Jewish uproar as ‘antisemitic’ Irish president announced as guest of honour at Holocaust event

Jewish uproar as ‘antisemitic’ Irish president announced as guest of honour at Holocaust event

Jane Prinsley


Michael Higgins has been accused of spreading lies about Israel

,
President Higgins spoke at Dublin’s 2024 Holocaust Memorial Day event (YouTube)

Irish President Michael D Higgins has been criticised by the leader of the country’s Jewish representative body and the chief rabbi for agreeing to deliver the keynote address at the National Holocaust Memorial Day commemoration.

The president, who Israel’s foreign minister accused of being an “antisemitic liar” in December, is set to speak at the national memorial event in Dublin on January 26 which will mark the 80 year anniversary of the liberation of Auschwitz-Birkenau.

Maurice Cohen, chair of the Jewish Representative Council of Ireland, said: “It would be inappropriate for President Higgins to deliver the keynote speech at Holocaust Memorial Day. This solemn occasion demands respect, sensitivity, and a commitment to honouring the memory of victims.

“His participation risks offending many in the audience, both Jewish and non-Jewish, who expect dignity and unity on such a significant day.”

Ireland’s Chief Rabbi Yoni Wieder added: “President Higgins has neglected even to acknowledge the scourge of contemporary antisemitism in Ireland, let alone do anything to address it. He has failed to take seriously the concerns put to him by representatives of the Jewish community, and back in May he described talk of antisemitism in Ireland as ‘a PR exercise’. With that attitude, I fear his address marking Holocaust Memorial Day will inevitably ring hollow for many Irish Jews.

“It is so important that Irish politicians and public figures come together to honour the memory of victims of the Holocaust. Yet the awful irony is that many of them are turning a blind eye to a troubling increase in anti-Jewish hatred in Ireland today.”

Last year, Higgins used his HMD address to call for a ceasefire and “realising the rights of the Palestinian people.”

Since Hamas’s attack in southern Israel on October 7 2023 and Israel’s war in Gaza, Higgins has come under fire from some members of Ireland’s Jewish community.

In May 2024 Ireland’s Chief Rabbi Yoni Wieder said that Jewish families who had lived in Ireland for “six, seven, eight generations” had never felt such a “tension” or “their viewpoint as Jewish people so delegitimised”.

President Higgins had “fail[ed] to realise” this viewpoint, Wieder went on.

“Not a week has passed since October 7 that I haven’t had people who tell me they feel they’re not able to express their Jewish identity, to express their support [for] Israel.

“Young children, teenagers in university, tell me they have no safe space to express their views, their Judaism, let alone their support for Israel,” Wider said.

The chief rabbi said the climate in Ireland now was “one in which many members of the Jewish community here feel deeply isolated and hurt”.

In December, Higgins was accused of spreading lies after alleging that Israel would like “to have a settlement in Egypt”.

Israel’s Foreign Minister Gideon Sa’ar called Higgins an “antisemitic liar” days after Israel announced the shuttering of its embassy in Dublin, citing “anti-Israel” policy.

Sa’ar said of Higgins: “Once an antisemitic liar — always an antisemitic liar”.

Regarding Higgin’s claims about Israel settling Egypt, Sa’ar added: “Higgins invented the claim that Israel seeks to form settlements there. In the context of our peace agreement with Egypt, Israel withdrew from a huge area — all of the Sinai desert, and uprooted all of its communities there. This peace agreement has been maintained since 1979.”

The event is organised by Holocaust Education Ireland, and “cherishes the memory of all of the people who perished in the Holocaust”. According to HEI, the ceremony is “Attended by people from all walks of Irish life and is a very moving, dignified and impressive ceremony.”

Maurice Cohen, chair of the Jewish Representative Council of Ireland, said: “Over the past number of months, President Higgins has made wholly unsubstantiated remarks that raise serious concerns. Firstly, at the United Nations, he addressed the Israeli Embassy’s release of a fawning letter he wrote to the new President of Iran. He appeared to double down on this by suggesting that the embassy should be questioned on how they obtained the letter, despite the fact that it had been publicly posted on an official Iranian website.

“Furthermore, the President has accused Israel, without any evidence, of harbouring intentions to ‘resettle Egypt.’ These remarks, coupled with his comments to various ambassadors regarding Israel, leave no doubt that he seems to prefer criticism of Israel and Israelis over advocating for a lasting and peaceful solution to the ongoing issues in the Middle East. If President Higgins truly wished to help both Palestinians and Israelis, he would focus on calling for the immediate release of all hostages and a cessation of violence, rather than engaging in unfounded conspiracy theories about Israel.

“With this mindset, it would be inappropriate for President Higgins to deliver the keynote speech at Holocaust Memorial Day. This solemn occasion demands respect, sensitivity, and a commitment to honouring the memory of victims. His participation risks offending many in the audience, both Jewish and non-Jewish, who expect dignity and unity on such a significant day.”

A spokesperson for the President told the JC, “This year will be the sixth occasion on which President Higgins will have delivered the keynote address at the Commemoration over the course of his terms of office.

“President Higgins also travelled to Poland in January 2020 to mark the 75th anniversary of the liberation of Auschwitz-Birkenau.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Palestyński dziennikarz: atak Hamasu jest wielkim sukcesem

Abd Al-Majid Sweilam (Image: msdrnews.com)


Palestyński dziennikarz: atak Hamasu jest wielkim sukcesem

Z materiałów MEMRI
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Od redakcji „Listów z naszego sadu”

Publikujemy przekazane przez MEMRI fragmenty artykułów palestyńskiego publicysty i analityka spraw politycznych z Ramallah, Abda Al-Madżida Sweilema. Dziennikarz twierdzi, że atak Hamasu był doskonale przygotowany i skoordynowany z innymi grupami, że jego koszty w ludziach i zniszczeniach nie mają znaczenia, ponieważ atak wzmocnił sprawę palestyńską, skłonił cały świat do potępienia Izraela, a sam Izrael przegrywa, ponieważ mimo upływu czasu, nie zdołał rozgromić ani Hamasu, ani Hezbollahu.


