Kahana is fifth on Yashar’s electoral list, and will re-enter the Knesset after leaving his seat in July 2025.
Yashar party member Matan Kahana attends the presentation of the party’s candidate list ahead of the upcoming general elections in Rosh HaAyin, September 7, 2026. / (photo credit: CHAIM GOLDBERG/FLASH90)
Party leaders in the opposition bloc seeking to replace Prime Minister Benjamin Netanyahu announced on Tuesday that they had agreed to nominate incoming Yashar MK and former minister Matan Kahana as their candidate for Knesset speaker, ahead of the swearing-in of the 26th Knesset.
The announcement comes after an ongoing dispute between party leaders in the bloc – Gadi Eisenkot (Yashar), Naftali Bennett (B’Yachad), Avigdor Liberman (Yisrael Beytenu), and Yair Golan (the Democrats) – over who should hold the role, which will grant the opposition bloc greater control over the Knesset’s legislative agenda in the period before a government is formed.
The bloc also said it will nominate Liberman as chair of the Foreign Affairs and Defense Committee, incoming Yashar MK Roy Folkman as chair of the Knesset’s Arrangements Committee, and incoming B’Yachad MK Liran Avisar Ben-Horin as chair of the Finance Committee.
Kahana previously held the role of Religious Services minister from 2021 until 2022. He remained an MK until July 2025, when he resigned his seat.
Kahana is an IDF Colonel (res.) who served in the General Staff Reconnaissance Unit (Sayeret Matkal), serving concurrently with Bennett. He later went to the Israel Air Force’s Flight Academy and became an F-16 pilot, including during the Second Lebanon War.
This is a developing story.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
Podczas gdy świat spiera się o to, czy Żydzi i Arabowie mogą ze sobą współistnieć, miliony jednych i drugich od pokoleń wspólnie budują, kwestionują i kształtują to samo państwo.
Siedemdziesiąt osiem lat po powstaniu współczesnego Izraela partie kierowane przez Arabów zdobyły rekordową liczbę 19 mandatów w Knesecie (izraelskim parlamencie).
Kilka izraelskich agencji bezpieczeństwa prowadzi dochodzenia w sprawie podejrzeń o zagraniczną ingerencję w ubiegłotygodniowe wybory w Izraelu. Mogły być w nią zamieszane Katar, Turcja i inne państwa, które miały płacić izraelskim wyborcom arabskim za zwiększenie frekwencji przy urnach. Nie umniejsza to jednak niezwykłej historii izraelskich Arabów – tej strony żydowskiego państwa, o której znaczna część świata ma zaledwie mgliste pojęcie.
Aby zrozumieć, jak niezwykła jest obecna chwila, musimy cofnąć się o niemal osiemdziesiąt lat, do samych narodzin współczesnego Państwa Izrael. A historia ta zaczyna się od Arabów, którzy pozostali.
W listopadzie 1947 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych przegłosowała podział brytyjskiego Mandatu Palestyny na dwa państwa – żydowskie i arabskie. Przywódcy żydowscy zaakceptowali tę propozycję, mimo poważnych zastrzeżeń dotyczących przyznanego im terytorium. Proponowane państwo żydowskie miało składać się z trzech geograficznie oddzielonych obszarów, połączonych wąskimi korytarzami, nie obejmowało Jerozolimy – historycznego i duchowego serca narodu żydowskiego – a jednocześnie miało znaczną ludność arabską.
Mimo to przywódcy żydowscy zgodzili się na te kompromisy, ponieważ dostrzegali historyczną szansę utworzenia niepodległego państwa żydowskiego. Przywódcy arabscy (z których wielu nie określało ani siebie, ani miejscowej ludności arabskiej mianem „Palestyńczyków”) zdecydowanie odrzucili plan podziału. Przemoc szybko eskalowała, przeradzając się w wojnę, która miała odmienić cały region.
Dla miejscowych Arabów wojna oznaczała ogromny wstrząs. Po odrzuceniu przez Arabów planu podziału i rozpoczęciu przez nich wojny przeciwko powstającemu państwu żydowskiemu setki tysięcy ludzi opuściły swoje domy. Część uciekała przed walkami, innych arabscy przywódcy i dowódcy zachęcali do ewakuacji lub nakazywali im wyjazd, często w przekonaniu, że powrócą po arabskim zwycięstwie. Jeszcze inni zostali wypędzeni przez siły żydowskie lub izraelskie.
Izrael wyszedł zwycięsko ze swojej wojny o niepodległość w 1949 roku i odmówił zgody na masowy powrót Arabów, którzy opuścili swoje domy podczas walk. Choć decyzja ta do dziś budzi kontrowersje, izraelskie uzasadnienie względami bezpieczeństwa było proste: nowo powstałe państwo żydowskie, które właśnie przetrwało wojnę mającą uniemożliwić samo jego istnienie, było zdecydowane nie stwarzać warunków do kolejnej próby jego zniszczenia.
