Facing death chants and hate crimes, Sweden’s Jews live in a climate of fear

Josefin Dolsten

‘A lot of Jews are scared’ in this Nordic community of 15,000, as lines blur between criticism of Israel and anti-Semitism

Illustrative photo of a pro-Palestinian demonstration in Stockholm, Sweden, on January 20, 2009. (Miriam Alster/Flash90)

On a chilly fall day, passersby on a central street in Sweden’s third largest city, Malmö, were greeted with chants in Arabic urging the killing of Jews.

“Death to the Jews,’ and ‘More stabbings,’ the protesters screamed,” recalls Jehoshua Kaufman, head of communications for Malmö’s Jewish community. The protesters at the October pro-Palestinian rally were referring to the near-daily stabbings of Jews by Arab assailants over the past couple of months in Israel.

Swedish politicians, including two parliament members, were present at the protest. However, after Israel’s ambassador to Sweden, Isaac Bachman, condemned the event, they distanced themselves, claiming they had not understood the meaning of the Arabic slogans.
Kaufman questions how such an event had been permitted to take place, and why the politicians had not demanded a translation of the chants.
“The politicians could have left and said, ‘We don’t know what you are saying, but we won’t participate unless we know what you are saying,’” he says.

A pro-Palestinian, anti-Israel protest in Gothenburg, Sweden in November 2015. The signs in Swedish read ‘Boycott Israel.’ (Marianne Pleen Schreiber)

These types of incidents, where anti-Israel rhetoric turns violently anti-Semitic, have created a climate of fear for Sweden’s small Jewish community, which numbers 15,000. Hate crimes against Jews are on the rise, with 2014 seeing a 38 percent increase in reported anti-Semitic incidents from the previous year, according to a report by the Swedish National Council for Crime Prevention.

“Right now, a lot of Jews in Sweden are scared. Parents are scared to drop off their kids at the Jewish preschool,” says Johanna Schreiber, a prominent Jewish journalist who lives in the country’s capital, Stockholm. “People of all ages are scared of going to synagogue, there are many people who are taking off their Stars of David because they are too scared to wear it.”

Johanna Schreiber (Anna Järphammar)

Last month Schreiber received hateful comments and was targeted for identity theft after publishing an article where she called out political groups for not inviting Jewish organizations to ceremonies across Sweden commemorating Kristallnacht, or “The Night of Broken Glass,” when violent anti-Jewish pogroms erupted throughout Nazi Germany and Austria in November 1938.

When questioned, one of the organizers claimed Jews might not feel safe at the event.

Expressing public support for Israel can be dangerous, and the police do not always provide proper protection at pro-Israel events. During a 2009 rally in Malmö, organized by Kaufman, the small crowd of Israel supporters was forced to abandon the event after police were unable to stop thousands of pro-Palestinian backers from storming the barricades and running towards the group.

When asked whether he anticipates a similar turn of events were he to organize another rally today, Kaufman says: “Absolutely.”

Jehoshua Kaufman (Nicklas Rudfell)
Such incidents and the general climate of fear makes many Israel supporters hesitant to express their opinions publicly. Idit Margulis, an Israeli who has lived in Sweden for seven years, started thinking twice about attending pro-Israel rallies after the birth of her daughter three years ago.

“I have a daughter, so I usually don’t take part in demonstrations or things like that, which is something I did before I had her. I’m scared that someone would hurt me when I stand there,” she explains.

The Swedish government, headed by the left-wing Social Democratic Party under Prime Minister Stefan Löfven, is known for its staunch support of the Palestinian cause and criticism of Israel. In 2014, the country became the first European Union member state to recognize the State of Palestine.

More recently, Foreign Minister Margot Wallström was slammed by Israel for suggesting that the motivation for last month’s terrorist attacks in Paris, during which Islamist terrorists killed 130 people, stemmed from the frustration of Palestinians.