Nie jest to głos odosobniony i dobrze ilustruje sposób myślenia islamskich zwolenników wojny z Żydami, zaś przedstawiciele Hamasu mówią to samo od samego początku wojny.   

Liczba ofiar śmiertelnych wśród Palestyńczyków nie jest jedynym kryterium oceny skutków ataku

We wszystkich poprzednich częściach [tej serii artykułów] starałem się wyjaśnić, że Potop Al-Aksa był zdecydowanie wykalkulowanym ruchem strategicznym, a nie impulsywnym, lekkomyślnym awanturnictwem… Zauważyłem, że zwolennicy teorii „awanturnictwa” – którzy wierzą, że była to improwizowana akcja oparta na niejasnych lub urojonych rozważaniach, a może nawet na wąskich lub osobistych interesach – argumentowali, a niektórzy nadal twierdzą, że ta akcja zapewniła państwu okupacyjnemu to, czego potrzebowało, aby rozstrzygnąć konflikt [na swoją korzyść]… [Jednak] ta perspektywa jest zasadniczo krótkowzroczna, niejasna i fałszywa, ponieważ sprowadza całą kwestię do jednego aspektu – choć bardzo ważnego – mianowicie wielkości strat i poświęceń [Palestyńczyków]. Aspekt ten nie powinien być jedynym kryterium oceny [wyników ataku], chyba że będzie bezpośrednią przyczyną tego, co zwolennicy teorii awanturnictwa nazywają Nakbą lub katastrofą, i tylko wtedy, gdy mogą udowodnić poprzez logiczną dedukcję… że nieuchronnie zmierza ku Nakbie, katastrofie, a państwo okupacyjne odniosło już całkowite i ostateczne zwycięstwo.

[Zwolennicy tej teorii] muszą udowodnić, że te ofiary poszły na marne; że strategiczna pozycja [Izraela] jest lepsza niż przed Potopem; że to państwo usunęło wszystkie zagrożenia, z którymi kiedyś się mierzyło, jak również te, które pojawiły się w kontekście Potopu; że po [tym ataku] i po Nakbie, którą spowodował, [Izrael] stał się państwem hegemonicznym, które kontroluje region i osiągnęło maksymalne odstraszanie; że jego instytucje wojskowe i bezpieczeństwa odzyskały prestiż, a jego społeczeństwo jest zjednoczone wokół państwa… i że, mimo że wojna trwa z pełną mocą i wszelkimi środkami, [Izrael] zacieśnił swoją kontrolę i dlatego będzie w stanie wydalić [wszystkich] Palestyńczyków lub większość z nich… Bez [udowodnienia] tego nikt nie może mówić o katastrofie lub narodowej Nakbie…


Niespodziewany atak Hamasu na Izrael był udanym posunięciem militarnym, zaplanowanym wraz z Osią Oporu

Atak Potop [Al-Aksa] nie wiązał się z żadnym elementem pośpiechu, improwizacji ani samowolnego [podejmowania decyzji]. Poprzedziły go otwarte spotkania koordynacyjne między kilkoma frakcjami oporu w Strefie Gazy, a także konsultacje z osią oporu. Odbyła się pełna koordynacja z tą osią oraz dyskusje na temat bezpośrednich celów, pośrednich celów i długoterminowych celów Potopu [Al-Aksa] oraz na temat wszystkich szczegółów, z wyjątkiem dokładnego czasu operacji…

[Podczas samego ataku] dywizja okupacyjnej armii dla Gazy została sparaliżowana i unieruchomiona. Atakujące siły palestyńskie wkroczyły na obszar ponad trzykrotnie większy od Strefy [Gazy] i zdołały zneutralizować ponad 22 pozycje wojskowe, bazy i obozy, które zostały całkowicie lub prawie całkowicie zniszczone. Przez ponad dziewięć pełnych godzin panował całkowity chaos i dezorientacja, a [nawet] po tych wszystkich godzinach reakcja sił okupacyjnych była chaotyczna, impulsywna i daleka od zasad [doktryny] wojskowej…


Frakcje Ruchu Oporu nadal walczą, korzystając z pomocy Osi Ruchu Oporu, zadając wrogowi poważne straty

[Po wybuchu wojny] do regionu zaczęły przybywać okręty wojenne i lotniskowce, zaczęła napływać broń [z Zachodu], a największy most lotniczy w historii świata został [utworzony], przewyższając nawet te z II wojny światowej… W ocenach przedstawionych Zachodowi i krajom regionu Izrael uznał, że jego odpowiedź na Potop nie potrwa dłużej niż sześć tygodni… A jednak jesteśmy tutaj, po prawie całym roku śmiercionośnej wojny, a państwo okupacyjne nie osiągnęło żadnego ze swoich deklarowanych celów, chociaż użyło wszelkiego rodzaju niszczycielskiej broni, otrzymywało cały czas i zasoby [potrzebne] do pokonania ruchu oporu, [i chociaż] Zachód, a może niektóre kraje regionu, dostarczyły mu wszystkich posiadanych danych, informacji, wiedzy fachowej i technologii wywiadowczych. Frakcje ruchu oporu nadal walczą, zadając ciężkie straty siłom okupacyjnym, przewyższające wszystkie straty [tych sił] poniesione w poprzednich wojnach.

Czy to może być improwizowana, awanturnicza lub przypadkowa operacja, oparta na niejasnych lub urojonych rozważaniach? A może jest dokładnie odwrotnie? Czy nie udowodniono, że ta operacja zniszczyła prestiż [rzekomo] niezwyciężonej armii?…

Poza zamachami, w których armia okupacyjna i jej aparat bezpieczeństwa celują, poza mordowaniem i torturowaniem cywilów, poza stosowaniem wszelkich nikczemnych metod prowadzenia wojny w celu niszczenia i wysadzania szpitali, szkół, uniwersytetów i domów przy użyciu wszelkiego rodzaju potężnych bomb… [poza tym wszystkim], jakie osiągnięcia militarne poczyniły siły izraelskie w ciągu całego roku przesiąkniętej krwią wojny – poza pewnymi osiągnięciami, które są marginalne w porównaniu z ciągłymi porażkami?

