Jestem przekonany, że część tej wyniosłej sceptycyzmu wynika z resztek syndromu Trumpa, które wciąż krążą w elitarnych kręgach. Dlatego BBC bardziej interesowało się „hiperbolą” Trumpa i jego „egzotycznymi przesadami” niż życiem, które mogłoby zostać ocalone w Gazie. Wolało drwić z Trumpa za to, że pewnie myśli, iż to „jeden z największych dni w historii cywilizacji”, niż zastanowić się nad lepszą przyszłością Gazy. Świetne priorytety moralne, naprawdę.

Analiza Sky News wręcz ociekała drwiną. Co się stanie, pytała, „gdy oklaski ucichną”, a Hamas lub izraelska „skrajna prawica”, z całą swoją „plującą furią”, odrzucą plan? Można by pomyśleć, że imperium medialne, które przekonało samo siebie, iż wojna w Gazie to „ludobójstwo”, będzie bardziej otwarte na porozumienie, które mogłoby zakończyć te „ludobójcze” okropieństwa. Byłby to błąd.

Dziwna melancholia ogarnęła także cyfrowych nienawistników państwa żydowskiego. Głośno zgrzytali zębami nad „problematycznymi” szczegółami umowy – co jest dość osobliwą reakcją na coś, co mogłoby zakończyć katastrofę, którą oni sami (w sposób kompletnie absurdalny) porównują do Auschwitz. „Palestyńczycy muszą odrzucić tę kapitulacyjną umowę” – stwierdził Roshan M Salih z islamskiego portalu 5Pillars. Czyli niech „ludobójstwo” trwa dalej? Oryginalne hasło, trzeba mu to oddać.

Ale w tej orgii wyższościowego wzdychania chodzi o coś więcej niż tylko TDS – czyli dziecięcy opór przed przyznaniem Trumpowi jakiejkolwiek zasługi. Głębiej tkwi tu instynktowne przeczucie naszych elit kulturalnych, że ta umowa zagraża całej ich moralnej narracji na temat Izraela. Zagraża ujawnieniem, że prawdziwym sprawcą wojny w Gazie, prawdziwym autorem cierpienia na tym skrawku ziemi, nie jest państwo żydowskie, lecz Hamas. Rzucając piłkę zdecydowanie na stronę Hamasu, plan Trumpa oznacza egzystencjalny kryzys nie tylko dla samego Hamasu, ale także dla opiniotwórców Zachodu, którzy zbudowali swoją moralną pozycję na wątłych podstawach obsesyjnej, pozbawionej faktów izraelofobii.

Pokój w 20 punktach

Plan pokojowy składa się z 20 punktów i jest kompleksowy. Zakłada natychmiastowe zakończenie niszczycielskiej wojny w Gazie. Jeśli obie strony zgodzą się na określone warunki, walki ustaną, a w ciągu 72 godzin wszyscy izraelscy zakładnicy – żywi i martwi – zostaną uwolnieni. Po ich uwolnieniu Izrael wypuści 250 więźniów z wyrokami dożywocia oraz 1 700 Palestyńczyków zatrzymanych po 7 października 2023 roku.

Wśród warunków znajduje się uczynienie Gazy „strefą zderadykalizowaną, wolną od terroru”, w której Hamas i inne islamskie ugrupowania nie będą odgrywać żadnej roli – w jakiejkolwiek formie. Hamas musi się rozbroić. Hojnie – moim zdaniem – umowa przewiduje amnestię dla członków Hamasu, którzy dobrowolnie złożą broń. Inni członkowie mają otrzymać „bezpieczny przejazd do krajów przyjmujących”. (Oby nie do Wielkiej Brytanii, proszę.) Izrael zobowiąże się do wycofania wojsk na uzgodnioną linię i zgodzi się na tymczasową władzę w Gazie, która będzie „technokratyczna i apolityczna”. „Nikt nie zostanie zmuszony do opuszczenia Gazy” – głosi plan. Uwolnieni zarówno od teokratycznego terroru Hamasu, jak i wojny ostatnich dwóch lat, mieszkańcy Gazy mają otrzymać „szansę na zbudowanie lepszej Gazy”.

