BBC airs Nova massacre film after insisting references to Hamas as terrorists removed

BBC airs Nova massacre film after insisting references to Hamas as terrorists removed

ToI Staff


‘We Will Dance Again,’ renowned 90-minute documentary detailing Palestinian terror group’s Oct. 7 onslaught at Israeli music festival, altered to align with contentious BBC policy.

Nova’s EDM music festival in southern Israel, as seen in Yariv Mozer’s documentary film, “We Will Dance Again.” (Courtesy of production)

“We Will Dance Again,” a full-length documentary film about the Hamas massacre of over 360 people at the Supernova music festival during the terror group’s October 7, 2023 assault on southern Israel last year, aired on Britain’s BBC2 on Thursday evening, though only after filmmakers agreed not to refer to Hamas as terrorists.

“It was a price I was willing to pay so that the British public will be able to see these atrocities and decide if this is a terrorist organization or not,” said Yariv Mozer, who directed the film, in an interview with The Hollywood Reporter.

The UK public broadcaster was broadly criticized in the wake of the cross-border onslaught last year for its refusal to describe Hamas as terrorists, even though the group’s military wing is proscribed by the United Kingdom as such, and even after the widespread documentation of its systematic targeting of civilians that day.

“Terrorism is a loaded word, which people use about an outfit they disapprove of morally. It’s simply not the BBC’s job to tell people who to support and who to condemn — who are the good guys and who are the bad guys,” BBC world editor John Simpson said in a column explaining the network’s position a few days after Hamas attacked.

“No one can possibly defend the murder of civilians, especially children and even babies — nor attacks on innocent, peace-loving people who are attending a music festival,” Simpson added.

“We Will Dance Again,” which runs 91 minutes and has also been shown across the world at special screenings and film festivals in recent weeks, delves into festival-goers’ experience during the all-night rave before it was attacked in the morning, and then documents the assault itself and relates the survivors’ efforts to piece together their lives in the aftermath.

(​​It is available for online users in the United States at Paramount+ and in the UK on the BBC2 website.)

It will also air on Israel’s Hot 8, Germany’s RTL, as well as on networks in Spain and Australia.

Images from Yariv Mozer’s documentary film, “We Will Dance Again.” (Courtesy of production)

The filmmakers worked with more than two dozen survivors of the festival, who told both their own stories and those of friends who were killed.

Related, from our partner: Nova victims receive emotional standing ovation at BBC documentary screening

Hamas-led terrorists killed a total of some 1,200 people that day, mostly civilians butchered at the rave or in their homes, and took 251 hostages, amid extensively documented acts of brutality and sexual assault, starting an ongoing war between Israel and the Palestinian terror group.

Speaking at a screening in Los Angeles on Wednesday, producer Susan Zirinsky said there were “arguments” in the production process over how to graphically represent the atrocities, without making the film so difficult that nobody would watch it.

An aerial picture from October 10, 2023, shows the abandoned site of the Supernova music festival, near Kibbutz Re’im, where some 360 people were killed in Hamas’s brutal October 7 onslaught. (Jack Guez/AFP)

“Do we show somebody getting shot? Do we take that gunman going up to the person and then [pull] away, and then go back so that you know that person has been shot?” she recalled, according to The Wrap.

“But it was clear we wanted it to be a commercial film that will address people on mainstream channels,” he said. The filmmakers ultimately decided to blur victims’ faces after they were hit, while still depicting the atrocities committed by Hamas.

Mozer has also made films in recent years about senior Nazi official Adolf Eichmann, gay Palestinians, and then-IDF chief of staff Gadi Eisenkot. In 2017, Mozer won the Israeli Film Academy award for his documentary “Ben-Gurion, Epilogue,” about Israel’s first prime minister David Ben-Gurion.

A poster for ‘We Will Dance Again,’ a documentary about the Supernova desert rave, showing October 7, 2023 Supernova victim Keshet Casarotti-Kalfa. (Courtesy: Shax Photography and the production)

Mozer, Zirinsky and others have stressed that the film is apolitical. An opening title of the film notes, “The human cost of the Hamas massacre in Israel and the war that followed in Gaza has been catastrophic for both Israelis and Palestinians,” adding: “This film cannot tell everyone’s story.”

Nevertheless, similar efforts to tell the story of the attack on the Nova festival have been protested against, including a New York exhibit of personal artifacts from the festival that drew expressions of open support for Hamas and Hezbollah, as well as chants endorsing the attack.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pokonanie Hezbollahu wzmocni Zachód

Ofensywa Izraela dla zniszczenia Hezbollahu leży w interesie Zachodu, by chronić jego przyszłe bezpieczeństwo, co zachodni przywódcy powinni wziąć pod uwagę, próbując rozwiązać pogłębiający się kryzys na Bliskim Wschodzie. Na zdjęciu: apartament używany przez terrorystów z Hezbollahu po trafieniu precyzyjnym izraelskim atakiem lotniczym, 30 września 2024 r. w Bejrucie w Libanie. (Zdjęcie Carl Court/Getty Images)


Pokonanie Hezbollahu wzmocni Zachód

Con Coughlin

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Izraelska kampania wojskowa przeciwko wspieranym przez Iran terrorystom z Hezbollahu nie jest jedynie próbą zabezpieczenia Izraela przed dalszymi bombardowaniami dziesiątkami tysięcy rakiet i dronów.

Izraelskie zwycięstwo nad terrorystyczną infrastrukturą Hezbollahu w Libanie jest kluczowe dla zagwarantowania bezpieczeństwa całego zachodniego sojuszu. Będzie to jasny sygnał dla Iranu – mocodawców Hezbollahu – że nieustanna kampania ajatollahów przeciwko Zachodowi i jego sojusznikom jest ostatecznie skazana na porażkę.

