Universities Distribute Student Club Funds Frozen by Anti-Zionist Led Student Governments

Universities Distribute Student Club Funds Frozen by Anti-Zionist Led Student Governments

Dion J. Pierre


Illustrative A statue of George Washington tied with a Palestinian flag and a keffiyeh inside a pro-Hamas encampment is pictured at George Washington University in Washington, DC, US, May 2, 2024. Photo: REUTERS/Craig Hudson

The University of Michigan (UM) and The New School in New York City have restored funding to student clubs, following a spending freeze enacted by anti-Zionist factions who seized control of their student governments and vowed to cripple school operations until their demands for a boycott of Israel were met.

As The Algemeiner previously reported, a slew of anti-Zionist candidates at UM secured their election to Central Student Government (CSG) last semester by running as the Shut It Down (SID) party, whose platform promised to sever the university’s ties, both financial and academic, to Israel, according to The Detroit News. Since assuming power, its members have shredded the budget for the summer term approved by the previous administration and vowed to block funding for student clubs during the upcoming fall semester.

Anti-Zionists holding office in The New School’s University Student Senate made similar moves, voting to “halt all external funding until the IC votes in favor of divestment.” The move jeopardized the plans of over 150 registered student clubs.

Both schools have effectively vetoed the decisions and taken charge of financial appropriations, temporarily stripping the student governments of the power of the purse.

“The University of Michigan will make funding available to registered student organizations who apply for funding for the fall semester,” Colleen Mastony, University of Michigan assistant vice president of public affairs, told The Algemeiner on Tuesday. “UM’s vice president for student life and dean of students notified the Central Student Government on August 19 of the decision to immediately institute a temporary funding process. This step was taken at the request of senior leaders within the CSG assembly, after the CSG president in June vetoed a budget resolution that had been passed unanimously by the assembly. The veto impacted the summer budget only. University funding will remain in place until a budget is passed.”

On Monday, The New School announced that it was taking a similar measure.

“To ensure continued access and support for all students on campus, we will temporarily transfer the responsibility of managing this university fee to the Division of Student Success,” a letter to the campus community signed by three high-level officials said. “This decision was made with careful consideration …While we respect any student or student organizations that choose to stand in solidarity with the Student Senate’s decision, it is essential for the university to be able to distribute these resources to our students so that we may enhance campus life and the student experience.”

Anti-Zionist activists on college campuses are already testing university administrations, pushing the boundaries of their conduct and daring a response.

On Monday, anti-Zionists at Cornell University vandalized an administrative building, a provocation which marked an early test of the resolve of its interim president, Michael Kotlikoff, who announced new policies on “institutional neutrality,” discipline, and encampments around the time of incident.

According to the Cornell Daily Sun, the anti-Zionist agitators graffitied “Israel Bombs, Cornell pays” and “Blood is on your hands” on Day Hall. They also shattered the glazing of its front doors.

“We had to accept that the only way to make ourselves heard is by targeting the only thing the university administration really cares about: property,” the students told the Cornell Daily Sun, which agreed to conceal their identities. “With the start of this new academic year, the Cornell administration is trying desperately to upkeep a facade of normalcy knowing that, since last semester, they have been working tirelessly to uphold Cornell’s function as a fascist, classist, imperial machine.”

Kotlikoff’s administration, which said it is “appalled” by the crime, has pledged to hold the culprits responsible.

Earlier this month, two US congressional committees asked 10 of America’s most prestigious universities to disclose their plans for preventing the kind of incident that just occurred at Cornell. Coming amid a congressional investigation of how elite colleges responded to an explosion of antisemitism on college campuses after Hamas’ Oct. 7 massacre across southern Israel, the inquiry demanded an accounting of any new policies that schools such as Harvard University and the University of California, Berkeley have enacted to preclude the possibility that students will, as they did last academic year across the country, illegally occupy or destroy school property and flout rules which proscribe hate speech and racial abuse.

“Last year, many colleges and universities appeared caught off-guard by the protests, disruptions, threats, and encampments that flooded campus, often to the detriment of Jewish students,” Congresswoman Virginia Foxx (R-NC), as well as House Ways and Means Committee chairman Rep. Jason Smith (R-MO), wrote to the schools in a letter. “While that is no excuse for the failures we saw last year, colleges and universities are now acutely aware of the consequences across their campuses that stem from insufficient leadership. Refusals to impose basic discipline, hold bad actors accountable, and restore order on campus in the face of disruptions, violence, and hate will make life worse for all students, including Jewish students.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pół wieku temu odbyła się premiera filmu „Potop”

Małgorzata Braunek i Daniel Olbrychski na planie filmu “Potop”, fot. PAP/CAF/Archiwum


Pół wieku temu odbyła się premiera filmu „Potop”

Paweł Tomczyk (PAP)


„Stan oblężenia w kinach wyświetlających ekranizację przygód Kmicica” – informował „Express Wieczorny” 4 września 1974 roku. Dwa dni wcześniej w warszawskim szerokoformatowym kinie „Relax” odbyła się premiera „Potopu” w reżyserii Jerzego Hoffmana.

