Gorączka skarg i zażaleń

Paul Finlayson

Link do oryginału: https://www.freedomtoffend.com/p/the-worst-thing-for-blm-would-be Zdjęcie: dea30ac7-f213-41f7-ab6b-803d4091226e_1024x1536
Freedom To Offend, 6 września 2025 r.

Paul Finlayson – kanadyjski nauczyciel akademicki, wykładowca marketingu na University of Guelph-Humber, od listopada 2023 roku zawieszony i w 2025 roku ostatecznie wyrzucony z pracy w związku z zarzutem uporczywego dementowania kłamstw o Izraelu. Nie jest Żydem, gdyby ktoś pytał.

UN agency’s data on ‘settler violence’ only available to its partners

Mike Wagenheim

The Judea and Samaria security barrier as seen from Kibbutz Meirav, with Jalbun and Jenin in the background. Photo by Doron Horowitz/Flash90.

The United Nations agency responsible for reporting on Israeli “settler violence” says it only makes its data available to selected organizations, “primarily to protect people’s privacy.”

Regavim, an Israeli nonprofit that is dedicated to protecting Israel’s national lands and resources, issued a report in April titled “False Flags and Real Agendas.”

The analysis cited what it said is flawed and misleading data in the annual report on settler violence published by the U.N. Office for the Coordination of Humanitarian Affairs, or OCHA.

The U.N.  agency relies on poorly-sourced and fraudulent figures, which inflate actual incidents of violence committed by Israelis against Arabs in Judea and Samaria and eastern Jerusalem, according to the report.

The OCHA report claimed that there was a dramatic jump in settler violence during the Israel-Hamas war. Reportedly rising attacks on Arabs led, in part, to U.S. and European sanctions against Jews residing in Judea and Samaria.

The U.N. agency doesn’t share its data publicly, which made it hard for Regavim to analyze it. (OCHA requires a password to access it.)

After JNS sought comment several times from OCHA, Jens Laerke, the agency’s deputy spokesman, said “the data has a degree of personal detail that is needed for partners providing aid, but not for public consumption.”

“In other words, it is primarily to protect people’s privacy,” he said.

Laerke used the example of a burned orchard.

“Partners may use detailed data from OCHA to understand which families depended on that land, how they were affected and what support they may require,” he told JNS. “This level of detail is shared with partners providing aid.”

OCHA makes anonymized statistics available to the public “to allow for trend analysis while protecting people’s privacy,” he said.

Naomi Khan, director of Regavim’s international division, would not say how her group was able to access the OCHA database and compile a report. JNS did not see any personal information in the materials it viewed.

“If only the organizations providing ‘humanitarian aid’ can see the data, and thus critique it, due to privacy concerns, and only the U.N. decides who its ‘partners’ are, we are all outside of this closed tautological circle,” Khan told JNS.

OCHA “positioned itself as the policeman, judge, jury, court stenographer, reporter and PR agent,” she said. “There is no point at which its decisions or judgment can be called into question or even examined. The accused have no recourse.”

Only those with access to the data can see that OCHA repeatedly uses only one source for its data—the Palestinian Authority’s District Coordination and Liaison Office, according to Khan.

The U.N. Agency cites both of the recognized initials for the office—DCO and DCL—making it appear as if they are separate sources, Khan said.

“The bias is baked in, but only laid bare if the sources are revealed,” she told JNS. “The sources are revealed only to ‘partners’—the very same people, more or less, who provide the ‘data.’”

Laerke told JNS that “OCHA’s public statistics on incidents involving settlers only include incidents that result in casualties, property damage or both.”

Its closely held data tells a different story.

Regavim allowed JNS to view its breakdown of the more than 8,000 incidents of settler violence culled from OCHA’s database.

“Buried between the lines is the inescapable conclusion that the State of Israel itself, or its various arms, which continue to provide the lions’ share of most vital forms of ‘humanitarian aid’ to the Palestinian Arabs in Judea and Samaria—drinking water, electricity, food, jobs, medical care—are not ‘partners’ and therefore are not privy to the OCHA data,” she said.

“Nor are they considered reliable sources of reporting on Arab violence,” Khan told JNS. “This is what accounts for the absurd underreporting of Arab violence and the outrageous inclusion of official Israeli activity in Area C in the data.”

The breakdown shows repeated incidents of Israeli government construction and infrastructure work in Area C of Judea and Samaria, which is under full Israeli civil and security control, labeled as settler violence, trespass or property damage.

“While settler violence can in some cases occur in relation to government activities, the latter as such are not classified as settler violence,” Laerke told JNS.

