Under US Pressure to Expel Hamas, Qatar Keeps Double-Dealing

Under US Pressure to Expel Hamas, Qatar Keeps Double-Dealing

Yaakov Lappin / JNS.org


Qatar’s Prime Minister and Foreign Minister Mohammed bin Abdulrahman Al Thani makes statements to the media with US Secretary of State Antony Blinken, in Doha, Qatar, Oct. 13, 2023. Photo: Jacquelyn Martin/Pool via REUTERS

The United States is pressuring Qatar to expel Hamas leaders from its territory due to the terrorist organization’s refusal to consider even a short ceasefire and new suggestions for a hostage release deal with Israel.

According to international media reports, Qatar is under American comply with an ultimatum to expel the senior Palestinian terrorists.

While Qatar has confirmed that it is stalling its mediation efforts in the indirect hostages-for-terrorists exchange talks between Israel and Hamas, it has not confirmed that it is ousting Hamas members.

Jonathan Schanzer, senior vice president for research at the Washington-based Foundation for Defense of Democracies, said, “This is pressure from Senate Republicans, amplified by Trump’s electoral victory. The Biden team appears to be trying to take credit for something that was spurred by others.

“The regime in Doha is trying to simultaneously confirm and deny the news. This is consistent with Qatar’s double-dealing. The goal right now should be to squeeze the regime to jettison Hamas,” he added.

While it is “unclear how Trump’s arrival will change any of this,” Schanzer assessed, the fear of a shift in American policy “is undeniably pushing Doha to make these moves and announcements.”

Meanwhile, “the Qataris are going to continue to buy up assets in the United States, regardless of who is president. This is their way of gaining leverage over our leaders in politics and business,” said Schanzer. “I believe that the next administration needs to conduct a careful and thorough review of these sovereign investments. The amount of money that Qatar has invested in this country is staggering. But it has not yet been made clear why it has invested so much—especially in sectors like education that do not yield a financial return.”

The Biden administration’s ‘last card’

Brandon Friedman, director of research at Tel Aviv University’s Moshe Dayan Center for Middle Eastern and African Studies, told JNS that US pressure on Qatar is the Biden administration’s “last card to play. How effective it will be depends on how Hamas—and Qatar—perceive the Trump administration. My guess is that the Qataris suspect the Trump administration will ask them to expel Hamas, so there is no harm in playing this card now and preemptively dealing with a potential source of tension with the new administration.”

According to Friedman, “The Qataris use their relations with various Islamist and jihadi groups as foreign policy tools to advance and protect their interests. Even if they expel Hamas, they will continue to host factions of the Muslim Brotherhood and let Al Jazeera be used to promote the Brotherhood’s ideology. It is also unclear whether the US asked Qatar to end its role as financial backer and conduit for Hamas’s extensive regional network of businesses and charities, which funded its terror infrastructure.”

(Hamas began as the Palestinian branch of the Muslim Brotherhood.)

Qatar, Friedman said, “was traumatized by the Saudi-led June 2017 blockade that lasted until the end of the Trump presidency. The blockade was imposed shortly after Trump’s visit to the Saudi kingdom. The Qataris are likely to make every effort to earn the good favor of the Trump administration.”

Asked to address the American military’s ongoing use of Qatar’s Al Udeid Airbase, which Doha spent a very large some of money to build and develop, Freidman said, “I don’t view the US as dependent on Al Udeid. I see it as a source of leverage for the US in dealing with Qatar. It is a symbol of US protection.

“If the US withdrew from Al Udeid, Qatar would feel unprotected. In fact, one might argue it is not a coincidence that the US quietly renewed its lease of Al Udeid for another 10 years after the Qataris brokered the November [2023] deal for the hostages. It was almost as if it was a reward for good behavior or a service provided.”