Jest to z pewnością kwestia, którą światowi przywódcy muszą wziąć pod uwagę, kiedy próbują wynegocjować zawieszenie broni między Izraelem a Hezbollahem, co niewątpliwie przyniosłoby korzyści tej wspieranej przez Iran organizacji terrorystycznej.

Premier Izraela Benjamin Netanjahu, po 11 miesiącach nieustannego ostrzału rakietowego i bezowocnych negocjacji, odrzucił pomysł zawieszenia broni, prawdopodobnie obawiając się, że jedynie umożliwi ono Hamasowi i Hezbollahowi ponowne uzbrojenie się przed kolejnym atakiem, który otwarcie zapowiadają.

Po nierozstrzygniętej wojnie, jaką Izrael stoczył z Hezbollahem w 2006 r., skala ostatniego izraelskiego ataku na infrastrukturę terrorystyczną Hezbollahu w Libanie pokazuje, że tym razem Izraelczycy nie mają zamiaru zakończyć kampanii wojskowej, aż Hezbollah nie będzie rozgromiony i bez możliwości kontynuowania nieustannych ataków na północny Izrael.

Hezbollah rozpoczął ataki dronami i rakietami na Izrael, używając broni dostarczonej przez Iran. Atakował na oślep cele cywilne w Izraelu, głównie na północy kraju. Rozpoczęli ostrzał zaledwie dzień po niszczycielskich atakach z 7 października 2023 r.

Ten niesprowokowany atak spowodował, że około 90 tysięcy Izraelczyków musiało opuścić swoje domy i duże obszary północnego Izraela opustoszały. Hezbollah powiedział, że ci Izraelczycy nie będą już mogli wrócić do swoich domów, co wzbudziło obawy, że Hezbollah, który planował inwazję na północny Izrael, może również planować jego okupację.

W zeszłym tygodniu jeden z najbardziej paranoicznych krytyków Izraela, Sekretarz Generalny ONZ António Guterres, próbował zrzucić winę za obecny konflikt na ofiarę, Izrael, kraj, który został zaatakowany bez powodu. Guterres, odnosząc się do Izraela, ogłosił, że wojna “nie wydarzyła się w próżni“. Jak na ironię, to sam Guterres jest odpowiedzialny za trwanie konfliktu. Zgodnie z Rezolucją Bezpieczeństwa ONZ 1701, to Tymczasowe Siły Narodów Zjednoczonych w Libanie, UNIFIL, podlegające Guterresowi, miały za zadanie “utrzymanie bezpieczeństwa i stabilności w całym południowym Libanie…”. Nie zrobiły tego.

Według Centrum Strategicznych Studiów Międzynarodowych:

“Hezbollah wielokrotnie naruszał rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1701, wysyłając siły i wystrzeliwując przeciwpancerne pociski i inną amunicję przeciwko Izraelowi ze strefy między Błękitną Linią a rzeką Litani [około 29 km od granicy z Izraelem]”.

Hezbollah, będący kluczowym członkiem irańskiej tzw. “osi oporu”, obok innych grup terrorystycznych, takich jak Hamas, twierdzi, że rozpoczął ataki na Izrael w ramach solidarności ze swoim terrorystycznym sojusznikiem Hamasem, a bombardowania będą kontynuowane do czasu zawarcia zawieszenia broni w Strefie Gazy.

Teraz, po prawie roku nieustannych bombardowań przez Hezbollah, Izrael rozpoczął “Operację Północne Strzały”, w wyniku której Siły Obronne Izraela podjęły największą kontrofensywę przeciwko Hezbollahowi od czasu konfliktu w 2006 roku.

W zeszłym tygodniu Siły Obronne Izraela przeprowadziły setki ataków powietrznych na infrastrukturę terrorystyczną Hezbollahu, atakując stanowiska wyrzutni rakietowych, składy amunicji oraz kluczowe postacie w kierownictwie organizacji terrorystycznej. W izraelskich nalotach zginęło kilku kluczowych dowódców.

Wśród zabitych był 61-letni Ibrahim Akil, jeden z najwyższych rangą oficerów Hezbollahu, dowodzący elitarnymi siłami zbrojnymi. Od lat znajdował się na liście poszukiwanych przez Waszyngton.

Atak na Akila jest dobrym przykładem tego, że izraelski atak militarny na Hezbollah leży w interesie Zachodu, ponieważ skutecznie uderza w terrorystów, którzy w przeszłości przeprowadzali ataki nie tylko na Izrael, ale także na cele na Zachodzie.

Opisany przez Departament Stanu jako “kluczowy przywódca” Hezbollahu, Akil należał do grupy, która przeprowadziła w 1983 r. zamachy bombowe na ambasadę USA i koszary piechoty morskiej USA w Bejrucie, w wyniku których zginęło 241 amerykańskich żołnierzy, 17 innych Amerykanów oraz 46 osób spoza USA.

Do zamachu bombowego na ambasadę doszło w czasie, gdy CIA prowadziła regionalne spotkanie szefów wywiadów Bliskiego Wschodu. Wielu z nich zginęło w ataku.

Akila oskarżono również o zorganizowanie kryzysu zakładników w Bejrucie w latach 80., kiedy to wzięto do niewoli dziesiątki zakładników amerykańskich, brytyjskich i francuskich.

Akil został uznany za terrorystę przez Departament Skarbu USA w 2015 r., a wkrótce potem Departament Stanu uznał go za “globalnego terrorystę”. W 2023 r. Departament Stanu ogłosił również nagrodę w wysokości do 7 milionów dolarów za informacje prowadzące do jego “identyfikacji, lokalizacji, aresztowania i/lub skazania”.

