Lista więźniów Auschwitz odnaleziona w… szkolnej bibliotece [ZDJĘCIA]

Maciej Kałach

Anna Dobrowolska, bibliotekarka w II LO, znalazła stary list przewozowy więźniów do Auschwitz

Podczas porządków w bibliotece II Liceum Ogólnokształcącego, pracownica znalazła w starej książce listę więźniów sporządzoną w Auschwitz

Dokument znaleziony w szkolnej bibliotece obejmuje nazwiska 15 więźniów, którzy znaleźli się w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz z dniem 21 maja 1941 roku. Lista z podpisem esesmańskiego podoficera wypadła z książki przeglądanej przez Annę Dobrowolską, bibliotekarkę w II LO.- W czasie ostatnich ferii wybierałam spośród naszego księgozbioru najstarsze egzemplarze, by umieścić je na wyróżnionym miejscu.

GR(“wstawReklame”,”srodek1″); Z jednego z nich wypadła nadpalona kartka z nagłówkiem “Konzentrationslager Auschwitz”- opowiada Dobrowolska. Bibliotekarka zaniosła znalezisko do dyrektor szkoły i germanistki Jadwigi Ochockiej. Ta odczytała, że dokument zawiera listę więźniów oddziału politycznego Auschwitz, ich narodowość, nadany im numer, nazwisko i imię, datę urodzenia i zawód. Wśród wymienionych w dokumencie więźniów, 8 Polaków było wywiezionych z Łodzi, przemianowanej w czasie okupacji przez Niemców na Litzmannstadt, jeden więzień pochodził z Katowic, zaś pozostałych 6 z Poznania – w tym Niemiec i Żyd. Data z dokumentu i niskie numery przyznane więźniom wskazują, że trafili oni do obozu, gdy do Auschwitz zsyłano przede wszystkim osoby, które naruszyły ustawodawstwo niemieckiego okupanta lub z zarządzenia władz policyjnych. Szkoła liczy na szersze wyjaśnienia ekspertów po nawiązaniu kontaktu z Państwowym Muzeum Auschwitz-Birkenau, któremu zamierza przekazać dokument. Decyzję szkoły chwali Justyna Tomaszewska, rzeczniczka Centrum Dialogu im. Marka Edelmana w Łodzi. – Do nas również wciąż trafiają sygnały o odkryciach łodzian z czasów wojny, które trzeba zweryfikować – mówi Tomaszewska.

Książka, z której wypadła lista, to jeden z tomów “Dziejów wojny i wojskowości w Polsce” Tadeusza Korzona, wydany w 1923 r. Dariusz Jędrasiak, wicedyrektor II LO podejrzewa, że tom trafił do szkolnej biblioteki, gdy ogólniak zajmował budynek przy ul. Targowej 63. Adres ten był siedzibą II LO w latach 1933-1965, potem liceum przeniosło się do “tysiąclatki” przy ul.

Czytaj dalej tu: Lista więźniów Auschwitz…

Wypiękniały, bo zdziecinniały

Marcin Ryszkiewicz

Panie to płeć piękna, a mężczyźni brzydsza. Tymczasem, zgodnie z logiką ewolucji, powinno być na odwrót. U innych gatunków zwierząt to panowie są urodziwi. Jak rozwiązać tę zagadkę?

Spośród wszystkich osobliwości, w jakie obfituje nasz gatunek (jak wyprostowana postawa, naga skóra czy wielki mózg), do najbardziej niezwykłych i frapujących należy z pewnością uroda kobiet. U wszystkich właściwie gatunków na świecie, jeśli jedna z płci odróżnia się estetycznie od drugiej, to jest nią zwykle samiec, nie samica. W dodatku powody, dla których tak się dzieje – konieczność zabiegania o względy drugiej płci – są w przypadku człowieka szczególnie ważne, więc i ta męska uroda powinna być szczególnie wyrazista. Dlaczego więc mężczyźni są płcią brzydką, gdy powinno być odwrotnie? To prawdziwy problem biologiczny, który zaczyna dopiero odsłaniać swe tajemnice. Zanim do tego przejdziemy, zastanówmy się jednak, skąd się te ludzkie osobliwości wzięły.

Mission impossible

Zauważmy najpierw, że wszystkie one, choć całkiem dla nas oczywiste (kto zastanawia się, dlaczego chodzi na dwóch nogach i musi się ubierać?), są z biologicznego punktu widzenia co najmniej zagadkowe, jeśli nie absurdalne. Żaden inny ssak, ba! żadne inne zwierzę, teraz i w przeszłości, nie chodzi w pozycji wyprostowanej z głową skierowaną ku górze. Żadna małpa ani żaden ssak nie ma nagiej i miękkiej skóry (futro ma dla ssaków podstawowe znaczenie, podobnie jak pióra dla ptaków). Od tych ogólnych stwierdzeń są co prawda ekstremalnie rzadkie wyjątki (np. pewne gryzonie, golce, są zupełnie nagie, a pingwiny – jak ludzie – chodzą wyprostowane). Jednak przy bliższej analizie potwierdzają one tylko absurdalność naszych rozwiązań – golce żyją bowiem w podziemnych klimatyzowanych tunelach i nie wychodzą na powierzchnię, a pingwiny znaczną część życia spędzają w wodzie.

Golce nie przetrwałyby długo na powierzchni, pingwiny nie miałyby szans poza wodą. Na ekstrawagancje nie ma miejsca, gdy opuszcza się bezpieczne środowisko. A człowiek zdecydował się na nie, gdy kilka milionów lat temu opuszczał bezpieczne lasy, wychodząc na jedno z najgroźniejszych miejsc świata – afrykańską sawannę. To, patrząc ex post, było przedsięwzięcie najwyższego ryzyka, prawdziwa biologiczna mission impossible.

