Przypomniałem sobie artykuł Tareka Fataha, kiedy opublikowałem na mojej stronie Facebooka tweet z krótkim filmem pokazującym radość mieszkających w Austrii muzułmanów z obalenia Baszara Assada przez dżihadystyczną grupę, której przywódca powiązany był zarówno z Al-Kaidą jak i z ISIS. Przekazująca ten Tweet @Luiza Rosen pisała: „To nie Damaszek, to Wiedeń. Europejczycy muszą się teraz obudzić. Obejrzyj: Arabscy muzułmanie, którzy najechali Europę z Syrii, zalali ulice Wiednia w Austrii, by teraz okazywać lojalność i poparcie dla zwycięskich dżihadystów w Syrii. Jeśli dżihad jest taki fantastyczny, dlaczego nie zostali w ojczyźnie? Czy wszyscy powinni zostać deportowani? Czy nie?”

Pod oryginalnym wpisem ktoś z angielskim imieniem napisał: „Polacy obronili Wiedeń przed Turkami, teraz austriackie władze same ich wpuszczają”.

Filmik z Wiednia nie jest wystarczającą podstawą do poważnej dyskusji. Nie ma daty, źle słychać hasła. Jednak symbolika nie pozostawia wiele miejsca na wątpliwości. To nie jest tylko radość z powodu obalenia jednego zbrodniarza, to również radość z powodu zwycięstwa innego rodzaju tyranii, pod przewodem człowieka, którego przeszłość i zamiary nie są tajemnicą dla zgromadzonych w Wiedniu Syryjczyków. Możemy zgłaszać zastrzeżenia do pytania „czy powinni być deportowani?” Jeśli otrzymali azyl polityczny z powodu zagrożenia życia, a to zagrożenie minęło, to zniknęła podstawa azylu i prawo pobytu może wygasnąć, jeśli człowiek, który uzyskał prawo pobytu popełnia przestępstwo przeciw prawu goszczącego go kraju, deportacja jest opcją wartą rozważenia, jeśli ktoś proponuje deportację wyłącznie na podstawie etnicznego pochodzenia i wyznania, to taka propozycja byłaby nie tylko bardzo kontrowersyjna, ale i karalna.

Pod moim wpisem Radek Ptaszynski napisał:

1. Ci ludzie świętują upadek Asada zbrodniarza którego odejście z wielkim zadowoleniem przyjął cały wolny świat.

2. Syryjczyków w Austrii jest ok 100 tys czyli ok 1% społeczeństwa. Więc nie można tu mówić o tym że ktoś kogoś zalał.

3. To szczucie na ludzi którzy uciekli przed okrutną wojną nie jest bez powodu putin za tym stoi.

Byłem przekonany, że to jakiś student, ale na wszelki wypadek sprawdziłem profil. Autorem wpisu jest szczeciński socjolog i doktor historii. Symbolika zdjęcia profilowego mówi wiele, przegląd treści jeszcze więcej.

Doktor Radosław Ptaszyński z dumą prezentuje swoje zdjęcie z owiniętą wokół szyi kefiją, walczy z antysemityzmem, demonstrując miłość do martwych Żydów i do wszystkich  tych, którzy obiecują zabijać jeszcze żywych.

Co doktor Ptaszyński chce nam powiedzieć?

Wydaje się, że porusza go stwierdzenie o „zalaniu” oraz „szczucie”. Pisze, że uciekali tylko od wojny i zapewnia nas, że z upadku Assada cieszy się „chyba cała diaspora Syryjczyków na świecie z których wielu nie ma nic wspólnego z fundamentalizmem, a nawet islamem”. 

