Op-Ed: Who Was Kayla Mueller?

Lee Kaplan

Kayla Mueller

A look at the writings of the ISIS victim shows her support and aid to Palestinian Arab terror groups, her acting as a human shield for them, and her active participation in anti-Israel protests. Rachel Corrie did the same.
Sadly, she was allegedly killed by the Jordanian air raid attacks according to ISIS who held her hostage, although the United States says there is no evidence to that effect. The truth of how Kayla Mueller, 26, died may never be discerned. However, despite the sadness at her needless death, the myth that she was wonderful altruistic young woman should be exposed. This is another Rachel Corrie propaganda story in the making, and the western media is falling for it again, or embracing it on purpose.

Kayla Mueller was a member of the International Solidarity Movement (ISM) who spent at least two years working with that terrorist support group. She was involved in demonstrations against the Jews in Sheikh Jarrah (part of East Jerusalem) after a 20 year long court decision recognized the Jews’ legal rights to homes they were chased from in earlier wars launched by the Arabs. She also participated in demonstrations to interfere with the IDF demolishing the homes of terrorists and suicide bombers after the courts okayed the demolitions.

Just as with Rachel Corrie, the press tries to paint Kayla as a selfless volunteer helping poor Arab refugees. She may have helped injured Arabs in “refugee” camps, but she was working to support the goals of Palestinian irredentists and to interfere with the IDF on behalf of terrorist groups.

As an ISM activist she was a tool for the worldwide jihad.

A letter she wrote which appears on the ISM’s website describes the usual ISM claims of atrocities that never occurred, but were fabrications worthy of Pallywood.

First, she lived and rioted with other ISM activists with an Arab family that refused to vacate a home they were squatting in after a legal case that took 20 years established it was stolen from the Jewish owners.

She wrote propaganda letters for the ISM website:

“Just the next year in 2009 Ashraf’s brother, Bassem Abu Rahma, was participating in the demonstration and was attempting to communicate with the IDF soldiers telling them to stop shooting the steel-coated rubber bullets as an Israeli activist had been shot in the leg and needed medical attention. Not soon after an Israeli soldier illegally used a tear gas canister as a bullet hitting Bassem in the chest, stopping his heart and killing him instantly,” she wrote.

Of course, the Arab propaganda rag Al Jazeera told the story that way. This really occurred during one of the weekly riots in Bi’ilin in the West Bank where the Arabs demonstrate “nonviolently” by throwing rocks at the IDF soldiers as well as incendiaries. Kayla was there with the ISM to participate. Kayla admitted to being present at the weekly riots.

She was also a human shield in support of terrorists. She wrote:

“I could tell a few stories about sleeping in front of half demolished buildings waiting for the one night when the bulldozers come to finish them off; fearing sleep because you don’t know what could wake you. . . . I could tell a few stories about walking children home from school because settlers next door are keen to throw stones, threaten and curse at them. Seeing the honest fear in young boys eyes when heavily armed settlers arise from the outpost; pure fear, frozen from further steps, lip trembling.”

Read more: Who Was Kayla Mueller?

Nie żyje prof. Feliks Tych

K. Bielawski

prof. Feliks Tych (foto: K. Bielawski)

W wieku 85 lat zmarł prof. Feliks Tych – historyk, wieloletni członek zarządu Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny, były dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego.

Feliks Tych urodził się 31 lipca 1929 r. w Warszawie. Wojnę przeżył ukrywając się u polskich rodzin, m. in. u Janusza Durko. Był członkiem Rady Naukowej Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk, członkiem komitetu redakcyjnego Polskiego Słownika Biograficznego, redaktorem naczelnym Słownika biograficznego działaczy polskiego ruchu robotniczego. Tytuł profesora otrzymał w 1970 r. W latach 1995-2006 kierował Żydowskim Instytutem Historycznym. Był także członkiem pierwszej Rady Muzeum Historii Żydów Polskich.

Dorobek naukowy prof. Feliksa Tycha to wiele cenionych książek i opracowań, między innymi: Czwarte powstanie czy pierwsza rewolucja: lata 1905-1907 na ziemiach polskich, Długi cień Zagłady: szkice historyczne, Facing the Nazi genocide.

Marian Turski ze Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny mówi: „Feliksa Tycha znałem przez 65 lat. Był wybitnym historykiem, znakomitym badaczem archiwaliów, autorem bardzo ważnych opracowań. Warto zwrócić szczególną uwagę na książkę Długi cień Zagłady, a przede wszystkim na efekt 2-letnich prac prowadzonych pod Jego kierunkiem, które zakończyły się wydaniem książki Następstwa zagłady Żydów. Polska 1944-2010. To wielkie i doniosłe wydarzenie naukowe”.

Albert Stankowski – kierownik Działu Zbiorów Niematerialnych w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN – zapamiętał Profesora jako osobę zawsze chętną do pomocy: „Profesor nigdy nie odmawiał historykom, którzy prosili Go o konsultację i pomoc”.

Magdalena Prokopowicz – długoletnia współpracowniczka prof. Feliksa Tycha, powiedziała: „Profesor Feliks Tych był dla mnie największym nauczycielem. Na zawsze zostanie autorytetem”.

Trwają przygotowania do pogrzebu. Wiadomo już, że Profesor spocznie na cmentarzu żydowskim w Warszawie.

