Nagroda im. Juliana Tuwima 2016 dla prof. Michała Głowińskiego

Dariusz Pawłowski

Nagroda im. Juliana Tuwima 2016 dla prof. Michała Głowińskiego ©Krzysztof Szymczak

Łódzką Nagrodę Literacką im. Juliana Tuwima otrzymał prof. Michał Głowiński. Gala wręczenia wyróżnienia odbyła się w niedzielę, 11 grudnia, w Teatrze Nowym.

Prof. Michał Głowiński, pisarz, teoretyk literatury, autor podręczników dla studentów polonistyki, prozy wspomnieniowej i esejów, odebrał w niedzielę w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka tegoroczną Łódzką Nagrodę Literacką im. Juliana Tuwima. Wyróżnieniu towarzyszą 50 tys. zł i statuetka autorstwa Zofii Lisiewicz.

Jury – w składzie: Jarosław Mikołajewski, Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, Magdalena Rabizo-Birek, Iwona Smolka, prof. Krystyna Pietrych, sekretarz Maciej Robert – doceniło twórczość laureata m.in. za „standardy nie tylko literackie, również etyczne” oraz „zaangażowanie w sprawy świata”. Laudację wygłosiła prof. Krystyna Pietrych, kierownik Interdyscyplinarnego Centrum Badań Humanistycznych Uniwersytetu Łódzkiego.

Prof. Michał Głowiński zwrócił zaś uwagę, że jego pierwszym doświadczeniem literackim był wiersz właśnie Juliana Tuwima. Dodał, że gdy teraz dostaje nagrodę imienia poety stanowi to w jego życiu „piękną ramę”. Michał Głowiński jest autorem m.in. książek „Carska filiżanka”, „Nowomowa po polsku”, „Mowa w stanie oblężenia”, „Kręgi obcości”. Do Nagrody im. J. Tuwima nominowani byli również Henryk Grynberg, Jerzy Kronhold, Jacek Łukasiewicz, Piotr Matywiecki, Małgorzata Szejnert, Bohdan Zadura. W poprzednich latach laureatami wyróżnienia byli Magdalena Tulli, Hanna Krall i Jarosław Marek Rymkiewicz.

Życiorys
Jest jednym z dzieci uratowanych z warszawskiego getta przez zespół Ireny Sendlerowej^[3]. Został umieszczony w zakładzie opiekuńczym Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny w Turkowicach^[4].

Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1955 uzyskał stopień magistra. Debiutował w 1954 recenzją o Manfredzie Adolfa Rudnickiego opublikowaną w “Życiu Literackim“. W latach 1955–1958 pracował jako stypendysta w Katedrze Teorii Literatury pod kierunkiem prof. Kazimierza Budzyka. Równocześnie rozwijał działalność krytyczną, recenzując głównie tomy poezji m.in. w “Życiu Literackim” i “Twórczości“. Od 1958 w Instytucie Badań Literackich PAN. Habilitowany w 1967 na podstawie rozprawy pt. “Cykl studiów z historii i teorii polskiej powieści”. W 1978 został członkiem-założycielem Towarzystwa Kursów Naukowych. W 1986 został profesorem zwyczajnym. Od 1990 przewodniczy Radzie Naukowej Instytutu. Jest członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

W 2010 ukazała się powieść autobiograficzna Michała Głowińskiego pt. Kręgi obcości, w której ujawnił swoją homoseksualną orientację^[5][6].