Znalezione w Internecie publikacje doktora Ptaszyńskiego nie wskazują na zawodowe zainteresowanie historią islamu ani zjawiskiem muzułmańskich migracji do zachodniego świata. Warsztat socjologa i historyka powinien mu pozwolić na wyjście poza gazetowe „empatie”. Zalew muzułmańskimi migrantami to nie tylko efekt wojny domowej w Syrii, a Syryjczycy stanowią zaledwie ułamek migracji muzułmanów, która (jak socjolog powinien wiedzieć), stwarza pewne, a nawet dość poważne problemy społeczne. Niski poziom integracji, odrzucanie wartości goszczących krajów, wysoka przestępczość i (co być może jest najważniejsze), wysoki procent jednostek zradykalizowanych, wspierających terrorystyczne ugrupowania w swoich rodzimych krajach i popierających ideologię funkcjonowania jako piąta kolumna w krajach goszczących, z deklarowanym zamiarem podporządkowania tych krajów prawu szariatu. Ta radykalizacja odbywa się zazwyczaj pod egidą instytucji religijnych i muzułmańskich organizacji świeckich, przy daleko idącym przyzwoleniu i wręcz współpracy władz lokalnych i krajowych.

Czy „zalanie” jest faktem i jaką rolę odgrywają tu gry polityczne postaci takich jak Erdogan (który otwarcie mówi o zalewaniu), czy dyktator Białorusi (który tylko dostarcza imigrantów na naszą granicę), czy Putin, którego roli możemy się domyślać, ale wiemy zbyt mało, żeby coś konkretnego o niej powiedzieć. Doktor Ptaszyński ma również rację, że Syryjczycy stanowią ułamek w populacji przybyszów z terenów byłego imperium osmańskiego.

Pytanie, czy zauważanie zagrożenia ze strony tych przybyszów jest szczuciem, albo kiedy jest szczuciem, a kiedy zauważaniem realnego problem? Wśród ostrzegających jest wielu liberalnych muzułmanów, chyba jeszcze więcej byłych muzułmanów, widzimy tu konserwatystów, ale również ludzi z kręgów staromodnej liberalnej lewicy. Trudniej byłemu muzułmaninowi przejść przez ucho igielne cenzury w mediach głównego nurtu niż otwartemu  zwolennikowi muzułmańskiego terroryzmu zostać zachodnim politykiem, czy oficerem policji.

(O ciekawym najnowszym przypadku  informuje  „Arutz Sheva”: „W Toronto komenda policji przeprosiła i usunęła  odcinek podcastu Project Olive Branch, w którym funkcjonariusz policji wyznania muzułmańskiego stwierdził, że masakra 7 października skłoniła ludzi do poszukiwania informacji, a później do przechodzenia na islam.)

Kilka dni temu brytyjski dziennikarz Douglas Murray wygrał  w sądzie proces o zniesławienie przeciw The Guardian Media Group, w związku z opublikowaniem przez ”The Observer” artykułu oskarżającego Murraya o wspieranie brutalnych, rasistowskich ataków na migrantów. W lipcu 2024 doszło do brutalnego morderstwa trzech małych dziewczynek oraz zranienia wielu innych osób. Doszło wówczas do zamieszek w wielu miastach brytyjskich i do ataków na muzułmanów. Dziennikarz „Observera” oskarżył Murraya o szczucie, ponieważ w programie nadanym na długo przed tymi rozruchami użył określenia „ci ludzie”. Douglas Murray często informuje o problemach związanych z radykalnym islamem, a analiza zagrożeń ze strony radykalnego islamu jest ważna i coraz częściej podejmowana jest również przez establishment polityczny (zarówno lewicowy jak i prawicowy).

Doktor Ptaszyński kocha telewizyjne paski. Informuje nas na swoim Facebooku o paskach w telewizji Republika.

Fakt, że o jakimś problemie mówią ludzie, z którymi w wielu sprawach się nie zgadzamy, nie oznacza, że problemu nie ma, a my mamy obowiązek, słysząc co mówią „oni”, odwracania znaków prawda/fałsz. Naukowiec nawet na Facebooku, powinien strzec się przed politycznym aktywizmem i trzymać się rygorów poprawnego myślenia.