Sweden’s Minister for Foreign Affairs Margot Wallstrom
gives a statement to media on the Paris terrorist attacks,
Stockholm, Sweden, November 14, 2015.
(AFP/ TT NEWS AGENCY / HENRIK MONTGOMERY)

Wallström also suggested that Israel’s response to terrorism was “disproportionate,” and equated the Jewish state’s killing of Palestinian attackers with “extrajudicial executions.”

Statements such as those made by Wallström have created a climate where constant criticism of Israel is the norm, and lawmakers who go against the status quo face not only political isolation, but also grave safety threats.

“When I say something [positive] regarding Israel I get a flood of hate mail and threats,” Hanif Bali, a member of parliament for the center-right Moderate Party, the largest party in the opposition bloc, tells the Times of Israel by phone. “The senders range from Palestinian or Arab immigrants to left-wing people in general, so the dialogue is very polarized and very aggressive. It’s hard to talk about the issue because you have to pay such a high price for it.”

Hanif Bali (Fredrik Wennerlund)
Bali, who is of Iranian Muslim heritage, has received countless hate mail due to his open support of Israel. In one instance he had to contact the police after receiving a death threat.

“People write openly anti-Semitic things to you, like ‘Jew lover,’ and ‘Jew swine’… crude anti-Semitic insults, even though I am not even Jewish. I can only imagine what it would be like if a Jew said something on the issue,” he says.

Bali believes that the fact that he is not Jewish gives him courage to voice opinions that many Jews are scared to share openly.

“There are a lot of Jewish people who contact me and thank me for supporting Israel publicly, because they are not able to do so themselves, since then the anti-Semitism that is expressed against them is so much stronger,” he adds.

The government’s stance on Israel is deeply ingrained in the political system, Bali believes. Pro-Palestinian groups are eligible to receive governmental funds to conduct lobbying activities, further ingraining their perspective as part of the government’s official stance.

When asked if he could imagine a pro-Israel group getting access to such funds, he says: “I think that would be very, very difficult. I cannot imagine that it could happen.”

UCLA Student Whose BDS-Defeat ‘Meltdown’ Went Viral ‘Deeply Regrets’ Actions; Says Israel Is Great (INTERVIEW)

UCLA student Danielle Dimacali. Photo: Courtesy.

A University of California Los Angeles (UCLA) student whose angry outburst following the defeat of an anti-Israel vote went viral on the Internet has had a chance to educate herself better, she told The Algemeiner this week, after requesting an opportunity to express her change of heart.

“I don’t believe Israel is evil,” Danielle Dimacali said. “In fact I think it’s a great progressive country that offers a lot of freedom for its citizens.”

Dimacali, originally from the Philippines, was seeking to set the record straight about an incident that occurred in February 2014 during a meeting of the student council, where she still serves as a minutes-taker.

Dimacali attracted media attention at the time for weeping and cursing when a Boycott, Divestment and Sanctions (BDS) motion, initiated by the activist group Students for Justice in Palestine (SJP), was rejected. A video of the proceedings and Dimacali’s subsequent “meltdown” was shared on social media and reported in this publication.

Dimacali said she was shocked by the angry response her disappointment generated, which was reflected in comments circulating on the web, and in hate mail and even death threats she received.

Dimacali said her intentions were “misconstrued.”

“I was depicted as an antisemite upset that divestment didn’t pass,” she said. “But that’s not the case at all. I deeply regret my poor choice of curse words. And I now understand that Jewish communities misinterpreted my intentions and felt attacked. I never intended to hurt anyone.”

Dimacali explained that she had known very little about the Israeli-Palestinian conflict, the BDS movement or SJP, and that the real reason for her tears was the “apathy” of the student council to the proceedings.

“Regardless of how the vote turned out, I would have been upset,” she said.

“It wasn’t the defeat of SJP that bothered me so much,” she said. “It was the entire 12-hour meeting and how inefficiently and poorly it was executed. The student council was elected and has a responsibility to listen to the students. However, throughout the meeting I often found myself the only person on that table listening.”