Jednak około 150 tysięcy Arabów pozostało w granicach nowego Państwa Izrael. Niektórzy pozostali w swoich wioskach. Inni zostali wysiedleni z rodzinnych miejscowości, ale znaleźli schronienie w innych częściach nowego państwa. Część mieszkała w miastach i miasteczkach zamieszkanych głównie przez Arabów, inni w takich miastach jak Hajfa, Jafa, Akka czy Lod, gdzie Żydzi i Arabowie żyli obok siebie od pokoleń.
To właśnie ci ludzie mieli stać się arabskimi obywatelami Izraela. Nie przybyli jako imigranci do państwa żydowskiego. To państwo żydowskie powstało wokół nich.
Nagle znaleźli się w sytuacji mniejszości narodowej w państwie utworzonym wyraźnie jako ojczyzna innego narodu. Byli Arabami w państwie żydowskim, Palestyńczykami mieszkającymi w Izraelu, obywatelami kraju, którego niepodległość zbiegła się z narodową katastrofą znacznej części ich własnej społeczności. Było to położenie niezwykle skomplikowane, do którego nikt ich nie przygotował.
Izraelska Deklaracja Niepodległości wyraźnie obiecywała wszystkim obywatelom równe prawa społeczne i polityczne, bez względu na religię, rasę czy płeć. Zwracała się również bezpośrednio do arabskich mieszkańców nowego państwa, wzywając ich do udziału w jego budowie na zasadach równego obywatelstwa i reprezentacji politycznej. Izrael nie ogłosił się jedynie państwem żydowskim. Ogłosił się państwem żydowskim, w którym również nie-Żydzi będą korzystać z praw obywatelskich i politycznych.
A jednak rzeczywistość pierwszych dziesięcioleci była znacznie bardziej skomplikowana.
Od 1948 do 1966 roku większość arabskiej ludności Izraela żyła pod administracją wojskową, która ograniczała swobodę przemieszczania się, kontrolowała dostęp do niektórych obszarów i wymagała zezwoleń na rozmaite rodzaje działalności. Jeśli pamiętamy, że młode państwo zostało właśnie zaatakowane przez pięć krajów arabskich w wojnie o ludobójczych zamiarach, nietrudno zrozumieć, dlaczego wydarzenia potoczyły się właśnie w ten sposób.
I, co nie powinno dziwić, sytuacja daleka była od doskonałości i prowadziła do konfliktów.
Na przykład w 1956 roku funkcjonariusze izraelskiej Straży Granicznej zabili 49 arabskich cywilów w Kafr Kasim i jego okolicach po tym, jak godzinę rozpoczęcia godziny policyjnej przesunięto na wcześniejszą porę, nie informując o tym należycie mieszkańców wracających z pracy. Masakra ta stała się jednym z najmroczniejszych epizodów w historii stosunków żydowsko-arabskich w Izraelu. Późniejsze procesy doprowadziły również do sformułowania ważnej zasady izraelskiego prawa, dotyczącej obowiązku odmowy wykonania rozkazów, których bezprawność jest oczywista.
Doświadczenia te pozostawiły trwałe blizny. Istniała jednak również druga strona tej historii, o której często się zapomina: nawet w okresie, gdy wielu arabskich obywateli żyło pod administracją wojskową, uczestniczyli oni w izraelskich wyborach.
Już od pierwszych wyborów parlamentarnych w Izraelu w 1949 roku obywatele arabscy uczestniczyli w systemie parlamentarnym kraju. Niektórzy wybierali arabskich przedstawicieli z list powiązanych z rządzącą partią Mapai, poprzedniczką dzisiejszego nurtu Partii Pracy. Inni głosowali na Izraelską Partię Komunistyczną, w której działali zarówno politycy żydowscy, jak i arabscy.
Co więcej, frekwencja wyborcza wśród Arabów w pierwszych dziesięcioleciach istnienia Izraela była niezwykle wysoka i w latach 1949–1973 wynosiła średnio około 84 procent. Oznaczało to, że obywatele arabscy mieli swoich przedstawicieli w Knesecie od samego początku.
Zniesienie administracji wojskowej w 1966 roku stanowiło ważny punkt zwrotny. Ograniczenia zostały uchylone, możliwości edukacyjne się poszerzyły, a obywatele arabscy coraz liczniej podejmowali studia na izraelskich uniwersytetach, wchodzili do różnych grup zawodowych i instytucji publicznych.
Potem nadeszła wojna sześciodniowa w 1967 roku, którą w istocie zapoczątkował Egipt, a do której następnie przyłączyły się Syria i Jordania.
Dla Izraela wojna oznaczała niezwykłe zwycięstwo militarne nad armiami sąsiednich państw arabskich. Dla wielu jego arabskich obywateli przyniosła również głęboko osobistą zmianę. Zdobycie przez Izrael Judei i Samarii (znanych również jako Zachodni Brzeg, znajdujący się wówczas pod administracją Jordanii) oraz Strefy Gazy (administrowanej wtedy przez Egipt) umożliwiło ponowne nawiązanie kontaktów niektórym rodzinom i społecznościom rozdzielonym od 1948 roku.