Mieszkający od wielu  lat w Norwegii, amerykański pisarz, Bruce Bawer (autor książki „Kiedy Europa spała”) jest od lat krytykiem zarówno amerykańskiej jak i europejskiej polityki imigracyjnej. W swoim najnowszym artykule pisze o brytyjskim świętowaniu Ramadanu:

„Nigdy w historii Wielkiej Brytanii nie odbyło się tak huczne, publiczne i oficjalne obchody początku Ramadanu.

W mediach społecznościowych rodzina królewska wydała oświadczenie: „Życzymy wszystkim muzułmanom w Wielkiej Brytanii, Wspólnocie Narodów i na całym świecie błogosławionego i spokojnego Ramadanu”.

Muzułmański burmistrz Londynu, Sadiq Khan, również skomentował początek Ramadanu: „Londyn był pierwszym miastem w świecie zachodnim, w którym odbył się pokaz świateł Ramadanu. To potężny symbol tego, kim jesteśmy jako londyńczycy”.

Wyciszamy chrześcijańskie tradycje, bo nas (ateistów) rażą, ale demonstracyjnie świętujemy religijne ceremonie islamskie. To jeszcze z bogiem sprawa, ale prawdziwe zdumienie budzi nowy brytyjski zestaw wytycznych, który zaleca, aby sędziowie okazywali taryfę ulgową dla przestępców wywodzących się z „mniejszości etnicznej, mniejszości kulturowej i/lub mniejszości wyznaniowej”.

(Podobne dziwactwa obserwujemy w wielu miejscach zachodniego świata, kilka lat temu czarna była muzułmanka Anjuli Pandavar została wyrzucona z amerykańskiego stowarzyszenia ateistów za stwierdzenie, że czarny bandyta to nadal bandyta.)

Czy umiemy zrozumieć te osobliwości zachowań społecznych? (Teoretycznie socjolodzy powinni je rozumieć lepiej niż inni, ale to jest tylko teoria).

Gad Saad, urodzony w Libanie kanadyjski psycholog ewolucyjny, w swojej książce pod tytułem  The Parasitic Mind: How Infectious Ideas Are Killing Common Sense, o umysłach zniewolonych przez idee pisze inaczej i pod pewnymi względami wyraźniej niż Czesław Miłosz. Pasożyty modnych, ale absurdalnych idei zmieniają nas w swego rodzaju zombi, skłaniając do osobliwej samobójczej empatii i kiedy jacyś ludzie krzyczą na ulicach zachodnich miast Allahu Akbar, odmawiamy zrozumienia, że  oznacza to zamiar obcięcia naszych głów, stroimy się w kefiję zwaną czasem „swastyką hipstersów” i wyciągamy do nich ręce z miłością. Tak dobrze znamy czarne strony chrześcijaństwa, ale jesteśmy głusi na ostrzeżenia tych muzułmanów i byłych muzułmanów, którzy znają czarne strony islamu.

Tarek Fatah chciał odrzucić następujące wersety świętego Koranu (w innych miejscach pisał o wielu elementach islamu, które nie dają się pogodzić ani z demokracją, ani z naszym rozumieniem praw człowieka):

Koran 5:33: „Zapłatą dla tych, którzy zwalczają Boga i Jego Posłańca i starają się szerzyć zepsucie na ziemi, będzie tylko to, iż będą oni zabici lub ukrzyżowani albo też obetnie im się
rękę i nogę naprzemianległe, albo też zostaną wypędzeni z kraju. Oni doznają hańby na tym świecie i kary bolesnej w życiu ostatecznym.” (tłum. Bielawskiego)

A oto drugi z nich:

Koran 8:13 „Ja wrzucę strach w serca niewiernych. Bijcie ich więc po karkach! Bijcie ich po wszystkich palcach”. (tłum. Bielawskiego).