She continued:

I’m not an elected official; I’m just a minutes-taker. However, as a human being I was upset that there were 800 people in the auditorium telling us stories on both sides [of the Israeli-Palestinian conflict] — about how their families feel unsafe and how they feel unsafe on campus. It broke my heart hearing about these narratives and students making themselves so vulnerable and sharing so much. But the rest of the council members were unmoved. Some were on their phones; others were on their laptops.

Meanwhile, I listened to and typed every word. I could tell the students were exasperated at the lack of empathy on the part of the students they elected to the council.

I felt like I was the only who cared. I deeply, deeply regret how my meltdown got taken out of context. I never once said anything about Israel or Palestine in my rant.

Asked whether she had been influenced or pressured by SJP prior to the vote, or if the atmosphere on campus made it feel safer to espouse anti-Israel positions, Dimacali pleaded ignorance, not ideology.

“Although I have no ties to either Israel or Palestine, and I previously was completely unaware of the conflict, I know it’s my duty to educate myself on global issues and empathize with students,” she said. “Prior to the meeting, both Students for Justice in Palestine and Bruins for Israel (BFI) gave PowerPoint presentations depicting their viewpoints. Both arguments were convincing. No group has ever pressured me to feel a certain way, but I have had the privilege to hear their narratives. It’s honestly amazing how impassioned students can get and I’m humbled to be surrounded by such diversity. Even after everything went down and my meltdown video went viral, BFI and SJP both reached out to me and showed their support. Both groups understood my intentions and they were both extremely helpful in dealing with the aftermath.”

Dimacali said she has been studying the conflict “since becoming so entangled in it.” One step she took was to reach out to leading pro-Israel writers, among them FrontPage Magazine managing editor Jamie Glazov and blogger Elder of Ziyon — who himself publicized and analyzed her episode. Glazov, she said, went out of his way to help, going as far as to send her copies of his books. And Elder of Ziyon corresponded with her by email.

These gestures, Dimacali said, “gave me hope that forgiveness and mercy are real” — and assisted me “on this giant learning curve I have been on.”

One of the things she said she has learned about is antisemitism – “a negative perception of Jews that can be manifested physically or verbally toward Jewish individuals, property, religious facilities or their respective communities. Furthermore, I understand that antisemitism manifests itself with regard to the state of Israel. Criticism of Israel, demonizing Israel, blaming Israel for all inter-religious or political tensions, applying double standards towards Israel, or delegitimizing Israel are all forms of Jew-hatred. It is not only illegal but immoral to target a historically oppressed Jewish minority that has a collective right to self-determination and essential human rights.”

In conclusion, Dimacali said she “likes to see the silver lining in it all. It was overwhelming getting painted as this evil person who was infected with hate, but it was even more overwhelming receiving the amount of support and empathy others had with me because they knew my intentions were pure. I still think empathy is an amazing thing and the highest form of intelligence, and everyone needs a little more to change the world and get closer to peace.”

Centralna Biblioteka Judaistyczna – cenne żydowskie archiwalia online

(sp)

Prawie 33 tys. obiektów i ponad 700 tys. skanów cennych żydowskich archiwaliów ze zbiorów Żydowskiego Instytutu Historycznego – m.in. dawne wydania Biblii, kolekcję prasy jidyszowej czy Archiwum Ringelbluma – udostępnia online Centralna Biblioteka Judaistyczna.

Centralna Biblioteka Judaistyczna – cenne żydowskie archiwalia online / Foto: Shutterstock

– Żydowski Instytut Historyczny to od 1947 r. skarbnica, do której trafiły rzeczy odnalezione i zbierane przez Centralną Żydowską Komisję Historyczną. Obecnie w naszych zasobach znajduje się archiwum liczące 7 tys. stron dokumentów, biblioteka z ok. 80 tys. ksiąg, w tym prawie 700 starych druków i liczne rękopisy, ponad 8 tys. relacji ocalonych z Zagłady, ok. 15 tys. dzieł sztuki i przede wszystkim Archiwum Ringelbluma – podziemne archiwum getta warszawskiego – opowiadała zastępca dyrektora ŻIH Jolanta Hercog.

