Gdzie wypowiedziano te rasistowskie plugastwa? Gdzie przeprowadzono to brutalne polowanie na Żydów? Może w Niemczech w 1938 roku? Nie, to było w Amsterdamie, w zeszłym roku. To był jodenjacht z listopada 2024 roku, kiedy na odwiedzających izraelskich kibiców Maccabi Tel Aviv na ulicach Amsterdamu „polowały” tłumy, głównie Arabów. Więcej szczegółów na temat tego pogromu pojawiło się podczas rozpraw sądowych w zeszłym tygodniu i okryło jeszcze większą hańbą negacjonistów pogromów z zachodniej lewicy, którzy upierali się, że były to tylko uliczne starcia między kibicami, a nie polowanie na Żydów.

Pięciu kolejnych domniemanych łowców Żydów z Amsterdamu znalazło się na ławie oskarżonych w zeszłym tygodniu. Jeden z nich – 32-letni Mounir M. – jest oskarżony o administrowanie grupy WhatsApp, w której podżegano i organizowano przemoc. Początkowo grupa nazywała się „Free Palstine” (sic), później zmieniła nazwę na „Buurthuis 2” (po holendersku „Dom Kultury 2”). Wrogość rasowa i otwarte wezwania do przemocy kłębiły się na tym złowrogim czacie. „Najedź samochodem ‘na tych ludzi’”, powiedział jeden z uczestników. „Uderz ich mocno”, powiedział inny. Musi być „przynajmniej jedna śmierć”, marzy jeden z piszących. Były też wskazówki, jak prowokować fanów Maccabi. Krzycz do nich „Free Palestine”, doradzono tłumowi.

Mówi się, że Mounir M. pomagał nadzorować tę grupę, która kipiała nienawiścią do Żydów. Jak donosiła holenderska gazeta „Het Parool”, zeszłotygodniowe postępowanie sądowe „nie pozostawiało wiele miejsca dla wyobraźni: uczestnicy grupy… podżegali się nawzajem do polowania na Żydów”. Sąd usłyszał, że w grupa było pełno „obraźliwych słów o Żydach”, obok wezwań do działania. Były też „żarty”, jak ten o specjalnym pociągu Hitlera, w którym gazowano Żydów. Mounir M. jest oskarżony o najbardziej przerażającą reakcję na wiadomość o hotelu, w którym fani Maccabi schronili się przed atakami łowców Żydów. „Zlikwidujcie go”, napisał podobno.

Inny podejrzany w obecnym procesie – Mahmoud A., palestyński azylant – stoi przed poważniejszym zarzutem: usiłowanie zabójstwa. Na nagraniu wideo widać, jak kopie zwolennika Maccabi w głowę cztery razy, gdy ten leży na ziemi. Trzech pozostałych podejrzanych oskarża się o „udzielanie informacji w celu popełnienia przemocy”, trywializację i przyzwolenie na Holokaust oraz użycie pasa do wychłostania starszego Izraelczyka odwiedzającego kraj. Holenderska gazeta „De Telegraaf” napisała pod koniec zeszłego tygodnia, że ten ostatni „proces łowców Żydów” „poważnie wstrząsnął” mieszkańcami Holandii. To przerażające, jak stwierdziła, że wydarzenie o tak „wyraźnie antysemickim charakterze” mogło mieć miejsce we współczesnym Amsterdamie.

Czy poza Holandią jest również „szok” z powodu tego procesu podejrzanych łowców Żydów? Z powodu tego mrożącego krew w żyłach pogromu, który sąd bada w 2025 roku? Co ciekawe, nie. Panuje cisza. Na próżno będziesz szukać relacji w prasie nieholenderskiej o rozwoju sprawy pogromu w Amsterdamie. Czy europejska prasa jest znudzona tą historią o Żydach ściganych na ulicach europejskiej stolicy? Tak, cóż za uciążliwość, że możemy mieć do czynienia z faktem, że na naszym kontynencie w XXI wieku miało miejsce zorganizowane i brutalne polowanie na „rakowatych Żydów”. W końcu Europa ma być wzorem liberalizmu i różnorodności, a także jest o wiele bardziej moralnie wyższa od tych populistycznych głupców, którzy przejęli władzę w Ameryce. Nie możemy pozwolić, aby taka uprzykrzona drobnostka jak polowanie na Żydów zakłóciła tę narrację.