Czy to wszystko wydarzyło się przypadkiem, czy też ruch oporu przygotowywał się do długotrwałej wojny, aby osłabić siły okupacyjne i doprowadzić okupację do [stanu] słabości, izolacji, niemocy i porażki, w którym obecnie się znajduje? Co więcej, czy bezpośrednia interwencja i pomoc innych członków osi oporu nie odegrały decydującej roli w zaostrzeniu tej niemocy[?]…


Syjonistyczne marzenie o Izraelu jako bezpiecznej przystani dla Żydów dobiegło końca; Potop Al-Aksa rzucił cień na dalsze istnienie Izraela

Państwo okupacyjne straciło wszystko: straciło siebie, ponieważ społeczeństwo izraelskie stało się podzielone, rozdrobnione, wyczerpane, słabe, zdesperowane i sfrustrowane. Nie wierzy już, że jego „państwo” jest godne zaufania lub że jest bezpieczne. [Jego] przyszłość jest niejasna i niepewna, a jego siły polityczne walczą między sobą o wszystko… Państwo okupacyjne [również] całkowicie straciło swoją rolę ofiary. Wszystkie narody świata, bez wyjątku, uważają je teraz za państwo przestępcze, mordercze i nikczemne, państwo zbójeckie i rasistowskie, które dokonuje masakr na cywilach i bezpośrednich czystek etnicznych na milionach Palestyńczyków…

Państwo okupacyjne… jest obecnie najmniej bezpiecznym krajem na świecie. Jest [jedynym] państwem na świecie, którego jedyną aktywnością przez ponad 76 lat było przechodzenie od jednej wojny do drugiej i angażowanie się w trwające kampanie militarne bez uzyskania jakiejkolwiek gwarancji dalszego istnienia lub zdolności do zabezpieczenia swojej przyszłości. Potop Al-Aksa jest właśnie pierwszym bezpośrednim strategicznym zagrożeniem dla jego istnienia… Państwo okupacyjne weszło w fazę paraliżu i może być na skraju [stania się] państwem upadłym. Marzenie syjonistów, że państwo okupacyjne będzie bezpieczną przystanią dla Żydów na całym świecie, dobiegło końca…

Najważniejsze jest to, że państwo okupacyjne przegrało stawkę na oderwanie Strefy Gazy od Zachodniego Brzegu lub od Jerozolimy. Jego gra wykorzystania rozłamu sunnicko-szyickiego [również] spełzła na niczym; normalizacja zniknęła; hazard odizolowania i pominięcia sprawy palestyńskiej rozwiał się, a Palestyna weszła w najwyższą fazę politycznego sukcesu…

O czcigodni zwolennicy szkoły „awanturnictwa”, czy to wszystko wydarzyło się przypadkiem? Czy to przypadkowy sukces polityczny, czy też [Potop Al-Aksa] była najbardziej przemyślaną „awanturą” w całej historii konfliktu?


MEMRI, Specjalny komunikat Nr 1176


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Nie ma usprawiedliwienia dla nazywania działań obronnych Izraela ludobójstwem

Zniszczony dom podziurawiony kulami po ataku bojowników Hamasu ze Strefy Gazy 7 października 2023r. w kibucu Kfar Aza w południowym Izraelu (Fot. REUTERS/Evelyn Hockstein)


Nie ma usprawiedliwienia dla nazywania działań obronnych Izraela ludobójstwem

LIST OTWARTY


Rozumiemy ból, z jakim pochylacie się, razem zresztą z nami, nad cywilnymi ofiarami wojny w Strefie Gazy, ale nie potrafimy zrozumieć, dlaczego równocześnie ignorujecie cierpienie Żydów i Izraelczyków? Petycja w odpowiedzi na Apel o równe standardy w stosowaniu prawa międzynarodowego

LIST OTWARTY,

będący odpowiedzią na “Apel o równe standardy w stosowaniu prawa międzynarodowego”.

Warszawa, grudzień 2024

Jesteśmy oburzeni Waszą petycją pod pełnym hipokryzji tytułem „Apel o równe standardy w stosowaniu prawa międzynarodowego”. Rozumiemy ból, z jakim pochylacie się, razem zresztą z nami, nad cywilnymi ofiarami wojny w Strefie Gazy, ale nie potrafimy zrozumieć, dlaczego równocześnie ignorujecie cierpienie Żydów i Izraelczyków? 7 października 2023 roku Hamas dokonał największej od czasów Holokaustu zbrodni na cywilnej ludności w Izraelu – zamordowano 1200 osób, tysiące zostało rannych, a ponad 100 osób, w tym kobiety i dzieci, jest nadal przetrzymywanych w Gazie jako zakładnicy. Na całym świecie płoną synagogi, a w Europie dochodzi do aktów  przemocy wobec Żydów, takich jak choćby ostatnia antysemicka przemoc w Amsterdamie. 

Wasze tłumaczenie działań terrorystów z Hamasu to nie tylko udzielanie wsparcia radykalnemu terroryzmowi islamskiemu, ale w istocie także przyzwolenie na podpalenia synagog, przemoc i szykany wobec Żydów oraz przemilczanie zbrodni popełnianych przez terrorystów. Ta sama wrażliwa opinia publiczna, która deklaruje solidarność z ofiarami konfliktu, ignoruje bowiem zbrodnie na tle seksualnym, których Hamas dopuścił się podczas ataku 7 października, jak również przemoc seksualną wobec kobiet i dziewczynek porwanych oraz przetrzymywanych w Gazie od ponad roku. Przemilczanie tych aktów terroru, zwłaszcza ze strony osób deklarujących swoją wrażliwość na ludzką krzywdę i cytujących Marka Edelmana – jest obrazą pamięci ofiar Zagłady.

