Archive | August 2016

Sierpniowy „Chidusz”

Aug31
Sierpniowy „Chidusz”?

Redakcja

Okładka “Chiduszu” 7 (29) / 2016. Autorka: Edyta Marciniak

Okładka "Chiduszu" 7 (29) / 2016. Autorka: Edyta Marciniak

Papież Franciszek milczy w Auschwitz

Przede wszystkim liczy się dla niego modlitwa. O opinię na ten temat poprosiliśmy Naczelnego Rabina Polski Michaela Schudricha i Konstantego Geberta

Polski Kościół i znaki zapytania

Prof. Stanisław Obirek podsumowuje najważniejsze problemy Kościoła w kontekście wizyty papieża w Polsce

Protest przeciwko zakłamywaniu historii

Prof. Zygmunt Zdrojewicz, którego znaczna część rodziny zginęła w Jedwabnem, protestuje przeciwko słowom minister edukacji Anny Zalewskiej, która podczas telewizyjnego wywiadu nie chciała przyznać, że zbrodni w Jedwabnem dokonali Polacy

Synagoga, która jest kościołem

Każdy, kto odwiedził magiczne miasteczka Republiki Czeskiej, choć raz był zdziwiony tym, co tam zobaczył. Przedstawiamy jedno z miejsc wielokrotnego zdziwienia, wraz z jego żydowską historią

Dumni i perwersyjni

Czyli o tym, jak wzrasta homofobia w Izraelu, szczególnie w środowiskach ortodoksyjnych

Polska poezja z Zachodniego Brzegu

To opowieść o Yonatanie Bergu, izraelskim pisarzu zakochanym w polskiej poezji. O jego dzieciństwie na Zachodnim Brzegu, własnej wersji judaizmu i przyszłości Izraela

Narodowy dzień żałoby

Kilka cichych słów z okazji Tisza Be-Aw z „Der Moment” z 1916 roku

Nie uciekajcie

Recenzja książki Dawida Grosmana „Wchodzi koń do baru”

Drzewo życia

Recenzja książki Chavy Rosenfarb „Drzewo życia”

Bardzo dobra zmiana

O nowej odsłonie kawiarni Centrum Informacji Żydowskiej przy Włodkowica 9 we Wrocławiu

Zapraszamy do salonów Empik na terenie całej Polski, księgarni Żydowskiego Instytutu Historycznego, sklepu w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN oraz Centrum Informacji Żydowskiej we Wrocławiu. ∎

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 

Are Jews who refuse to renounce Israel being excluded from “progressive” groups?

Aug31
Gatestone InstituteAre Jews who refuse to renounce Israel being excluded from “progressive” groups?

Alan M. Dershowitz

Image result for rabbi susan talveRabbi Susan Talve of Central Reform Congregation in St. Louis, Mo., second from left, joined by from left, first lady Michelle Obama, Israeli President Reuven Rivlin, and President Barack Obama, speaks during the first of two Hanukkah receptions the East Room of the White House in Washington, Wednesday, Dec. 9, 2015. (AP Photo/Carolyn Kaster)

Hard left activists are trying to exclude Jews who do not renounce Israel from “progressive” organizations.

Last year, Rabbi Susan Talve, a longtime activist on race issues in the St. Louis area was told that her advocacy for Israel was incompatible with the objectives of Black Lives Matter: “Solidarity from Ferguson to Palestine has become a central tenet of the movement” she was informed, because “Israeli and U.S. state oppression are deeply interconnected.” Similarly, a student who attended a Black Lives Matter rally at Northwestern University last year was told “you support Israel, so you cannot also support us.”

Recently, that seems to be the response of many of the hard left activists who dominate so-called “progressive” social justice movements.

Over the past several years, progressive Jews, and progressive supporters of Israel have had to come to terms with the reality that those who do not reject Israel and accept Boycott Divestment Sanctions (“BDS”) and its unique brand of bigotry are no longer welcome in some progressive circles. And while both Democratic and Republican parties have embraced the importance of the U.S. alliance with Israel, that dynamic is under threat more so than at any point in my lifetime.