Śmierć Akila pokazuje zatem, jak ważna dla Zachodu jest izraelska ofensywa militarna przeciwko Hezbollahowi. Zachód jest bowiem celem takich grup terrorystycznych jak Hezbollah i wspierający go Iran, tak samo jak Izrael.

Podobnie jak Akil, Hezbollah i jego sojusznicy – tacy jak iracki Kataib Hezbollah, będący wrogiem zarówno Zachodu, jak i Izraela – są gotowi przeprowadzać ataki terrorystyczne na amerykańskie siły zbrojne na Bliskim Wschodzie, czy to podstawiając ładunki wybuchowe w ciężarówkach, aby zniszczyć ambasadę USA i koszary piechoty morskiej w Bejrucie w 1983 r., czy też przeprowadzając ostatnio ataki rakietowe i dronami na bazy amerykańskie w Iraku i Zatoce Perskiej.

Mamy nadzieję, że przywódcy państw zachodnich, którzy spotkali się w Nowym Jorku na dorocznym posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego ONZ, wzięli pod uwagę ten kluczowy punkt, rozważając możliwości położenia kresu przemocy między Hezbollahem a Izraelem.

Od czasu rozpoczęcia przez Siły Obronne Izraela działań zbrojnych przeciwko Hezbollahowi, Izrael jak zwykle musi stawić czoła fali krytyki z powodu ofiar wśród ludności cywilnej.

Prawda jest jednak taka, że grupą terrorystyczną mającą na swoim koncie najwięcej ofiar,, jest Hezbollah, który, podobnie jak jego wspierany przez Iran sojusznik Hamas w Strefie Gazy, nie ma żadnych skrupułów przy narażaniu niewinnych libańskich cywilów na niebezpieczeństwo.

Hezbollah regularnie rozmieszcza swoje główne bazy terrorystyczne na terenach cywilnych Libanu, takich jak południowe przedmieścia Bejrutu, co zostało ujawnione po masowych eksplozjach pagerów i krótkofalówek używanych przez terrorystów Hezbollahu, które pokazały, że działają oni w ośrodkach cywilnych na terenie całego Libanu.

Fakt, że wśród osób rannych w wyniku eksplozji pagera znalazł się ambasador Iranu w Libanie, wskazuje na to, jak głęboko w strukturze dowodzenia Hezbollahu zasiadają wysocy rangą funkcjonariusze irańscy.

Ofensywa Izraela mająca na celu zniszczenie Hezbollahu leży zatem w interesie Zachodu w kontekście zapewnienia jego przyszłego bezpieczeństwa. Przywódcy Zachodu powinni wziąć to pod uwagę, starając się rozwiązać pogłębiający się kryzys na Bliskim Wschodzie.


Con Coughlin brytyjski dziennikarz, kierownik działu spraw międzynarodowych w redakcji “The Daily Telegraph”, członek zespołu Gatestone Institute.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Headhunters

Headhunters

Alex Joffe


How anthropology helps us understand the Oct. 7 massacres and the people who committed them

.
Penta Springs Limited/Alamy

I have a theory that Neolithic farmers occasionally took part in headhunting: the ritual practice of severing and preserving human heads. At various sites in Syria and the Levant, like Jericho, archaeologists found plastered and otherwise decorated skulls. Whereas most scholars believe that the skulls belonged to venerated ancestors, I and a few other archaeologists believe that these were victims of headhunting expeditions—ritualized violence. As in much later cultures, the skulls were artifacts of magic and power collected by deeply violent societies.

So here’s the thing: Hamas are headhunters.

If you’ve never seen a person beheaded I do not recommend it. There are several aspects, the sawing motion, which takes a good deal of time and effort, is one. But mostly there is the transformation of a human being into meat. And then there is the person doing the sawing.

There are many striking things about the full video of the Oct. 7 massacres, which I recently saw for the first time, many more than I can process in a few days. The death, the blood and gore, dramatic yet not, somehow banal, only by virtue of the unstaged, uncinematic, often silent, nature of the footage. The screaming and panic, unrehearsed, the scene uncomposed. Reality is chaotic but our human minds look for structure, for flow. We know the narrative, but a 45-minute video composed of clips in which 139 Israelis are murdered cannot provide that structure.

But the humans who executed the act were the most striking of all. They provide the structure. There are countless academic and literary explorations of “perpetrators.” These have undoubted value. But to see murderers, as we cannot see the Nazis, in full color, unrehearsed, is something nearly beyond comprehension.

Anthropological descriptions of headhunting are clinical and nonjudgmental, which is useful, at least initially, in understanding what is before us.

The image of the headhunter epitomizes the exotic, faraway native in an uncharted land, whose stories are told by adventurers, travelers, and anthropologists. But what happens when that act is recorded and celebrated by the society itself? How do the rest of us judge and what conclusions can we draw?

It is easy to fall back on terms like primitive, meaning crude or ancestral. The instinct is to separate ourselves as quickly and completely as possibly from those who undertake acts that are practically unthinkable to us. And yet here they are. Taking a man’s head and then carrying it off is the most inexplicable thing I’ve ever seen. The joyousness though—no, the mixture of total glee and total matter of factness, that is the real crux of the matter.

One thing I haven’t figured out about the Neolithic headhunters is whether the practice was the religion itself or just a part of their culture. What is the relationship between religion and culture anyway?

You could conclude from the Oct. 7 video that the slaughter was a religious act: not a form of extremism, but absolutely routine hatred that has nothing to do with land and everything to do with Jews. The cosmic affront to the attackers’ orthodoxy posed by Jews with dignity, sovereignty, and power, causes them to cry out in pain and, at the moment of their triumph, in celebration, constantly, as if it were the only phrase they know: Allahu akbar—the most frequently heard term throughout the video. The Jew’s magical power has not only been conquered, but absorbed.