Addressing Doha’s global investments, Friedman said that “Qatar can use its immense wealth to purchase US arms, which would likely be viewed favorably by Trump. It can also invest its energy wealth in the US economy, which is one of the ways Saudi Arabia won favor with the first Trump administration. It is worth noting that Qatar has been substantially increasing its activities in both of these areas—US weapons purchases [$1 billion in 2022] and investments in the US economy over the past five to 10 years.”

‘No longer serves its purpose’

On Nov. 9, Reuters reported that Qatar is stalling its Gaza ceasefire mediation. Doha informed Hamas and Israel it will “stall its efforts to mediate a Gaza ceasefire and hostage release deal until they show ‘willingness and seriousness’ to resume talks,” the news agency stated on Saturday, citing the Qatari Foreign Ministry.

“The Gulf country has been working alongside the United States and Egypt for months on fruitless talks between the warring sides in Gaza,” said the report.

“The Qatari ministry also said press reports on the future of the Hamas political office in Doha were inaccurate without specifying how,” it added. On Friday, Reuters cited a US official as confirming that Washington asked Doha to expel Hamas, and that the Qataris had “passed this message on to Hamas.”

Reuters also cited an unnamed official briefed on the matter as stating on Saturday that “Qatar had concluded that with its mediation efforts paused, Hamas’ political office there ‘no longer serves its purpose.’”

Hamas has denied being told to leave the Gulf state, which has hosted it since 2012.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Izrael zniszczył tajny irański ośrodek badań nad bronią jądrową

Kompleks wojskowy Parchin w Iranie, listopad 2022 r. (Fot. 2022 Maxar Technologies)


Izrael zniszczył tajny irański ośrodek badań nad bronią jądrową

Emilia Bromber / PAP


W izraelskim ataku na Iran, pod koniec października zniszczony został tajny ośrodek badań nad bronią jądrową w Parczinie – podał amerykański portal Axios, powołując się na amerykańskich i izraelskich urzędników.

Atak znacząco utrudni potencjalny rozwój irańskiej broni jądrowej – podają źródła portalu Axios i zaznaczają, że Iran w ciągu ostatniego roku wznowił badania nad tego typu bronią, ale nie podjął rzeczywistych kroków w celu jej skonstruowania. Źródłami portalu jest trzech urzędników amerykańskich i dwóch izraelskich. 

Podczas październikowego ataku zniszczono budynek Taleghan 2., a w nim zaawansowany sprzęt służący do projektowania plastycznych materiałów, które otaczają uran i mają doprowadzić do detonacji.

Jeśli Iran zdecyduje się na budowę broni jądrowej, będzie musiał zastąpić zniszczony sprzęt – przekazali izraelscy urzędnicy i dodali, że w takiej sytuacji Izrael będzie w stanie namierzyć posunięcia Teheranu. 

“Ten sprzęt jest wąskim gardłem. Bez niego Irańczycy utkną” – powiedział Axios wysoki rangą izraelski urzędnik. 

Źródła portalu przekazały, że wznowione w ciągu ostatniego roku badania Iranu mogły zostać wykorzystane do rozwoju broni jądrowej. Były ściśle tajne i nie wiedziała o nich większość irańskiego rządu. 

Izrael sprytnie wybrał cel 

Axios twierdzi, że w połowie ubiegłego roku urzędnicy Białego Domu prywatnie ostrzegali stronę irańską w bezpośrednich rozmowach o podejrzanych badaniach w nadziei, że skłoni to Irańczyków do ich zaprzestania, jednak były one kontynuowane. Amerykański urzędnik przekazał, że w miesiącach poprzedzających izraelski atak “istniały ogólne obawy” dotyczące irańskiej działalności w Taleghan 2.

Iran zaprzeczył, jakoby dążył do posiadania broni jądrowej.

Ustępujący prezydent USA Joe Biden domagał się, by Izrael nie atakował irańskich obiektów nuklearnych, co – jak przekonywał – mogłoby doprowadzić do wojny z Iranem. Z kolei Izrael szukał odwetu za irański atak z 1 października, kiedy Iran wystrzelił na Izrael około 140 pocisków, również w odwecie za zabicie w Libanie szefa Hezbollahu Hassana Nasrallaha. 