The self-described “progressive wing” of the Democratic Party—represented by radical and often repressive organizations such as MoveOn, CodePink, Occupy Wall Street, and Black Lives Matter—has become openly opposed to the nation state of the Jewish people. Increasingly, these organizations demand that their members and “allies” renounce support for Israel and for Zionism in order to belong. Using the pretext of intersectionality—a pseudo-academic theory which insists that all social justice movements, except those supportive of Jews or Israel, are inexorably linked—anti-Israel activists have successfully made opposition to Israel and support for BDS a litmus test, especially for Jews, to belong to “progressive” movements focused on a wide range of issues.

Earlier this year, supporters of the LGBTQ community in Israel learned this lesson the hard way, when BDS activists together with a local Black Lives Matter chapter broke up a gay pride event, because it featured a presentation by an Israeli group. The protestors claimed that the event organizers had engaged in “pinkwashing” the Israeli occupation by showing solidarity with the Israeli LGBTQ community.

Members of the National Women’s Studies Association (“NWSA”) who also support Israel have been similarly excluded. Last year, that organization voted to endorse BDS, and as one pro-BDS activist explained: “What is significant about this particular resolution is the rationale; the fact that the resolution makes it explicit that BDS is a feminist issues… that one cannot call themselves a feminist… without taking a stand on what is happening in Palestine.” (Apparently, one can call oneself a feminist without taking a stand on Syria, Russia, Saudi Arabia, and other nations that grossly violate human rights).

This type of repressive ideological packaging has left progressive Jews, and liberal supporters of Israel in an increasingly uncomfortable position. On the one hand, they care deeply about causes such as women’s rights, criminal justice reform, income inequality, environmental protection and LGBT rights. On the other, they find themselves excluded from the groups that advance those very causes, because—while they are often critical of specific Israeli policies regarding settlements and the occupation—they refuse to renounce Israel as a national liberation movement of the Jewish People.

For hard left activists, this sort of nuanced position is impossible to accept. Their hostility towards Israel does not stem from any particular Israeli actions or policies. Even if Israel were to withdraw from the West Bank, destroy the security barrier, and recognize Hamas as a legitimate political organization, it would still not be enough. For these radicals, it is not what Israel does; it is about what Israel is: the nation state of the Jewish people—or to use hard-left terminology: an imperialistic, apartheid and genocidal, colonialist enterprise. The recently released Black Lives Matter policy platform offers a perfect example of such extreme rhetoric: it states that U.S. military and economic support for Israel makes American citizens complicit in “the genocide taking place against the Palestinian people.”

The fact that the BLM platform reads like it was lifted from a BDS screed is hardly coincidence: the two groups enjoy a longstanding relationship, and a prominent BDS activist apparently helped draft elements of the BLM declaration. But BLM is far from the only hard left organization that has been infected by BDS vitriol. In fact, BDS has pressured a wide range of progressive organizations into assuming an anti-Israel posture. The American Green Party, for example—which has become a haven for disaffected progressive activists this election cycle—recently came out in support of BDS and called for the US to end its support for “the Israeli apartheid regime”.

This trend has been particularly pronounced on college campuses, where a host of academic groups—most absurdly the Native American Scholars Association and the Americans Studies Association—have passed resolutions in favor of BDS. Many of these organizations have also endorsed the Palestinian Academic and Cultural Boycott (“PACBI”), which encourages participants to engage in McCarthyite blacklisting of Israeli academic institutions, as well as groups and individuals who promote “Brand Israel.” This category apparently includes artists like Matisyahu, and academics like me, as I found out last year when a prominent BDS advocate refused to debate me at the Oxford Student Union.

The PACBI also explicitly denounces “normalization projects”—programs or events aimed at Israeli-Palestinian reconciliation that do not sufficiently emphasize the colonialist nature of the state of Israel. These are exactly the types of initiatives widely supported and promoted by progressives who are critical of settlements, but remain supportive of Israel and of a two state solution. It is no coincidence that BDS has singled them out for special treatment. BDS campaigners want to force any supporters of Israel—no matter their stances on other political issues—outside of the progressive tent.