Doświadczenie to w praktyce zrodziło palestyńską świadomość narodową wśród wielu zwykłych miejscowych Arabów. Byli obywatelami państwa żydowskiego, ale należeli również do szerszego świata arabskiego, którego los pozostawał głęboko spleciony z losem Izraela. Ta podwójna tożsamość miała stać się jedną z najważniejszych cech arabskiego życia politycznego w Izraelu.
Drugi punkt zwrotny nastąpił w 1973 roku, podczas wydarzeń, które przeszły do historii jako Jom al-Ard, czyli Dzień Ziemi. Arabscy obywatele zorganizowali strajki i demonstracje przeciwko wywłaszczaniu gruntów przez rząd, zwłaszcza w Galilei. W starciach z siłami bezpieczeństwa zginęło sześciu arabskich obywateli.
Dzień Ziemi stał się ważnym kamieniem milowym w politycznym rozwoju arabskiej mniejszości Izraela. Odzwierciedlał rosnącą gotowość arabskich obywateli do samodzielnego organizowania się, domagania się większej równości i wyrażania swoich zbiorowych interesów.
Umm al-Fahm, trzecie co do wielkości arabskie miasto w Izraelu (fot. Wikipedia).
W następnych dziesięcioleciach arabskie ruchy polityczne stawały się coraz bardziej zróżnicowane i niezależne. Niektóre koncentrowały się na palestyńskim nacjonalizmie. Inne podkreślały znaczenie socjalizmu, współpracy między Żydami i Arabami, tożsamości islamskiej lub pragmatycznego uczestnictwa w izraelskich instytucjach.
I tu dochodzimy do czegoś, co zagranicznym obserwatorom często umyka: nigdy nie istniała jedna, wspólna tożsamość polityczna izraelskich Arabów.
Arabska ludność Izraela obejmuje muzułmanów, chrześcijan, Druzów i społeczności beduińskie, różniące się historią, tradycjami i stosunkiem do państwa. Niektórzy uważają się za Palestyńczyków. Inni wolą określenia „izraelscy Arabowie”, „Arabowie izraelscy” albo po prostu „Izraelczycy”. Jeszcze inni łączą kilka tych tożsamości, podczas gdy część całkowicie odrzuca niektóre z tych określeń.
Różnice te nie są jedynie kwestią słów. Wpływają na sposób rozumienia przynależności narodowej, obowiązków religijnych, służby wojskowej, uczestnictwa w polityce i stosunków z żydowską większością.
Na przykład druzyjscy mężczyźni od dziesięcioleci zasadniczo podlegają obowiązkowej służbie w Siłach Obronnych Izraela. Większość arabskich obywateli wyznania muzułmańskiego i chrześcijańskiego nie jest powoływana do wojska, choć niektórzy zgłaszają się na ochotnika.
Arabskich obywateli można również spotkać w izraelskiej policji, na uniwersytetach, w sądach, szpitalach i innych instytucjach publicznych. W istocie stali się oni coraz ważniejszą częścią życia zawodowego Izraela. Obecnie izraelscy Arabowie stanowią około 25 procent pracujących lekarzy, 27 procent personelu pielęgniarskiego i niemal połowę farmaceutów w Izraelu.
Innymi słowy, w tym samym kraju, w którym żydowscy i arabscy politycy z trudem potrafią uzgodnić nawet godzinę, żydowscy i arabscy lekarze na co dzień pracują ramię w ramię, lecząc żydowskich i arabskich pacjentów. Każdy, kto spędził trochę czasu w izraelskim szpitalu, wie, że prawdziwy kraj jest znacznie ciekawszy niż jego obraz przedstawiany w międzynarodowych sporach politycznych.
Izraelscy Arabowie pełnili również funkcje sędziów Sądu Najwyższego, profesorów uniwersyteckich, liderów biznesu, sportowców, dziennikarzy i wybitnych postaci życia kulturalnego. Ich obecność stała się nieodłącznym elementem codziennego funkcjonowania państwa.
Nie oznacza to oczywiście, że Izrael wyeliminował dyskryminację czy nierówności. Społeczności arabskie nadal borykają się z poważnymi problemami dotyczącymi ubóstwa, infrastruktury, mieszkalnictwa, zasobów edukacyjnych, zatrudnienia i przestępczości z użyciem przemocy.
Problemy te są rzeczywiste, ale nie za wszystkie ponosi winę izraelskie państwo czy społeczeństwo. Niektóre mają związek z arabską kulturą i mentalnością, podobnie jak czarni Amerykanie borykają się z wieloma problemami będącymi po części skutkiem uwarunkowań systemowych, a po części ich własnych działań. Niezależnie od tego arabscy obywatele stali się głęboko zakorzenioną częścią izraelskiego społeczeństwa.
Żołnierze druzyjskiego batalionu Herew w Siłach Obronnych Izraela (fot. IDF).
W latach dziewięćdziesiątych i pierwszej dekadzie XXI wieku niezależne arabskie partie polityczne zaczęły odgrywać coraz większą rolę. Ruch islamski uzyskał własną reprezentację parlamentarną poprzez partię Ra’am, podczas gdy ugrupowania nacjonalistyczne oraz ruchy polityczne skupiające Arabów i Żydów przedstawiały odmienne wizje przyszłości tej społeczności.