Or you could conclude it’s culture: habitual behavior and violence. The routineness of the exercise leads them to casually or even with annoyance, instruct each other to get on with it and shoot women hiding in a room. In the head, they repeat, in the head. Or to kill a man with a grenade and take a bottle from the refrigerator while his two sons shriek in the same room, close the refrigerator door—because that is what one does with a refrigerator door—and then walk out. And the radioed instructions to crucify victims in order for crowds to abuse their bodies, simply part of the job. They are playing with the head, the radio voices report. Routine.

To see it all unfold, from the initial attack to the slaughter to the taking and abuse of captives is to see an updated version of a classic razzia of the seventh century and later. The tribal honor accrued is frankly reflected in the excited phone call made by one participant to his father—he exclaimed that he had killed 10 Jews with his own hands. He then demanded his mother be put on the phone and repeated the claim as she wept with happiness.

This is not brainwashing or extremism. It is casual orthodoxy. The end of the Jews of the Banu Qurayza beheaded in 627—just the males, “those over whom the razors had passed,” the women and children were sold as slaves—effectively ending Judaism in northern Arabia. In southern Israel, the head of an already dead Jew is a good start.

But to see it happen, recorded by the perpetrators themselves—that empty word again—standing in for so much, including the most inexplicable act of violence one person can perpetrate against another, puts the events in another category. It puts the people in another category.

Normative language used to describe let alone make sense of these acts is completely inadequate, as it refers to an entirely different reality, and is therefore misleading. The ban on using atavistic language prevents us from plainly describing reality. But anthropologists should have no such misplaced scruples.

Primitive? We may dismiss that phrase despite the appeal. Animals? Also too easy. Subhuman? Another pejorative. All these terms remove human agency, willfulness, glee, obedience, structure, intent.

Headhunters. Anthropological descriptions of headhunting are clinical and nonjudgmental, which is useful, at least initially, in understanding what is before us.

Headhunting globally had many purposes or meanings centered around ancestors and enemies. In Borneo decapitation was the beginning of a long relationship between the perpetrator and the deceased, who became a kind of venerated guest. In Iron Age Europe there was a relationship between the taking of human heads and natural fertility, as their bones are sometimes commingled in deposits with those of animals. But this is complemented by a more base militarism connected to emerging structures of authority that encouraged dehumanization and brutality. I think this is how it worked in the Neolithic era of the Near East.

And of course it happens in war (Japanese officers loved their swords). And to prisoners (think William Wallace and Cromwell). Nineteenth-century Montenegrins going into battle would have a pact to take each other’s head so as not to be buried by the enemy. And then there’s anthropology and archaeology (grave-robbing for science!). There is always a system. But what drives the system?

As practiced in Gaza, headhunting as ritual violence entails enacting, preferably for the camera, multiple deaths, one of the living Jew and another of the dead Jew. Humiliating the individual and, by broadcasting those deaths at home and to others as part of continuing celebrations, targeting the Jewish collective; by holding, torturing and finally killing hostages, and hiding their bodies for the possibility of later exchange, prolonging death.

Death is a continuing, unfolding, unending process. The object of headhunting is not, as in some anthropologically attested cultures, to steal the power of the defeated enemy, or to hold the head as a trophy of a battle glorious. It is to enact and reenact deaths, to steal life from the living who learn of the acts. It is the pinnacle act of torture that underpins their own society, which also trumpets its own welcoming of death, as if there is a death competition which they must win, some calculus of killing and dying/dying and killing. In that sense headhunting is cosmological; it is punishment and sacrifice that sustains a universe. So is it religion? Then what about the ritual defacement of hostage posters, the Upper West Side’s kinder, gentler form of beheading?

Stealing dead bodies which are gleefully abused by civilians—a term that makes too much of a moral distinction, especially as they film themselves stomping and cursing dead bodies—or hidden as currency, transports death into the heart of their society. It provides sustenance, while the quantum uncertainty of death/not death tortures the living.

Are headhunters like us? Neolithic headhunters, were there indeed any, were people in the act of becoming fully human. Separating themselves from the animal world through self-awareness and action was accomplished by growing food, creating villages, and enacting horrific violence upon one another for no particular reason except that they could. All things that animals cannot do. Well, except hunt together. So perhaps a link to the animal world.

Certainly ethnographically attested headhunters saw this specific act of violence, as well as murder and torture generally, as natural means to maintain the sense of difference from one another. You capture others for fun and profit and to make a point, then torture, enslave and murder them. This is part, although not all, of maintaining the self. Sometimes you eat them just to make a point, or if you’re hungry (see under, man corn, the Nahuatl word tlacatlaolli). They were fully human in the sense of being bipeds with cultures, stories, looking to the skies for clues or instructions. The people they killed were too, but that commonality meant little to nothing. Like us but not like us.

How then do we categorize Hamas headhunters? Religion has been stressed, as has the absolute centrality of death. This is not a mere ideology, an argument that can be replaced by a better argument—more complete, more logical, more parsimonious; it is essential, constitutive. We love death, they always say, we raise our children to be martyrs, the mothers proudly announce. Indeed they do, the flip side being the willingness to saw off people’s heads and steal them. So, culture?

Violence, blood, feuds, abuse of women, children and animals, these have always been present in Palestinian society, as they are in most patriarchal, theocratic, and authoritarian societies. But something is different: the glee, not of the id temporarily unleashed (who remembers My Lai, or necklaces of ears, raise your hand), but the id triumphant, the superego gone who knows where.

That’s still not it. The entire superstructure services the id, looting, murder, rape, in this life and the next, those are the supreme goals.