Inny muzułmanin, Zakaria Fellah w artykule pod tytułem „Tracąc moją religię” pisał:

Nowe ruchy, nowe organizacje, nowe milicje. Nowe potwory… te same metody: terror i brutalna przemoc przeciw każdemu, kto jest w najmniejszym stopniu inny – muzułmanie i niemuzułmanie są łatwym celem dla fanatyków, którzy bezczelnie twierdzą, że popełniają swoje zbrodnie w moim imieniu! Islamscy Übermenschen, islamofaszyści – oto, czym oni są. Nowi barbarzyńcy w marszu przeciwko ludzkiej cywilizacji i postępowi w imieniu dżihadu, który podjęli… nie pytając mnie o zdanie. Nowa forma totalitaryzmu czerpiącego swoje upoważnienie z początków nowej religii, „ostatecznego objawienia”. Mają jeden cel. Mrożący krew w żyłach – planeta ma się poddać, bo jeśli nie… Ostatecznie samo słowo islam jest synonimem poddania się. Śmierć różnorodności, śmierć nauce i technologii, śmierć prawom człowieka, śmierć prawom kobiet, prawom psów. Precz ze sztuką! Precz z muzyką. Nie dla seksu! Nie dla piękna! Nie dla przyjemności!… Haram, haram, haram… Śmierć każdemu, kto nie jest z nami!

Doktor Radosław Ptaszyński to tylko jeden z dziesiątków tysięcy mieszkańców Zachodu paradujących w kefijach i opowiadających o swoich szlachetnych uczuciach. Jednak dostrzeganie społecznych problemów i obrona przed  zalewającą nas falą wściekłego religijnego fanatyzmu nie jest szczuciem, chociaż im bardziej ci „humaniści” będą zaprzeczać rzeczywistości, tym częściej ten opór będzie przychodził z mrocznych regionów rodzimego fanatyzmu.

Jak zwykle w takich przypadkach zastanawiałem się nad możliwością prywatnej dyskusji i prezentacji pełniejszych argumentów. Dotychczasowe próby zawodziły.

„Zamień tylko rude włosy na blond, a od razu będzie można rozpoznać nazistowską propagandę rasową współczesnych nazistów i syjonistów” – zgadza się Emma Vigeland, weteranka The Young Turks, która współprowadzi lewicowy program Majority Report with Sam Seder.

„Propagandyści fetyszyzują rude włosy dwójki martwych białych dzieci” – narzekała Caitlin Johnstone, australijska samozwańcza „dziennikarka”. „Spójrz na dowolne zdjęcie dzieci Bibas, a zobaczysz dzieci, które wyglądają dokładnie tak samo jak białe dzieci, które zobaczysz w każdym zachodnim kraju”.

„Przysięgam, że jeśli usłyszę jeszcze jedną osobę płaczącą nad rodziną Bibas, stracę panowanie nad sobą” – wykrzyknął Aidan Simardone, kanadyjski prawnik imigracyjny, publikujący w „The New Arab”, „Counterpunch” i Soros-Koch Quincy Institute for Responsible Statecraft . „To jest supremacja białych”.

„Jeśli ogarnia cię gniew na myśl o losie rodziny Bibas, to pokazujesz swoją białą supremację” – szydzono na koncie o nazwie Palestine News Network. „Obsesja na punkcie koloru włosów dzieci Bibas to czysta biała supremacja” – argumentował inny samozwańczy „pisarz” i „filmowiec” mediów społecznościowych.

Nazwisko „Bibas” jest pochodzenia bliskowschodniego i jest częste wśród Żydów sefardyjskich. Jarden Bibas, ojciec dwójki zamordowanych dzieci, jest potomkiem żydowskich uchodźców, którzy uciekli z Jemenu. Rodzina zwykła żartować, że tych dwoje dzieci to „pierwsze jemeńskie rudzielce”.

Jeśli rodzina pochodząca ze społeczności żydowskiej w Jemenie, bliskowschodniej populacji, która żyje tam od ponad 2500 lat, to przedstawiciele białej supremacji, to tak samo jest z każdym Żydem na świecie. Jeśli żałoba po dzieciach Bibas jest supremacją białej rasy, to samo dotyczy każdego żydowskiego dziecka.

I o to właśnie chodzi. Nie chodzi o włosy. Ci, którzy potępiają żałobę po dzieciach Bibas, potępiliby żałobę po każdym zamordowanym żydowskim dziecku jako rodzaj „białej supremacji”.