Realistyczny i pozytywny plan

To realistyczna i pozytywna propozycja. Spełnia dwa cele, o które wielu z nas błagało: uwolnienie Żydów brutalnie uprowadzonych 7 października oraz usunięcie z równania armii antysemitów, którzy rozpętali tę piekielną wojnę. Daje też Palestyńczykom szansę na stworzenie lepszego, wolniejszego państwa. Tak kończą się oszczercze krzyki naszych izraelofobicznych elit, które bez cienia dowodu twierdziły, że Izrael i Trump chcą wypędzić każdego Palestyńczyka z Gazy. To właśnie była, drogie BBC, „egzotyczna przesada”.

Benjamin Netanjahu akceptuje plan. Kolejna fałszywa narracja antyizraelskiego tłumu legnie w gruzach – ta, według której Bibi rzekomo pragnie ciągnąć wojnę tylko po to, by uratować własną skórę przed zarzutami korupcyjnymi. Pozostaje tylko jedno pytanie: czy Hamas się zgodzi? Jeśli nie, będziemy wiedzieć bez cienia wątpliwości, że wyżej ceni sobie chore marzenia o kalifacie niż życie Palestyńczyków. Będziemy też wiedzieć, że moralna opowieść snuta przez nasze kulturalne elity, według której Izrael jest zawsze zły, a Gaza zawsze ofiarą, ma więcej wspólnego z uprzedzeniem niż z rzeczywistością. To moment przełomowy – zarówno dla średniowiecznych zbrojnych z Hamasu, jak i dla opiniotwórczych elit Zachodu.

Koniec pewnej opowieści

Jeśli Hamas odrzuci plan – co jest całkiem możliwe – cały moralny gmach myślenia „lewicowego” i „liberalnego” runie. Wtedy będzie jasne, że to Hamas chce wojny, a nie Izrael. Będzie oczywiste, że to tak zwane ludobójstwo jest dziełem islamskiego barbarzyństwa, a nie izraelskiego zła. Będzie jasne, że Palestyńczycy cierpią, ponieważ są rządzeni przez religijnych ekstremistów, którzy dawno temu przedłożyli swoją antysemicką żądzę krwi nad dobro Gazy. Każdy marsz i każdy tekst antyizraelski, który pojawi się po ujawnieniu tego planu, będzie farsą. Będzie kłamstwem. Będzie obwiniał państwo żydowskie za katastrofę, którą sprowadził Hamas – i wszyscy będą o tym wiedzieć.

Dzięki planowi Trumpa Hamas nie ma już dokąd pójść. I nasze elity kulturalne też nie. Czują się nieswojo wobec tego porozumienia, bo – mówiąc szczerze – będą tęsknić za tą wojną, z której horrorów uwiły sobie cienką namiastkę moralnego sensu w czasach zamętu. A jeśli Hamas przyjmie plan? Wówczas będą musieli przyznać, że Trump – nowy Hitler, populistyczny oszołom, zły człowiek z ich koszmarów – zrobił nieskończenie więcej, by „uratować Gazę”, niż cała ich izraelofobiczna wrzawa kiedykolwiek zdołała. Dla nienawidzących Izraela to sytuacja bez wyjścia.

Chcę, by ten plan się powiódł, bo chcę powrotu zakładników, zakończenia wojny, bezpieczeństwa Izraela i pokoju dla Gazy. Jeśli nie potrafisz powiedzieć tego samego, to może jednak nie jesteś po właściwej stronie historii?