Wielu Żydów nie zgadza się z polityką premiera Netanjahu, ale obrona własnego państwa nie czyni go zbrodniarzem wojennym. Izrael nie zaatakował Gazy, wycofał się z niej bowiem w 2005 roku – to terroryści z Hamasu sprowokowali tę wojnę. A teraz, co wydawałoby się jeszcze niedawno nie do pomyślenia, kwestionuje się w ogóle prawo Izraela do istnienia.

W czasie wojen walczące strony zazwyczaj starają się oszczędzać cywilów, czego jednak nie robi Hamas. Ten celowo wykorzystuje swoich rodaków jako żywe tarcze, ukrywając arsenały broni i centra dowodzenia w szpitalach, szkołach oraz obozach uchodźców. Śmierć niewinnych nie smuci ich tak jak Was, ponieważ jest dla nich narzędziem manipulowania światową opinią publiczną. Wystarczyło spojrzeć choćby przez chwilę na filmiki nakręcone przez terrorystów, ze śmiechem dokonujących aktów niewyobrażalnej wprost przemocy.

Nie ma usprawiedliwienia dla nazywania działań obronnych Izraela ludobójstwem.

Podobnie jak alianci w czasie II wojny światowej nie celowali w niemieckich cywilów, tak izraelska armia nie prowadzi działań wymierzonych w mieszkańców Gazy.

Co więcej, mimo wojny Izrael nadal stara się minimalizować cierpienie palestyńskich cywilów, dostarczając im żywność i pomoc medyczną.

Wasze milczenie wobec tych faktów, a jednocześnie ataki na państwo żydowskie legitymizują przemoc wobec Żydów na całym świecie. Apelujemy, byście spróbowali zrozumieć skalę tragedii, jaka dotknęła Izrael, i potępili zbrodnie Hamasu. Każde inne stanowisko stawia Was po stronie zła.

Helena Datner

Bella Szwarcman-Czarnota

Kazimierz Czarnota

Dorota Szwarcman

Ewa Kozminska-Frejlak

Agnieszka Ziatek

Sonia Samet Bovin

Anders Bovin

Agata Patalas

Eliza Panek

Hanna Bogacka

Marta Koszarek

Joanna Niemirska

Jerzy Menkes

Róza Ziatek-Czarnota

Elzbieta Magenheim

Anna Cukierman Podgórska

Bozena Tyminska

Jan Szymborski

Bogna Pawlisz

Wojciech Kochanski

oraz
Izabela Cieslak

Agnieszka Ziatek

Awraham Brzostowicz

Agnieszka Brzostowicz

Bella Szwarcman

Kazimierz Czarnota

Dorota Wachowicz

Mira Aleksiun

Irmina Stachurska

Ewa Pawlak

Wojciech Wachowicz

Bogna Pawlisz (Skoczylas)

Jakub Staszewski

Ewa Kozminska-Frejlak

Jerzy Friedlender

Dorota Liliental

Janina Frejlak

Ryszard Sidorowicz

Bozena Tyminska

Malgorzata Krasucka

Beti Elon

Malgorzata Bekier

Beata Górska

Malgorzata Szatkowska

Marek Jezowski

Marta Frejlak

Agata Patalas

Jola Jezowska

Andrzej Szaja

Anna Frajlich- Zajac, Ph. D.