Taleghan 2 nie należał jednak do irańskiego programu nuklearnego, Teheran nie mógł więc uznać, że izraelski atak wymaga bardzo silnej odpowiedzi, bez przyznania się jednocześnie do naruszenia układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.

“Atak był niezbyt subtelnym sygnałem, że Izraelczycy mają znaczący wgląd w irański system, nawet jeśli chodzi o sprawy utrzymywane w ścisłej tajemnicy i znane bardzo wąskiej grupie w irańskim rządzie” – powiedział Axiosowi przedstawiciel USA.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pisarze i niedbałe używanie słów

Pisarze i niedbałe używanie słów

Amir Taheri
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Na zdjęciu: Demonstranci popierający Hamas przed siedzibą ONZ w Nowym Jorku 9 października 2023 r., dwa dni po inwazji Hamasu na Izrael. (Zdjęcie: zrzut z ekranu wideo)

„Pomyśl dwa razy! Nie, pomyśl trzy razy, zanim napiszesz słowo na papierze!” Takiej rady udzielał w ubiegłym wieku swoim uczniom wielki perski poeta Muhammad Ikbal, syn Indii. „Przy używaniu słów, niech ostrożność będzie twoim przewodnikiem”.

Ta myśl znalazła oddźwięk w pismach Sajjeda Kazem Assara, irańskiego uczonego teologa. Napisał on: „Usiadłem, aby przyłożyć pióro do papieru, a słowa przepychają się, żeby zaistnieć. Ale czy wiem, które z nich powinienem wpuścić i co każde z nich zrobi?”

Nazwał to momentem Abrahama, kiedy prorok, trzymając nóż w ręku, był gotowy poświęcić swojego syna, ale nie był pewien, czy postępuje właściwie. Czy nieoczekiwane wydarzenie nie powstrzyma go przed zrobieniem tego, czego nie można cofnąć?

Podobne uczucie, które duński filozof Søren Kierkegaard nazwał lękiem, dotyczyło myśli i słów, które raz ożywione, mogą dotrzeć wszędzie i wywołać wszystko, czasami zastępując myśl.

Napisał: „Ludzie domagają się wolności słowa, aby zrekompensować wolność myśli, z której rzadko korzystają”.

List opublikowany przez 1001 autorów z ponad 30 krajów, wzywających do bojkotu izraelskiej kultury w ramach solidarności ze „sprawą palestyńską”, przypomniał mi „ostrożność” Ikbala, „nieoczekiwane wydarzenie” Assara i niepokój Kierkegaarda.

Odrzuciwszy ostrożność, szanowani pisarze zrobili co najmniej cztery rzeczy, których nie oczekuje się od ludzi pióra.

Pierwszym było rzucenie klątwy na wydawców, kluby książki, stowarzyszenia kulturalne, festiwale sztuki i, nieuchronnie, na setki, a może nawet tysiące pisarzy, poetów, kompozytorów, filmowców, dramatopisarzy, malarzy i innych artystów z nimi związanych, tylko dlatego, że są Izraelczykami.

Sally Rooney, irlandzka powieściopisarka, która podpisała list, poszła dalej, mówiąc, że nie pozwoli na tłumaczenie swoich powieści na hebrajski. Annie Ernaux, francuska laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, również sygnatariuszka, wyjaśniła swój ruch jako sprzeciw wobec „instytucji, które nigdy nie uznały niewątpliwych praw narodu palestyńskiego”, nie mówiąc, jakie to są prawa i dlaczego są niewątpliwe, ani czy obejmują ataki takie jak ten z 7 października 2023 r.

Drugim ruchem, którego nie spodziewamy się ze strony intelektualistów, nawet tych z elity politycznej, jest propagowanie powszechnej cenzury opartej na winie przez skojarzenie.