That appeared to contradict the detailed Regavim breakdown that JNS viewed.

“If Israel paves a road in Area C, or puts up electrical poles, or it corrects sewage systems or brings more water delivery systems, they call that settler violence-slash-trespassing,” Khan said.

She drew JNS’ attention to several examples in the OCHA database. “It’s not, of course,” she said. “It’s nonsense.”

Khan also pointed to examples of permitted agricultural work on Israeli state land by Jewish communities, which OCHA classified as settler violence.

Laerke told JNS that OCHA’s “reporting threshold means that OCHA statistics on settler violence doesn’t include incidents where settlers merely visited a site within the occupied Palestinian territory.”

“This threshold is applied equally across all areas of the West Bank, including East Jerusalem,” he said.

That also did not appear to match the Regavim breakdown of OCHA’s database, which includes examples of visits by Jews to Jerusalem’s Temple Mount, Judaism’s holiest site, that were classified as incidents of settler violence, even when no violence was documented.

“Every ascent of the Temple Mount by a non-Muslim is recorded as an incident of settler violence, of storming Al Aqsa,” Khan told JNS.

Those visits accounted for “hundreds” of reported incidents of settler violence, Khan said.

Israeli Culture Minister Cuts Funding for Film Awards After Palestinian Drama Wins Top Prize, Chosen for Oscars Submission

Shiryn Ghermezian

A scene from “The Sea.” Photo: The Israeli Academy of Film and Television

Israeli Minister of Culture and Sports Miki Zohar said his ministry will pull state funding for Israel’s Ophir Awards, which is the Israeli equivalent to the Oscars, after it awarded a top honor to a film that “defames” Israel’s “heroic soldiers,” he announced on Wednesday.

At this year’s Ophir Awards ceremony on Tuesday night, “The Sea” won best picture, which automatically makes the film Israel’s submission for the 2026 Oscars in the category of best international feature film. The drama, directed and written by Shai Carmeli-Pollak and produced by Baher Agbariya, also won best screenplay, best actor for the 13-year-old Palestinian Muhammad Gazawi, best supporting actor for Khalifa Natour, and best original score. The movie, filmed in Arabic and Hebrew, marks Gazawi’s first acting role.

The Ophir Awards are voted on by the Israeli Academy of Film and Television, a nonprofit organization that is the Israeli version of the US-based Academy of Television Arts & Sciences. It has more than 1,000 members, including filmmakers, producers, content creators, and actors.

“The Sea” follows a 12-year-old Palestinian boy named Khaled, from a village near Ramallah, who gets the opportunity to go the beach for the first time in his life on a class trip to Tel Aviv. When he is forced to return home at a military checkpoint, while his classmates continue on to the beach, Khaled decides to risk his life and dodge Israeli authorities on his solo journey to reach the ocean. “The Sea” premiered at the Jerusalem Film Festival this summer and received support from the Israeli Film Fund.

In a statement on X, Zohar said that after the “pro-Palestinian” film, “which defames our heroic soldiers while they fight to protect us,” won the award for best film at the “shameful” Ophir Awards on Tuesday night, he decided to discontinue funding for the ceremony.

“During my tenure – the citizens of Israel will not pay out of their pockets for a disgraceful ceremony that spits on the heroic IDF soldiers,” he added. “This great absurdity, that Israeli citizens are still paying out of their pockets for the disgraceful Ophir Awards ceremony, which represents less than one percent of the Israeli people – is over. Starting from the 2026 budget, this pathetic ceremony will no longer be funded by taxpayers’ money. The citizens of Israel deserve for their tax money to go to more important and valuable places.”

Several winners on stage at the Ophir Awards ceremony, including Carmeli-Pollak and Agbariya, sported a black T-shirt with a message that called for an end to the Israel-Hamas war and said in Hebrew and Arabic “a child is a child.” Others wore shirts that called for the return of the hostages abducted by Hamas-led terrorists from Israel on Oct. 7, 2023, and talked about the devastation taking place in Gaza during the ongoing war. Acclaimed Israeli director Uri Barbash received a lifetime achievement award at the ceremony, and in his acceptance speech, he condemned actions of the Israeli government and Zohar, pleaded for an end to the war, and called for solidarity between Jews and Arabs.

“It is our sacred duty to bring all the hostages back to their families immediately,” he said. “To end the accursed war and replace the ‘divide and rule’ regime that has declared war on Israeli society!”