Helena Datner

Wojtek Klemm-Wesolowski

Jozef Dodziuk

Henry Lewkowicz

Angelika Adamczyk

Maciej Kalisz

Alina Molisak

Konstanty Gebert

Andrzej Titkow

Piotr KADLÈIK

Anna Szyc

Wladyslaw Zajac

Andrzej Zozula

Artur Zakrzewski

Andrzej Wieckowski

Urszula Antosz-Rekucka

Anders Samet Bovin

Anders Bovin

Lili Haber

Kristof Zorde

Vlodzimierz Klon

Jan Gajewski

Waclaw Wierzbieniec

Michal Samet

Antoni Chuchla

Dorota Wodnicka

Tomasz Kossakowski

Paulina Kewes

Joanna Jaszunska-Kobielska

Igor Kaczmarczyk

Tomasz Czapla

Maria Lejman-Kasz

Hanna Bogacka

Jerzy Menkes

Eliza Hecht

Andzelika Kuznar

Magdalena Barbas

Marcin Urynowicz

Magdalena Gudzinska-Adamczyk

Katarzyna Choynowska

Rivka Ostaszewski

Alicja Rotfeld

Kacper Dudziak

Eliza Panek

Lucy Lisowska

Michal Potok

Dina Stambler

Marek Rekucki

Rachela Antosz-Rekucka

Batya Zaretsky

Jolanta Urbanska

Gabriela Flicker

Alexander Nadel

Henryk Flicker

Adam Erdheim

Janusz Tencer

Viktoria Dorosz

Felicia Bromberg

MIichael Steiman

Stefan Lassota

Michal Bron Jr

Mira Presman

Renata Zawadzka-Ben Dor

Boris Fogelman

Julian Better

Teresa Zalesinska

Abram Poczter

Elzbieta Karpowicz

Dorota Szwarcman

Janina Warenholt

Bogumila Gruggel-Falcone

Leon `Weintraub`

Alexander Rudnicki

Zenia Panowka

Wiktor Kornblit

Sabina Lewicka

Malogorzata (Margalit) Tal

Henryk Kozlowski

JANINE NOZES

Roman Markowicz

Benjamin Vogel

Alex Bergier

Marzena

Hal Jaworski

Krzysztof Korzonkowski

Leon Schatz

Sophia Braun

Dorota Landdberg

Marek Eyal – Fajtlowicz

Andrzej Trzcinski

Kinga Rudnicka-Pietrzak

Sophie Walfish

Aneta Lastik

Joanna Glaser

Denise Berman

Wlodzimiedz Gelbsrd

Barbara Monka

Kasia Derecka

Agnès Magajewski

Aleksander Bakall

Bernard Bernholc

Rami Weiler

Ewa Luczynska

Sofi Wegner

Regina Strózyk

Aurelia Vogel

Walter Kazmierczak

Michael Geller-Gieleta

Ewa Yerushalmi

Jacek Sierpinski

Klara Sigvardsson

Michal Bilewicz

Basia Jaworski

Agnieszka Makowiecka-Pastusiak

Artur Lewandowski

Primor Irena

Artur Sztejn

Urszula Muszynska

Nina Himelstein

Anna Lec

Helena Taranczewski-Miller

Beata Zajac

Josef Wajnblom

Anna Seredynska

Stefan Zajonz

Christopher Garbowski

Barbara Mattsson

Zack Yerushalmi

Lena Szperling

Aleksander Zadorecki

Wlodzimierz Konar

Joanna Sokolowska

Dominika Kasperska

Joanna Kubar

Halina Szankowski

Krzysztof Wagner

Marcin Rawicz

Barbara Wiktoria Bromberger

Jaff Schatz

Anna Trymander

Roman Gotlib

Danuta Ulicka

Andrzej Friedman

Irene Bozena Werbart

Maciej Szyszko

Georgi Rozencwajg

Agnieszka Rogowska

Stefan Füle

Leslaw Gerber

Tomasz Stupel

Noe Kupfer

Marek Michnowski

Poldek Sobel

Katarzyna Michnowska

Leon Ejdelman

Rafal Nowowiejski

Stefan Burg

Kamila Psciuk

Magdalena Sommer

Taida Seligman

Peter Flasch

Krystyna Donabidowicz

Zbigniew Stolarczyk

Jerzy Nowinski

Alicia Rand

Iwona Lewandowska

Michal Weintraub

Lukasz Biedka

Adela Hirschberg

Tessa Smiechowska

Tomasz Wisniewski

Krzysztof Lapinski

Dominika Drwiega

Marta Derkowska

Aleksander Górski

Mira Lejb Ludevig

Pawel Cwiklinski

Agieszka Majewska

Klaudiusz Kryczka

Helena Kazarina

Renata Ostrzyzek

Freda Uziyel

Halina Sellman

Ella Lewin

Ella Yerushalmi

Bracha Meirav

Henryk Malinowski

Henryk Grynfeld

Michal Pachulski

Jolanta Sujecka

Marek David Chrapot

Maria Kochanowicz-Fonrobert

Michal Pirog

Alexander Zagiel

Katarzyna Zarnecka-Lasota

Malgorzata Smolen

Rebekka Kabat

Barbara Magnusson

Ewa Bogdanowicz

Roman Byczuk

Daniela Malec

Pawel Holy

Erna Erlich

Leonard Izakowicz

Alla Shainskaya

Urszula Usakowska-Wolff

Janek Zimmermann

Felicja Shop

Róza Ziatek-Czarnota

Zofia Jankiewicz

Andrzej Lifsches

Franco De Peña

Joanna Niemirska

Pawel Baranski

Aleksander Lazer

Tatiana Morgensztern

Aleksander Ruta

Jerzy Malewski

Maria Tencer

Ilia Haupter

Eleonora Mirecka

Jacek Strzelecki

Przemyslaw Puch

Judith Kalik

Rina Bodankin

Basia Rubinstein

Edward Szpruch

Anna Lewkowicz

Magda Potorska

Menachem Shafir

Aleksander Lazer

Daniel Freider

Lilka Elbaum

Roza Holmgren

Jan Ordynski

Maria Antecka

Dorota Gruszka

Piotr Jassem

Ester Rozycki

Leon Borensztein

Tomasz Werner

Magda Buzzi

Wlodzimierz Tugendraich

Bozena Grzegorczyk

Patryk Abramski

Beata Przybylska

Zbigniew Czajkowski

Ryszard Feldman

Marek Zürn

Zbigniew Zahradnièek

Zbigniew Zajewski

Kim Zylber

Maria Dabrowska-Majewska

Janusz Berdzik

Nadia Slovik

Dorota Bida

Ewa Bukowska

Jan Hartman

Bruno Lang

Lukasz Romaniak

Malgorzata Litwin-Jusza

Monika Eytam

Krzysztof Rozen

Jerzy Bochner

Benita Shmider

Zbigniew Wiklacz

Justyna Lowicka

Alex Wieseltier

Zbigniew Komorowski

Anna Szkolut

Krystyna Lewenfisz

Malgorzata Kepka

Michael Nayberger

Anna Pasinska

Benjamin Draszkowski

Anna Barbur

Marek Pelc

Jacek Ostrowski

Inga Marczynska

Adam Dymacz

Rafal Julian Kordeusz

Malgorzata Bursztynowska

Grazyna Olewniczak

Lilianna Sharma