This effort has proved alarmingly successful thus far, but despite the pressure from the hard left, liberals and progressives who support Israel must continue to carve out a political space for themselves. In doing so, they can follow the example of the Jewish Community Relations Council, which dissociated itself “from the Black Lives Matter platform and those BLM organizations that embrace[d] it” but committed itself “unequivocally to the pursuit of justice for all Americans, and to working together with our friends and neighbors in the African-American community, whose experience of the criminal justice system is, far too often, determined by race.” Such efforts are critical to ensure that it is not supporters of Israel but rather those repressive bigots who falsely claim the mantle of progressivism and who subscribe to the identity politics practiced by BDS that are delegitimated by mainstream progressives and liberals.

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 

Nowy numer rocznika »Zagłada Żydów. Studia i Materiały« nr 11, R. 201

Aug30
Nowy numer rocznika »Zagłada Żydów. Studia i Materiały« nr 11, R. 2015

Centrum Badań nad Zagładą Żydów

Już dziś trafia do nas z drukarni, a niebawem do dystrybucji w formie drukowanej i e-book najnowszy 11. numeru rocznika “Zagłada Żydów. Studia i Materiały”

Zagłada Żydów. Studia i Materiały
pismo Centrum Badań nad Zagładą Żydów
nr. 11 R. 2015 t. I-II

W numerze działy:  
                                 

 

  • Studia
  • Sylwetki
  • Konteksty
  • Z warsztatów badawczych
  • Materiały
  • Bilanse
  • Punkty Widzenia
  • Omówienia, recenzje, przeglądy
  • Wydarzenia
  • Curiosa

A w nich między innymi:

 redaktor naczelny Dariusz Libionka prezentuje zawartość nmeru
  • Karolina Panz o antyżydowskiej przemocy na Podhalu tuż po wojnie
  • Pim Griffoen i Ron Zeller o Zagładzie w Holandii, Francji i Belgii w ujęciu porównawczym
  • Nawojka Cieślinska-Lobkowicz o grabieży dzieł sztuki przez Pietera Nicolaasa Mentena
  • Roni Stauber o Filipie Friedmanie
  • Stefan Klemp o badaniach nad rola batalionów policyjnych w „ostatecznym rozwiązaniu”
  • Katharina Friedla o strategiach przetrwania małżeństw mieszanych w Hamburgu i Wrocławiu
  • Pamiętnik dr. Chaima Einhorna, pisany w ukryciu po stronie aryjskiej
  • Dyskusja wokół Muzeum Historii Żydów Polskich (Nawojka Cieślinska-Lobkowicz, Małgorzata Szpakowska, Jacek Leociak)
  • Nauczanie o Zagładzie – Niemcy, Kanada, Polska