Innymi słowy, jeśli nie zgadzamy się z działaniami rządu Izraela, mamy prawo, a nawet obowiązek, podjąć próbę wykluczenia izraelskich poetów, pisarzy i artystów z rynku światowego.

Jest to tym bardziej zaskakujące, że większość sygnatariuszy pochodzi ze „świata zachodniego”, w którym odrzucenie winy przez skojarzenie jest podstawową zasadą prawa.

Po trzecie, pisarz zawsze daje szansę nawet postaci, której najbardziej nie lubi, na przedstawienie swojej sprawy, zanim zostanie napiętnowana ostatecznym wyrokiem wygnania. Szekspir pozwala Iago przedstawić swoją sprawę, chociaż jest jasne, że nie lubi złoczyńcy. Dostojewski najwyraźniej nie był wielbicielem Smierdiakiewa w Braciach Karamazow i wątpię, aby Charles Dickens lubił Harolda Skimpole’a w swoim Bleak House. Ale obie te nieprzyjemne postacie miały miejsce na wyrażenie swojego zdania w sądzie literatury, który różni się od sądu partyjnej polityki.


W Księdze Królewskiej
 (Szahname) Ferdowsiego nawet zdradziecki Garsivaz nie zostaje pozbawiony swego człowieczeństwa.

Na koniec, pisarz nie powinien rzucać słowami tak lekkomyślnie, jak robią to niektórzy politycy. Słowa takie jak „ludobójstwo” i „apartheid” są werbalnymi granatami. To, że kilku Izraelczyków określa atak z 7 października jako „ludobójstwo” lub nowy „Holocaust” przeciwko Żydom, nie usprawiedliwia rzucania tego z powrotem na wszystkich Izraelczyków.

Jeśli chodzi o „apartheid”, Izrael rzeczywiście budował mury, aby zapewnić sobie fizyczne oddzielenie od jawnych wrogów. Ale budowanie murów, obecnie dokonywane także przez Stany Zjednoczone, Turcję, Iran, Węgry, Polskę i Estonię, nie jest równoznaczne z apartheidem. W każdym razie, gdy Izraelczycy budowali mury, aby trzymać Hamas z daleka, Hamas budował tunele, aby móc ich odwiedzić.

Pisarz nie powinien zniżać się do poziomu ideologa, a tym bardziej do poziomu taniego propagandysty, nawet w imię „najszlachetniejszych celów”.

Sprawa palestyńska może i jest szlachetna. Więc jako pisarz pokaż nam, czym ona jest i dlaczego jest szlachetna. Pisarz nie jest maszyną do etykietowania ani urządzeniem sygnalizującym cnotę.

W latach 60., jako studenccy aktywiści w Londynie i Paryżu, wielokrotnie staraliśmy się zebrać podpisy modnych wówczas francuskich intelektualistów pod naszymi młodzieńczymi petycjami dotyczącymi szeregu modnych wówczas „szlachetnych spraw”.

Jean-Paul Sartre zawsze podpisywał, nawet nie czytając naszych petycji. Wystarczyło, że walczyliśmy o „szlachetną sprawę”. Raymond Aaron z kolei kazał nam się wynosić, mówiąc, żebyśmy właściwie zrozumieli „sprawę”, zanim poprosimy go o kupno biletu.

Niewielu z 1001 sygnatariuszy ma bezpośrednie doświadczenie świadka palestyńskiej tragedii. Jedną z nich jest afroamerykańska pisarka Alice Walker, która twierdzi, że odwiedziła obozy dla uchodźców palestyńskich i była poruszona, podobnie jak były lider brytyjskiej Partii Pracy Jeremy Corbyn, kolejny handlarz „sprawą”, który odwiedził Gazę przed atakiem z 7 października i opowiadał z wzniosłym patosem, jak palestyńscy uchodźcy w obozach budowali gospodarkę i tworzyli sferę kulturową.