Adam Adach

Maksymilian Breset

Kacper Bakowski

Malgorzata Litwin

Jaroslaw Chacinski

Julian Rose

Barbara Silver

Anna Mierzejewska

Sebastian Kolon

Marcin Henrykowski

Emil Ebenstein

Maciej Maksym

Henryk Hollender

Klara Pietrczuk

Jakub Krasniewski

Jerzy Kalwak

Alexandre Kaplan

Kenneth Stricker

Witold Kirstein

Marta Kowalska Marrodan

Emmanuel Herrerias Oliva

Katarzyna Zmuda Bryl

Malgorzata Skrzypczak

Maria Tajchman

Mariusz Bienias

Jacek Konim

Marzena Czernik

Ruth Esther Magda Harel

Krzysztof Zieba

Anna Popiel

Krzysztof Kacprzak

Joanna Dyczek

Ewa Pohlke

Katarzyna Adamowicz

Agnieszka Bulanda

Jakub Wasilewicz

Mariko Elefanti

Carmela Cohen

Katharina Urbanski

Maciej Blasinski

Blasinska Iwona

Alon Goldman

Cezary Harasimowicz

Barbara Drak

Robert Zelman

Marcin Laskowski

Camille Rosa

Jacek Kniaziolucki

Grzegorz Sredniawa

Agnieszka Miszewska

Wirginia Siemek

Vanda Woloszyn

Anna Slabikowska

Anna Zawadzka

Slawomir Holland

Pawel Brzychcy

Iwona Pietrzyk

Kuba Stecyk

Krzysztof Marks

Magdalena Hellsten

Bogdan Matias

Eugen Parnes

Jacek Kursa

Zygmunt Dabrowa

Janusz Kobylinski

Katarzyna Zajd

Antoni Wielburski

Katarzyna Maciejuk

Jan Cichonski

Karol Kolodziej

Andrzej Dziurawiec

Mariusz Michalik

Patrycja Pogoda

Jerry Hollenberg

Elzbieta Tracewicz

Oliwia Golebiewska

Or Dandeker

Artur Fabiniak

Andrzej Koraszewski

Magda Pirimoglu

Bogdan Lukomski

Beata Zep

Kalman Kalter

Allan Fryman

Malgorzata Quinkenstein

Sophie Kalter

Piotr Warczykowski

Stefania Jagodski

Rafal Wroclawski

Jerzy Zydron

Robert Jacek Maslowiecki

Robert Ziemkiewicz

Majka Elczewska

Marek Chmielewski

Klara Naszarkowska

Jerzy Juranek

Anna Wilska

Natalia Aleksiun

Magdalena Srebrna

Krzusztof Bogdanwicz

Ewa Wolynczuk

Maciej Podemski

Joanna Winter

Tomasz Herzog

Aldona Rudzik

Tomasz Sutarzewicz

Olga Nakken

Bohdan Chelminski

Dawid Wolak

Malka Fish

Aleksander Madyda

Jacek Jackiewicz

Andrzej Kuspiel

Dariusz Bargiel

Dawid Bujak

Maja Jedynak

Jacek Barankiewicz

Hubert Blaszczyk

Ewa Jurkiewicz

Grzegorz Kucharski

Teresa Szymczyk

Jaroslaw Mikos

Henryk Flicker

Magdalena Czyzykiewicz-Janusz

Monika Redzynia

Leopold Galicki

Krzysztof Lipowicz

Elzbieta Romanowska

David Steinberg

Jagoda Stamborska

Marek Borowik

Natalia Swiercz

Dara Chanin

Pawel Ziolo

Janusz Lewin

Jerzy Modlinger

Ewa Gwozdz

Paula Sawicka

Lucyna Rojzen

Ester Wierzchucka

Alexandra Szacka

Przemyslaw Wiszniewski

Basia Kogut

Jakub Einhorn

Anna Selo

Olga Meszel

Anna Zytkiewicz

Adam Ilicki

Marek Struszczyk

Aniela Srebrna

Lena Sirota

Joanna Turska

Malgorzata Kolodziejska

Maria Kos

Leon Rozenbaum

Anna Miszewska

Katarzyna Sabillo

Aleksandra Chciuk

Ewa Rutkowska

Miroslaw Wójcik

Grazyna Pawlak

Mieszko Slowinski

Anna Kaminska

Magdalena Hen

Barbara Bieganiec

Stanislaw Witkowski

Jaroslaw Drozdowski

Dorota Skrobacka

Krzysztof Pasztak

Pawel Zolnierczyk

Jerzy Luty

Michal Maikowski

Kinga Hartmann

Tomasz Kulbacki

Danuta Alczewska-Wantuch

Mirella Machnikowska

Grazyna Wojcik

Ruta Spiewak

Katrin Stoll

Piotr Fras

Krystyna Nowotny

Anastasiia Voloshyna

Tomasz Lerski

Rafal Hauer

Iwona Berganska

Walter Rozycki

Ireneusz Socha

Piotr Koziol

Krzysztof Piasecki

Inge Dinesen

Ewelina Goldyn

Agata Sowicka

Jonathan Britmann

Malgorzata Czycz

Piotr Borowiecki

Rafal Maszkowski

Ewa Pytasz

Maryla Malinowska

Zbigniew Sztranc

Dariusz Wasilewski

Elzbieta Binswanger-Stefanska

Jakub Stawinski

Michal Ciesielski

Agnieszka Borowczyk

Artur Jakusz-Gostomski

Karolina Styczen

Andrzej Szumlas

Zenon Palka

Anna Zinkiewicz

George Dramowicz

Magdalena Zalewska

Michal Czarnecki

Karolina Feliniak

Helena Morgan

Stanislaw Szudek

Ohad Ben Atar

Wlodzimierz Kozlowski

Malgorzata Maniszewska

Anna Ginalska

Dorota Ploszczynska

Joanna Dyczek

Irena Gorian

Jerzy Berger

Elzbieta Malolepsza

Maria Mach-Król

Piotr Celinski

Emilia Krystosiak

Tomasz Franczak

Michal Jablonski

Monika Niemirska

Maria Ostaszewska

Eugenia Krysiak

Anna Schwerin

Ryszard Mikolajczak

Lidia Olszyna Mikolajczak

Barbara Gawronska

Ela Linde

Krystyna Wisniewska

Joanna Welker

Elzbieta Weiss

Danuta Celinska-Cedro

Regina Feierberg

Katarzyna Wloch

Robert Krzyszton

Wojtek Wilczyk

Anna Zalecka-Melamed

Alicja Arcimowicz

Jan Bokiewicz

Eva Harley

Jacek Kobylinski

Dorota Gwiazdowicz

Mariusz Topolski

Daniel Koverman

Krystyna Rojahn

Rozanna Budziarek

Tadeusz Krzyzanowski

Eryk Królczyk

Ewa Korulska

Sharon Olszewska

Laryssa Merunowicz

Izhak Walfish

Richard Kerner

Regina Kantor

Hugo Sypniewski-d’Argantel

Amalia Reisenthel

Henry Perelstein

Ania Scheffers

Bernadeta Rozwadowska

Maja Nowakowski

Barbara Kurdziel

Katarzyna Augustynek

Jadwiga Janicha

Maciej Kania

Sergiusz Kowalski

Adam Konski

Helena Brus

Jacek Oniszh

Hanna Krol

Michal Sejbuk

Zbigniew Pakula

Michael Firestein

Elzbieta Nekanda-Trepka