W 2015 roku kilka głównych arabskich ugrupowań politycznych połączyło siły, tworząc Zjednoczoną Listę, która zdobyła 13 mandatów w Knesecie. Pięć lat później, w 2020 roku, sojusz ten uzyskał 15 mandatów, ustanawiając nowy rekord.
Następnie, w 2021 roku, wydarzyło się coś, co dla wielu Izraelczyków jeszcze jedno pokolenie wcześniej byłoby niemal niewyobrażalne: niezależna arabska partia islamistyczna weszła do izraelskiej koalicji rządowej.
Ra’am, kierowana przez Mansura Abbasa, stała się częścią zróżnicowanego rządu kierowanego przez Naftalego Bennetta i Jaira Lapida. Jej udział miał historyczne znaczenie, między innymi dlatego, że koalicja obejmowała partie o skrajnie odmiennych stanowiskach w sprawie stosunków izraelsko-palestyńskich i charakteru państwa żydowskiego.
Abbas uzasadniał udział w rządzie pragmatycznymi argumentami: arabscy obywatele mieli codzienne problemy, których nie dało się rozwiązać samymi przemówieniami o konflikcie izraelsko-palestyńskim. Potrzebowali bezpieczniejszych ulic, lepszej infrastruktury, lepszych szkół, mieszkań i większych inwestycji publicznych. Uczestnictwo w rządzie dawało jedną z możliwości realizacji tych celów.
Był to zdumiewający rozwój wydarzeń. Arabska partia islamistyczna stała się partnerem we współrządzeniu jedynym państwem żydowskim na świecie. Koalicja ostatecznie się rozpadła, ale precedens pozostał.
A teraz partie kierowane przez Arabów pobiły nawet swoje wcześniejsze rekordy wyborcze, zdobywając łącznie 19 mandatów. Szacuje się, że w wyborach uczestniczyło 80 procent arabskich wyborców, co oznacza dramatyczny wzrost frekwencji w porównaniu z poprzednimi wyborami.
Niektórzy głosowali z powodu sprzeciwu wobec obecnego rządu. Innych mobilizowały obawy związane z przestępczością zorganizowaną, inwestycjami rządowymi, równością lub kwestią palestyńską. Część popierała pragmatyczną współpracę z partiami żydowskimi, podczas gdy inni woleli bardziej konfrontacyjny sposób działania w parlamentarnej opozycji.
Co ważne, nie wszyscy arabscy obywatele głosują na partie kierowane przez Arabów. Niektórzy oddają głosy na partie kierowane przez Żydów, reprezentujące różne części izraelskiego spektrum politycznego, podobnie jak część żydowskich Izraelczyków głosuje na partie arabskie lub wspólne listy żydowsko-arabskie.
W końcu to Izrael. Nawet mniejszości w tym kraju nie wykazują szczególnej skłonności do zgadzania się między sobą.
Jednak wybory w 2026 roku postawiły w szczególnie wyrazistym świetle dobrze znane pytanie: jaką rolę arabskie partie polityczne powinny odgrywać w rządzeniu państwem żydowskim?
Arytmetyka parlamentarna wskazuje, że mogą odegrać ważną rolę. Polityka jest jednak znacznie bardziej skomplikowana. Niektóre partie opozycyjne kierowane przez Żydów wykluczyły możliwość wspólnego rządzenia z partiami arabskimi, podczas gdy inne są bardziej otwarte na współpracę. Same partie arabskie również różnią się w ocenie tego, czy powinny wejść do koalicji, popierać ją z zewnątrz, czy pozostać w opozycji.
Nie ma żadnej gwarancji, że zdobyte przez nie 19 mandatów przełoży się na udział w następnym rządzie. Niemniej sam fakt, że partie kierowane przez Arabów dysponują obecnie tak znaczną liczbą miejsc w parlamencie, ma historyczne znaczenie.
Prowadzi to również do szerszego pytania o to, jak świat rozumie Izrael.
Określenie „państwo żydowskie” jest często interpretowane przez ludzi z zewnątrz tak, jakby oznaczało kraj zamieszkany wyłącznie przez Żydów albo taki, w którym nie-Żydzi nie odgrywają żadnej istotnej roli obywatelskiej czy politycznej. W rzeczywistości Izrael od zawsze był ojczyzną również znaczących społeczności nieżydowskich.
Jego żydowska tożsamość odzwierciedla prawo narodu żydowskiego do samostanowienia w naszej historycznej ojczyźnie. Jego instytucje demokratyczne tworzą ramy, w których obywatele różnych religii i tożsamości narodowych uczestniczą w życiu publicznym.
Godzenie tych dwóch zasad nigdy nie było całkowicie proste. Żydowski charakter państwa nie jest jedynie kwestią ceremoniału. Kształtuje politykę imigracyjną, symbole narodowe, tydzień pracy (od niedzieli do czwartku), święta i ważne kwestie konstytucyjne — a wszystko to wywołuje napięcia wśród arabskiej ludności Izraela.
Powinniśmy jednak uważać, by nie mylić istnienia takich sporów z brakiem demokracji.