Od Redakcji

Kiedy w 2004 r. przystępowaliśmy do prac nad pierwszym tomem naszego rocznika, byliśmy przekonani, że „w przeszłość zdaje się odchodzić ciążąca nad naszym życiem naukowym doktryna podporządkowania badań naukowych bieżącej polityce państwa i oczekiwanie od badaczy «dawania odporu» rzeczywistym czy wyimaginowanym w świadomości takich czy innych decydentów zagrożeniom”[1]. Nadzieje te okazały się zdecydowanie przedwczesne. W kilku poprzednich numerach nawiązywaliśmy do działań, które w naszej ocenie stanowiły próby instrumentalnego traktowania problematyki Zagłady. W bieżącym roku mieliśmy do czynienia z kontynuacją tego niepokojącego zjawiska. Najpierw wystąpiły gwałtowne reakcje polskiej dyplomacji, przedstawicieli partii politycznych, większości mediów, jak również dyrektorów najważniejszych polskich muzeów historycznych, spowodowane jednym zdaniem, jakie znalazło się w przemówieniu wygłoszonym przez Jamesa Comeya podczas uroczystości w Muzeum Pamięci Holokaustu w Waszyngtonie 15 kwietnia 2015 r.[2] Wśród potępień i moralnego oburzenia próżno było szukać namysłu nad główną myślą dyrektora FBI, że Holokaust był najważniejszym wydarzeniem w historii ludzkości, czy konstatacją, że „dobrzy ludzie przyczynili się do śmierci milionów”. Ataki te dały to jednak dopiero przedsmak tego, co wydarzyło się podczas prezydenckiej kampanii wyborczej. 17 maja, w trakcie pierwszej telewizyjnej debaty prezydenckiej, kandydat z ramienia PiS Andrzej Duda uczynił prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu zarzut z faktu, że w jego liście z okazji w 70-lecia mordu w Jedwabnem, odczytanym na miejscu przez Tadeusza Mazowieckiego, znalazło się stwierdzenie, iż „naród ofiar był także sprawcą”. Wykorzystanie sprawy mordu w Jedwabnem w kampanii wyborczej przez sztab kandydata na prezydenta było naszym zdaniem nie tylko poważnym nadużyciem w stosunku do pamięci bestialsko zamordowanych 10 lipca 1941 r. Żydów, lecz także zakwestionowaniem sensu i dokonań polskiej dyskusji o relacjach polsko-żydowskich. Podczas drugiej telewizyjnej debaty, 21 maja, Andrzej Duda, uznawszy za jedno ze swych naczelnych zadań na arenie międzynarodowej „obronę naszego dobrego imienia”, zapowiedział stworzenie po wygranych wyborach „specjalnej instytucji” rządowej mającej „monitorować wszelkie publikacje na świecie, które dotyczą tej [podkreślenie redakcji] tematyki historycznej” w celu „obrony naszych interesów, w sytuacji kiedy używa się określeń zakłamujących prawdę historyczną”. U podstaw tego stanowiska leży niewysłowione przeświadczenie, że jedna konkretna opcja polityczna (w tym wypadku Prawo i Sprawiedliwość) jest depozytariuszem „obiektywnej prawdy historycznej”, jednej i niezmiennej, niepodlegającej już zatem przyjętym w nauce procedurom weryfikacji i falsyfikacji, interpretacji, kontekstualizacji etc., jednym słowem – prawdy objawionej, wyjętej spod jakichkolwiek badawczych dociekań. Uważamy takie stanowisko za skrajnie niebezpieczne, de facto niszczące fundament pracy naukowej. Po podwójnym zwycięstwie PiS oczywiste się staje, że spośród przedwyborczych zapowiedzi tego ugrupowania ta na pewno zostanie zrealizowana. Czeka nas zatem kontynuacja dotychczasowej polityki, tyle że prowadzona w formie daleko bardziej radykalnej. Kancelaria prezydenta Komorowskiego, co pokazała batalia o pomnik Sprawiedliwych na Muranowie, a także agendy rządowe (przykładem zaangażowanie MSZ w obchody Roku Karskiego), wbrew wysuwanym teraz pod ich adresem zarzutom, bynajmniej nie były na kwestię „obrony dobrego imienia” obojętne. Nieustająca „licytacja patriotyczna” rozpoczęła się już w okresie debaty „wokół Jedwabnego”. Nowym zjawiskiem może być natomiast podejmowana przez władze państwowe próba ingerencji w prowadzenie badań naukowych dotyczących najnowszej historii Polski. Będziemy przyglądać się tej nowej fazie „polityki historycznej” i ją komentować. Naszym głównym celem pozostanie jednak realizacja naszej własnej misji, jaką jest inicjowanie projektów badawczych, opracowywanie i publikowanie tekstów naukowych, wyszukiwanie nieznanych materiałów źródłowych, przybliżanie dorobku badaczy zagranicznych oraz praca z młodą kadrą naukową.

W 2015 r. pożegnaliśmy Władysława Bartoszewskiego – konspiratora, więźnia reżimu komunistycznego, historyka, dyplomatę, a przede wszystkim wielki autorytet moralny, oraz profesora Feliksa Tycha, wieloletniego dyrektora Żydowskiego Instytutu Historycznego, któremu Centrum Badań nad Zagładą Żydów i nasze pismo bardzo wiele zawdzięcza. Wraz z ich odejściem kończy się pewna epoka w polskich badaniach nad Zagładą. W czasie prac redakcyjnych dowiedzieliśmy się o śmierci profesora Davida Cesaraniego, wykładającego na wielu uniwersytetach angielskich i amerykańskich, od 2004 r. aż do przedwczesnej śmierci profesora w Royal Holloway, University of London. Jego śmierć stanowi ogromną stratę dla międzynarodowej społeczności naukowej.