Grazyna Kwadrans

Maria Leszczynska

Jacek Mazur

Halina Wydrzynska

Krystyna Saworska

Tomek Olek

Zvi Dank

Josef Lieb

Michalina Dank

Vladimir Nuta

Ewa Lis

Sioma Lis

Grzegorz Gauden

Katarzyna Wójcik

Izak Halpern

Josef Bokin

Jurek Faszczyk

Joanna Michlic

Moshe Gefen

Aleksander Milchtach Slaw

Elizabeth Gromadski

Dr. Elvira Groezinger

Waldemar Piekarski

Dawid Gurfinkiel

Aleksandra Czwojdrak

Agnieszka Zólkiewska

Pawel Fijalkowski

Ludwika Schwerin

Anna Rosner

Wojciech Salga


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


How Israel Became Dependent on US Military Aid

How Israel Became Dependent on US Military Aid

Caroline Glick Show



The current Israel/Hamas/Hezbollah war and the Biden administration’s slow-walking of crucial arms to Israel has reignited the debate on US military aid to Israel on both the right and the left. Is it time to rethink Israel’s dependence of US military aid? Can Israel be militarily and technologically independent? Has the relationship always been this way?
To answer these questions, Caroline Glick sits down with the Director of the Churchill Program for Strategy, Statecraft, and Security at the Argaman Institute and an Expert at the Misgav Institute Dr. Raphael BenLevi.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Organizacje pozarządowe napędzające antysemityzm w Europie, część II: Wielka Brytania

At Birmingham’s Green Lane Mosque (pictured), the imams give lectures on how to properly stone a woman – you first bury her up to her waist – and how to kill homosexuals and apostates. (Photo by Ooscom/Wikimedia Commons)


Organizacje pozarządowe napędzające antysemityzm w Europie, część II: Wielka Brytania

Robert Williams
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Władze europejskie, jak zwykle, odmawiają walki z przemocą szerzącą się na ich ulicach. Ostatnio burmistrz Amsterdamu, Femke Halsema, zakazała wiecu przeciwko antysemityzmowi na centralnym placu Dam; uzasadniając, że to z troski o obywateli żydowskich.

Po atakach w Amsterdamie na Żydów i Izraelczyków, podczas których policja stała z boku i nic nie robiła, Halsema publicznie żałowała, że nazwała to wydarzenie pogromem. Takie określenia, jak powiedziała, były „propagandą”:

„Gdybym wiedziała, że zostanie to wykorzystane politycznie w ten sposób, a także jako propaganda… Nie chcę mieć z tym nic wspólnego. Rząd Izraela mówił o ‘palestyńskim pogromie na ulicach Amsterdamu’, a w Hadze słowa te zostały użyte do dyskryminacji marokańskich Amsterdamczyków – muzułmanów. Nie to miałam na myśli ani nie tego chciałam”.

W Berlinie szefowa policji Barbara Słowik niedawno poradziła gejom i Żydom, aby ukrywali swoją tożsamość w dzielnicach zamieszkiwanych przez dużą populację Arabów.

„Są obszary miasta, musimy być tutaj całkowicie szczerzy, gdzie radziłabym ludziom noszącym jarmułkę lub otwarcie przyznającym się do homoseksualizmu, aby byli bardziej ostrożni” – powiedziała. „Są pewne dzielnice, w których mieszka większość osób pochodzenia arabskiego, które również sympatyzują z grupami terrorystycznymi” i są „otwarcie wrogo nastawione do Żydów”.

W Londynie przestępstwa z użyciem przemocy na tle antysemickim są powszechne: między październikiem 2023 r. a październikiem 2024 r. doszło do 2383 przestępstw z nienawiści na tle antysemickim, w porównaniu do 550 w 2022 r. i 845 w 2021 r. Miasto faktycznie utworzyło specjalną trasę autobusową dla Żydów, aby „czuli się bezpiecznie”.

„Londyńczycy pochodzenia żydowskiego boją się opuszczać swoje domy” – powiedział wcześniej burmistrz Londynu Sadiq Khan.

„Tak więc to bezpośrednie połączenie autobusowe między tymi dwiema znaczącymi społecznościami [Stamford Hill w Hackney i Golders Green w Barnet] oznacza, że możesz podróżować 310, nie musisz się przesiadać, jesteś bezpieczny i czujesz się bezpieczniej. Mam nadzieję, że doprowadzi to do tego, że więcej londyńczyków z tych społeczności będzie bezpiecznie korzystać z transportu publicznego”.

Khan w przeszłości powiedział, że przygotowanie się na terroryzm jest po prostu „nieodłączną częścią życia w dużym mieście”.

„Byłem pod wrażeniem rozmów, jakie w ostatnich miesiącach odbyłem ze społecznością żydowską” – powiedział.

„Byli przerażeni z powodu ogromnego wzrostu antysemityzmu od 7 października ubiegłego roku. Opowiadano mi historie rodzin, które, gdy przesiadały się z autobusów ze Stamford Hill do Golders Green w Finsbury Park, bały się ataków, jakich wielu doświadczyło”.

Przemoc nie pojawiła się magicznie znikąd po 7 października. „Najstarsza nienawiść świata” od lat jest promowana przez podejrzane organizacje pozarządowe (NGO) i organizacje charytatywne – w tym samym czasie, w którym rządy europejskie ograniczyły wolność słowa w imię zapobiegania nienawiści. Najwyraźniej nienawiść wobec Żydów i rdzennych Europejczyków stała się wyjątkiem: władze europejskie pozwoliły tym organizacjom pozarządowym na rozrost i rozkwit.