Istnieje jeszcze bardziej złowrogi powód milczenia Europy w sprawie tego „procesu łowców Żydów” w jednym z naszych najbardziej oświeconych miast. Wielu wyraźnie uwierzyło w negacjonizm pogromów, który rozprzestrzenił się jak zaraza w kręgach opiniotwórczych tuż po ulicznym polowaniu na Żydów. Zachodni lewicowcy poświęcili tyle samo energii moralnej na zaprzeczanie prawdzie o pogromie w Amsterdamie, ile zwykle poświęcają na ujawnianie rasizmu absolutnie wszędzie. Ci sami ludzie, którzy przez lata potępiali wszystko, od białych kobiet noszących afrykańskie warkoczyki po poplamienia strony w Koranie, jako „rasizm”, teraz wzruszają ramionami nad autentycznym polowaniem na Żydów. W zasadzie powiedzieli: „Może kibice Maccabi sami to na siebie ściągnęli”.

Dla racjonalnego obserwatora od początku było jasne, że to, co wydarzyło się w Amsterdamie, było pogromem. Pierwszy „proces łowców Żydów” odbył się w grudniu. Pięciu mężczyzn skazano za przemoc. Jeden z nich chwalił się w grupie WhatsApp, że dołączył do „polowania na Żydów” – jego słowa. Później kopał fanów Maccabi i złapał jednego za gardło. Inny opisał swoje ofiary jako „tchórzliwych [Żydów]”. Mężczyźni ci, wraz z około 900 innymi, brali udział w wirtualnym czacie, który, jak usłyszał sąd, dzielił się informacjami w celu „przemocy wobec osób pochodzenia żydowskiego i/lub zwolenników Maccabi Tel Awiw”. Czterech z pięciu mężczyzn skazano na karę więzienia, jeden otrzymał nakaz prac społecznych.

Więc wiemy od końca zeszłego roku, że tłum w Amsterdamie nazwał swoje nikczemne przedsięwzięcie „polowaniem na Żydów”. Wiemy, że podżegali się nawzajem do „pobicia paru pieprzonych Żydów” . Wiemy, że paplali o oczyszczeniu Amsterdamu z tego „raka” Żydów. Wiemy z procesów z zeszłego tygodnia, że żartowali też z Holokaustu, przywoływali Hitlera, śmiali się z uśmiercania gazem, podobno pobili Izraelczyka pasem i podobno przeprowadzili próbę zabójstwa. Wszystko to z „wyraźnie antysemickim charakterem”, jak napisała gazeta „De Telegraaf”.

A mimo to lewicowcy nadal twierdzili, że to nie był pogrom. Nadal widzieliśmy nagłówki takie jak „Pogrom w Amsterdamie, którego nie było”. Nadal mówiono nam, że kibice Maccabi mieli na to zasłużyć, ponieważ krzyczeli obraźliwe hasła i zerwali flagę Palestyny. Ci kibice przynieśli „ducha izraelskiego faszyzmu” do Holandii, powiedział jeden z obserwatorów, a ludzie w Amsterdamie po prostu się bronili. To było obwinianie ofiar na sterydach, tak groteskowe, jak wtedy, gdy antysemici mówili, że Żydzi z Niemiec sami sprowadzili na siebie Kristallnacht, bo destabilizowali gospodarkę. Nic lepiej nie podsumowuje turbo-zadowolenia z rasizmu współczesnej lewicy niż fakt, że gangi mężczyzn powiedziały „Przeprowadziliśmy polowanie na Żydów!”, a ci ludzie po prostu odpowiedzieli: „Nie, nie zrobili tego. Oni tylko protestowali. Chwała im”. Oni nie tylko wiedzą lepiej niż Żydzi, wyraźnie wiedzą także lepiej niż sami sprawcy.

Bezlitosny cynizm tak wielu obserwatorów po pogromie w Amsterdamie obnażył neorasistowskie okrucieństwo polityki tożsamości. Ich wypaczone przekonanie, że Żydzi nigdy nie mogą być ofiarami, podsycało ich zaprzeczenia, że było to polowanie na Żydów. W końcu Żydzi należą do „uprzywilejowanych”, a arabscy migranci należą do „uciśnionych”. I jak „uprzywilejowani” mogą cierpieć z powodu pogromu z rąk „uciśnionych”? Poświęcili prawdę o polowaniu na Żydów w Amsterdamie na ołtarzu ideologii. Rzucili Żydów wilkom na pożarcie w służbie własnego pełnego samouwielbienia światopoglądu. Wyparli ten pogrom z własnej pamięci, aby zachować swoją cnotę. Inni ludzie zrobili to samo w Europie 80 lat temu. Nie byli ani uczciwymi ani dobrymi ludźmi.