You see a person beheaded and nothing makes much sense after that, unless it makes a certain kind of terrible sense. As a system.

Well, they’re all dead. All the faces of all the Hamasniks, laughing, yelling, talking, shooting, they percolate through databases that lead only to their deaths, now or later, on the battlefield or below, from a 5.56 mm round or a munition of greater or lesser power, or merely over time, in a cell, alas. Stamping out the headhunters and their cults is how the world was won, and rightly so.

The headhunting instinct, however, is intrinsic to orthodoxy, and erupts periodically worldwide. Falling upon the neck is increasingly popular as an orthodox solution, for example in France (look up Samuel Paty, or just ask Salman Rushdie). After the video I tried to explain this to a state attorney general, that it’s not “hate” or extremism; that orthodoxy is here, in this country and his state. He said he was still educating himself.

Headhunting and its discontents, something I never thought I would have to think about except as a contrarian prehistorian, from a safe remove of 10,000 years, now collapsing in on me, much less try to explain something that took place 20 miles from my sister’s house. Headhunters are not like us. Scratch away the present and it looks a lot like the past, but there are different paths to us and them.


Alex Joffe is an archaeologist and historian. He is the Director of Strategic Initiatives for the Association for the Study of the Middle East and Africa.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Mayim Bialik Expresses Solidarity With Israelis in Rocket-Attacked City Named After Her Ancestor

Mayim Bialik Expresses Solidarity With Israelis in Rocket-Attacked City Named After Her Ancestor

Shiryn Ghermezian


Mayim Bialik arrives at The Los Angeles LGBT Center Gala held at the Fairmont Century Plaza in Los Angeles, CA on Saturday, April 22, 2023. Photo: Sthanlee Mirador/Sipa USA via Reuters Connect

Mayim Bialik arrives at The Los Angeles LGBT Center Gala held at the Fairmont Century Plaza in Los Angeles, CA on Saturday, April 22, 2023. Photo: Sthanlee Mirador/Sipa USA via Reuters Connect

Jewish actress and neuroscientist Mayim Bialik shared on Tuesday a message of support for residents of Kiryat Bialik, a northern city in Israel named after her great-great-grandfather’s cousin, after it was hit with heavy rocket fire this past weekend from the Lebanese Hezbollah terrorist group.

“You may have seen that Iran-backed Hezbollah hit Kiryat Bialik this weekend,” the former “The Big Bang Theory” star wrote in an Instagram post. “Thousands of rockets have been fired upon Israel by Hezbollah over the last year, and the situation in the north is intensifying in terrifying ways … My heart is with all the innocent civilians of Kiryat Bialik.”

The city was named after Israel’s national poet laureate Haim Nahman Bialik, who is related to the actress. He died in 1934 of a heart attack at the age of 61 in Vienna, Austria. Bialik House, his former home in Tel Aviv, has been converted to a museum dedicated to the poet and his work. Most major cities in Israel also have a street named after him, Bialik noted in her Instagram post. She added that her ancestor was “a Zionist visionary, a gifted poet, and a lover of Israel.”

Hezbollah launched more than 100 rockets and drones at northern Israel over the weekend and three people suffered shrapnel wounds.

Bialik was honored with the Ambassadors for Peace award on Tuesday night at a gala hosted by Creative Community for Peace (CCFP), a nonprofit organization comprised of members of the entertainment industry who have the shared goal of combating antisemitism and the cultural boycott of Israel while using the arts to promote peace. Upon accepting the award at the CCFP gala on Tuesday night, Bialik spoke about “feeling overwhelmed” since the Oct. 7 Hamas massacre that took place in southern Israel.

“I took my oldest son to college this week as my family is sleeping in bomb shelters in Israel. That contrast is what many of us are feeling for this entire year,” she said. “CCFP was founded over a decade ago but I do admit that it wasn’t until Oct. 7 that the work of CCFP became an integral part of my daily life. I want to thank everyone at CCFP for the support that has given me the ability to stand strong in the face of intimidation, threats, hatred, and ignorance.”


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Prawdziwy powód, dla którego Hamas dokonał masakry 7 października

Dokument Hamasu, pełen fałszywych twierdzeń i zmyśleń, ma na celu usprawiedliwienie okrucieństw popełnionych przez terrorystów z Hamasu i tysiące „zwykłych” Palestyńczyków, którzy 7 października 2023 r. dokonali inwazji na społeczności izraelskie w pobliżu granicy ze Strefą Gazy. Na zdjęciu: terrorysta z Hamasu trzyma dwójkę z wielu izraelskich dzieci, które Hamas porwał i przywiózł jako jeńców do Strefy Gazy 7 października 2023 r. (Źródło zdjęcia: Hamas/X [Twitter] )


Prawdziwy powód, dla którego Hamas dokonał masakry 7 października

Bassam Tawil
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Na początku tego roku wspierana przez Iran palestyńska organizacja terrorystyczna Hamas opublikowała dokument zatytułowany „Nasza narracja – operacja Potop Al-Aksa”, rzekomo wyjaśniający, dlaczego 7 października 2023 r. przeprowadziła atak na Izrael, w trakcie którego ponad tysiąc Izraelczyków zostało zamordowanych, zgwałconych, torturowanych, spalonych żywcem i porwanych do Strefy Gazy.

Dokument, pełen fałszywych twierdzeń i zmyśleń, ma na celu usprawiedliwienie okrucieństw popełnionych przez terrorystów z Hamasu i tysiące „zwykłych” Palestyńczyków, którzy tego dnia dokonali inwazji na społeczności izraelskie w pobliżu granicy ze Strefą Gazy.

Dokument Hamasu wymienia szereg powodów, dla których organizacja terrorystyczna przeprowadziła atak na Izrael. Wszystkie można łatwo obalić.