Wielka Brytania roi się od antysemickich i antyzachodnich organizacji charytatywnych i pozarządowych. Wiele z nich jest powiązanych z Hamasem i Bractwem Muzułmańskim. Należą do nich Muslim Association of Britain (MAB), Palestinian Forum for Britain, Palestine Solidarity Campaign i Friends of Al-Aqsa. Wszystkie cztery brały udział w organizowaniu cotygodniowych protestów popierających Hamas w Wielkiej Brytanii, które obecnie mają histeryczny, antysemicki wydźwięk.

Podczas gdy wsparcie dla Hamasu, zakazanej organizacji terrorystycznej w Wielkiej Brytanii, może skutkować karą do 14 lat więzienia, ani jeden z organizatorów nie został aresztowany. Pozwolono na trwanie tych protestów od ponad roku. Lider Palestinian Forum for Britain, Zaher Birawi, jest wysokim rangą funkcjonariuszem Hamasu, uznanym przez Izrael za terrorystę ponad 10 lat temu. Mieszka spokojnie w zielonej dzielnicy Londynu Barnet. Według „The Sun”:

„Na nagraniu wideo widać, jak przemawia na imprezie w Londynie w 2019 r. pod hasłem ‘Zrozumieć Hamas’, a także został sfotografowany z politycznym liderem Hamasu Ismailem Haniją”.

W zeszłym roku „The Sun” pisał również o dokumentach pokazujących, że kilku mężczyzn mających powiązania z Hamasem mieszka swobodnie w Londynie. Rok temu poseł Partii Pracy Christian Wakeford powiedział „The Sun”:

„Jeśli mamy agentów zakazanej organizacji terrorystycznej mieszkających i promujących Hamas w Londynie, to wskazuje na wyraźne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego”.

Rząd Partii Pracy najwyraźniej nie przejmuje się terrorystami z Hamasu promującymi Hamas w Londynie. Wydaje się, że przejmuje się powstrzymaniem wszelkiej krytyki Hamasu. Pewien starszy emeryt — który wyraził sprzeciw, że flagi palestyńskie powiewały na całej Bethnal Green Road we wschodnim Londynie — został za to aresztowany.

Wiele innych organizacji, niezwiązanych z Hamasem, także promuje antyzachodnią, antysemicką propagandę w Wielkiej Brytanii. Według brytyjskiego National Secular Society (NSS), należą do nich:

„Miftahul Jannah Academy, która opublikowała na swojej stronie internetowej kazania uczonego islamskiego Muhammada Patela opisujące Żydów jako posiadaczy ‘brudnych’ cech i mówił, że Allah zamienił niektórych Żydów w ‘małpy i świnie’, ponieważ Allah jest na nich ‘zagniewany’… Islamic Centre Leicester, które gościło kaznodzieję wygłaszającego kazanie przesłane na YouTube… mówiące, że Żydzi mają ‘chciwość długiego życia’, ponieważ boją się kary w życiu pozagrobowym. Treść została usunięta po tym, jak NSS poinformowało organy regulacyjne, ale nie podjęto żadnych dalszych działań – mimo że jest to drugi raz, kiedy NSS zgłosiło obawy dotyczące ekstremizmu w tej organizacji charytatywnej… i Cricklewood Muslim Youth Trust … który zamieścił na Twitterze obraz ostrzegający muzułmanów, aby ‘trzymali się z dala od wrogów Allaha, Żydów i Chrześcijan’”.

Te organizacje charytatywne chwaliły też talibów, sugerowały, że muzułmanie powinni pomagać krajom islamskim w zakupie karabinów maszynowych i opowiadały się za karą śmierci jako odpowiednią karą dla odstępców i bluźnierców.

A jeszcze są meczety, w których głosi się nienawiść i przemoc. Na przykład w meczecie Green Lane w Birmingham imamowie wygłaszają wykłady na temat tego, jak prawidłowo ukamienować kobietę – najpierw zakopuje się ją do pasa – i jak zabijać homoseksualistów i apostatów. Najwyraźniej brytyjskiemu rządowi to w ogóle nie przeszkadza. W zeszłym roku przyznał meczetowi dotację w wysokości 2,2 miliona funtów (2,8 miliona dolarów) na „usługi dla młodzieży”, aby sfinansować „mentorów i wzorce do naśladowania”, takie jak „zaufani dorośli w ośrodkach młodzieżowych”. Dotacja została zawieszona dopiero po tym, jak Middle East Forum powiadomiło władze o tym, co oświadczyli jego imamowie. Jest jednak zupełnie niewiarygodne, że władze nie wiedziały tego wcześniej: w końcu, jeśli brytyjskie władze, które codziennie przeszukują media społecznościowe w poszukiwaniu pretekstów, aby wsadzić Brytyjczyków za kratki, potrafią znaleźć najbardziej nieszkodliwe komentarze w zamkniętych grupach w mediach społecznościowych, to nie wydaje się całkiem prawdopodobne, aby służby wywiadowcze nigdy nie natknęły się na jadowite kazania wygłaszane w radykalnych meczetach w Wielkiej Brytanii. Po prostu rząd i policja wydają się kierować wskazówkami islamistów.

Tak więc, podczas gdy przeciętni Brytyjczycy odsiadują wyroki więzienia sięgające nawet kilku lat za zamieszczanie stosunkowo łagodnych oświadczeń w mediach społecznościowych, ludzie stojący za tymi organizacjami charytatywnymi i meczetami nadal prowadzą swoją działalność bez przeszkód. Co jeszcze dziwniejsze, po złożeniu skargi do władz brytyjskich w sprawie niekontrolowanego rasizmu w Cricklewood Muslim Youth Trust, władze brytyjskie nie tylko nie wyraziły zaniepokojenia, ale wręcz przyznały organizacji „pieczęć aprobaty”, rejestrując ją jako legalną organizację charytatywną.

Gdzie to zostawia Żydów i wszystkich innych? W pięknym centrum miasta MamyWasGdzieś.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com