Na ten film czekała niecierpliwie cała Polska. W sylwestrowy wieczór 31 grudnia 1972 roku, a więc ponad półtora roku wcześniej, telewizja pokazała premierowy odcinek „Spotkań z Balladą” – w doborowej krakowskiej obsadzie – poświęcony właśnie ekranizacji „Potopu”. Kmicica udającego się, by wysadzić kolubrynę, udawał Mieczysław Grąbka, a publiczność mającą imitować „gwar w obozie szwedzkim” konferansjerzy Jerzy Stuhr i Bogusław Sobczuk uczyli na gorąco „popularnych, typowych szwedzkich słów”, które brzmiały: „seks, porno, skool!”. Program miał charakter satyryczny i złośliwie dość komentował ciągnącą się już od przeszło roku – pierwszy klaps pod Jasną Górą rozległ się na początku grudnia 1971 roku – produkcję.

„Sporządzono rekordową liczbę 75 kopii, w tym 5 na szerokiej 70-milimetrowej taśmie. Film wyświetlany jest w miastach wojewódzkich i większych ośrodkach przemysłowych” – donosiła stołeczna popołudniówka. Jak podała PAP, każdego dnia oglądało go ponad 150 tysięcy widzów. W Warszawie można było obejrzeć „Potop” – dozwolony od lat 11 – prócz „Relaksu” jeszcze w czterech innych kinach: „Moskwie”, „Skarpie”, „Pradze” i „Kongresowej”. Żadne z nich dziś nie istnieje.

Samą premierę stołeczna prasa ówczesna odnotowała dość powściągliwie – w wydrukowanych repertuarach kin na 2 września zaznaczono jedynie, że seanse w „Relaksie” o godz. 16 i 19.30 są „zarezerwowane”. W relacjach nie ma śladu „ścianek” ani czerwonych chodników – pisano o filmie, a o nie o tym, kto i jak ubrany się zjawił na imprezie.

Reżyserowi bardziej od premiery utkwił w pamięci wcześniejszy pierwszy pokaz świeżo zmontowanego i udźwiękowionego filmu odbywający się w Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi.

„Nie robiłem z tego tajemnicy, więc największa sala w WFF była nabita ludźmi, niektórzy oglądali na stojąco przez pięć godzin – bo tyle trwały obie części” – powiedział PAP Jerzy Hoffman. „A po skończonym seansie Wojciech Has powiedział: to jest amerykańskie kino” – dodał. Przypomniał też pokaz przedoscarowy – w Hollywood. „Wielką reklamę zrobił mi Artur Rubinstein, który, zakochany w Sienkiewiczu, na wieść o wyświetlaniu +Potopu+ odwołał koncert w Nowym Jorku, powiadamiając w ten sposób o istnieniu filmu całą Amerykę” – opowiadał Jerzy Hoffman. „Przed seansem osobiście, ze sceny mnie przedstawił, a że był trochę zdenerwowany, to zaczął mówić po polsku. +Idioto, przecież oni cię nie rozumieją!+ – krzyknęła jego żona Nelly siedząca na widowni. +To niech się uczą!+ – odkrzyknął jej Artur, całkiem już wkurzony” – wspominał reżyser.

Walkę o Oscara „Potop” ostatecznie przegrał. Statuetkę dostał „Amarcord” Federico Felliniego.

W artykule „Oblężenie Częstochowy pod stołecznymi kinami” opublikowanym w „Expressie…” 6 września, prócz Krzysztofa Teodora Toeplitza, Jerzego Wittlina oraz szefa Centrali Rozpowszechniania Filmów Henryka Olszewskiego, wypowiedziała się Vesna Vetulovic, studentka drugiego roku filologii polskiej, która dwukrotnie przeczytała „Trylogię”. „Film mi się podobał i jest nie gorszy od naszej +Sutjeski+ czy +Bitwy nad Neretvą+, choć to zupełnie inne epoki. No główny bohater mógłby być dorodniejszy, skoro z taką łatwością bije przeciwników. Taki jak Richard Burton czy Steve McQueen” – oceniła.

„Sutjeska” (obecny polski tytuł to „Piąta ofensywa”) i „Bitwa nad Neretwą” to ówczesne jugosłowiańskie megaprodukcje, opowiadające o walkach partyzantki Josipa Broz-Tity podczas II wojny światowej.

Jugosłowiańska studentka odniosła się też do rozpowszechniania filmu w innych krajach. „Trzeba koniecznie na początku dać komentarz historyczny. Nie wiadomo zupełnie, skąd wracają żołnierze na początku, z jakiej wojny. Scena kapitulacji pod Ujściem jest również przejrzysta tylko dla Polaków” – wyjaśniła. „Żaden cudzoziemiec nie zorientuje się również, dlaczego Jana Kazimierza i Karola Gustawa gra ten sam aktor” – palnęła na koniec ewidentne głupstwo, które autor relacji, krytyk filmowy Stanisław Wyszomirski, redakcja popołudniówki i peerelowska cenzura skwapliwie przepuścili. Jana Kazimierza zagrał Piotr Pawłowski, natomiast Karola Gustawa – Leon Niemczyk.

