many years of rule by the Assad family, there may be an opportunity to restabilize the state, rebuild institutions and reunify the country; it might be difficult as there are many areas to bring together,” he said.

“We are hopeful that a leadership in Syria could emerge that could create more opportunities for Israel,” he added.

At the same time, Jerusalem is “always following what is happening in Syria, we are always concerned regarding how Iran uses Syria to transfer weapons to Hezbollah,” the former Israeli diplomat stressed.

“I think there is a very clear incentive for Syrians today to look for moderate middle ground instead of painting themselves as extreme Islamist Jihadists,” concluded Issacharoff.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com