Jednak ani Walker, ani Corbyn nie zastanawiali się, dlaczego tak wielu Palestyńczyków w Strefie Gazy nadal przebywało w obozach dla uchodźców, mimo że Hamas rządził Strefą Gazy przez ponad dekadę po wycofaniu się Izraela.

Szerzej rzecz ujmując, oni i 1001 autorów nigdy nie zastanawiali się, dlaczego od II wojny światowej świat przyjął miliony uchodźców z ponad 40 krajów, jednocześnie utrzymując cztery pokolenia Palestyńczyków w obozach dla uchodźców, wymyślając w ten sposób uchodźctwo jako dziedziczną karierę. Nie zastanawiali się też, dlaczego miliony Palestyńczyków osiedliło się na całym świecie, ale nie w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu i w państwach arabskich.

Ludzie sygnalizujący swoją cnotę nie oddają Palestyńczykom żadnej przysługi, wykorzystując i nadużywając ich niewątpliwych cierpień, aby dać upust historycznej, kulturowej i pseudoreligijnej nienawiści do Żydów.

Jeśli szczerze popierają Palestyńczyków, powinni wezwać do przekształcenia „sprawy”, która w wersji Hamasu oznacza unicestwienie Izraela – sprawy, która od ośmiu dekad przynosi wyłącznie cierpienie – w „projekt” mający na celu ukształtowanie lepszej przyszłości dla Palestyńczyków, wykraczającej poza wieczne obozy dla uchodźców.


Amir Taheri – Pochodzący z Iranu dziennikarz amerykański, znany publicysta, którego artykuły publikowane są często w ”International Herald Tribune”, ”New York Times”, ”Washington Post”, komentuje w CNN, wielokrotnie przeprowadzał wywiady z głowami państw (Nixon, Frod, Clinton, Gorbaczow, Sadat, Kohl i inni) jest również prezesem Gatestone Institute).


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Controversial Israel-France Soccer Match in Paris Attracts Extremely Low Turnout of Fans

Controversial Israel-France Soccer Match in Paris Attracts Extremely Low Turnout of Fans

Shiryn Ghermezian


Fans display a Palestinian flag and an Israel flag during the France v Israel soccer match at Stade de France, Saint-Denis, France on Nov. 14, 2024. Photo: REUTERS/Gonzalo Fuentes

A tense match that took place in Paris on Thursday between Israel and France’s national soccer teams drew weak attendance against the backdrop of heightened security surrounding the stadium, recent violent attacks against Israeli soccer fans in Amsterdam, and an anti-Israel protest in Paris.

Stade de France was barely a fifth full and only 16,611 fans were in the stands, which is nowhere near the stadium’s 80,000-person capacity, according to Reuters. In the stands were some 100 Israel soccer fans, who watched their home country and France end the UEFA Nations League match with a 0-0 draw in the French team’s first game at the Stade de France in 17 month. The Israeli soccer fans ignored a warning from the Israeli government against attending international sporting events, specifically Thursday’s game.

“We had to play this game in a context that we would like not to have. It’s obviously weird to play in front of such a [small] crowd,” France manager Didier Deschamps said after the match, as reported by ESPN.

Thursday’s match took place despite pressure from pro-Palestinian activists last week to cancel the game and following a pro-Palestinian and anti-Israel rally that took place in Paris on Thursday night near the soccer stadium. Several hundred people at the protest condemned France for hosting the soccer game and criticized French leaders, such as President Emmanuel Macron for attending the match, according to EuroNews.

Thursday’s match was also attended by former Presidents of France Francois Hollande and Nicolas Sarkozy, former president of the regional council of Hauts-de-France Xavier Bertrand and former Minister Manuel Valls. “We will not give in to antisemitism, anywhere. And violence, including in the French Republic, will never prevail, nor will intimidation,” Macron told BFM TV channel before the game.