Other movies that competed alongside “The Sea” for best film at this year’s Ophir Awards included Nadav Lapid’s “Yes,” “Dead Language” – which made its world premiere at the 2025 Tribeca Film Festival and is an expanded version of the Oscar-nominated short film “Aya” – and Natali Braun’s “Oxygen,” which is about a single mother fighting to pull her son out of military service and his deployment to Lebanon.

Israel has had 10 nominations in the category of best international feature film at the Oscars but has yet to win. The Academy of Television Arts & Sciences will announce on Dec. 16 a shortlist of 15 contenders for the 2026 Oscar for best international feature film. The final list of nominations will be announced on Jan. 22, 2026, and the 98th Academy Awards will take place on March 15, 2026.

Francja: Godzina populistów

Amir Taheri

Jedno pozostaje pewne: problemów Francji nie rozwiążą zamieszki, strajki ani to, co Francuzi nazywają jacquerie (chłopską rebelią).

Po zaledwie dziewięciu miesiącach urzędowania, premier François Bayrou ustąpił ze stanowiska, gdy Zgromadzenie Narodowe przegłosowało wotum nieufności ogromną większością głosów. Tym samym prezydent Emmanuel Macron dostał „gorący kartofel” – konieczność powołania kolejnego premiera. Został nim Sébastien Lecornu, ustępujący minister sił zbrojnych – piąty szef rządu w ciągu zaledwie dwóch lat – bez żadnej pewności, że okaże się tym szczęśliwym, który zostanie na dłużej.

Zazwyczaj rewolucje wybuchają po to, by dokonać zmian. Francuzi, w trybie populistycznym, biją jednak w rewolucyjny bęben, aby tych zmian uniknąć.

Macronowi się spieszy, bo planuje wylot do Nowego Jorku, by rozwiązać konflikt na Ukrainie, zapewnić uznanie państwa palestyńskiego, rozwiązać problem irańskiego programu nuklearnego i przedstawić plan odbudowy Libanu i Syrii.

Tymczasem Francuzi wracają do swojej klasycznej reakcji na kryzys polityczny: wychodzą na ulice, sabotują linie kolejowe, plądrują luksusowe sklepy i, rzecz jasna, organizują strajki w stylu „ruchomych pikiet” na terenie całego kraju.

Coraz częściej mówi się o strajku generalnym – w powietrzu unosi się rewolucyjna atmosfera.

Francuski język polityczny pełen jest terminów wojskowych, takich jak „walka”, „opór”, „oblężenie”, a przede wszystkim „rewolucja”, co sprawia, że narracja bieżących wydarzeń może brzmieć groźniej, niż jest w rzeczywistości.

Doświadczony politolog Roland Cayrol stwierdza: „Francuski system jest sparaliżowany”.

Inni komentatorzy sugerują, że Francji potrzebna jest instytucjonalna „rewolucja”. Lider skrajnie lewicowego Nowego Frontu Ludowego, Jean-Luc Mélenchon, przemawiając na wiecu z powiewającą za plecami flagą palestyńską, domaga się „zniesienia V Republiki i ustanowienia VI Republiki”, stawiając się w roli wybawcy.

– Francji potrzebny jest zbawca – mówi pewien wysoko postawiony europejski dyplomata, zaniepokojony możliwymi skutkami francuskiego kryzysu dla Unii Europejskiej.

Od czasów Wielkiej Rewolucji, Francja zachowuje się jak bezgłowa kura – nieustannie szukając zbawcy.

Wybitny historyk Jean Garrigues twierdzi, że zniesienie monarchii pozostawiło w życiu narodowym ogromną pustkę, której nie były w stanie wypełnić ani dwa imperia, ani dwie restauracje monarchii, ani pięć republik.

Macron się z tym zgadza – od lat próbuje wypełnić tę lukę, nalegając, by wszelka odpowiedzialność ostatecznie spadała na niego, co daje krytykom pretekst do nazywania go „Jowiszem”.

Czy więc Francja znajduje się dziś w nastroju populistycznym i rzeczywiście szuka zbawcy?

Na pierwszy rzut oka, podstawowe warunki dla wzrostu populizmu są łatwe do zauważenia.

Pierwszym z nich jest bunt „dołów” wobec elity, która – słusznie czy nie – postrzegana jest jako niekompetentna, skorumpowana i oderwana od „prawdziwego ludu”, cokolwiek by to miało znaczyć. Jako długoletni obserwator francuskiej polityki, mogę stwierdzić, że żadne z tych oskarżeń nie jest prawdziwe.

Ale co z tego?

W polityce percepcja często jest silniejsza niż rzeczywistość.