Brendan O’Neill jest głównym publicystą spiked i prowadzi podcast The Brendan O’Neill Show. Najnowsza książka – „After the Pogrom: 7 October, Israel and the Crisis of Civilisation” – jest już dostępna na Amazon UK i Amazon US. Znajdziesz go też na Instagramie: @burntoakboy.Link do oryginału: https://www.spiked-online.com/2025/09/30/trumps-peace-plan-is-the-western-lefts-worst-nightmare/

Dziś Doha stała się przedmiotem globalnej debaty i znalazła się pod lupą, stojąc upokorzona i odpowiadając groźbami. Cytując artykuł Yigala Carmona opublikowany 16 września 2025 r. przez MEMRI:

„Katar został poważnie osłabiony i upokorzony przez uderzenie w Dosze i teraz grozi Zachodowi naciskiem gospodarczym – Uwaga: Katar to nie tylko światowa potęga ekonomiczna, ale także dżihadystyczny byt; pamiętajcie o 11 września.”

Przez ponad dwie dekady Katar wyróżniał się na tle świata arabskiego na dwa sposoby: dzięki potężnej sile finansowej, która pozwalała mu „kupować” polityków na Zachodzie, oraz zdolności do prowadzenia podwójnej gry wobec Ameryki.

Katar nieustannie podsycał nastroje antyamerykańskie i wspierał islamistyczne organizacje oraz ruchy terrorystyczne wymierzone w USA. Pompował miliardy dolarów w amerykańskie uniwersytety, by je zideologizować przeciwko Ameryce, wykorzystując w tym celu również swoją globalną tubę medialną — Al-Dżazirę. Jednocześnie odgrywał rolę „drugiego po Ameryce” nadzorcy świata arabskiego.

Wszystkie państwa arabskie nienawidzą Kataru, ale musiały pogodzić się z tym, że Trump i Izrael z nim współpracują. Izrael, podpisując Porozumienia Abrahama ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, „wbił nóż w plecy” Emiratom, pozwalając Katarowi ustawić się ponad nimi. Ta tragiczna sytuacja doprowadziła do tego, że większość krajów arabskich — zarówno tych potrzebujących wsparcia Kataru, jak i tych, które go nie potrzebowały, jak ZEA czy Arabia Saudyjska — ale obawiały się jego relacji z Iranem — podporządkowały się Dosze.

Uderzenie Dosze wszystko zmieniło. Katar został obnażony jako słaby…

Nie ma sporu co do tego, jak wielkie znaczenie Katar ma dla islamu. Prawo szariatu jest głównym źródłem jego legislacji, choć w celach czysto pragmatycznych kraj utrzymuje pewne pozory demokracji. Na przykład w Katarze zarejestrowane są kościoły — ale wszystkie zamknięte w jednym, ogrodzonym kompleksie religijnym w Dosze. Katar w sposób mistrzowski ograł Zachód, głównie za pomocą dyplomacji i siły finansowej. Jak podaje Global Markets, Katar dysponuje jednym z największych funduszy majątkowych świata, opartym na ogromnych złożach gazu, dyscyplinie fiskalnej i rosnącym sektorze pozanaftowym, co tworzy solidne podstawy pod transformacyjny rozwój.

Wiele państw zachodnich, które zaangażowały się w relacje z Katarem, zyskało na tym na krótką metę — ale długoterminowe skutki są zgoła odmienne. Szczególnie niepokojące są ogromne fundusze przekazywane przez Katar instytucjom edukacyjnym, za pomocą których szerzone są zasady islamu, w tym radykalna retoryka antyizraelska. To nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę otwarte wsparcie Kataru dla Hamasu. W wielu amerykańskich uczelniach, „katarska stolica” to „Miasto Edukacji” — kompleks akademicki, w którym znajdują się filie Northwestern (dziennikarstwo) i Georgetown (polityka zagraniczna), obie uczelnie otrzymały setki milionów dolarów od tego bogatego państwa Zatoki. Cornell, który wybudował kampus szkoły medycznej w Dosze, otrzymał od Kataru 2,1 miliarda dolarów.