Hoping to prevent a repeat of the violent antisemitic attacks that took place in Amsterdam last week targeting Israeli soccer fans who attended a Europa League game involving Maccabi Tel Aviv, 4,000 French security personnel were deployed inside and outside Stade de France and on public transport on Thursday. Despite the increased security, there was a brief scuffle between a small number of fans shortly after kickoff. The clashes, in which some punches were thrown, involved some fans who had oversized Israeli flags draped over their backs and though it was not clear what caused the altercation, security intervened and quickly restored calm in the stands, according to ESPN. Some anti-Israel fans in the stands also booed and whistled when Israel’s national anthem “Hatikvah” played before the start of the game.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Kłamstwa Amosa Schockena, prawdy Billa Clintona

Były prezydent Bill Clinton omawia działania pomocowe z pułkownikiem Buckiem Eltonem, dowódcą Special Operations Command South Forward-Haiti, Port-au-Prince, Haiti, 18 stycznia 2010 r. Źródło: sierżant sztabowy Jeremy Lock/US Air Force Photo.



Kłamstwa Amosa Schockena, prawdy Billa Clintona


Ruthie Blum
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Wydawca „Haaretz” nazywa palestyńskich terrorystów „bojownikami o wolność”, podczas gdy były prezydent USA podkreśla ich historię odrzucania pokoju.

.

Dwa przemówienia z zeszłego tygodnia zasługują na uwagę ze względu na to, że wywołały powszechne zaskoczenie i w ciągu kilku minut rozeszły się jak ogień po prerii.

Pierwsze z nich wygłosił w zeszłą niedzielę wydawca gazety „Haaretz”, izraelskiego odpowiednika „New York Timesa” z coraz bardziej radykalnymi treściami – już bez ukrywania ich pod pozorem obiektywizmu dziennikarskiego – i z malejącą grupą czytelników samozwańczo mieniącą się elitą.

Na zorganizowanej przez „Haaretz” konferencji w Londynie, w której uczestniczyli izraelscy i brytyjscy politycy, naukowcy i osobistości medialne, Amos Schocken bluznął stekiem kłamstw o państwie żydowskim. Biorąc pod uwagę charakter pisma, którego z dumą używa do promowania skrajnie lewicowej agendy, zamieszanie, jakie wywołały jego uwagi w kraju,  (ministerstwa anulowały swoje prenumeraty czasopisma), było zarówno nieco dziwne, jak i mocno spóźnione.

Najwyraźniej fakt, że jego deklarowany „syjonizm” nie obejmował mówienia prawdy o jego kraju podczas wspieranej przez Iran wojny na wielu frontach, której celem jest wymazanie go z mapy, stanowił przekroczenie wszelkich granic.

To podlizywanie się antysemitom nie uchroniło go przed niechęcią tłumu zgromadzonego przed miejscem wydarzenia zorganizowanego pod hasłem „Izrael po 7 października: sprzymierzeni czy sami?” Wręcz przeciwnie, to, że Schocken był po ich stronie, nie miało najmniejszego znaczenia. Dla nich był po prostu jeszcze jednym izraelskim Żydem zasługującym na ich nienawiść.

Amos Schocken przemawia na konferencji „Izrael po 7 października: sojusznicy czy sami?” w Londynie, 27 października 2024 r. Źródło: YouTube/Haaretz.

To ta sama tragiczna ironia, jaka spotkała zasymilowanych Żydów w Europie, którym nie oszczędzono komór gazowych. To samo dotyczyło członków kibuców w południowym Izraelu, którzy dążyli i pracowali na rzecz pokoju ze swoimi palestyńskimi sąsiadami. Ich polityczne wsparcie i rzeczywista pomoc dla mieszkańców Gazy nie uchroniły ich przed wrogością, która została uwolniona z pełną, przerażającą siłą podczas tego pamiętnego święta Simchat Tora.

Mimo to Schocken nie powstrzymał się od wylewania swoich jadowitych obelg.