„Wstyd mi się staremu bykowi przyznać, ale wzruszyłem się. W niektórych scenach zwyczajnie łzy mi płynęły do oczu. Piękny patriotyczny film” – powiedział Wyszomirskiemu Zdzisław Nowakowski, inżynier z huty „Warszawa”. „Ten film powinni zobaczyć wszyscy. Od dzieci szkolnych do emerytów” – podkreślił.

Piosenkarka Sława Przybylska poskarżyła się, że nie dostała biletu, profesor Marcin Czerwiński oznajmił, że „z trudem zachowuje zimną krew, nie widząc Kmicicowych zmagań”, natomiast Wiech, człek przebiegły odpalił, że odpowie we własnym felietonie.

„Warszawska jesień na konto zabawy i rozrywki umysłowej zaczęła się nam z Gienią i szwagrem niemożebnie fartownie. Byliśmy na +Potopie+, w wygodnem, przyjemnem kinie +Moskwa+. Pomimo kompletu publiki cicho było jak makiem zasiał, tak ludzie patrzyli i słuchali” – napisał kilka dni później Stefan Wiechecki, podszywając się pod niejakiego Walerego Wątróbkę. „Tylko jakiś podkropiony troszkie nam przeszkadzał, zrywał się co chwile z miejsca i krzyczał: – Gdzie jest arka, gdzie jest Noe? Dawać cwaniaka Noego! Ja mu tłumacze: – Panie, nie na ten potop żeś pan przyszedł. Pies z niem tańcował i z Noem, patrz pan na Kmicica! Ale koniec końcem musieliśmy go wyprowadzić, bo utrudniał” – podsumował.

Premiera rozstrzygnęła polską narodową dyskusję – czy Daniel Olbrychski powinien grać Kmicica?…

„Daniel z wroga publicznego numer jeden stał się bohaterem narodowym” – powiedział PAP Jerzy Hoffman.

Wcześniej jednak był tym wrogiem od momentu ogłoszenia, że to on zagra chorążego orszańskiego – trwało to kilka ładnych lat, bo sama realizacja zdjęć do filmu zajęła 535 dni.

„Cała Polska, z inspiracji kilku ważnych krytyków, stwierdziła, że się do tego kompletnie nie nadaję i odbywał się wielki, masowy bunt przeciwko temu. Wprawdzie nie było kolorowych pisemek, ale to się rozniosło do tego stopnia, że grożono Hoffmanowi i mnie” – wspominał Daniel Olbrychski. „Bardzo boleśnie to odczuwałem i byłem już na krawędzi odmówienia, zrezygnowania, mimo że Hoffman mówił, że beze mnie tego kręcić nie będzie” – podkreślił w RMF FM (2023).

Do przyjęcia roli przekonał go Kirk Douglas w rozmowie telefonicznej. „Kochany, żyjesz w jakimś niebywale pięknym kraju dla aktora. Kiedy ja, jeden z kilku bardzo znanych aktorów Hollywood, gram w filmie pierwszym, drugim, trzecim, to napiszą w prasie: +Douglas był dobry+, albo +Douglas był zły+. I co? Nic, żyję dalej – i to całkiem nieźle… Ale żeby przed zagraniem jakiejkolwiek roli całe społeczeństwo dyskutowało, czy ma grać, czy nie, no to takiego zaszczytu – tak, zaszczytu – jeszcze nigdy nie dostąpiłem… Żeby z powodu filmu wybuchła niemal wojna secesyjna, to mogę ci tylko zazdrościć, że żyjesz w tak pięknym kraju. Jeżeli uważasz, że dasz radę – zagraj” – powiedział Olbrychskiemu Douglas, cytowany przez Sławomira Kopra w książce „Gwiazdy kina PRL”.

Chyba tylko piszący o filmie w „Życiu Warszawy” krytyk Stanisław Grzelecki przyznał się do błędnej oceny. „Pomyliłem się przed laty, twierdząc, że DANIEL OLBRYCHSKI nie udźwignie roli Kmicica, ponieważ prezentuje inny typ psychofizyczny niż wymagają nasze wyobrażenia o chorążym orszańskim. Daniel Olbrychski przekonał nas wszystkich. Wykorzystał swój nieprzeciętny talent aktorski oraz swoją wysokiej klasy sprawność fizyczną. To jest pan Andrzej Kmicic” – napisał Grzelecki w artykule pt. „Romans i dzieje” opublikowanym w „Życiu Warszawy” 1 września 1974 roku. „Niestety, Oleńka rozczarowuje. MAŁGORZATA BRAUNEK nie udźwignęła tej roli” – dodał akapit niżej.

„+Potop” to – dla mnie – film Olbrychskiego. Wystarczy za sukces” – pisał w tygodniku „Film” Tadeusz Sobolewski, który również skrytykował Braunek. „Może gdybym mniej starała się grać Polskę, a raczej dziewczynę z zaścianka, wyszłoby lepiej” – ocenił.