Jako główny sponsor Bractwa Muzułmańskiego, Katar przenosi jego ideologię na cały świat. Oto fragment książki Jihad is the Way autorstwa Mustafy Mashhura, lidera egipskiego Bractwa w latach 1996–2002:

Cel Bractwa Muzułmańskiego: Dominacja islamu na świecie

• „…umma islamska… może odzyskać swoją potęgę, zostać wyzwolona i zająć swoje należne miejsce, przeznaczone przez Allaha — jako najwyższy naród wśród ludzi, jako nauczyciele ludzkości…”
• „Należy wiedzieć, że dżihad i przygotowanie do niego nie służą wyłącznie obronie przed atakami wrogów islamu, lecz realizacji wielkiego celu: ustanowienia państwa islamskiego, umocnienia religii i jej rozpowszechnienia na całym świecie…”
• „Dżihad nie ogranicza się do konkretnego regionu krajów islamskich. Ojczyzna muzułmanina jest jedna i niepodzielna. Sztandar dżihadu został już wzniesiony w części z nich i będzie wznoszony dalej — z pomocą Allaha — aż każdy skrawek ziemi islamu zostanie wyzwolony, a Państwo Islamskie ustanowione...”

Środki: Dżihad — obowiązek religijny

• „Potem przychodzi siła broni i oręża… Oto rola dżihadu.”
• „Dżihad to publiczny obowiązek religijny… obowiązujący cały naród muzułmański. To osobisty obowiązek każdego muzułmanina, by odeprzeć napaść niewiernych…”
• „Młodzież powinna wiedzieć, że problemy świata islamskiego, takie jak Palestyna, Afganistan, Syria, Erytrea czy Filipiny, nie są kwestiami terytorialnymi, lecz religijnymi. To problemy islamu i muzułmanów i nie można ich rozwiązać negocjacjami ani uznaniem prawa wroga do islamskiej ziemi, którą ukradł. Jedynym rozwiązaniem jest dżihad dla Allaha — dlatego dżihad jest drogą.”
• „Symbolem Bractwa jest Księga Allaha (Koran) między dwoma mieczami. Miecze symbolizują dżihad i siłę chroniącą prawdę zawartą w Księdze Allaha.”
• „…A zatem wyruszajcie do walki, wierni, młodzi i starzy, pieszo lub konno, w każdych okolicznościach…”

Czas: Nie śpieszcie się — przygotujcie się dobrze

• „Bractwo nie podąży ślepo za młodzieńczym zapałem do podejmowania niedojrzałych i nieprzemyślanych działań… Przygotuj się i trenuj sztukę wojenną…”

Katar, państwo wspierające Bractwo Muzułmańskie, działa po cichu na Zachodzie, by podkopać go od środka. Warto przypomnieć plan Bractwa dla Ameryki Północnej (i szerzej — dla całego Zachodu):

„Proces osiedlania się [muzułmanów] to cywilizacyjno-dżihadystyczny proces — w pełnym znaczeniu tego słowa. Bracia muszą zrozumieć, że ich praca w Ameryce to rodzaj wielkiego dżihadu mającego na celu eliminację i zniszczenie cywilizacji Zachodu od wewnątrz i sabotowanie jego nędznego domu ich rękami i rękami wierzących, by religia Boga zatriumfowała nad wszystkimi innymi. Bez tego zrozumienia nie jesteśmy gotowi na to wyzwanie i nie jesteśmy przygotowani do dżihadu. A przecież przeznaczeniem muzułmanina jest wypełnianie dżihadu wszędzie tam, gdzie się znajdzie, aż nadejdzie godzina ostateczna. I nie ma od tego ucieczki — chyba że dla tych, którzy postanowili się lenić. Ale czy lenie i mudżahedini będą sobie równi?…”

Szok Kataru po izraelskim ataku, jego reakcja na upokorzenie oraz kolejne groźby gospodarcze wobec Zachodu powinny być sygnałem alarmowym. Tego państwa nigdy nie należało obdarzyć zaufaniem. Jego wpływy należało trzymać w ryzach — ale tak się nie stało. Doha została teraz upokorzona i szykuje się do odwetu.

To, co nastąpi, będzie testem nie tylko dla Kataru, ale i dla Stanów Zjednoczonych, które stały się zbyt zależne od katarskich funduszy. Nadszedł czas, by Ameryka i cały Zachód stanęły twardo w obronie swoich wartości i obnażyły to, co kryje się pod powierzchnią. Państwa przestrzegające szariatu od dawna erodują bezpieczeństwo i siłę Zachodu, wykorzystując przy tym swobody zachodnich społeczeństw.