Zbiory od lat są gromadzone w archiwum, bibliotece i magazynach Instytutu. Placówka postanowiła je udostępnić online wszystkim zainteresowanym kulturą i historią żydowską, dlatego powstał projekt Centralnej Biblioteki Judaistycznej.

– Nasze pierwsze działania realizowane w ramach Programu Wieloletniego Kultura “rozpoczęliśmy w 2012 r. Objęły digitalizację 612 rękopisów opisywanych podstawowymi metadanymi. Zaczęto też skanowanie naszej unikatowej w skali światowej kolekcji prasy jidyszowej liczącej ponad 2,8 tys. tytułów. Zaczęliśmy też wyciągać co ciekawsze artykuły i streszczać w języku polskim – relacjonowała zastępca dyrektora.

Obecnie online dostępnych jest prawie 33 tys. obiektów i ponad 700 tys. skanów. – To m.in. bardzo dawne wydania Biblii, Archiwum Ringelbluma czy kolekcja gminy wyznaniowej wrocławskiej. Ta ostatnia jest o tyle ciekawa, że to jedyne dokumenty, które przetrwały w postaci pełnej oddającej od XVII w. funkcjonowanie tej gminy – wyjaśniła Hercog, która jest inicjatorką projektu Biblioteki.

Jak podkreśliła, praca nad digitalizacją i udostępnianiem zbiorów przebiega dość sprawnie. Umożliwia to dobrze wyposażona pracownia digitalizacji, duży zespół skanujący archiwalia oraz grono historyków i bibliotekarzy, którzy opisują materiały.

– Mamy możliwość zeskanowania lub sfotografowania wybranych obiektów, ponieważ w zależności czy są to archiwalia, materiały biblioteczne czy dzieła sztuki wymagają odrębnych technik digitalizacyjnych. Mamy też odpowiedni sprzęt do tych prac – skanery i jedyny chyba w Polsce stół reprodukcyjny, na którym fotografujemy obiekty o największym formacie – powiedziała zastępca dyrektora.

Sam proces digitalizacji przede wszystkim zaczyna się od wyboru danej kolekcji. – Naszymi kryteriami są jej wartość i stan zachowania. Tu największych zabiegów konserwatorskich wymagała z pewnością prasa m.in. odkwaszania w specjalnych komorach w Bibliotece Narodowej i pracowni UJ. Kiedy materiał zostanie zakonserwowany trafia do pracowni digitalizacyjnej, gdzie jest skanowany albo fotografowany – opowiadała Hercog.

Skany przechodzą potem całą procedurę sprawdzenia i edycji graficznej. Następnie trafiają do odpowiednich osób zajmujących się już konkretną tematyką, które je opracowują. Później całość zostaje raz jeszcze sprawdzona i – jeżeli zostanie zaakceptowana – jest udostępniania na portalu.

– Obecnie nadal pracujemy nad prasą jidyszową i Archiwum Ringelbluma, które chcielibyśmy niebawem umieścić w sieci w całości łącznie liczącej 35 tys. stron. Pracujemy także nad digitalizacją materiałów Judenratów, czyli rad żydowskich w gettach. Prace mamy zaplanowane do 2020 r., w tym czasie chcemy zdigitalizować te najważniejsze zasoby. Ale myślę, że prace mogą potrwać jeszcze dłużej, bo mamy jednak ogromny zasób, jedno z największych archiwów żydowskich na świecie – podkreśliła zastępca dyrektora.

Jak zaznaczyła digitalizacja i udostępnianie zbiorów jest teraz jednym z najważniejszych zadań Instytutu. – W związku, z którym została zmieniona nasza organizacja. Opracowywanie zbiorów wymaga bardzo różnych kompetencji specjalistycznych i językowych. Mamy np. 1,2 tys. dawnych żydowskich rękopisów, najstarszy z IX w. Takie materiały może opracować jedynie kilka osób na świecie, szczęśliwie jedna czy dwie pracują u nas, przez lata bowiem udało nam się zgromadzić grono wybitnych specjalistów – mówiła Hercog.