„Rząd Netanjahu chce kontynuować i nasilić nielegalne osadnictwo na terytoriach, które miały być państwem palestyńskim  – oświadczył. – Nie obchodzi go narzucanie okrutnego reżimu apartheidu ludności palestyńskiej. Odrzuca koszty obu stron za obronę osiedli, podczas gdy walczy z palestyńskimi bojownikami o wolność, których Izrael nazywa terrorystami”.

Reżim apartheidu. Bojownicy o wolność, których Izrael nazywa terrorystami. Wow.

„Jedynym sposobem na tak katastrofalny rząd jest poproszenie innych krajów o wywarcie presji, tak jak to miało miejsce w przypadku zakończenia apartheidu w Republice Południowej Afryki  – kontynuował. – W grudniu 2016 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję 2334, która stwierdza, że terytorium nie może zostać zdobyte siłą; sprzeciwia się budowie osiedli, w tym tzw. ‘naturalnemu wzrostowi’ osiedli; i przewiduje likwidację wszystkich osiedli zbudowanych od marca 2001 r. w ramach dwóch demokratycznych państw żyjących w pokoju, obok siebie, w uznanych granicach”.

Następnie stwierdził: „Kolejne rządy Izraela całkowicie zignorowały tę rezolucję i działały tak, jakby ona nie istniała. Nie tylko kontynuowały budowę osiedli, ale obecny rząd również wspiera czystki etniczne Palestyńczyków z części okupowanych terytoriów. W pewnym sensie to, co dzieje się teraz na okupowanych terytoriach i w części Gazy, jest drugą Nakbą”.

Kiedy rozpętało się piekło z powodu kłamliwego opisu Izraela, który istniał jedynie w umysłach tych, którzy chcieli, żeby zniknął, Schocken dodał później wyjaśnienie.

„Przemyślałem to, co powiedziałem – ogłosił w czwartek. – Na świecie i w historii jest wielu bojowników o wolność, być może także na drodze do ustanowienia państwa Izrael, którzy prowadzili szokujące i straszne działania terrorystyczne i krzywdzili niewinnych ludzi, aby osiągnąć swoje cele. Powinienem był powiedzieć: ‘Bojownicy o wolność, którzy również stosują metody terrorystyczne i z którymi należy walczyć’. Stosowanie terroryzmu nie jest uzasadnione”.

Wniosek był oczywisty: Żydzi również stosowali złe metody, aby uzyskać państwowość. Jednak ta sprytna sztuczka, o której myślał, że jest taka zgrabna, nie wzbudziła sympatii, nie mówiąc już o oklaskach.

Co prowadzi nas do drugiego przemówienia, które również miało oszałamiający efekt, ale z zupełnie innego powodu. To przemówienie wygłosił były prezydent USA Bill Clinton.

Na wiecu Kamali Harris w środę w kluczowym stanie Michigan, Clinton zwrócił się do wyborców, którzy wystąpili przeciwko kandydatce Demokratów za rzekomo niewybaczalne poparcie jej administracji dla Izraela. Uczynił to, prostując fakty dotyczące stosunku Palestyńczyków do państwa żydowskiego.

Choć rozpoczął przemówienie od wezwania do ponownego rozpoczęcia „procesu pokojowego”, przyznał, kto jest winny za kolejne niepowodzenia.

„Rozumiem, dlaczego młodzi Palestyńczycy i arabscy Amerykanie w Michigan uważają, że zginęło zbyt wielu ludzi  – zaczął. – Ale jeśli mieszkałeś w jednym z tych kibuców w Izraelu, tuż obok Gazy, gdzie ludzie byli najbardziej za przyjaźnią z Palestyną – te społeczności tuż obok Gazy były najbardziej za rozwiązaniem w postaci dwóch państw ze wszystkich społeczności izraelskich, a Hamas je zmasakrował”.