Spośród tekstów zamieszczonych w oddawanym w ręce Czytelnika tomie na szczególną uwagę zasługuje artykuł Karoliny Panz dotyczący przemocy na Podhalu w pierwszych powojennych miesiącach. Jest to temat wywołujący szczególnego rodzaju emocje i nieporozumienia. W przeciwieństwie do większości dominujących obecnie narracji autorka skupia się nie na takich czy innych uwarunkowaniach antyżydowskich działań powojennego podziemia, lecz na ofiarach. Na dzieciach z sierocińca w Rabce terroryzowanych przez miejscową konspirację i na ocalałych z Zagłady, którzy zetknęli się z podkomendnymi Józefa Kurasia „Ognia”.

Głównym tematem zamieszczonych w tym tomie studiów pozostaje natomiast szeroko pojęta problematyka pomocy i ratowania. Piotr Trojański i Katarzyna Odrzywołek piszą o słabo znanym w Polsce epizodzie ewakuacji tysiąca dzieci żydowskich z ZSRR do Palestyny w latach 1942–1943, koordynowanej przez polskie instytucje cywilne i wojskowe. Badacze holenderscy, Pim Griffioen i Ron Zeller, przeprowadzają analizę porównawczą czynników warunkujących przetrwanie na terenie Holandii, Belgii i Francji. Zwracają uwagę, iż jednym z powodów ogromnej śmiertelności Żydów holenderskich (największy odsetek ofiar w Europie Zachodniej) był fakt, że zbył długo pokładali nadzieje na ocalenie w legalnych środkach, które stanowiły element machiny zagłady, podczas gdy Żydzi przebywający we Francji i Belgii, niebędący w większości obywatelami tych państw, zmuszeni byli wcześniej do szukania innych strategii przetrwania. Inne spojrzenie na tę problematykę przynosi artykuł Tala Brutmana o pomocy Żydom na terenie Vichy. Z kolei Barbara Engelking rekonstruuje dramatyczną i pełną paradoksów historię pomocy dla Żydów w Warszawie ze strony przedwojennego antysemity.

Z problematyką pomocy wiąże się również kilka innych tekstów. Są to niewielki objętościowo artykuł Agnieszki Haski o działaniach polskiego poselstwa w Bernie na rzecz Żydów oraz krytyczne omówienia wzbudzających kontrowersje działań i publikacji zamieszczone w dziale „Curiosa”. W dziale „Sylwetki” prezentujemy postać i dorobek wybitnego historyka Zagłady Filipa Friedmana. Był on również jednym z pionierów badań nad tematyką pomocy udzielanej Żydom w okupowanej Europie.

Spośród innych tekstów na uwagę zasługują pasjonujący artykuł Nawojki Cieślińskiej-Lobkowicz o zorganizowanej grabieży należących do Żydów dzieł sztuki na terenie GG oraz artykuł Stefana Klempa, w którym przedstawia on swoje badania nad dziejami niemieckich batalionów policyjnych w GG oraz charakteryzuje zgromadzoną w ciągu wieloletnich kwerend dokumentację źródłową.

Na koniec pragnęlibyśmy zwrócić uwagę Czytelnika na dwa bloki tematyczne. W pierwszym z nich, dotyczącym edukacji na temat Zagłady, prezentujemy teksty o sytuacji w Niemczech, Kanadzie i Polsce (tutaj artykuł najważniejszego polskiego edukatora Roberta Szuchty o miejscu i sposobie przedstawiania Zagłady w podręcznikach szkolnych). Drugi blok poświęcony jest otwartemu w 2014 r. Muzeum Historii Żydów Polskich, a zwłaszcza galerii Zagłady.

Redakcja

[1] Nasza misja, http://www.zagladazydow.org/index.php?show=409.

[2] „In their minds, the murderers and accomplices of Germany, and Poland, and Hungary, and so many, many other places didn’t do something evil. They convinced themselves it was the right thing to do, the thing they had to do. That’s what people do. And that should truly frighten us”.