Arabski obywatel nie musi popierać syjonizmu, izraelskiego rządu ani śpiewać Hatikwy („Nadziei” – hymnu narodowego Izraela), aby korzystać ze swoich praw obywatelskich.
W rzeczywistości, kiedy w Knesecie rozbrzmiewa Hatikwa, wielu arabskich polityków izraelskich opuszcza salę obrad. Jednego z nich zapytano kiedyś dlaczego. Odpowiedział po prostu:
„Ponieważ nie mam żydowskiej duszy”.
Nawiązywał w ten sposób do słów nefesz jehudi („żydowska dusza”), pojawiających się w hymnie.
I właśnie to sprawia, że izraelska demokracja jest tak fascynująca.
Arabski polityk izraelski może odmówić śpiewania żydowskiego hymnu narodowego, otwarcie kwestionować żydowski charakter państwa, a mimo to zasiadać w jego parlamencie, głosować nad jego ustawami i potencjalnie współdecydować o tym, kto zostanie następnym premierem.
Nie jest to zaprzeczenie demokratycznego charakteru Izraela.
Jest to jeden z najbardziej fascynujących jego przejawów.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
Małopolska policja poinformowała, że sprawca tragicznych wydarzeń zmarł w poniedziałek nad ranem w szpitalu. Mężczyzna był w stanie krytycznym. Prokuratura prowadzi śledztwo dotyczące zamachu w Krakowie oraz zabójstwa trzech osób w Ostrowcu Świętokrzyskim.
Jak przekazał wojewoda małopolski w rozmowie z TVN24, zgon 24-letniego Michała Oksińskiego stwierdzono o godzinie 4:30. – Od samego początku stan był bardzo ciężki, krytyczny. Trwała walka o ratowanie życia tego człowieka, mimo zła, które wyrządził. Był co najmniej trzykrotnie operowany – przekazał Krzysztof Klęczar.
Według zapowiedzi prokuratury w poniedziałek rano mają rozpocząć się sekcje zwłok sześciu ofiar ataku w Krakowie oraz trzech osób zamordowanych w Ostrowcu Świętokrzyskim. Jak informował prok. Eryk Stasielak z Prokuratury Krajowej, badania mogą potrwać prawdopodobnie dwa dni ze względu na skomplikowany charakter ran postrzałowych.
Śledztwo w obu sprawach prowadzi małopolski wydział zamiejscowy Prokuratury Krajowej. Według dotychczasowych ustaleń śledczych za oba zdarzenia odpowiadała ta sama osoba. Prokuratura bada okoliczności ataku w Krakowie oraz zabójstwa członków najbliższej rodziny 24-letniego zamachowca w Ostrowcu Świętokrzyskim.
Przed śmiercią napastnika prokuratura zapowiadała analizę materiału dowodowego pod kątem przedstawienia mu zarzutów oraz ewentualnego skierowania do sądu wniosku o tymczasowe aresztowanie. Jego stan zdrowia określano wówczas jako krytyczny.
Ofiary zamachu w Krakowie i zabita rodzina
Do ataku na Rynku Głównym w Krakowie doszło w sobotę około godz. 15. 24-latek wjechał samochodem na Rynek i zaczął strzelać do znajdujących się tam ludzi. Zginęło sześć osób, a 16 zostało rannych, w tym interweniujący policjanci oraz sprawca.
W rodzinnym mieszkaniu 24-letniego sprawcy w Ostrowcu Świętokrzyskim w sobotę wieczorem policjanci natrafili na ciała trzech osób z ranami postrzałowymi: 53-letniego mężczyzny, 52-letniej kobiety oraz 21-latki. Służby ustaliły, że zmarli to najbliżsi członkowie rodziny zamachowca – rodzice i siostra. Śledczy ustalają okoliczności ich śmierci oraz ewentualny związek tych zdarzeń z atakiem w Krakowie.
Co kierowało zamachowcem?
W niedzielę wieczorem minister sprawiedliwości i prokurator generalny Waldemar Żurek powiedział na antenie TVP, że jest jeszcze za wcześnie, aby mówić o motywach sprawcy ataku w Krakowie. – Czy te motywy to były rzeczywiście jakieś problemy rodzinne, czy też podłoże było zupełnie inne, tego nie wiemy, ale nie możemy wykluczyć tutaj tych właśnie motywacji, które legły u podstaw tak dramatycznych zdarzeń. Nie chcę ujawniać materiałów z postępowania, ale mamy pewne dowody, które rzucają głębsze światło na cały ten dramat – mówił.
Minister nie chciał ujawnić kolejnych informacji dotyczących sprawcy. – Służby bardzo skrupulatnie analizują przedmioty, które znaleziono przy nim i to, co posiadał także w domu. Wydaje mi się, że możemy z bardzo dużym prawdopodobieństwem powiedzieć, że działał sam – mówił Żurek.
Źródło: PAP
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
Michigan Democratic Senate candidate Abdul El-Sayed takes the stage to speak after winning his election during the Michigan Democratic Party Election Night Party held in The Department at Hudson’s in downtown Detroit on Nov. 4, 2026. Photo: USA TODAY Network via Reuters Connect
The Democrats’ anti-Israel evolution appears to be nearing completion following this week’s midterm election results, which showcased a slew of hard-left candidates cruising to victory.