Kontynuował:

„Ludzie, którzy krytykują [odpowiedź Izraela], zasadniczo mówią: ‘Tak, ale spójrz, ilu ludzi zabiliście w odwecie. Ilu zabitych wystarczy, żeby ukarać ich za straszne rzeczy, które zrobili?’ To wszystko brzmi ładnie, dopóki nie uświadomisz sobie, co byś zrobił, gdyby to była twoja rodzina i nie zrobiłeś nic poza wspieraniem ojczyzny dla Palestyńczyków, a pewnego dnia przyjdą po ciebie i wymordują ludzi w twojej wiosce. Powiedziałbyś: ‘Musisz mi wybaczyć, ale nie będę tak prowadził rachunku’. Nie chodzi o to, ilu musieliśmy zabić, ponieważ Hamas dba o to, aby chronili go cywile. Zmuszą cię do zabicia cywilów, jeśli chcesz się bronić”.

Przywołując fakt, że to on gościł rozmowy w Camp David w 2000 r., które miały doprowadzić do zawarcia traktatu, który doprowadziłby do powstania niepodległego państwa palestyńskiego, Clinton przyznał: „Słuchajcie, ciężko nad tym pracowałem. I jedynym razem, kiedy [szef OWP] Jaser Arafat nie powiedział mi prawdy, było, gdy obiecał mi, że zaakceptuje porozumienie pokojowe, które wypracowaliśmy, które dałoby Palestyńczykom państwo na 96% Zachodniego Brzegu i 4% Izraela — i mogliby wybrać, które 4% Izraela. Więc mieliby wpływ na ten sam obszar całego Zachodniego Brzegu. Mieliby stolicę we wschodniej Jerozolimie”.

Zatrzymując się, by wyrazić żal zmieszany z frustracją, rzucił: „Z trudem o tym mówię”.

Następnie przedstawił rzeczywisty stan rzeczy, podkreślając szczegóły.

„Oni [Palestyńczycy] mieliby równy dostęp, przez cały dzień, każdego dnia, do wież bezpieczeństwa, które Izrael utrzymywał na całym Zachodnim Brzegu aż do Wzgórz Golan. Wszystko to zostało zaoferowane, w tym — powtórzę to jeszcze raz — stolica we wschodniej Jerozolimie i dwie z czterech dzielnic Starego Miasta w Jerozolimie, potwierdzone przez premiera Izraela, Ehuda Baraka i jego gabinet. A [Palestyńczycy] powiedzieli nie. Myślę, że częściowo wynikało to z tego, że Hamas nie dbał o ojczyznę dla Palestyńczyków. Chcieli zabić Izraelczyków i uczynić Izrael nienadający się do zamieszkania”.

Cóż, oświadczył, „Mam dla nich wiadomość. [Żydzi] byli tam pierwsi. Zanim ich wiara [islam] istniała, [Żydzi] byli tam, w czasach króla Dawida, a najbardziej wysunięte na południe plemiona miały Judeę i Samarię”.

Zakończył, wyjaśniając, dlaczego zniszczenie Izraela nie leży w interesie ani Palestyńczyków, ani Amerykanów, którzy ich popierają. Czy jego argumenty przekonały przynajmniej niektórych niezdecydowanych, nie wiadomo. Trudno sobie wyobrazić, aby tłum skandujący „From the River to the Sea” zaakceptował jego historycznie dokładną relację.

Szkoda, że nie głosił tego na cały świat przez ostatnie dwie i pół dekady. To samo dotyczy Ehuda Baraka, który jest zbyt zajęty krytyką i próbami obalenia rządu Netanjahu, by angażować się w prawdomówność lub w jakiś rachunek sumienia.

Gdyby on i jego wywrotowa grupka czytających „Haaretz” przestali zadzierać z dumą nosy i spuścili głowy z pokorą, jeśli nie ze wstydu, mogliby zrozumieć, dlaczego izraelski obóz pokojowy rozpadał się na przestrzeni lat, aż w końcu, w wyniku tego, co się stało 7 października 2023 r. praktycznie zniknął.


Ruthie Blum emerytowana wieloletnia publicystka „Jerusalm Post”.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com