„Przed trzema laty wszczęła działalność organizacja PLOKO (Pseudospołeczna Liga Ochrony Kmicica i Oleńki) z zadaniem obrzydzenia życia aktorowi Olbrychskiemu, który miał grac role Kmicica” – przypomniał Rafał Marszałek w artykule pt. „Bawimy się w Sienkiewicza” opublikowanym w tygodniku „Literatura” 5 września 1974 roku. „Mimo energicznej działalności (artykuły prasowe pisane w imieniu +rzeszy obywateli+, listy do redakcji, anonimy z obelgami i pogróżkami etc.) PLOKO osiągnęła tylko połowiczny sukces; bo Olbrychski bardzo się zdenerwował, ale Kmicica jednak zagrał” – napisał. „W takiej sytuacji PLOKO zawiesiła działalność swojej wiodącej sekcji Olbrychsko-Kmicicowej, zachowując tylko drugą sekcję resortową – tę gdzie oprotestowuje się obsadę Oleńki przez Braunek. Po premierze +Potopu+ frekwencja w sekcji Oleńkowej wzrosła znacznie – niestety jednak bez konsekwencji” – ocenił krytyk.

Generalnie jednak film się podobał zarówno – co podkreślano – widzom, jak i większości krytyków.

„I dobrze, że Jerzy Hoffman nie oglądał się na różne intelektualne rewizjonizmy, ponieważ kino jest maszynką do oglądania a nie do filozofowania” – pisał Krzysztof Mętrak w recenzji pt. „+Potop+ zwycięski” opublikowanej w tygodniku „Kultura”. „I dzięki temu mamy +Potop+ skąpany w dobrze nam znanej aurze emocjonalnej: pełen żywych postaci, choć są to tylko +typy+, +znaki+, a nie psychologicznie podbudowane sylwetki ludzkie” – dodał. „I Kmicic w filmie Hoffmana to swoisty +wizerunek Polaka+: jest nieustannie podochocony, wszystkiego chciałby natychmiast, w stanie wrzenia, nieustannej rewolty decyzji; rządzi nim rzeczywistość odruchów a nie jakakolwiek głębsza rzeczywistość duchowa. I to jest właśnie kreacja Olbrychskiego: z minuty na minutę zmienia siebie, przedzierzga w inną rolę życiową, z impulsu bowiem a nie z medytacji została ta postać ulepiona. Wszystko zawarte jest w odruchu, machnięciu ręki i straceńczej brawurze. Oto Kmicic – jaki narodził się w powieści a ucieleśnił w kinie” – podsumował Krzysztof Mętrak.

„Nie ma przecież +Potopu+ bez Kmicica” – pisał w „Trybunie Ludu” Zbigniew Klaczyński. „Teraz zaś po sukcesie te roli nie będzie Kmicica bez Olbrychskiego” – ocenił.

Odnotowano oczywiście obecność na ekranie innych znanych aktorów m.in. Wiesławy Mazurkiewicz, Władysława Hańczy, Kazimierza Wichniarza, Wiesława Gołasa i Tadeusza Łomnickiego, który – jak żartował Gustaw Holoubek – dopiero w połowie zdjęć zorientował się, że nie gra głównej roli.

„Chciałem, żeby Holoubek zagrał Janusza Radziwiłła, żeby omotał Kmicica, ale on chciał rolę Bogusława. Nic z tego nie wyszło. Rolę Janusza dostał Hańcza, który zrobił z niego szlachciurę, ale kreacja jest świetna” – powiedział Hoffman w rozmowie z Piotrem Świątkowskim („W drodze”, 2016).

„Prawdziwym zaskoczeniem, jedną z głównych atrakcji filmu jest Kiemlicz, którego gra Pieczka. Trudno tu mówić o wierności. Sienkiewicz pisze o nim zdawkowo. Jaki jest ten filmowy Kiemlicz? Łotrzyk? Spryciarz? Mędrzec? Kpi sobie? Dwuznaczna postać. Przekomiczna! Pieczka całe partie filmu podrywa do góry, bo czasami widowisko osiada na poziomie dosłowności i rąbanki” – napisał Tadeusz Sobolewski.

Wybitną kreację Franciszka Pieczki dostrzegł też Stanisław Grzelecki – a po zmianie ustrojowej również twórcy reklamy pewnego proszku do prania.

Oczywiście spora grupa krytyków nie czułaby się chyba spełniona zawodowo nie szukając dziury w całym. Utyskiwano m.in. na obsadę postaci Jana Sakowicza, zaufanego nikczemnego sługi księcia Bogusława Radziwiłła. „Powierzenie tej roli Leszkowi Herdegenowi miałoby sens, gdyby +Potop+ był filmem o Sakowiczu” – pisano.

„Marksistowscy recenzenci wytykali nam apoteozę kultury szlacheckiej i religianctwo. No cóż, o nich już dzisiaj nikt nie pamięta, a film istnieje” – powiedział PAP Jerzy Hoffman.

Dwuczęściowy „Potop” w kinach obejrzało ponad 27 milionów widzów. 10 lat temu odbyła się premiera „Potopu Redivivus” – filmu skróconego przez reżysera i montażystę Marcina Bastkowskiego do 185 minut.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


‘They Are Death Threats’: Kosher Restaurant in France Vandalized With Anti-Israel Graffiti

‘They Are Death Threats’: Kosher Restaurant in France Vandalized With Anti-Israel Graffiti

Algemeiner Staff


The O’Laffa kosher restaurant in Villeurbanne, near Lyon in eastern France, was vandalized with anti-Israel graffiti on the night of Sept. 2-3, 2024. Photo: Screenshot

A kosher restaurant in France was defaced early Tuesday morning with red paint and tagged with the message “Free Gaza,” continuing the historic surge in antisemitism that has devastated the French Jewish community since the outbreak of the Israel-Hamas war last fall.