Hamas twierdzi, że przeprowadził atak w odpowiedzi na „izraelskie plany judaizacji błogosławionego meczetu Al-Aksa, próby jego czasowego i przestrzennego podziału, a także nasilenie się ‘najazdów’ izraelskich osadników na święty meczet”.

To twierdzenie jest całkowicie nieprawdziwe: nie ma absolutnie żadnych izraelskich „planów” dotyczących podziału Meczetu Al-Aksa na część żydowską i muzułmańską ani przekształcenia go w miejsce żydowskie.

Rzekome „plany” istnieją tylko w wyobraźni Hamasu i innych Palestyńczyków. Są po prostu częścią palestyńskiej kampanii zniesławiania Izraela, mającej na celu usprawiedliwienie mordowania Żydów.

Od 1967 roku Izrael zachowuje „status quo” w kompleksie meczetu Al-Aksa, pozwalając islamskiemu Wakf zarządzać świętym miejscem, znanym również jako Wzgórze Świątynne, które jest święte zarówno dla muzułmanów, jak i Żydów.

Zgodnie ze „status quo” sformułowanym w 1967 r. przez ministra obrony Izraela Mosze Dajana, Żydom nie wolno było modlić się na Wzgórzu Świątynnym, lecz mogli odwiedzać to miejsce.

Choć Izrael szanuje status quo, muzułmanie konsekwentnie go łamią, najwyraźniej w celu umocnienia swojej kontroli nad świętym miejscem.

Od 1967 roku muzułmanie otworzyli na Wzgórzu Świątynnym cztery nowe meczety: Kopułę na Skale, (która nie była zbudowana jako meczet), Meczet El-Marwani, znajdujący się pod ziemią w Stajniach Salomona, „Starożytny Meczet Al-Aksa”, zbudowany w 1988 roku pod górnym meczetem, a także strefę modlitewną Bramy Miłosierdzia (Złotej Bramy), przekształconą w meczet w 2019 roku.

Równie fałszywe jest twierdzenie Hamasu, że „wtargnięcia izraelskich osadników do świętych meczetów” są powodem masakry 7 października. To twierdzenie odnosi się do Żydów odwiedzających tereny zewnętrzne Wzgórza Świątynnego zgodnie ze „status quo”. Takie wycieczki nigdy nie były zakazane; odbywają się regularnie od 1967 r. Wycieczki te nie są „wtargnięciami”: są koordynowane z izraelską policją i władzami Islamskiego Wakf.

Ważne jest również pamiętanie, że goście pochodzenia żydowskiego nie wchodzą do żadnego meczetu, a jedynie zwiedzają teren na zewnątrz, poza meczetami.

Ważne jest również zauważenie, że Hamas i wielu Palestyńczyków uważa wszystkich Żydów za „osadników”, niezależnie od tego, czy mieszkają w Tel Awiwie, w osiedlu na Zachodnim Brzegu, czy w Nowym Jorku.

Hamas twierdzi w tym niedawnym dokumencie, że rozpoczął atak, ponieważ Izrael „praktycznie podejmuje kroki w kierunku aneksji całego Zachodniego Brzegu i Jerozolimy”. Jednak w 2020 r. rząd Izraela, aby ułatwić Porozumienia Abrahamowe o normalizacji stosunków między Izraelem, USA, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi (ZEA) i Bahrajnem, zawiesił plany rozszerzenia suwerenności Izraela na społeczności żydowskie na Zachodnim Brzegu.

Premier Izraela Beniamin Netanjahu spotkał się z ostrą krytyką ze strony rywali politycznych za zgodę na zawieszenie planów stosowania prawa izraelskiego wobec społeczności żydowskich na Zachodnim Brzegu.

Ostatecznie to rząd Izraela odłożył plany „aneksji” na rzecz normalizacji stosunków z ZEA i Bahrajnem. Porozumienie to zostało zawarte cztery lata przed okrucieństwami z 7 października. Nie trzeba dodawać, że w przededniu ataku Hamasu w Izraelu nie było mowy o „aneksji”.

Hamas twierdzi ponadto, że przeprowadził atak z powodu „tysięcy palestyńskich zatrzymanych w izraelskich więzieniach, którzy są pozbawieni swoich podstawowych praw”.

Większość „zatrzymanych”, o których mówi Hamas, to skazani terroryści, którzy zostali uwięzieni za morderstwo lub usiłowanie morderstwa ludzi (zwykle Żydów). Przez wiele lat ci terroryści-więźniowie cieszyli się komfortowymi warunkami, szczególnie jeśli chodzi o rozrywkę i wypoczynek. Dostępny jest różnorodny sprzęt do ćwiczeń – w tym stoły do ping-ponga, rowery stacjonarne i sprzęt do gimnastyki (w dodatku do szachów). Każda cela więzienna jest wyposażona w telewizor, a więźniowie mają dostęp do co najmniej 10 kanałów telewizyjnych. Palestyńscy więźniowie mają ponadto prawo do odwiedzin przez członków rodzin i nieograniczony dostęp do prawników.