Drugim warunkiem jest poczucie wykluczenia w znaczącej części społeczeństwa. Mówi się o tym w kontekście ruchu „żółtych kamizelek”, który kilka lat temu niemal doprowadził Francję do rewolucji. Rzecz w tym, że osoby rzekomo „wykluczone” były w rzeczywistości dość dobrze sytuowanymi przedstawicielami prowincjonalnej burżuazji, którzy sami się z życia publicznego wykluczyli.

Trzeci warunek to strukturalna słabość partii politycznych – instytucji niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania demokracji.

I ten warunek jest dziś we Francji spełniony, ponieważ tradycyjne partie rządzące skurczyły się do wąskich klik.

Kolejnym czynnikiem, również obecnym, jest rozpad dawnych elektoratów.

Część wyborców komunistycznych i skrajnie lewicowych przeszła do obozu radykalnej prawicy, której przewodzi Zjednoczenie Narodowe Marine Le Pen. Segment lewicy skręcił natomiast ku tradycyjnej autorytarnej lewicy, idealizując Władimira Putina i przyjmując antysemickie postawy pod pretekstem poparcia dla „sprawy palestyńskiej”.

W kontekście populistycznym, uczestnicy walki o władzę mają interes w wyolbrzymianiu problemów, sianiu strachu przed przyszłością, podsycaniu resentymentów wobec „innych” – zwłaszcza imigrantów, starych i nowych – oraz zazdrości wobec „bogatych”.

Największym straszakiem, jakim posługują się populiści z prawa i z lewa, są reformy zagrażające „nabytym świadczeniom społecznym” – wcześniejszym emeryturom i długim urlopom.

Plan skrócenia liczby świąt o dwa dni – w celu zmniejszenia deficytu – był przysłowiowym srebrnym pociskiem, który zabił rząd Bayrou. W tle pozostawała niechęć władz do obniżenia wieku emerytalnego do 62 lat, podczas gdy populiści domagają się emerytury już w wieku 60 lat.

Paradoksalnie, podczas gdy inne narody dokonują rewolucji, aby coś zmienić, Francuzi – w populistycznym nastroju – wywołują rewolucję po to, by zmian uniknąć.

Ironią całej tej sytuacji jest fakt, że francuska demokracja – mimo wszystkich swoich niedoskonałości – zawsze ostatecznie zwyciężała z populizmem, ale nigdy nie udało się jej przełożyć tych zwycięstw na trwałe instytucje.

Niektórzy francuscy demokraci mogą dziś popełniać ten sam błąd, który popełnili, gromadząc się wokół samozwańczych zbawców.

Inni, bardziej konstruktywni, proponują różne rozwiązania – w tym ordynację proporcjonalną i powrót do słabych rządów w stylu IV Republiki.

Prawdziwym wyzwaniem pozostaje jednak wypełnienie pustki, którą dostrzegają Garrigues, a w pewnym stopniu także Macron – pustki w sercu V Republiki, systemu, który nie jest ani w pełni prezydencki, ani parlamentarny.

System ten został stworzony z myślą o generale Charles’u de Gaulle’u – i działał dobrze, dopóki Francuzi postrzegali prezydenta jako zbawcę: najpierw od klęski w II wojnie światowej, a potem od kosztownych wojen kolonialnych w Indochinach i Algierii.

V Republika działała także dlatego, że François Mitterrand i Jacques Chirac potrafili zarządzać nią dzięki silnym koalicjom wyborczym. Za czasów Nicolasa Sarkozy’ego i François Hollande’a te koalicje się rozpadły, a prezydenci ugrzęźli w bagnie drobnych gierek politycznych.

Przejście na model reński – z ordynacją proporcjonalną, tworzeniem koalicji i kompromisami parlamentarnymi – mogłoby zająć lata i szybko się skompromitować z powodu nieuniknionych trudności początkowych. Alternatywą jest pełny system prezydencki, częściowo wzorowany na systemie amerykańskim.

Jedno jest pewne: problemów Francji nie rozwiążą ani zamieszki, ani strajki, ani to, co we Francji nazywane jest jacquerie.

Link do oryginału: https://www.gatestoneinstitute.org/21904/france-populism 

Amir Taheri – Pochodzący z Iranu dziennikarz amerykański, znany publicysta, którego artykuły publikowane są często w ”International Herald Tribune”, ”New York Times”, ”Washington Post”, komentuje w CNN, wielokrotnie  przeprowadzał wywiady z głowami państw (Nixon, Frod, Clinton, Gorbaczow, Sadat, Kohl i inni) jest również prezesem Gatestone Institute).