The Muslim-Brotherhood-aligned Senator-elect Abdul El-Sayed’s win in Michigan was the most notable in the string of radical victors.
Rabid haters of the Jewish state also notched wins in places like New Jersey and Colorado, where Adam Hamawy (who refused to condemn Hasan Piker’s comments on 9/11) and Democrat Socialist Melat Kiros are among a group of progressives heading to the House of Representatives.
House Minority Leader Hakeem Jeffries (D-NY), favored to become the chamber’s next speaker of the House, has expressed willingness to accommodate this cadre of firebrands and advance his party’s turn against Israel.
For conservatives dejected about the outcome of Tuesday’s election, the next day was spent dumbfounded over US Vice President JD Vance’s online post, in which he pinned deep GOP losses on the Iran war, while stating that disaffected GOP voters want America to change its relationship to Israel.
Referencing an anonymous pollster, Vance appeared to be circling the anti-Israel waters, curious if the Democrats’ playbook of targeting Israel could be replicated in a GOP space that remains overwhelmingly supportive of Israel.
The US-Israel relationship is entering uncharted political territory, one in which one party’s shift against Israel is a near certainty, while rumblings from a small but vocal isolationist faction in the Republican Party aim to leverage this week’s election catastrophe as a foil to drive a wedge in the US-Israel alliance.
The Iran war is unfairly maligned as the root cause for the GOP’s defeats, with some of Israel’s most ardent defenders claiming that the prolonged battle upset large swaths of the electorate. Yet while the Iran war may have been a contributing factor to Tuesday’s outcome, it was not the driving reason for Democrats’ success.
Polls have cited cost-of-living issues and the “state of democracy” as the top issues Americans were thinking about as they headed into the voting booth.
Despite US President Donald Trump affirming that Israel did not push America into the war with Iran, his attempts at redirecting the anti-Israel tide may have failed to seep into the conscience of younger Americans, the majority of whom a recent poll found are unsure Israel should exist as an independent state.
A youthful electorate that has grown more hostile toward Israel and increasingly gets its news from TikTok lacks the capacity to contemplate the complexities of a months-long battle that cannot be resolved through a singular kinetic act.
President Trump’s announcement immediately before the election that the United States would be ending nearly $4 billion in military assistance to Israel was meant to quell the overwhelming voices on the left– and a few on the right — who are harnessing the aid as a talking point against the Jewish state.
The majority of the money given to Israel is used to purchase American military equipment and reducing US assistance down to zero is a measure that Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has openly backed in the past (though the drawdown was supposed to happen over years).
Well-intentioned efforts to lower the anti-Israel fervor are proving insufficient to satisfy the antisemitic appetites of some Democrats, including DSA Congresswoman-elect Daria Aliza Chevalier (NY), who, by declaring that ending “military assistance is not enough” in a post following President Trump’s decision, illustrated that incoming leftists will not cede an inch when it comes to their opposition to the Jewish state.
A widening schism between the US and Israel will appear almost immediately in a Democrat-led House and Senate, whose seasoned colleagues will be eager to appease the more popular and progressive newcomers.
Jeffries intimated as much in his press release commemorating the third anniversary of the Oct. 7 slaughter in Israel, writing that “American policy in the region must change dramatically.”
The hatred of Israel by some Democrats will no longer be limited to campaign speeches.
Instead, Israel can expect to see anti-Israel legislation garnering congressional support, with policies pushing for economic boycotts to sanctioning individuals involved in constructing new “settlements” in Judea and Samaria making their way to the House and Senate floors.
The damaging electoral impact on the US-Israel alliance is also affected by the number of pro-Israel politicians who will not be returning to Congress.
The exit of some of the staunchest champions of the US-Israel relationship includes lawmakers like New York Representatives Elise Stefanik and Mike Lawler. North Carolina Congresswoman Virginia Foxx, who stood on the steps of Columbia University along with Reps. Stefanik and Lawler to show solidarity with Jewish students, may also lose her seat.
They represent officials whose affection for the Jewish state was not only reflected in their votes, but also in the hours they spent on pro-Jewish causes beyond their day-to-day congressional duties.
As the US-Israel relationship navigates new and chillier waters, mainstream Jewish institutions are laundering similar rhetoric from years ago.
The alliance will soon undergo tremendous strain, yet these same Jewish groups who for years provided political cover for a party that was turning on Israel now offer little in the way of solutions.
A commitment to retain robust endowments and recruit wealthy backers ignores the harder task of empowering Jewish youth and educating young students on the merits behind a strong US-Israel bond.
Exacerbated by America’s demographic shift over the last two decades, the atmospherics surrounding the United States’ approach to Israel are changing.
As small segments on the right dip into the “blame Israel” discourse, Democrats, having paid no political cost for their moves toward radicalism, appear ready to wield their new mandate and sever America’s relationship with Israel.
Irit Tratt is an American and pro-Israel advocate. Follow her on X@Irit_Tratt.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com
„Nie sprzeciwiaj się swoim czasom, po prostu nie sprzeciwiaj się swoim czasom, jeśli chcesz mieć spokojne życie”.