Raport wywołał w tym tygodniu poruszenie w światowych mediach. I oczywiście, w izraelofobicznym szambie mediów społecznościowych, gdzie panuje żarłoczny apetyt na opowieści o izraelskiej nikczemności. „Eksperci ONZ oskarżają Izrael o przemoc seksualną i ‘akty ludobójstwa’ w Strefie Gazy”, krzyczy nagłówek BBC. Gazeta „Washington Post” załamuje ręce nad użyciem przez Izrael „upokorzenia seksualnego” jako broni wojennej.

Gdyby porządnie przeczytali ten raport. odkryliby, że wiele rzeczy, które ci „eksperci” nazywają „upokorzeniem seksualnym” i „przemocą związaną z płcią”, to w rzeczywistości normalne wydarzenia podczas wojny, powszechne w praktycznie każdym konflikcie w historii.

Rozważ analizę raportu dotyczącą traktowania „mężczyzn i chłopców” przez IDF w Gazie. Jest tam cały rozdział poświęcony „przemocy seksualnej wobec mężczyzn i chłopców”. Najwyraźniej mężczyźni i chłopcy byli często „poddawani aktom o charakterze seksualnym”. Brzmi to okropnie, dopóki nie uświadomisz sobie, że „eksperci” uwzględniają w tej definicji takie zwyczajne działania, jak rewizja osobista mężczyzn zdolnych do służby wojskowej  w poszukiwaniu broni. IDF jest świadoma, że zamachy samobójcze są ulubioną taktyką wojskową Hamasu, co czasami wymaga od aresztowanych mężczyzn rozebrania się do bielizny. A raport uważa to za „przymusowe publiczne obnażanie się”, przemoc z „cechami seksualnymi”. Nie ma innego słowa na określenie tego idiotyzmu jak paranoja.

Pomysł, że żołnierzy IDF podnieca zmuszanie mężczyzn w wieku poborowym do rozbierania się, jest w najlepszym razie dezinformacją, a w najgorszym kolejnym zniesławieniem państwa żydowskiego przez tych, którzy zawsze uważają, że ma ono wyjątkowo nikczemne motywy działania. Raport ubolewa nad „przymusową publiczną nagością” doświadczaną przez „mężczyzn i chłopców” w Gazie, jakby IDF była gangiem pornograficznych podglądaczy. Zmuszanie mężczyzn w wieku poborowym do zdejmowania wierzchniej odzieży nie jest „przemocą seksualną”, jak twierdzą szaleni autorzy raportu – to sposób na uniemożliwienie przemycenia pasa samobójczego. Setki Izraelczyków zostało zmasakrowanych przez „mężczyzn i chłopców” z Hamasu noszących bomby pod ubraniami. Demonizowanie szukania przez Izrael takiej broni jako zboczenia, to objaw chorego dreszczyku „przymusowej nagości”, zła wiara na sterydach.

W grę wchodzą powszechnie stosowane podwójne standardy. W historii jest niezliczona ilość incydentów, w których mężczyźni w wieku poborowym byli łapani na terenach objętych wojną i dokładnie przeszukiwani. Czy to także była przemoc z cechami seksualnymi, czy też tylko wtedy, gdy robi to armia narodu żydowskiego? Być może chcą skłonić nas do myślenia: „Co za banda degeneratów”? Raport sugeruje nawet, że samo oddzielenie młodych mężczyzn od reszty populacji przez IDF jest „prześladowaniem związanym z płcią”. Tak, dobrze zrozumieliście: izolowanie mężczyzn w wieku poborowym w celu rewizji i przesłuchania jest uciskiem na podstawie płci.

Aresztowanie przez IDF „mężczyzn i chłopców… wyłącznie na podstawie tego, że byli mężczyznami w ‘wieku poborowym’” było równoznaczne z „prześladowaniem związanym z płcią”, czytamy w raporcie. To kolejny dowód na to, że Izrael dopuścił się „zbrodni przeciwko ludzkości polegającej na prześladowaniu związanym z płcią”. Od czego w ogóle zacząć? To najgłupsza inwersja prawdy i moralności. Powodem, dla którego IDF – i inne cywilizowane armie – oddzielają mężczyzn od kobiet, jest właśnie unikanie „prześladowań związanych z płcią”, oszczędzanie stresu u tych, którzy prawdopodobnie nie biorą udziału w wojnie: kobietom i dziewczętom. Przedstawianie tego, że IDF oszczędza kobietom stresujących rewizji w czasie wojny, jako „prześladowania [mężczyzn] związanego z płcią” to dwójmyślenie na przepastnych wyżynach.