MEMRI ostrzega również:

„Katar to wahabicki emirat dżihadystyczny zaangażowany w islamską dominację na świecie.”

Jego groźby nie ograniczają się więc wyłącznie do kwestii ekonomicznych. To znacznie poważniejsze zagrożenie niż to, co rozpowszechniają „katarscy agenci wpływu”, tacy jak „New York Times”, który ostrzega, że zbyt bliskie relacje USA z Izraelem mogą narazić stosunki z Katarem. Przypomnijmy, że Katar:
– gości największą amerykańską bazę wojskową na Bliskim Wschodzie,
– kupił od USA systemy obronne za miliardy dolarów,
– niedawno podarował prezydentowi Trumpowi luksusowy odrzutowiec Boeing.

Jak ostrzega MEMRI, stawka jest znacznie większa:

Zachód nie może ulegać złudzeniu, że Katar ogranicza się do presji ekonomicznej — choć i ta jest ogromna. Nie — to groźne złudzenie. Katar to emirat dżihadystyczny. Od lat wspiera organizacje dżihadystyczne. Odpowiada za wiele zamachów terrorystycznych, których dopuścił się m.in. Khalid Sheikh Mohammed (KSM), pracując jako urzędnik katarskiego rządu. Próba zamachu na Jana Pawła II, plan zestrzelenia 11 samolotów amerykańskich nad Pacyfikiem, operacja Bojinka i inne.

I nie tylko Katar — także inne państwa muzułmańskie, jak Turcja czy nawet Arabia Saudyjska, która 7 października, gdy Izraelczycy byli jeszcze mordowani, obwiniła Izrael za „okupację”; również Katar i Iran potępiły wtedy Izrael.

Ameryka stoi na rozdrożu. Jako przywódca świata zachodniego musi chronić swoje wartości przed infiltracją z krajów islamskich, których obywatele przynoszą ze sobą wartości szariatu. Wielka wdzięczność należy się Izraelowi, który stoi na pierwszej linii frontu w globalnej walce z dżihadem.

Hamas – pisze Kontorovich – trafnie uznał działania prezydenta Francji Emmanuela Macrona za potwierdzenie słuszności swojej masakry z 7 października 2023 roku – w końcu to właśnie przemoc doprowadziła do realizacji części ich celów politycznych. Sekretarz stanu Marco Rubio wielokrotnie podkreślał, że „w momencie”, gdy Francja rozpoczęła swoją „ofensywę uznań”, „Hamas odszedł od stołu negocjacyjnego”. Choć w praktyce Hamas wykazuje pogardę dla prawa międzynarodowego, przywiązuje ogromną wagę do kwestii suwerenności i uznania międzynarodowego.

Przypomnijmy, że uznanie Jerozolimy jako stolicy Izraele i przeniesienie amerykańskiej ambasady do tej stolicy, traktowane było jako Bóg wie jaka prowokacja i zagrożenie dla światowego pokoju. Okazało się, że uznanie rzeczywistości nie aż jest tak straszne jak je niektórzy malują.  Aby zakończyć impas wywołany farsą ofensywy uznań iluzorycznej Palestyny , administracja Trumpa musi odpowiedzieć w podobnym duchu – grożąc uznaniem przez USA suwerenności Izraela nad Judeą i Samarią. Hamas zdaje sobie sprawę, że nawet jeśli Trump pozwoli Izraelowi „otworzyć wrota piekieł”, to i tak wywoła to jedynie dalszą dyplomatyczną reakcję wymierzoną w państwo żydowskie. Każda operacja wojskowa, która nie zakończy się uwolnieniem wszystkich zakładników, pozostawia Hamasowi jego największy atut.