Spis treści

  • Od redakcji

IN MEMORIAM

  • Feliks Tych [Redakcja]
  • Władysław Bartoszewski [Michał Komar]

STUDIA

  • Karolina Panz, „Dlaczego oni, którzy tyle przecierpieli i przetrzymali, musieli zginąć”. Żydowskie ofiary zbrojnej przemocy na Podhalu w latach 1945–1947
  • Pim Griffioen, Ron Zeller, Prześladowania Żydów w Holandii, Francji i Belgii, 1940–1945 w ujęciu porównawczym: podobieństwa, różnice, przyczyny
  • Tal Bruttmann, Polityka antyżydowska, „ostateczne rozwiązanie” i pomoc udzielana Żydom we Francji Vichy w latach 1940–1945
  • Katarzyna Odrzywołek, Piotr Trojański, Dzieci Teheranu – od mrozów Syberii do słońca Palestyny. Rola delegatur Ambasady RP w ZSRR i Armii gen. Andersa w ratowaniu dzieci żydowskich .
  • Nawojka Cieślińska-Lobkowicz, Grabieżca ze znakiem Q. O rabunkowej działalności Pietera Nicolaasa Mentena (1899–1987)
  • Barbara Engelking, Labirynty i plątaniny. Historia pewnego Sprawiedliwego

SYLWETKI

  • Roni Stauber, Filip Friedman i początki badań nad Zagładą


KONTEKSTY

  • Bartłomiej Rusin, Deportacja Żydów z Macedonii Wardarskiej, Bełomoria i Pirotu w historiografii bułgarskiej


Z WARSZTATÓW BADAWCZYCH

  • Stefan Klemp, Źródła ukazujące działalność batalionów policyjnych w okupowanej Polsce
  • Agnieszka Haska, „Proszę Pana Ministra o energiczną interwencję”. Aleksander Ładoś (1891–1963) i ratowanie Żydów przez Poselstwo RP w Bernie
  • Katharina Friedla, Strategie przetrwania i udzielanie pomocy żydowskim partnerom w małż eń stwach mieszanych we Wrocławiu i Hamburgu. Studium przypadku
  • Justyna Majewska, „Czym wytłumaczy Pan…?” Inteligencja żydowska o polonizacji i asymilacji Żydów w getcie warszawskim .
  • Maria Ferenc Piotrowska, „Ma ono na twarzy grymas dojrzałego i gorycz pokrzywdzonego […] – nie ma dzieciństwa”. Przemiany ról dzieci w rodzinie w getcie warszawskim

PUNKTY WIDZENIA

  • Tomasz Ceran, Historia XX wieku, totalitaryzm i problem zła
  • Piotr Forecki, Anna Zawadzka, Reguła złotego środka. Kilka uwag na temat współczesnego dominującego dyskursu o „stosunkach polsko-żydowskich”
  • Piotr Filipkowski, Między historią mówioną, psychologią ocalenia a traumą drugiego pokolenia. Wokół książek Mikołaja Grynberga Ocaleni z XX wieku i Oskarżam Auschwitz. Opowieści rodzinne

MATERIAŁY

  • Pamiętnik dr. Chaima Einhorna [Barbara Engelking]
  • Ewa Wiatr, Na marginesie funkcjonowania sądów polskich w Generalnym Gubernatorstwie. Przypadek Majera Wolberga
  • Piotr Trojański, „Trzeba mu jedną posłać, bo jakiś złotnik czy też kanadziarz”. Sprawa strażnika Stałej Ochrony Obozu Oświęcimskiego

MAŁE FORMY

  • Tadeusz Bartoś, Zapomnieć
  • Jacek Leociak, Ginczanka

OMÓWIENIA

  • Tadeusz Czekalski, Bałkańska ziemia obiecana? Problem Holokaustu w albańskich badaniach nad przeszłością
  • Natalia Sineaeva-Pankowska, Pamięć o Holokauście w Mołdawii
  • Ján Hlavinka, Historiografia słowacka wobec problematyki Zagłady

NAUCZANIE O ZAGŁADZIE

  • Katarzyna Woniak, Ujęcie Zagłady w niemieckich podręcznikach szkolnych
  • Carson Phillips, Szanse, wyzwania i interpretacje: nauczanie o Holokauście w Kanadzie
  • Robert Szuchta, Czy zmiany programowe nauczania historii w polskiej szkole uwzględniają debaty historyczne? Refleksje na marginesie obrazu Zagłady w podręcznikach do nauczania historii