Najbardziej nie do wybaczenia jest to, że raport piętnuje młodych mężczyzn z Sił Obronnych Izraela za chęć ukarania Hamasu za zbrodnie popełnione przeciwko izraelskim kobietom 7 października 2023 r. Jak się dowiadujemy z tego raportu, niektórzy Izraelczycy nazywają nawet rządzoną przez Hamas Gazę „reżimem gwałcicieli”. Sugerują, iż Izraelczycy wierzą, że „gwałty [terrorystów Hamasu] na izraelskie kobiety naruszyły zbiorowy honor, co należy pomścić”. Raport oskarża tych „agresywnych” żołnierzy o próbę „odbudowy izraelskiej męskości narodowej” poprzez „odwet za ataki przeprowadzone przez skrzydło wojskowe Hamasu”.

Mam problem z przypomnieniem sobie, kiedy ostatnio czytałem coś tak moralnie odrażającego. Wszystko co Izrael robi, jest złe. Jeśli każą podejrzanemu mężczyźnie w Gazie zdjąć wierzchnie ubranie, jest to zbrodnia wojenna prześladowań związanych z płcią. Jednak, kiedy armia ściga islamistów, którzy 7 października dokonali prawdziwej związanej z płcią rzezi kobiet w południowym Izraelu, jest to męska arogancja. Co dokładnie mówi Rada Praw Człowieka? Że Izrael nie powinien rewidować mężczyzn w wieku poborowym w poszukiwaniu pasów samobójczych? Że nie powinien „mścić się” za swoje kobiety, które zostały zaatakowane, porwane i zamordowane? Powiedzcie  mi, sykofanci z ONZ: czy naród żydowski jest jedynym narodem, któremu zabrania się ochrony swoich żołnierzy przed ładunkami wybuchowymi, a kobiet przed gwałtem?

Także gdy raport przechodzi od „mężczyzn i chłopców” do „kobiet i dziewcząt”, jego oskarżenia zakrawają na kpiny. Jednym z kluczowych przykładów „aktów przemocy seksualnej” wobec kobiet jest „zdejmowanie zasłony z twarzy”. IDF, na punktach kontrolnych i w zdobytych miastach Gazy, czasami nakazuje kobietom,  aby „zdjęły zasłony” z twarzy, podaje raport. I najwyraźniej ma to „szczególnie negatywny wpływ”. Czy możemy  być poważni? Czasami w strefach wojennych konieczne jest sprawdzanie tożsamości ludzi. Izrael podejrzewał w pewnym momencie, że przywódca Hamasu Jahja Sinwar przebrał się za kobietę. Nie jest „przemocą seksualną” żądanie od kobiety w niezwykle napiętej sytuacji wojennej, aby pokazała twarz.

Raport omawia również „przemoc reprodukcyjną”. Do tej kategorii zalicza kobiety cierpiące na „infekcje pochwy” z powodu braku czystej wody oraz kobiety karmiące piersią, które mają trudności z karmieniem piersią z powodu niedożywienia. To straszne okoliczności. Nikt nie wątpi, że cywile w Gazie, zwłaszcza matki z małymi dziećmi, cierpią okropne rzeczy w wyniku wojny rozpoczętej przez Hamas. Ale czy nie są to sprawy, które zdarzają się podczas każdej wojny? Głód, pogarszająca się higiena, zły stan zdrowia? Zamiana takich tragedii wojennych na świadome akty „przemocy seksualnej” ze strony IDF wydaje się głęboko oszukańcza. To oczernianie udające analizę.

Wśród dezinformacji pojawiają się poważne oskarżenia, w tym twierdzenia, że IDF znęcała się werbalnie i fizycznie nad palestyńskimi kobietami i torturowała palestyńskich mężczyzn. Izrael twierdzi, że to kłamstwa, ale część z nich trzeba będzie zbadać. Jednak celem tego raportu nie jest ustalenie prawdy o Strefie Gazy. Przeciwnie, chodzi o rzucenie najczarniejszych podejrzeń na wszystko, co robi Izrael. „Zemsta” za 7 października, ochrona żołnierzy przed atakiem, przesłuchiwanie mężczyzn w wieku poborowym – dla normalnych ludzi to „wojna”; dla tych odurzonych jadem izraelofobii to „zbrodnia wojenna”. Słuchaj, ONZ-cie – Żydzi nie popełniają przestępstwa, broniąc się przed armią antysemitów, która chce ich wszystkich zabić.