Z kolei uznanie izraelskiej suwerenności przez Stany Zjednoczone pokaże Hamasowi, że może tracić terytorium. Uznanie ma swoją trwałość – odważne działania Trumpa z pierwszej kadencji w sprawie Jerozolimy i Wzgórz Golan nie zostały cofnięte przez prezydenta Bidena, mimo znacznej presji ze strony liberalnego skrzydła. (Podobnie było w przypadku uznania suwerenności Maroka nad Saharą Zachodnią.) Co więcej, pierwsze poważne dyplomatyczne uznanie suwerenności Izraela na danym terytorium znaczy znacznie więcej niż sto pięćdziesiąte uznanie państwa palestyńskiego.

Polityka oparta na rzeczywistości ma większą siłę przyciągania niż ta oparta na fantazjach. Francuzi i ich naśladowcy bawią się w udawanie. Stało się to jasne, gdy potępili planowaną budowę mieszkań na przedmieściach Jerozolimy – rzekomo dlatego, że uniemożliwia ona powstanie państwa, które według nich już przecież istnieje.

Jak pisze Eugene Kontorovich, argument prawny za uznaniem jest mocny. Judea i Samaria były częścią Mandatu Palestyny, który w 1948 roku przekształcił się w państwo Izrael. Gdy Jordania i jej sojusznicy najechali ten obszar, by uniemożliwić powstanie państwa żydowskiego, okupowali terytorium, przemianowali je na Zachodni Brzeg i wypędzili żydowską ludność. Mimo to agresywna okupacja nie zmienia granic. Tereny te pozostają pod kontrolą izraelską od prawie 60 lat, a wielokrotne propozycje suwerenności dla Palestyńczyków były przez nich odrzucane.

Trump nie planował obecnie działać w sprawie Judei i Samarii, jednak Macron i spółka zmusili go do reakcji. Palestyńskie frakcje terrorystyczne mają świadomość przytłaczającej przewagi militarnej Izraela. Ich sprawa żyje dalej dzięki wierze, że międzynarodowa presja złamie syjonistów – dlatego tak bardzo upajają się porównaniami do RPA czy francuskiej Algierii.

Amerykańska reakcja jest niezbędna dla samego przetrwania jej kluczowego sojusznika na Bliskim Wschodzie. Długofalowym celem uznania przez stałych członków Rady Bezpieczeństwa ONZ – Francję i Wielką Brytanię – jest stworzenie podstaw do przyszłych rezolucji nakładających sankcje i bojkoty na Izrael, których prezydent z Partii Demokratycznej, idąc śladem Baracka Obamy, może nie zawetować.

Trump rozważał uznanie izraelskiej suwerenności już w pierwszej kadencji, ale zdecydował się to odłożyć, by móc realizować Porozumienia Abrahama. Teraz, by je kontynuować i rozszerzyć, musi zakończyć wojnę w Gazie – a to wymaga nowych zachęt i środków nacisku. Tak jak uznanie Jerozolimy i Wzgórz Golan w pierwszej kadencji stworzyło fundament pod Porozumienia Abrahama, tak uznanie Judei i Samarii stworzy warunki do ich dalszej ekspansji.

Oczywiście państwa arabskie grożą wycofaniem relacji z Izraelem, jeśli ten w pełni zastosuje swoje prawo do obszarów Judei i Samarii. Mimo to, jeśli USA zalegalizują ten krok, arabskie stolice nie będą szukać konfliktu z Waszyngtonem z powodu sprawy symbolicznej. W każdym razie Trump będzie mógł słusznie powiedzieć państwom arabskim, by swoje pretensje kierowały do Paryża i Londynu.

Patrząc na mapę można się zastanawiać nad konsekwencjami takiego kroku. Arabska ludność Judei i Samarii to nie Druzowie. Było wiele powodów, dla których Izrael nie zdecydował się na rozciągnięcie swojej jurysdykcji na Judeę i Samarię po 1967 roku.  Dziś są one jeszcze poważniejsze niż były wtedy. Tu pojawia się pytanie, czy możliwa jest denazyfikacja palestyńskiego społeczeństwa i jak mogłaby być przeprowadzona.