– Prezentacja tych materiałów online spotyka się z coraz większym zainteresowaniem zarówno ze strony organizacji żydowskich, jak i zwykłych odbiorców. Rzecz jasna korzysta z nich również środowisko naukowe, dla którego to duże ułatwienie, bo nie muszą do nas przyjeżdżać osobiście. Nasi odbiorcy są więc bardzo zróżnicowani, to osoby szukające specjalistycznego materiału, jak i zwykli czytelnicy zainteresowani kulturą i historią żydowską – zaakcentowała zastępca dyrektora.

Część materiałów jest grupowana w formie kolekcji tematycznych, by udostępniać w jednym miejscu archiwalia dotyczące danego zagadnienia. – By odbiorca, który nie do końca orientuje się jeszcze w temacie miał szybszy sposób dotarcia do tych materiałów. Pracujemy też stale nad tym, by portal był jak najbardziej intuicyjny i dostępny. Jest możliwość wyszukiwania w wielu kategoriach – po typie dokumentu, autorze, tytule czy lokalizacji. Portal jest ogólnie dostępny, są tam dokumenty już w kilkunastu językach nawet np. w chińskim, aramejskim czy łotewskim – podsumowała Hercog.

Boaz Pash zaatakowany przez nożownika

Boaz Pash; fot. Slav – Praca własna. Licencja CC
BY-SA 3.0 na podstawie Wikimedia Commons

Były rabin Krakowa został zaatakowany przez młodego palestyńskiego nożownika w Jerozolimie w niedzielę. Jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.

Palestyński terrorysta przyszedł z nożem na przystanek autobusowy w dzielnicy Armon Hanatziv. Podjął próbę ataku na jednego ze stojących tam mężczyzn. Zdaniem policji narzędzie zbrodni nie poczyniło żadnych ran. Zamachowiec uciekł z miejsca zdarzenia.

Rabin spotkał się już ze swoimi uczniami, którym opowiedział o zdarzeniu, prosząc jednocześnie, by doceniali cuda, jakie przytrafiają się w życiu – te małe i te większe.

Nóż, którego użyto do napadu; fot. izraelska policj

W październiku w tej samej dzielnicy terroryści ostrzelali autobus. Zginęły wtedy trzy osoby.

Boaz Pash urodził się w 1966 w Jerozolimie. Od 2006 do 2012 był rabinem Krakowa. W 2014 otrzymał nagrodę „Człowiek Pojednania” od Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów.

Informację o napadzie na rabina Pasha w Jerozolimie podał w środę rabin Wrocławia Tyson Herberger.

Tak zwana „islamofobia” to nie jest to samo, co antysemityzm w 1939 roku

Jacek Tabisz

Niemiecka wersja tego 25.000 słów eseju,
Deutschland und die Judenfrage,
została opublikowana w Berlinie w 1938 roku.

Kilku publicystów i komentatorów na stronie RacjonalistaTV stworzyło analogię pomiędzy współczesną krytyką islamu w Europie, a nienawiścią do Żydów w roku 1939, która, jak wiemy, doprowadziła do tragedii Holocaustu. Uważam, że nie jest to porównanie uzasadnione.

1. Żydzi w 1939 roku nie mieli żadnego państwa, nie mieli dokąd uciec. Powierzchnia państw muzułmańskich wielokrotnie przekracza powierzchnię Europy, do której najczęściej muzułmanie wyjeżdżają.

2. Zdarzało się, że judaiści prześladowali judaistów z uwagi na religię. Ale są to marginalne kwestie wobec prześladowania Żydów przez przedstawicieli innych religii. Głównymi prześladowcami muzułmanów są inni muzułmanie, co oznacza, że czasem mamy w jednej osobie i ofiarę prześladowań i prześladowcę. Zapewne są osoby, które uciekają z Syrii przed Asaadem, wcześniej zaś pomagały w mordach organizowanych przez Państwo Islamskie.