Ale nie powinniśmy się dziwić, że wybraliśmy tak nietypową drogę. Idąc utartymi (dla małp, ssaków i w ogóle kręgowców lądowych) ścieżkami, nie doszlibyśmy do miejsca, które dziś zajmujemy – najbardziej niezwykłego gatunku na Ziemi (o ile nie we Wszechświecie). Próbując zgłębić tajemnice naszej ewolucji, powinniśmy przyjąć – jako dobrą zasadę ogólną – by nie dziwić się wtedy, kiedy napotykamy absurdy, tylko wtedy, gdy wszystko wydaje się oczywiste. Niezwykły gatunek nie mógł powstać w zwykły sposób.

Niebezpieczne piękno

Teraz możemy wrócić do kwestii urody kobiet. Zastanówmy się najpierw, skąd w ogóle bierze się piękno w przyrodzie? Uroda bowiem to cecha, która w świecie zwierząt nieczęsto się zdarza. Powód jest prosty – piękno jest kosztowne i niebezpieczne. Jakkolwiek je zdefiniujemy, jest to przekaz skierowany do innych, wyraźny i łatwo rozpoznawalny. A z tym zawsze trzeba uważać, bo każdy przekaz może być wykorzystany przez „niepowołanych”, którzy zamiast się nim zachwycić potraktują go jako zachętę do realizacji nieprzyjaznych celów.

Stąd dla wczesnych ewolucjonistów jedynym zrozumiałym ubarwieniem i zachowaniem zwierząt było raczej unikanie niż eksponowanie swojej obecności. Owszem, zdarzają się przypadki szczególnie wyrazistego i nierzadko pięknego (również dla nas) wyglądu, jak np. ubarwienie ostrzegawcze czy tzw. ubarwienie rozpoznawcze. Ale piękno – jeśli powstaje – jest tu tylko produktem ubocznym, a nie celem samym w sobie. W tym pierwszym przypadku chodzi wprawdzie o przyciągnięcie uwagi potencjalnego napastnika, ale i zarazem o odwrócenie jego zainteresowania. Ten przekaz mówi bowiem: nie próbuj mnie nawet, bo pożałujesz. Zaś w drugim przypadku barwy i desenie to po prostu rodzaj kodu gatunkowego, dzięki któremu zwierzęta mogą się łatwo odnajdywać i unikać przykrych pomyłek.

Czytaj dalej tu: Wypiękniały, bo zdziecinniały

Erdogan: Other World Leaders Are Jealous of Me

Turkish President Recep Tayyip Erdogan

Turkish President declares he is not concerned by Turkey’s isolation and its deteriorating relations with former allies.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan insisted in an interview published Sunday that he was unconcerned by Turkey’s “isolation” on the world stage, despite deteriorating relations with several former allies, according to AFP.

“I do not mind isolation in the world,” Erdogan was quoted as telling the Hurriyet newspaper after a tour of Colombia, Cuba and Mexico.

He suggested other world leaders might be “jealous” of him for speaking his mind on major issues, but claimed that ordinary people supported him.

Erdogan, who has ruled Turkey since 2003 as prime minister and then president, admitted he no longer enjoyed good relations with United States President Barack Obama, whom he last week criticized over his silence following the killings of three young Muslims in North Carolina.

“I had very good relations with Obama when I first came to power,” he said, recalling White House meetings with the president.

But he added, “After all these talks, we see things started to develop in a different way which I barely understand.”

The comments mark the second time in a year that Erdogan has admitted his relations with Obama had become strained. Last year Erdogan said he no longer spoke directly with Obama as he was disappointed by a lack of U.S. action over the war in neighboring Syria. Erdogan said he instead spoke with Vice President Joe Biden over issues such as Iraq.

Turkey, a vocal critic of Syrian President Bashar Al-Assad, has nevertheless remained reluctant to join the international coalition to fight Islamic State (ISIS) insurgents who have seized large chunks of territory in Iraq and Syria right up to the Turkish border.

Under Erdogan, Turkey’s relations with Israel have also been left in tatters with the president declaring in July that the Jewish state had “surpassed Hitler in barbarism”, his latest in a series of verbal tirades against Israel.

A supporter of the Muslim Brotherhood in Egypt, Turkey also condemned the ouster of Mohammed Morsi after a “coup”, and labelled Egyptian leader Abdel Fattah al-Sisi a “tyrant.”

In an escalation of tensions, Ankara has withdrawn its ambassadors from both Israel and Egypt.

Erdogan has been in “attack mode” recently as he becomes increasingly outspoken about what he sees as rising Islamophobia in the West.

In December, Erdogan slammed European countries for criticizing deteriorating press freedom in Turkey, saying they should instead try to find a solution for the increasing Islamophobia in Europe.

“We are not Europe’s scapegoat,” Erdogan said at the time, adding, “We are definitely not a country that Europe can point its finger at and scold. Instead of criticizing us, Europe should find a solution to increasing racism and Islamophobia.”

Erdogan became president in August after more than a decade as prime minister, but the opposition accuses him of transforming the state by imposing a gradual Islamization and riding roughshod over democracy.

Throughout his time in power there have been more signs of Turkey turning more extremist, with the government carrying out moves such as internet censorship, limiting the sales of alcohol and charging citizens with “insulting Islam” over comments made on social media.