– Saul Bellow
Richard Landes przypomniał mi wydarzenie sprzed bez mała dwudziestu lat – brytyjski pisarz i nauczyciel akademicki Martin Amis był w 2007 roku uczestnikiem debaty w Instytucie Sztuki Nowoczesnej w Londynie. W wypełnionej po brzegi sali siedzieli przedstawiciele najbardziej wyrobionej brytyjskiej inteligencji. W pewnym momencie Amis zwrócił się do zgromadzonych z prośbą, żeby osoby, które czują się moralnie lepsze od talibów, podniosły rękę. Sala zamarła, po chwili tu i ówdzie ludzie nieśmiało podnosili ręce. Szacuje się, że około jednej trzeciej obecnych zdobyła się na tę heroiczną odwagę. Martin Amis nazwał to „moralnym paraliżem”.
Amis o polityce pisał rzadko. Uczył literatury, był dobrym pisarzem. W jednym ze swoich ostatnich esejów pisał, że większość dobrych powieści pisana jest przez ludzi patrzących na świat z ironią. Opowieść jest komiczna, ponieważ życie jest komiczne.
Martin Amis zmarł w maju 2023 roku. Jego pytanie zadane prawie 20 lat temu skomplikowało mu resztę życia. Od tamtej chwili pojawił się nienapisany przez nikogo „zapis” na jego nazwisko. Awangarda uciśnionych mas uznała go za wroga salonowego ludu.
Polityczny islam (obawiam się, że apolityczny islam jest równie rzadki jak diamenty) jest jedną z odmian totalitaryzmu, a wszelkie ruchy totalitarne dążą do podboju świata, obiecują powszechne braterstwo po wymordowaniu wrogów jedynie słusznej idei, pozbawiają jednostki prawa do samodzielnego myślenia. Amis pisał wiele o komunizmie i nazizmie, dostrzegał totalitarny charakter islamu, który tym różni się od innych totalitarnych idei, że mizoginizm jest jego niezwykle silnym i ważnym elementem.
(Nawiasem mówiąc, prawdopodobnie były już muzułmanin Imtiaz Mahmood, który prowadzi popularne konto na X pod pseudonimem ImtiazMadmood, w jednym z wpisów zauważa, że Mahomet po latach niepowodzeń niespodziewanie zaczął zyskiwać popularność, kiedy włączył do swojej teologii prawo do zachowywania niewolnic seksualnych zdobytych w rabunkach i podbojach).
Amis podkreślał, że wszelkie ruchy totalitarne apelują do najgorszych ludzkich instynktów – donosicielstwa, rabunku, sadyzmu i mordu, drapieżnictwa seksualnego.
We wspomnieniach napisanych bezpośrednio po śmierci pisarza brytyjski publicysta Nick Cohen opisywał swoje spotkanie z Martinem Amisem wkrótce po jego wystąpieniu w Instytucie Sztuki Nowoczesnej. Pisarz opowiadał, że wstrząśnięty reakcją tej publiczności zaczął wyjaśniać, iż chodzi w tym wszystkim o coś więcej niż tylko o to, że talibowie oblewają kwasem twarze kobiet, które nie noszą zasłon, ani wyłącznie o to, że wykonują wyroki śmierci na nauczycielach za przestępstwo polegające na uczeniu dziewcząt czytania i pisania, a na dodatek zasłaniają okna domów, w których pracują kobiety, tak aby musiały żyć bez światła słonecznego. Wyjaśniał, że na sali zgromadzeni są ludzie deklarujący, iż są przeciwnikami seksizmu i rasizmu, ale nie mogą ani na chwilę odłożyć na bok swojego postmodernistycznego relatywizmu i przyznać, że są od islamskich seksistów i rasistów odrobinę lepsi.
Tym stwierdzeniem pisarz ostatecznie przypieczętował swoją zbrodnię. Z sali padło pytanie: „A co z Izraelem?”.
Amis odpowiedział, że ludzie wykształceni powinni być zdolni do pogodzenia pragnienia sprawiedliwego rozwiązania kwestii palestyńskiej ze zrozumieniem, że Izrael jest małym krajem otoczonym przez wrogów, którzy chcą wymazać go z mapy.
Nick Cohen opisywał tę rozmowę o wydarzeniach z 2007 roku w maju 2023 roku – zaledwie kilka miesięcy przed ludobójczym najazdem Palestyńczyków z Gazy na ludność izraelską i ponowną kulminacją ogólnoświatowego antysemityzmu, przebranego tym razem za antysyjonizm. Cohen pisał:
„Dla osób niezorientowanych muszę w tym miejscu wyjaśnić, że we współczesnych kręgach lewicowych Izrael jest Szatanem, z którego złowrodzy Żydzi kontrolują – jeśli nie cały świat, jak utrzymywał Adolf Hitler, to przynajmniej politykę zagraniczną Stanów Zjednoczonych. Jeśli ktoś krytykuje islamistyczną skrajną prawicę, natychmiast pojawia się podejrzenie, że jest naiwnym narzędziem «syjonistycznego» spisku”.