RECENZJE

  • David Silberklang, Gates of Tears: The Holocaust in the Lublin District [Dariusz Libionka]
  • Bartosz Kwieciński, Obrazy i klisze. Między biegunami wizualnej pamięci Zagłady
  • Katarzyna Mąka-Malatyńska, Widok z tej strony. Przedstawienia Holocaustu w polskim filmie [Iwona Kurz]
  • Paweł Wolski, Tadeusz Borowski – Primo Levi, Prze-pisywanie literatury Holocaustu [Aleksandra Ubertowska]
  • Aleksandra Ubertowska, Holokaust Auto(tanato)grafie [Paweł Wolski]
  • Bartłomiej Krupa, Opowiedzieć Zagładę, Polska proza i historiografia wobec Holocaustu (1987–2003) [Anna Mach]
  • Andrea Löw, Markus Roth, Krakowscy Żydzi pod okupacją niemiecką 1939–1945 [Dagmara Swałtek]
  • Elżbieta Rączy, Zagłada Żydów w dystrykcie krakowskim w latach 1939–1945 [Dagmara Swałtek]
  • Peter Longerich, Himmler. Buchalter śmierci [Tomasz Ceran]
  • Patrick Montague, Chełmno. Pierwszy nazistowski obóz zagłady [Anna Ziółkowska]
  • Rachel Brenner, The Ethics of Witnessing. The Holocaust in Polish Writers’ Diaries from Warsaw, 1939–1945 [Jacek Leociak]
  • Christian Ingrao, Wierzyć i niszczyć. Intelektualiści w machinie wojennej SS [Sławomir Buryła]
  • Sönke Neitzel, Harald Welzer, Żołnierze. Protokoły walk, zabijania i umierania [Mikołaj Winiewski]
  • Kornelia Kończal (red.), (Kon)teksty pamięci. Antologia [Joanna Wawrzyniak]
  • Andrzej Leder, Prześniona rewolucja. Ćwiczenia z logiki historycznej [Stanisław Obirek]
  • Dawid Sierakowiak, Dziennik. Pięć zeszytów z łódzkiego getta [Adam Sitarek]
  • Timothy Snyder, Black Earth: The Holocaust as History and Warning [Jan Grabowski]
  • Krystyna Radziszewska, Ewa Wiatr, Adam Sitarek, Jacek Walicki, Monika Polit (red.), Encyklopedia getta. Niedokończony projekt archiwistów z getta łódzkiego [Justyna Majewska]

WYDARZENIA. Wokół Muzeum Historii Żydów Polskich

  • Nawojka Cieślińska-Lobkowicz, Żydowska Biblia pauperum
  • Małgorzata Szpakowska, O Muzeum Historii Żydów Polskich
  • Jacek Leociak, Zagłada w „Muzeum życia” (Muzeum Polin i jego kłopoty z muranowskim genius loci)

CURIOSA

  • Dariusz Libionka, W poszukiwaniu miliona Sprawiedliwych
  • Agnieszka Haska, Keep calm and bądź jak Jan Karski

Publikacja zrealizowana przy udziale środków :


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 

Anniversary of 1929 Hebron Massacre and Ethnic Cleansing of Jews

Aug30
Anniversary of 1929 Hebron Massacre and Ethnic Cleansing of Jews

William A. Jacobson

If you don’t understand Hebron 1929, you don’t understand the conflict.

Hebron is a hot spot in many ways. Hebron and its immediately surrounding Arab areas are the single largest source of terror attacks during the so-called Knife or Stabbing Intifada.

It’s also a place where anti-Zionist and left-wing “liberal Zionist” American Jews love to gather to protest the Jewish “settlers” who live in a tiny section of the city. That section is under Israeli military control by agreement with the Palestinian Authority, with good reason. Hebron has a long history of violence directed at Jews.

Hebron also is the place of the Cave of the Patriarchs, which I visited in 2015.

[Cave of Patriarchs - Abraham][Cave of Patriarchs – Abraham]

Hebron had one of if not the oldest continuous Jewish communities in the world, dating back several hundred years at least. Until 1929.

On August 23, 1929, the Arabs attacked the Jews of Hebron along with numerous other Jewish communities.