The O’Laffa restaurant, which opened a little over a year ago, was targeted in Villeurbanne, near Lyon in eastern France. According to French media, the manager of the kosher establishment was preparing to file a complaint with authorities over the incident.

“These are not just tags but significant damage that reflects a very deep hatred,” Cindy Fevre, 34, told Le Figaro. “When you discover this, you ask yourself a million questions. Should you stay or leave? These red marks represent blood stains. It’s very serious; they are death threats.”

The restaurant’s windows and sign were also damaged in the vandalism.

The O’Laffa kosher restaurant in Villeurbanne, near Lyon in eastern France, was vandalized with anti-Israel graffiti on the night of Sept. 2-3, 2024. Photo: Screenshot

Seeing the damage was both shocking and angering for Fevre, who noted to Le Figaro that she employs a Muslim employee and added, “In my restaurant, the door is open to everyone.”

The defacing of O’Laffa came as France has experienced a record surge of antisemitism in the wake of the Palestinian terrorist group Hamas’s Oct. 7 massacre across southern Israel, amid the ensuing war in Gaza.

Fevre said that, although she has been called “a few names since Oct. 7,” nothing suggested she or her kosher establishment would be targeted in such a way. However, many French Jews have been targeted with violence, harassment, and intimidation over the past 11 months.

For example, this week’s incident in Villeurbanne came days after French police arrested a 33-year-old Algerian man suspected of trying to set a synagogue ablaze in the southern French city of la Grande-Motte.

The restaurant vandalism also came two months after an elderly Jewish woman was attacked in a Paris suburb by two assailants who punched her in the face, pushed her to the ground, and kicked her while hurling antisemitic slurs, including “dirty Jew, this is what you deserve.”

In another egregious attack that has garnered international headlines, a 12-year-old Jewish girl was raped by three Muslim boys in a different Paris suburb on June 15. The child told investigators that the assailants called her a “dirty Jew” and hurled other antisemitic comments at her during the attack. In response to the incident, French President Emmanuel Macron denounced the “scourge of antisemitism” plaguing his country.

Around the same time in June, an Israeli family visiting Paris was denied service at a hotel after an attendant noticed their Israeli passports.

In May, French police shot dead a knife-wielding Algerian man who set fire to a synagogue and threatened law enforcement in the city of Rouen.

One month earlier, a Jewish woman was beaten and raped in a suburb of Paris as “vengeance for Palestine.”

Such incidents are part of an explosion of antisemitic outrages across France that has continued since Oct. 7. Last week, French Interior Minister Gérald Darmanin warned that incidents targeting the country’s Jewish community spiked by about 200 percent since Jan. 1.

“Two-thirds of anti-religious acts … are against Jews,” the interior minister added, according to French broadcaster BFM TV.

Darmanin’s followed him stating earlier last month that antisemitic acts in France have tripled over the last year. In the first half of 2024, 887 such incidents were recorded, almost triple the 304 recorded in the same period last year, he said.

In the final three months of 2023, antisemitic outrages rose by over 1,000 percent compared with the previous year, with over 1,200 incidents reported — greater than the total number of incidents in France for the previous three years combined.

Amid the wave of attacks, France held snap parliamentary elections in July which brought an anti-Israel leftist coalition to power, leading French Jews to express deep apprehension about their future status in the country.

“It seems France has no future for Jews,” Rabbi Moshe Sebbag of Paris’ Grand Synagogue told the Times of Israel following the ascension of the New Popular Front (NFP), a coalition of far-left parties. “We fear for the future of our children.”

The largest member of the NFP is the far-left La France Insoumise (“France Unbowed”) party, whose leader, Jean-Luc Melenchon, has been lambasted by French Jews as a threat to their community as well as those who support Israel.

Despite widespread concern among French Jews, senior officials including Macron and Darmanin have repeatedly said they are committing to combating antisemitism and supporting the country’s Jewish community.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Rosyjska propaganda wykorzystuje wojnę w Izraelu i uderza w opozycję

Rosyjska propaganda wykorzystuje wojnę w Izraelu i uderza w opozycję

IAR, fot.Contributor


Rosyjska propaganda wykorzystuje wojnę w Izraelu i uderza w opozycję, fot. Contributor / Getty Images

Rosyjska propaganda wykorzystuje wojnę w Izraelu, żeby uderzyć w opozycję i przeciwników inwazji na Ukrainę. Kremlowski reżim w Moskwie i Petersburgu rozpędza ludzi, którzy składają kwiaty obok izraelskich misji dyplomatycznych. Jednocześnie moskiewska dyktatura nie potępiła terrorystów z palestyńskiego Hamasu, którzy napadli na Izrael.

Przedstawicielka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa w oficjalnym komentarzu stwierdziła, że konflikt izraelsko-palestyński trwa od 75 lat.