3. Żydzi, ilekroć mogli, walczyli o swoje państwo. Miało to miejsce w czasach antycznych i w czasach współczesnych. W przypadku uchodźców muzułmańskich mamy często do czynienia z samotnymi mężczyznami w sile wieku, którzy nie chcą walczyć o swoje państwo. Aby tam, gdzie mieszkają, zapanował pokój, często muszą walczyć inni – francuscy, rosyjscy i amerykańscy lotnicy etc.

4. Obawy przed muzułmanami mają charakter obaw przed radykalną religią, która w większości miejsc na świecie jest istotnym źródłem przemocy. W wielu państwach muzułmańskich skazuje się na śmierć za ateizm, wiele państw muzułmańskich wspiera terroryzm o charakterze religijnym, wiele społeczeństw muzułmańskich prześladuje swoje mniejszości religijne. Nienawiść do Żydów w 1939 roku miała charakter etniczny. Żyd mógł być ateistą lub chrześcijaninem, a i tak ginął z rąk nazistów. Ci Europejczycy, którzy obawiają się nowych muzułmanów w Europie nie mają żadnych oporów przed przyjmowaniem arabskich chrześcijan, gdyż wiedzą, że częsta niestety skłonność do przemocy u Arabów ma podłoże religijne a nie etniczne.

5. Wielu Żydów zintegrowało się z kulturą europejską i stali się w niej najwybitniejszymi artystami, naukowcami, politykami i przedsiębiorcami. Niewielu muzułmanów pełni znaczącą dla kultury Europy rolę. Mimo, że jest już niekiedy czwarte pokolenie muzułmanów w Europie, nie ma wielu muzułmańskich Einsteinów, Tuwimów, Disraellich, Rubinsteinów, Mahlerów i Mendelssohnów.

6. Do czasów powojennych system opieki socjalnej w Europie był słaby, w wielu miejscach wcale nie istniał. Żydzi dochodzili do wszystkiego sami, wbrew przeszkodom płynącym ze strony rasistów. W Europie XXI wieku osoba nie chcąca nic robić może przeważnie żyć na koszt państwa. Procent muzułmanów utrzymujących się z pomocy socjalnej jest wyższy, niż procent rdzennych mieszkańców Europy utrzymujących się z pomocy socjalnej.

7. Muzułmanów jest na świecie więcej niż Europejczyków. Żydzi w stosunku do ilości Europejczyków stanowili i stanowią niewielką mniejszość.

8. Żydzi mieszkając w Europie nie dążyli do narzucenia swoich praw i obyczajów nieżydowskim Europejczykom. Co najmniej 30% europejskich muzułmanów chce szariatu, co oznacza narzucenie innym ich obyczajów religijnych.

9. Żydzi nie byli zacofani w stosunku do reszty Europejczyków, muzułmanie często są zacofani.

10. Żydzi często przechodzili na chrześcijaństwo lub zostawali ateistami. Muzułmanom za apostazję grozi śmierć, co w wielu państwach muzułmańskich jest wykonywane w majestacie prawa. W XXI wieku w Europie dużo trudniej porzucić muzułmaninowi islam niż w 1920 roku Żydowi judaizm.

11. Żydzi nie wysyłali listów gończych za osobami kpiącymi z ich religii. Osoby wyśmiewające ich religię były zupełnie bezpieczne. Nikt, kto wyśmiewa się z islamu publicznie i jest w miarę znany nie może czuć się w Europie bezpieczny, a wielu zostało zamordowanych.

12. Europejki nie miały żadnych problemów z uwagi na żydowskie oczekiwania wobec kobiecego stroju.

13. Obecnie Europejczycy nie uważają, że muzułmanie nie mają prawa do swoich państw. Do dziś są Europejczycy i zwłaszcza muzułmanie uważający, iż Żydzi nie mają prawa do żadnego państwa.