Natomiast zarówno Autonomia Palestyńska (PA) na Zachodnim Brzegu, jak i Hamas rządzący w Strefie Gazy zostali oskarżeni przez organizacje praw człowieka o „systematyczne torturowanie krytyków” w areszcie. Raport opublikowany przez Human Rights Watch w 2022 r. stwierdza:

„Siły bezpieczeństwa Autonomii Palestyńskiej i Hamasu rutynowo drwią z zatrzymanych i im grożą, stosują izolację i bicie, łącznie z biciem w stopy, a także zmuszają zatrzymanych do pozostawania w bolesnych, stresujących pozycjach przez dłuższy czas, łącznie z podnoszeniem rąk za plecami za pomocą kabli lub liny, aby ukarać i zastraszyć krytyków i oponentów oraz wymusić zeznania…”

W dokumencie Hamasu twierdzi, że atak z 7 października był odpowiedzią na „niesprawiedliwą blokadę powietrzną, morską i lądową nałożoną na Strefę Gazy”. W 2007 r. Hamas przeprowadził zamach stanu i siłą przejął kontrolę nad Strefą Gazy od Autonomii Palestyńskiej. Aby zapobiec przemytowi i infiltracji terrorystów, Izrael i Egipt zaostrzyły kontrole na przejściach granicznych z Gazą i nałożyły ograniczenia na żeglugę. Izrael i Egipt nie nałożyły „blokady” na Strefę Gazy bez powodu.

Po tym, jak w 2005 r. Izrael, nie żądając niczego w zamian, oddał całkowitą kontrolę nad Strefą Gazy Autonomii Palestyńskiej, a Hamas przejął nad nią kontrolę, Hamas przystąpił do bombardowania Izraela tysiącami rakiet, moździerzy i przeprowadzania innych ataków terrorystycznych.

W ostatnich latach Izrael, pomimo trwających ataków terrorystycznych Hamasu i innych grup terrorystycznych, podjął szereg kroków w celu złagodzenia ograniczeń w Strefie Gazy. Środki te obejmowały wydanie zezwoleń na pracę w Izraelu tysiącom Palestyńczyków ze Strefy Gazy. Na dzień 7 października 2023 r. szacunkowo 18 000–18 500 mieszkańców Strefy Gazy posiadało zezwolenia na pracę wydane przez władze Izraela, aby umożliwić im pracę w Izraelu, gdzie ich wynagrodzenie jest pięć razy wyższe niż w Strefie Gazy. Jak pisano w zeszłym miesiącu:

„Wielu z tych pracowników, którym Izrael otworzył swoje drzwi, najwyraźniej pracowało w Izraelu w dzień, a nocą wracało do Gazy i dostarczało Hamasowi bardzo szczegółowe mapy i rysunki każdego domu w przygranicznych społecznościach Izraela oraz raporty o wszystkich ich mieszkańcach, w tym o psach domowych”.

Izrael może jedynie stwierdzić, że „żaden dobry uczynek nie pozostaje bez kary”.


Hamas twierdzi
 również, że rozpoczął atak na Izrael z powodu „siedmiu milionów Palestyńczyków żyjących w ekstremalnych warunkach w obozach dla uchodźców, którzy chcą powrócić do swoich ziem”. Jeśli „uchodźcy” żyją w ekstremalnych warunkach, to dlatego, że ich przywódcy nie zezwolili na budowę nowych domów dla nich ani nie poprawili ich warunków życia. Nie ma powodu, dla którego „obozy dla uchodźców” nadal istnieją pod władzą Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu, pod władzą Hamasu w Strefie Gazy lub gdziekolwiek indziej. Nikt nie przeszkodził tym dwóm stronom w ułatwianiu budowy nowych domów dla „uchodźców”.

Niestety, zarówno Autonomia Palestyńska, jak i Hamas zawsze były zainteresowane utrzymywaniem swoich ludzi w „obozach dla uchodźców”, aby wzmocnić ich obraz jako „ofiar” i uczynić ich „lepszymi żebrakami” dla ekip telewizyjnych CNN. W ten sposób można obwiniać Izrael, a nie przywódców arabskich. Wydaje się również, że palestyńscy oficjele nadal mają nadzieję, że pewnego dnia będą mogli zalać Izrael milionami Palestyńczyków w ramach planu wyeliminowania Izraela i przekształcenia Żydów w mniejszość we własnym kraju.

Taka sama dyskryminacja jest praktykowana w krajach arabskich przyjmujących palestyńskich „uchodźców”: w Libanie, Syrii i Jordanii. Co te kraje zrobiły, aby zintegrować swoich palestyńskich braci od 1948 roku? Nic. Nie ma powodu, dla którego Palestyńczycy mieszkający w kraju arabskim mieliby być traktowani jako „uchodźcy” lub obywatele drugiej kategorii przez prawie 80 lat.

Oto, co Human Rights Watch miała do powiedzenia na temat warunków, w jakich żyją palestyńscy „uchodźcy” w Libanie:

„W Libanie wielu Palestyńczyków jest zajętych problemem podstawowego przetrwania, przytłoczeni złymi warunkami fizycznymi w obozach dla uchodźców, wszechobecnym ubóstwem, wysokim bezrobociem oraz niewystarczającą opieką medyczną. Kolejne rządy Libanu konsekwentnie sprzeciwiały się stałemu osiedleniu uchodźców palestyńskich w Libanie, a polityka państwa odzwierciedla to stanowisko, odmawiając im praktycznie wszystkich praw społecznych i ekonomicznych. Ponadto państwo zakazało rozbudowy istniejących obozów dla uchodźców, co przyczynia się do przeludnienia oraz nielegalnej i niebezpiecznej budowy dodatkowych pięter na istniejących strukturach.