Rzeczniczka reżimowej dyplomacji nie potępiła terrorystów z Hamasu, ale wezwała Izrael i Palestynę do przerwania działań zbrojnych i podjęcia rokowań. Jednocześnie kremlowscy propagandyści wyśmiewają Rosjan, którzy w obawie o swoje bezpieczeństwo uciekli z Rosji do Izraela.

Część niezależnych rosyjskich komentatorów podkreśla, że wojna izraelsko-palestyńska jest na rękę Moskwie, ponieważ odciąga uwagę światowej opinii publicznej od rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Ponadto według nich w związku z wojną w Izraelu może osłabić się pomoc Zachodu, głównie Stanów Zjednoczonych dla Ukrainy.

Władze Estonii: Liderzy Hamasu dwa razy w ciągu ostatniego roku byli w Moskwie

Przywódcy Hamasu dwukrotnie w ciągu ostatniego roku udawali się do Moskwy na konsultacje; Rosja chce odwrócenia uwagi od Ukrainy – ocenił w minioną sobotę Marko Mihkelson, przewodniczący komisji ds. zagranicznych parlamentu Estonii.

„Moment i przyczyny ataku Hamasu są powiązane z interesami Rosji i Iranu. Wiadomo, że Hamas jest silnie wspierany przez oba kraje. W ciągu ostatnich 12 miesięcy przywódcy Hamasu dwukrotnie odbywali konsultacje w Moskwie i jest całkiem oczywiste, że Rosja jest zainteresowana zarówno odwróceniem uwagi od Ukrainy, jak i skomplikowaniem zbliżenia Izraela z Arabią Saudyjską poprzez wywołanie napięcia w regionie” – powiedział podczas rozmowy z telewizją ERR Mihkelson.

„Aktywności wojenne będą kontynuowane przez dłuższy okres” – ocenił polityk. Przypomniał, że Rosja już wielokrotnie wykorzystywała Palestyńczyków do destabilizacji bezpieczeństwa regionalnego i międzynarodowego.

„W szerszym kontekście to bezprecedensowe wydarzenie przyczyni się do dezintegracji istniejącego porządku międzynarodowego” – oświadczył estoński poseł.

W sobotę nad ranem ze Strefy Gazy wystrzelono w kierunku Izraela dziesiątki rakiet. Odpowiedzialność za atak wziął radykalny Hamas, ugrupowanie kontrolujące Strefę Gazy.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Listy do izraelskich bliźnich

Listy do izraelskich bliźnich


Andrzej Koraszewski


Członkowie Hamasu otwarcie prezentują swoją ideologię w słowach gestach i czynach.

Za oknem kwitną róże, ogród kusi spokojem i ogłupiającym pięknem. Komputer łączy mnie ze światem. Od świtu kolejność jest oczywista: Izrael, Ukraina, Sudan, reszta świata. Polska jest na samym końcu, trochę z dziwacznego obowiązku mieszkańca spokojnego kraju. W chorym świecie szukam bliskich ludzi. Jest ich sporo, chociaż wydaje się, że są znikomą mniejszością. Piszą o kłopotach z otaczającymi ich ludźmi, o swojej samotności, o swoim niepokornym uporze. Ta samotność ma różne poziomy, czasem czai się za nią groźba śmierci z rąk sąsiadów, czasem z rąk własnej rodziny. Tę samotność opisuje mieszkaniec Zachodniego Brzegu w liście do „rzekomych wrogów”. Nie znamy jego imienia, pisze, że nie może go ujawnić, bo to byłoby zbyt groźne.

Nazwijmy go P. P – jak Palestyńczyk, bo P. czuje się Palestyńczykiem. Pisze, że mieszka  w małej wiosce w odległości zaledwie kilku kilometrów od Izraela. Przejście graniczne od 7 października jest zamknięte, więc ta odległość niepomiernie się zwiększyła. P. zaczyna od tego, że wie, że to były dla jego izraelskich sąsiadów najmroczniejsze dni. Dla niego też były mroczne. Pisze, że tam, skąd pochodzi, ludzie tacy jak on nazywani są zdrajcami, nie mają prawa do współczucia.  

„Zawsze byłem dumny z tego, że jestem Palestyńczykiem. To się zmieniło 7 października. Widząc zdjęcia kobiet, dzieci i starców branych jako zakładnicy lub zabitych przez Hamas, czułem głęboki wstyd, że taka nienawiść może mieć miejsce wśród mojego ludu. I powiedziałem to. Wypowiedziałem się publicznie w mediach społecznościowych — mówiąc, że masakra była jednoznacznym złem — i wyrażając moją miłość do moich przyjaciół w Izraelu.

Teraz próbuję uciec z miejsca, które przez całe życie nazywałem domem, ponieważ ludzie wokół mnie nie rozumieją, jak mogłem mieć takie przekonania. Ponieważ bycie nazwanym zdrajcą znaczy tu, gdzie mieszkam, że grupy takie jak Hamas będą próbowały cię zabić.”

P. odrzuca etykietę zdrajcy przypiętą za sprzeciw wobec mordowania niewinnych ludzi, za gniew i płacz w związku z zamordowaniem kolejnych sześciu ofiar. Jeśli to jest zdradą, nazywajcie mnie zdrajcą. Pisze, że ten jego list jest anonimowy, ponieważ boi się o swoje życie. To jest sytuacja Palestyńczyka, który publicznie wyraża swoją sympatię dla Izraelczyków.