14. W Izraelu można budować świątynie wszystkich religii, każdy, niezależnie od wyznania lub braku wyznania może zwiedzać Jerozolimę. Niemuzułmanie nie mają żadnego wstępu do Mekki, w niektórych państwach muzułmańskich nie można stawiać żadnych świątyń, które nie są meczetami, nie można nawet posiadać w swoim prywatnym dobytku ksiąg religijnych nie będących muzułmańskimi.

Wydaje mi się, że jakiekolwiek porównania pomiędzy sytuacją Żydów 1939 roku, a sytuacją muzułmanów w roku 2016 są nie na miejscu. Obawa przed imigracją ludzi, którzy mają swoje miejsce na Ziemi nie jest tym samym, co przeganianie Żydów z kąta w kąt, kiedy ci nie posiadali żadnego swojego państwa. W 1939 roku nie było jeszcze pewne, że w ogóle powstanie państwo Izrael. Gdy już powstało, Żydzi musieli walczyć o przetrwanie z arabskimi sąsiadami. Wygrali cudem, pomimo horroru Holocaustu Europejczycy wsparli bardziej arabskich najeźdźców niż broniących się Żydów. Nadal wpływowe siły polityczne i intelektualne w Europie w większości występują przeciwko Izraelowi na rzecz roszczeń muzułmańskich. Antysyjonizm jest modny, krytyka islamu jest źle widziana.

Na koniec chciałbym podkreślić, że oczywiście każda forma dyskryminacji jest zła. Nie uważam jednak za rasizm nie przyjmowania do swojego kraju osób z innych państw jako nowych obywateli. Uchodźcom należy pomagać, ale nie oznacza to nadawania obywatelstwa i zapewniania stałego pobytu.

Europejczyk w wielu państwach muzułmańskich nie ma żadnych szans na obywatelstwo, na kultywowanie innej niż islam religii, lub na bycie otwartym ateistą. Zdaniem większości muzułmanów Europejczyk nie ma prawa związać się z muzułmanką jeśli nie przejdzie na islam. Europejczyk chcący czegoś więcej niż turystyki będzie mniej lub bardziej prześladowanym „innym” w większości państw muzułmańskich. W świecie muzułmańskim antysemityzm jest powszechny, zatem Żyd w wielu państwach muzułmańskich nie może być nawet turystą

Studiował historię sztuki. Jest poetą i muzykiem. Odbył dwie wielkie podróże do Indii, gdzie badał kulturę, również pod kątem ateizmu, oraz indyjską muzykę klasyczną. Te badania zaowocowały między innymi wykładami na Uniwersytecie Wrocławskim z historii klasycznej muzyki indyjskiej, a także licznymi publikacjami i wystąpieniami. Część rezultatów badań można studiować na stronie www.hanuman.pl . Jacek Tabisz współpracował z reżyserem Zbigniewem Rybczyńskim przy tworzeniu scenariusza jego nowego filmu. Od grudnia 2011 roku jest prezesem Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów, wybranym na drugą kadencję w 2013 roku. Jego liczne teksty dostępne są także na portalach Racjonalista.tv, natemat.pl, liberte.pl, Racjonalista.pl i Hanuman.pl. Organizator i uczestnik wielu festiwali i konferencji na tematy świeckości, kultury i sztuki. W 2014 laureat Kryształowego Świecznika publiczności, nagrody wicemarszałek sejmu, Wandy Nowickiej za działania na rzecz świeckiego państwa. W tym samym roku kandydował z list Europa+ Twój Ruch do parlamentu europejskiego. Na videoblogu na kanale YouTube, wzorem anglosaskim, prowadzi pogadanki na temat ateizmu. Twórcze połączenie nauki ze sztuką, promowanie racjonalnego zachwytu nad światem i istnieniem są głównymi celami jego działalności. Jacek Tabisz jest współtwórcą i redaktorem naczelnym Racjonalista.tv. Adres mailowy: jacek.tabisz@psr.org.pl