Odznaczenia Ministra Kultury dla przedstawicieli Stowarzyszenia

2014 Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny w Polsce

Miło jest nam poinformować, iż w dniu dzisiejszym w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego odbyła się uroczystość honorująca osoby zasłużone dla powstania Muzeum Historii Żydów Polskich. Odznaczenia wręczane przez Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. Małgorzatę Omilanowską otrzymało między innymi kilkoro przedstawicieli Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny w Polsce

Uhonorowaliśmy dziś osoby, które współtworzyły Muzeum Historii Żydów Polskich i jego wystawę stałą otwartą w październiku ubiegłego roku. To było bardzo wielkie, ważne wydarzenie dla polskiej kultury. Ponieważ minęło już kilka miesięcy od otwarcia, możemy z czystym sumieniem powiedzieć, że trafiliśmy w dziesiątkę. Zainteresowanie wystawą stałą jest ogromne, a opinie – zarówno w Polsce, jak i zagranicą – są jednoznacznie najlepsze z możliwych. O Muzeum Historii Żydów Polskich mówi się w samych superlatywach, a to znaczy, że ludzie, którzy zostali dziś odznaczeni wykonali swoją pracę nie tylko z pasją i zaangażowaniem, ale po prostu wykonali ją bardzo dobrze – powiedziała minister Omilanowska.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Małgorzata Omilanowska wraz z odnzaczonymi. fot. Danuta Matloch

Lista osób którym przyznano odznaczenia:

•Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
– Marian Turski

•Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
– Jan Robert Jagielski

•Brązowy Medal “Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
– Alina Magdalena Cała
– Mirosław Nizio
– Sharon Felicity Ross

•Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej”
1.Nilly Amit
2.Arnaud Dechelle
3.Joanna Fikus
4.Kalina Gawlas
5.August Grabski
6.Kathy Jones
7.Samuel D. Kassow
8.Igor Kąkolewski
9.Alicja Barbara Knast
10.Piotr Witold Koral
11.Piotr Kowalik
12.Stanisław Krajewski
13.Jacek Leociak
14.Stephen Richard Lumby
15.Renata Piątkowska
16.Antony Polonsky
17.Marta Prochwicz
18.Janusz Ryszard Roszkowski
19.Piotr Rytka-Zanberg
20.Alina Skibińska
21.Albert Stankowski
22.Robert Supeł
23.Ewa Szymańska-Wierzyńska
24.Adam Teller
25.Hanna Węgrzynek
26.Marcin Wodziński
27.Marta Wróbel
28.Hanna Zaremska

Wszystkim nagrodzonym serdecznie gratulujemy.

Wróg u bram Italii

Agnieszka Mazurczyk

Włoscy żołnierze podczas święta narodowego Włoch. Rzym, 2 czerwca 2010 roku.

O międzynarodową interwencję w Libii apelują Włosi, od dłuższego czasu żyjący w poczuciu zagrożenia ze strony radykałów z Państwa Islamskiego. Ci opanowali niedawno libijski port w Syrcie, leżący zaledwie 450 km od wybrzeży Sycylii.

Kiedy członkowie włoskiej straży przybrzeżnej udzielający pomocy imigrantom – dryfującym łodzią mil morskich od Trypolisu – usłyszeli od przemytników, że mają zabierać ludzi i oddać łódź, bo jest potrzebna do kolejnego przerzutu we Włoszech, stało się jasne, że sytuacja w Libii wymknęła się spod kontroli. Jednak to brutalny mord na 21 egipskich chrześcijanach przeprowadzony przez zwolenników Państwa Islamskiego, do którego doszło w zeszły czwartek, odarł mieszkańców Italii z resztek złudzeń.

Włosi, którzy do tej pory mieli kłopot z płynącymi masowo do nich nielegalnymi imigrantami, chcącymi np. przez Sycylię dostać się do Europy, teraz mają problem dużo większy, bo statki transportujące przerażonych imigrantów przy okazji wiozą też zwolenników Państwa Islamskiego. Włoski wywiad sugeruje, że Sycylia stała się dla nich bramą, przez którą przedostają się do Europy.

W styczniu prokuratura na Sycylii zaczęła prowadzić dochodzenie w sprawie islamskich terrorystów, którzy przedostają się do Włoch na pokładach statków z nielegalnymi imigrantami. Rząd przyjął też pakiet ustaw antyterrorystycznych, które przewidują od 3 do 6 lat więzienia dla osób, które walczyły w szeregach dżihadystów, tyle samo dla tych, którzy im pomagają, a od 5 do 10 lat – dla tych, którzy przygotowują się do walki terrorystycznej. Przy krajowej prokuraturze do walki z mafią ma powstać jej odpowiednik do walki z terroryzmem.

Libia jest dla Włoch bardzo istotna. To najważniejszy sąsiad na południowym brzegu Morza Śródziemnego. Oba państwa dzieli zaledwie 100 km. Włosi wydobywają tu gaz i ropę, które sprowadzają do siebie. Przed wybuchem libijskiej rewolucji w lutym 2011 r. ENI, czyli największy włoski koncern wydobywczy, działający w Libii od końca lat 50., pozyskiwał w tym północnoafrykańskim państwie 250 mln baryłek ropy dziennie, czyli 15 proc. globalnego wydobycia włoskich firm razem wziętych. Porewolucyjny chaos bardzo ograniczył możliwości Włochów w tym zakresie, a panoszący się w Libii radykałowie z Państwa Islamskiego mogą ograniczyć albo wręcz uniemożliwić wydobycie na miejscu.

Interweniując w Libii, Włosi mają nadzieję zapewnić sobie nieprzerwane dostawy ropy i gazu. Liczą, że wspólnie w innymi państwami ONZ przejmą kontrolę nad Libią, zanim zrobią to radykałowie z Państwa Islamskiego.

Czytaj dalej tu: Wróg u bram Italii