„Ten list to mały gest, ale to wszystko, co mogę teraz zrobić.” Takie gesty są próbą ratowania własnego człowieczeństwa w tragicznych sytuacjach. Autor pisze o zamordowanym Herszu Goldbergu-Polinie: „Pamiętam, że w tamtych wczesnych dniach [po 7 października]  widziałem post na Facebooku ze zdjęciem sypialni Hersza. Na ścianie wisiał plakat — zdjęcie Jerozolimy — z hasłem w języku hebrajskim, arabskim i angielskim: ‘Jerozolima należy do wszystkich’”. 

P. pisze, że płakał w swojej sypialni, kiedy dowiedział się o zamordowaniu Hersza i innych. To był płacz w samotności, którego nikt nie powinien zobaczyć. Palestyńscy sąsiedzi byli zadowoleni, cieszyli się, że zakładnicy wrócili w trumnach. Jedni pisali, że to „najlepsza rzecz jaką Hamas zrobił”, inni, że „to kłamstwo i oszczerstwo, bo  bojownik oporu nie zabija więźniów”. Jeszcze inny palestyński komentator napisał: „Gratulacje Bibi, pozbyłeś się kolejnych 6. Nie zostało ich wielu.”

P. nie może tego zrozumieć, nie potrafi zaakceptować. Stwierdza, że to przekracza jego pojęcie.

„Ale wiem też, jak to się dzieje: dzieci tutaj są uczone od najmłodszych lat, aby nienawidzić Izraelczyków, postrzegać ich jako wrogów, jako okupantów, którzy nie powinni nigdzie być na tej ziemi. Spędzają całe życie z tą nienawiścią i nie znają niczego innego. Miałem szczęście, że miałem w życiu doświadczenia z Żydami i Izraelczykami, które dały mi radykalnie inne zrozumienie.

Nie mogę mówić w imieniu mojego ludu, podobnie jak pojedynczy Izraelczyk nie może mówić w imieniu wszystkich, ale mimo to czuję się zobowiązany, by powiedzieć: przepraszam. Proszę przyjąć moje szczere przeprosiny. Żałuję, że was zawiedliśmy. Być może jestem tylko jednym głosem, ale dla mnie jako Palestyńczyka, ważne jest, aby powiedzieć, że jestem z wami w żałobie i stoję po waszej stronie.”

P. kończy swój list do izraelskich bliźnich, pisząc że nie ma znaczenia, po której stronie barykady żyjesz, jest zło i jest dobro. On chce stać po stronie dobra, bez względu na cenę.   

Luai Ahmed nie musi już ukrywać swojego nazwiska, mieszka w Szwecji, ale urodził się i dorastał w Jemenie. Porzucił islam, jest dziś ateistą. Na swoim koncie X pisze:

„Mogłem być Hamasem. To była osobowość, na którą mnie wychowali. Kiedy nadszedł 7 października, to było dla mnie traumatyczne przeżycie, ponieważ nie tylko widziałem mordowanie niewinnych, pięknych ludzi. Moi przyjaciele i koledzy, naród żydowski, którego nauczyłem się kochać, również mógł zostać wymordowany. A co ważniejsze, to był moment, w którym zrozumiałem prawdę o Holokauście. Ponieważ przez całe życie jedyną rzeczą, jakiej dowiedziałem się o Holokauście, było to, że była to tylko „żydowska propaganda” i że nigdy nie miał miejsca. Ale potem,  zobaczyłem rzeź, która miała miejsce i wszyscy klaskali – ludzie w Nowym Jorku, Londynie, w Malmö, świętowali morderstwo Żydów. Wtedy to do mnie dotarło. Nagle całe to pranie mózgu się skończyło i uświadomiłem sobie głęboki antysemityzm, który jest obecny nie tylko w miejscu, z którego pochodzę, ale także w Europie i na Zachodzie. Odwiedziłem Izrael dwa razy i jestem zakochany w Izraelu, Żydach i Izraelczykach. Nie potrafię wyrazić, jak bardzo kocham moich izraelskich i żydowskich przyjaciół, których poznałem od 7 października i wcześniej. Obiecałam, że będę się codziennie kłócić z rodziną i przyjaciółmi, bo oni nienawidzą i nie rozumieją Izraela. I choć straciłem wielu przyjaciół i członków rodziny, powiedziałem, że spędzę resztę życia pokazując prawdę o moich żydowskich i izraelskich przyjaciołach.”

Mam wrażenie, że Luai jest skazany na porażkę, być może uda mu się otworzyć oczy kilku osobom, może kilkunastu, kto wie, może nawet kilkuset, chociaż to ostatnie jest mało prawdopodobne. Pozostaną miliony, do których dołączą miliony z kolejnego pokolenia, zarażonych zarazą podejrzliwości  i nienawiści przekazywaną z ambon, przez propagandę z radia, telewizji i mediów społecznościowych, płynącą szerokim strumieniem z lewa i z prawa. Luai jest niestrudzony, pisze po arabsku, po angielsku i po szwedzku, ma tysiące czytelników, ale nawet, gdyby przekonał tylko jedną osobę to ten jego wysiłek nie jest stracony.       