Jedną z najczęściej słyszanych skarg Palestyńczyków w Libanie są ograniczenia prawa do pracy. Palestyńczycy, podobnie jak inni cudzoziemcy, muszą uzyskać roczne zezwolenia na pracę od ministerstwa pracy, aby móc legalnie pracować. Posiadanie zezwolenia na pracę zapewnia zagranicznym pracownikom ochronę na mocy libańskiego prawa pracy w odniesieniu do praw i świadczeń pracowniczych. Jednak uzyskanie tych zezwoleń jest dla Palestyńczyków niezwykle trudne: Palestyńczykom wydaje się je corocznie w setkach, podczas gdy innym zagranicznym pracownikom w Libanie wydaje się je tysiącami. (Setki tysięcy syryjskich pracowników w Libanie nie potrzebuje żadnych zezwoleń na pracę). Trudności w uzyskaniu zezwoleń na pracę zmuszają wielu Palestyńczyków do przejścia do szarej strefy, a innych narażają na wyzysk ze strony prywatnych pracodawców. Na przykład palestyński nauczyciel z czternastoletnim doświadczeniem i dyplomem uniwersyteckim z Egiptu powiedział Human Rights Watch, że Palestyńczycy mogą uzyskać pracę nauczyciela w prywatnych szkołach w Libanie bez zezwolenia na pracę, ale zarabiają znacznie mniej niż ich libańscy koledzy i nie mają żadnego bezpieczeństwa pracy ani świadczeń pracowniczych. Sytuacja pracujących kobiet jest szczególnie trudna. Palestyńskie kobiety pracujące w przemyśle odzieżowym w Bejrucie i Sydonie, na przykład, otrzymują wynagrodzenie poniżej płacy minimalnej i zarabiają połowę pensji obywateli Libanu. Ponieważ Palestyńczycy nie mają zezwoleń na pracę, nie otrzymują świadczeń zapewnianych pracownikom libańskim, w tym ubezpieczenia medycznego.

Ponadto różne bariery prawne uniemożliwiają Palestyńczykom wykonywanie zawodu lekarza, farmaceuty, inżyniera, prawnika lub dziennikarza w Libanie. Przepisy, dekrety i regulacje stowarzyszeń zawodowych określają, że członkowie muszą posiadać obywatelstwo libańskie przez co najmniej dziesięć lat lub że musi istnieć wzajemność w traktowaniu libańskich profesjonalistów w kraju obywatelstwa zagranicznego profesjonalisty ubiegającego się o wykonywanie zawodu w Libanie. Na przykład związek dziennikarzy ogranicza członkostwo do tych, którzy są obywatelami Libanu od co najmniej dziesięciu lat, podobnie jak stowarzyszenie adwokackie. Stowarzyszenia medyczne, farmaceutyczne i inżynierskie w Libanie mają przepisy, które wymagają wzajemnego traktowania jako warunku członkostwa, co z definicji wyklucza Palestyńczyków bezpaństwowców. Te przepisy otwierają drzwi do wykorzystywania niektórych palestyńskich profesjonalistów, takich jak inżynierowie…”

Hamas w swoim dokumencie stwierdza, że wysłał swoich ludzi, aby mordowali, gwałcili i porywali Żydów, ponieważ Izrael odmówił otwarcia granic dla milionów palestyńskich „uchodźców”, którym nakazano mordować Żydów i zniszczyć jedyne państwo żydowskie.

Na koniec Hamas twierdzi , że rozpoczął atak, ponieważ społeczność międzynarodowa i mocarstwa światowe chciały „zapobiec utworzeniu państwa palestyńskiego”. To twierdzenie jest oczywiście całkowicie fałszywe. W rzeczywistości większość społeczności międzynarodowej, w tym Stany Zjednoczone, UE, Rosja i Chiny, od dawna naciska na utworzenie państwa palestyńskiego.

Jeśli ktokolwiek jest winny porażki „rozwiązania w postaci dwóch państw”, to Hamas i Autonomia Palestyńska. Przywódcy Autonomii Palestyńskiej otrzymali wiele propozycji stworzenia własnego państwa, ale za każdym razem odrzucali ofertę Izraela dotyczącą pokoju, nie składając nawet kontrpropozycji.

Zamiast dążyć do utworzenia państwa dla swojego narodu, palestyńscy przywódcy Jaser Arafat i Mahmud Abbas byli bardziej skupieni na utrzymaniu swoich pozycji i zapewnieniu korzyści sobie i swoim kumplom.

Hamas ze swej strony sprzeciwia się „rozwiązaniu w postaci dwóch państw”, ponieważ dąży do ustanowienia islamistycznego państwa terrorystycznego w miejsce Izraela.

Z tego powodu jest godne śmiechu słuchanie, jak Hamas lamentuje nad porażką „rozwiązania w postaci dwóch państw”. Jest to organizacja, której statut otwarcie wzywa do prowadzenia dżihadu (świętej wojny) w celu zniszczenia Izraela. Jest to organizacja, która nieustannie wyraża sprzeciw wobec „rozwiązania w postaci dwóch państw” lub jakiegokolwiek procesu pokojowego z Izraelem. Hamas wielokrotnie ślubował prowadzenie dżihadu, walki zbrojnej, przeciwko Izraelowi:

„Opór i dżihad dla wyzwolenia Palestyny pozostaną prawowitym prawem, obowiązkiem i zaszczytem dla wszystkich synów i córek naszego ludu i naszej Ummy”. – Artykuł 23 „nowej, ulepszonej” Karty Hamasu z 2017 r.

Próbę Hamasu obrony swoich zbrodni przeciwko Izraelczykom należy postrzegać jako część jego prób wprowadzenia w błąd i oszukania społeczności międzynarodowej. Hamas chce, aby świat uwierzył, że jego atak był aktem samoobrony przeciwko Izraelowi. Chce, aby wszyscy uwierzyli, że Izrael jest odpowiedzialny za atak z powodu jego rzekomych „planów” przeciwko meczetowi w Jerozolimie.

Masakra 7 października została zorganizowana przez Hamas z jedynym zamiarem zabicia jak największej liczby Żydów w ramach dżihadu mającego na celu zniszczenie Izraela. Kropka.


Bassam Tawil jest muzułmańskim badaczem i publicystą mieszkającym na Bliskim Wschodzie.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com