Maggie A.
Tłumaczenie: Magdalena Donajko
Portret Koptyjki na sarkofagu, 3 wiek naszej ery, Louvre.
Jestem amerykańską Koptyjką. Moja rodzina legalnie wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych wiele lat temu. Życie chrześcijan w kraju o przytłaczającej większości populacji muzułmańskiej było ponure. I chociaż wyjazd spowodował całą litanię problemów, okazał się mądrym posunięciem. Warunki życia Koptów w Egipcie znacznie pogorszyły się od tamtego czasu.
Moi rodzice zabierali mnie prawie każdego lata na wakacje do Egiptu, żebym dobrze poznała moje etniczno-religijne korzenie. Odwiedzałam rodzinę, zawierałam przyjaźnie, pływałam w przecudnych wodach Morza Czerwonego i Śródziemnego, podziwiałam wielkość piramid w Gizie. Nauczyłam się arabskiego, koptyjskiego i odwiedziłam jedne z najstarszych i najwspanialszych klasztorów na świecie.
I chociaż jestem do głębi Amerykanką, te doroczne wycieczki wpłynęły na mnie w najlepszy możliwy sposób. Mój dom jest pełen pięknych ikon i cieszy mnie, że mogę odmawiać modlitwy po koptyjsku, arabsku i angielsku. Nie sądzę, żeby jakakolwiek ceremonia chrztu była tak piękna, jak koptyjska w obrządku ortodoksyjnym, a gdy jestem załamana, zapach naszych kadzideł wpływa na mnie kojąco. Jestem dumna z mojego dziedzictwa.
Boli mnie jednak, gdy muszę krytykować moich współbraci.
Wielu chrześcijan z Bliskiego Wschodu widzi w Żydach obiekt drwin. Ta skłonność mówi znacznie więcej o nas, niż o nich.
Rozmiarów naszej pogardy nie da się porównać z pogardą, jaką darzą Żydów muzułmanie. To jest jasne. Dzieli nas przepaść. Choć znalazłoby się wielu nieprzyzwoitych chrześcijan i równie wielu przyzwoitych muzułmanów, myślący ludzie uważają, że istnieje coraz większy problem w obrębie islamu. Nie powstało, na przykład, brutalne Państwo Chrześcijańskie, w którym niewinni ludzie są uprowadzani, gwałceni i mordowani w najbardziej barbarzyński sposób. Nikt nie może robić takich porównań (DW: @BarackObama) i nadal twierdzić, że kieruje się rozumem.
Mimo to, jest zbyt wielu ludzi w naszej społeczności, którzy żywią szczególną i głęboko irracjonalną pogardę dla Żydów. Wiem, bo byłam i jestem tymi opiniami bombardowana.
Pozwólcie, że podam kilka przykładów z własnego doświadczenia.
Powiedzmy, że podaję Ci, ja Koptyjka, kawałek ciasta na deser. Wydaje Ci się, że dostałeś zbyt mały kawałek. Jak wyrazisz swoje niezadowolenie? Nazywając mnie Żydówką. (Są przecież skąpi, prawda?)
Jeśli będę narzekać na naszą skłonność do robienia zakupów w samo Święto Dziękczynienia, usłyszę natychmiast, że jest to spowodowane tym, że gospodarka jest sterowana przez żądnych pieniędzy Żydów, którzy nie mają czegoś takiego jak rodzina.
A co, jeżeli włączę telewizję? No, wiesz. Żydzi kontrolują media.
Jeden z moich ulubionych przykładów wydarzył się, kiedy miałam dziesięć lat. Przypadkowo zabrałam niewłaściwą pracę domową do szkółki niedzielnej (gdzie masz uczyć się o miłości Boga). To było wypracowanie o Holokauście. I co się stało? Dostałam wykład o tym, jak to nigdy się nie wydarzyło, a Żydzi są niegodziwymi mistrzami propagandy.
Potem dwa razy podczas studiów w Occidental College byłam na stażu w Fundacji Historii Wizualnej Shoah. Zarówno duchowni, jak i członkowie zgromadzenia ostrzegali mnie, że taka praca zagraża mojej koptyjskiej tożsamość.
Chodzenie na randki z Żydem? Zapomnij
Czytaj dalej tu: Czego Żydzi…
Autorka Maggie A.
Autorka przedstawiła się tylko imieniem i pierwszą literą nazwiska, opublikowała swój tekst na łamach „Jerusalem Post”, a nie jakiegoś pisma Koptów. Czy kierowały nią obawy? Sposób myślenia i pisania raczej na to nie wskazuje. Nie można wykluczyć innego lub innych powodów – albo braku wystarczająco liberalnych mediów koptyjskich, które zdecydowałyby się na taką publikację, albo przekonania Autorki, że tą drogą jej przesłanie dotrze do większej liczby współwiernych. Nie można wykluczyć, że zadecydowały o tym obydwa czynniki, a może jeszcze kilka dodatkowych.