But in Hebron it was particularly vicious. It was a blood frenzy in which the Jews were set upon with particular glee and slaughtered with knives, machetes and anything else available.

August 23, 1929, marked the beginning of two days of murderous rioting against the Jewish population of Hebron. More generally, it marked a week’s worth of disturbances in British-controlled Palestine, in which Arabs attacked and killed their Jewish neighbors, with there being some attacks by Jews on Arabs.

At the end of a week of violence, 133 Jews were dead, and 110 Arabs had been killed, nearly all of the latter by British security forces.

By far, the worst of the violence against Jews took place in Hebron, at the time a city of some 21,000 residents, of whom some 700 were Jewish and the remainder Arab Muslims.

https://commons.wikimedia.org/wiki/Category:1929_Hebron_massacre#/media/File:Elhanan_Zelig_Roch,_Hebron_1929.jpg

[Elhanan Zelig Roch, a student at the Hebron Yeshiva, lost his hand in the attack against the town’s Jews in 1929][via Wikimedia Commons]

As with attacks earlier in the 1920s, it was a Jihad against the Jews:

According to Dutch-Canadian journalist Pierre Van Passen who was in Palestine at the time, fabricated pictures of Muslim holy sites in ruins were handed out to Hebron Arabs as they were leaving their mosques on Friday, August 23, 1929. The captions on the pictures claimed that the Dome of the Rock was bombed by the Zionists. That evening, armed Arabs broke into the Yeshiva (Talmudic academy) and murdered the lone student they found. The following day, an enraged Arab mob wielding knives, axes, and iron bars destroyed the Yeshiva and slaughtered the rest of the students there. A delegation of Jewish residents on their way to the police station was lynched by an Arab mob. The mob then proceeded to massacre Hebron’s Jews — both Sephardi and Ashkenazi — who had lived peacefully with their Arab neighbors for years. With only one British officer supervising, the Arab police made no attempt to prevent the massacre.

The head of Hebron’s Ashkenazi community, Rabbi Ya’akov Slonim, had been on good terms with his Arab colleagues and offered his home as a refuge to Hebron’s Jews, believing that they would be spared. But the mob broke in and killed the Rabbi, members of his family and all those assembled there….

In total, sixty-seven Jews were killed and 60 were wounded. The Jewish community in Hebron was destroyed.

Hebron Baltimore News front page croppedHebron Baltimore News front page cropped

That Jewish community in Hebron would not be reconstituted until after the 1967 War, when Israel captured the area. In the same tiny section of town where the Jews were slaughtered in 1929.

We have shown this video several times in which an elderly Arab woman remembers fondly the massacre of the Jews, in which her family participated. Such joy and fond memories for her:

 

read more: Anniversary of 1929 Hebron Massacre and Ethnic Cleansing of Jews

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 

Poll: Hamas will win the Palestinian elections

Aug30
Poll: Hamas will win the Palestinian elections

Dalit Halevi

Hamas stands neck-and-neck in Judea-Samaria, and wins by a massive margin, in a recent poll conducted ahead of PA elections.
Hamas (Illustration)

Public opinion polls conducted by the Arab World Institute for Research and Development indicate that Hamas-affiliated lists will triumph in the Palestinian Authority’s upcoming elections.

The Palestinian Authority is set to run local elections in its cities on October 8th.

Despite recent crackdowns by the ruling Fatah party on Hamas members and affiliates, Hamas seems to be gaining support among the voters of the PA.

By the numbers:

60 percent of PA voters are expected to participate in the elections.

In Judea and Samaria, Fatah is expected to receive 34 percent of the parliament seats, tied with Hamas at 33 percent, while 9 percent of votes are expected to go to independent parties, and 4 percent to other Islamic organizations.

In Gaza: Fatah would garner 32 percent of the vote, Hamas would take the election with 37 percent, Leftist organizations would win 9 percent, and other Islamic factions would bring up the rear with 6 percent.

66 percent believe the elections will be clean and fair.

74 percent believe that voters will make their picks based off of family and organizational affiliations.

Only 21 percent believe that the elections will lead to a reconciliation between Fatah and Hamas, while 46 percent insist on the opposite.

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com