Po siódmym października 2023 roku pytanie, czy czujesz się moralnie lepszy od Hamasu, zostałoby uznane za otwarte popieranie żydowskiego ludobójstwa w Gazie i wszędzie indziej.
Kilka dni temu przyjaciel wspomniał mi w rozmowie telefonicznej, że dwóch jego dobrych znajomych (niezależnie od siebie) powiedziało, że przestali zaglądać na moją stronę, ponieważ zajmuję się wyłącznie obroną Izraela.
Wzruszyłem ramionami – dziesiątki razy pisałem, że nie zajmuję się i nigdy nie zajmowałem się obroną Izraela. Tym zajmuje się Izraelska Armia Obronna, ja bronię tylko siebie przed duchem naszych czasów, w tym przed tymi, którzy, czy to dla świętego spokoju, czy z jakiegoś głębokiego przekonania, uważają, że krytyka islamu jest obroną Izraela, że uczciwy feminizm jest obroną Izraela, że krytyka złego i nieuczciwego dziennikarstwa jest obroną Izraela, że krytyka takich instytucji jak ONZ, Amnesty International, Human Rights Watch czy Lekarze Bez Granic to obrona Izraela. Z ciekawości rzuciłem okiem na czołówkę mojego Substacka – z widocznych ośmiu zapowiedzi tekstów jedna traktowała o Izraelu.
Oczywiście doskonale rozumiem odczucia tych dwóch byłych czytelników, jak i inaczej sformułowane wyjaśnienia dwóch moich przyjaciół, którzy też przyznali, że rzadziej zaglądają na moją stronę – świadomie uciekając od koszmaru.
Z wielu stron słyszymy ostrzeżenia o zagrożeniu zachodniej cywilizacji i o tym, jak bardzo tsunami antysemityzmu jest dziś siłą napędową mobilizującą świadomych czy nie w pełni świadomych wrogów wolności. Obawiam się, że ich najważniejszymi sojusznikami są ci, którzy nie odważają się podnieść rąk i patrzą z niechęcią oraz znudzeniem na tych, którzy je podnoszą.
Jest jesień, poranki są mgliste. To jest również jesień mojego życia, w którym święty spokój nigdy nie był priorytetem.
P.S. Renata Zawadzka-Ben Dor przeniosła na swoją stronę Facebooka początek artykułu znanego londyńskiego publicysty Jake’a Wallisa Simonsa: „Islamistyczny koń trojański w amerykańskiej polityce” (reszta tego artykułu jest za paywall). Komentarze pod tym przeniesionym tekstem stanowią osobliwe post scriptum do mojego felietonu.
Prosta warszawska antysemitka, która kocha psy niczego nie owija w bawełnę i pisze:
„Jak Izrael uruchamiając qszelkie możliwe siły i metody doprowadza USA do wojny , tak naprawdę wyłącznie w interesie Izraela to jest dobrze. Gdy czyni to po wielokroć jeszcze lepiej. Gdy podatki najbiedniejszych Amerykanów, bo w USA podatki płacą najbiedniejsi, finansują ludobójstwo w Gazie to bardzo dobrze. Ale kiedy jeden muzułmański senator elektorat mówi dość to już zaczyna się na niego nagonka. Problem polega na tym, że on nie jest sam. Są jego wyborcy i miliardy ludzi na świecie, które też mówią dość. Widzicie jednego muzułmanina nie widzicie ludzi wszystkich wyznań, bo nie liczycie się ze światem i jego opinią. Pora żebyście bronili się sami.”
Wojciech Kozlowski (bywalec salonów, chyba związany z muzyką, ale jego profil dominują głównie zdjęcia jego twarzy, pisze wzburzony:
„Jaka taka szlachetna osoba jak Pani może udostępniać takie nienawistne i rasistowskie wpisy Koraszewskiego. Przecież to co on pisze to zaprzeczenie wszystkiego o co Pani walczy w Polsce. Jakby Pani Brauna udostępniała.”
Andrzej Pałys (absolwent historii sztuki i poeta) pisze:
„Bigoteria Koraszewskiego przekracza tatrzańskie wierchy, nie przeszkadza mu, że dotychczasowy rząd izraelski współtworzą dwie partie religijnych i (jednocześnie) nacjonalistycznych fanatyków, ale rozdziera szaty nad jednym muzułmańskim senatorem z Michigan. Komedia.”
„Wyznawcy Allacha w USA to trochę mniej niz 1%. Rzeczywiście zagrozenie dla demokracji mniejsze niż….dziki na ulicach Warszawy dla bezpieczeństwa ludności, czyli właściwie żadne. Dla jasności – nie popieram ŻADNEJ religii w polityce!”
Tu przynajmniej możemy podejrzewać, że komentujący przeczytał to, co komentuje, chociaż przy tak mizernym rozeznaniu, mógłby zdawać sobie sprawę, że lepiej pytać, niż bawić się w stanowcze wyrokowanie. Miejmy nadzieję, że w swoim własnym zawodzie jest bardziej rzetelny i bardziej rozsądny. Architekt to poważny zawód.
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: webmaster@reunion68.com