Qanta Ahmed jest brytyjską lekarką, jej rodzice przyjechali z Pakistanu, nie porzuciła islamu, należy do ludzi, których nazywam „pięknie wierzącymi”.  Nienawidzi islamskiego terroru i wszystkiego, co nazywa „islamizmem”. Szuka islamu z ludzką twarzą i chce wierzyć w możliwość głębokiej reformy swojej religii. Naiwność? Wszyscy jesteśmy w ten lub inny sposób naiwni, ratując się przed szaleństwem. Qanta uważa, że antyjudaizm jest straszliwą chorobą islamu. Mówi o sobie, że jest muzułmańską syjonistką.

W jej najnowszym artykule z 2 września pisze, że od blisko roku razem z mieszkańcami Izraela jest na emocjonalnej huśtawce, przerzucając się między rozpaczą i nadzieją. Zaledwie tydzień temu udało się uratować zakładnika, Izraelczyka, muzułmanina, który przetrwał 10 miesięcy w lochach i dzięki niesłychanej operacji izraelskich żołnierzy mógł powrócić żywy do swojej rodziny.

Eksplozję radości w kilka dni później zdmuchnęła wiadomość o bestialskim mordzie szóstki innych porwanych, w odległości niespełna kilometra od miejsca, w którym znaleziono Farhana al-Kadiego.

„Jako muzułmanka oddana islamowi, a tym samym ostro sprzeciwiająca się kłamliwemu, totalitarnemu oszustwu, jakim jest islamizm, który jest podstawą  słów, czynów i diabolicznych aspiracji Hamasu, ja i niezliczeni inni muzułmanie na całym świecie, którzy widzieli skromnego muzułmańskiego Izraelczyka uratowanego przez IDF tylko po to, by być świadkiem tej przerażającej egzekucji innych zakładników, wołamy w naszej misji ujawnienia zła: Wyrzeknijcie  się, odrzućcie i rozmontujcie islamizm wszelkimi możliwymi środkami.”

Qanta Ahmed pisze, że jest to konfrontacja z nikczemnym złem i bezwzględnością Hamasu. Chce wierzyć, że przemawia w imieniu „niezliczonych muzułmanów”, chociaż wie,  że to co nazywa „islamizmem” jest głównym nurtem islamu, ideologią przekazywaną przez główne instytucje religijne i przez lwią większość imamów w meczetach. Ci „niezliczeni” liberalni muzułmanie liczą się w tysiącach, setki milionów są codziennie wystawiane na ideologię tego, co ona nazywa „islamizmem”.

W Iraku ma swoją siedzibę Światowa Rada Imamów. Przedstawia się jako „pierwsza i największa na świecie międzynarodowa organizacja pozarządowa islamskich przywódców religijnych ze wszystkich wyznań islamskich”. Opowiada się za pokojowym współistnieniem, tolerancją i dialogiem międzywyznaniowym, a także za zwalczaniem ekstremistycznych ideologii i wojującego islamu. Większość muzułmanów nie ma pojęcia o jej istnieniu, nie interesuje się nimi ani al-Azhar, uniwersytet uważany za najwyższy autorytet sunnickiego islamu, ani ajatollahowie w Kum, sprawujący pieczę nad poprawnością islamu szyickiego. 

Światowa Rada Imamów wydała oświadczenie, w którym nazywa egzekucję zakładników przez Hamas pogwałceniem „wszystkich zasad człowieczeństwa, nauk religijnych i prawa międzynarodowego”, dodając, że było to „rażące naruszenie świętych praw konfliktu ustanowionych przez wszystkie główne tradycje wiary, w tym islam”. W ich oświadczeniu czytamy m. in.:

„Uważamy, że Hamas jest bezpośrednio odpowiedzialny za śmierć i cierpienie wszystkich niewinnych istnień utraconych od 7 października, ponieważ jego działania nie tylko przyniosły śmierć i zniszczenie regionowi, ale także doprowadziły do ogromnego cierpienia narodu palestyńskiego. Nieodpowiedzialne i nieludzkie taktyki Hamasu, wykorzystujące cywilów jako tarcze i eksploatujące ich położenie, jedynie zaostrzyły cykl przemocy i podważyły sprawę sprawiedliwości i pokoju.”

Te słowa wypowiadane w Iraku wymagają niesłychanej odwagi, wielu ich sąsiadów należy do fanatycznych szwadronów śmierci. W Iraku nigdy nie wiesz, czy człowiek z którym rozmawiasz należy do Al-Kaidy, do ISIS, do Hezbollahu czy Hamasu. Prawdopodobieństwo, że jest liberalnym muzułmaninem jest dość ograniczone.

W Polsce mogę bez obaw krytykować katolickich biskupów, kpić z papieża i z Światowej Rady Kościołów, mogę również bez obaw pisać, co myślę o „islamistach”, chociaż wielu moich rodaków krzywi się na pomysł traktowania Izraelczyków jak bliźnich, ponieważ z jakiegoś powodu obraża to ich uczucia religijne (te lewicowe i te prawicowe).


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com