Uważano, że biblijne postacie, takie jak Ezaw i król Dawid, miały rude włosy, a nawet Mahometa, założyciela islamu, opisano jako rudowłosego. Niektórzy muzułmanie farbują włosy lub brody na czerwono, naśladując swojego proroka. Jeśli rude włosy to supremacja białych, to islam jest supremacją białych.

Islamiści i ich świeccy socjalistyczni sojusznicy wykorzystują rude włosy dzieci Bibas, by argumentować, że te dzieci były kolonistami, że nigdy nie należały do tego regionu i dlatego zasługiwały na śmierć. To właśnie zrobiło Państwo Islamskie, gdy dokonało masakry i zniewoliło Jazydów, którzy byli winni bycia niemuzułmanami, posiadania blond włosów i niebieskich oczu. Ocaleni Jazydzi opisali targi niewolników, na których dżihadyści z ISIS oferowali więcej za niewolnice o blond włosach i niebieskich oczach.

Czy dziewczęta zgwałcone w przez irackich kuzynów Hamasu również były „białymi supremacjonistkami”?

Teoria krytycznej rasy zakłada, że osoby o blond lub rudych włosach są zwolennikami białej supremacji, a osoby o ciemniejszych włosach i karnacji są uciskanymi ofiarami, którym wolno dokonywać ludobójstwa. Najkrwawszy test tej teorii dzieje się na Bliskim Wschodzie, gdzie rdzenne mniejszości, takie jak Żydzi i Jazydzi, z których część ma jasne włosy, padają ofiarą ludobójstwa dokonywanego przez muzułmańską większość arabską.

Legitymizowanie mordowania żydowskich dzieci ze względu na ich rasę jako sprzeciwu wobec białej supremacji oznacza, że naziści byli jedynymi prawdziwymi przeciwnikami białej supremacji, a Holokaust był działaniem sprawiedliwości społecznej, a nie najohydniejszą rzeczą, jaką ludzie kojarzą z „białą supremacją”.

Deklarowanie Żydów jako nie-tubylczej rasy, którą należy etnicznie oczyścić z regionu, jest tym, co zrobili narodowi socjaliści. Teraz Demokratyczni Socjaliści robią to wobec Izraela. Demokratyczni Socjaliści Ameryki i inni pro-Hamasowscy socjaliści nie tylko popierają nowy Holokaust, ale także popierają to, że dokonają go starzy sojusznicy nazistów, którzy brali udział w poprzednim.

Hamas wyłonił się z Bractwa Muzułmańskiego. Naziści finansowali Bractwo, a kluczowe dokumenty zarówno egipskiej grupy, jak i jej oddziału w Gazie, które stworzyły Hamas, zawierają ideologię nazistowską obok tradycyjnego islamskiego antysemityzmu. Mufti Hitlera przyprowadził różnorodną grupę afrykańskich i arabskich żołnierzy, aby walczyli dla nazistów jako część „Wolnego Legionu Arabskiego”.

„Biała supremacja” była zaskakująco różnorodna już w czasach Trzeciej Rzeszy.

Jedyną różnicą między Hamasem a nazistami jest ich pogląd na własną rasę i rasę ich ofiar. To nie Żydzi opłakujący zamordowane dzieci Bibas przypisują je do jakiejś „rasy”, robią to  apologeci Hamasu, dla których rude włosy dowodzą, że należą do złej rasy.

Ale jeśli rude włosy nie uczyniły Mahometa, który rozpoczął islamskie ludobójstwo bardziej zróżnicowanych rdzennych ludów regionu, „białym supremacjonistą”, to dlaczego czynią dzieci Bibas „białymi supremacjonistami”? Ofiarami Hamasu 7 października byli rudzi i blondyni, a także ludzie o czarnej skórze i włosach, podobnie jak sześć milionów Żydów w Holokauście obejmowało różne kolory włosów.

Wraz z blondynami o aryjskim wyglądzie i niebieskich oczach, takich jak mój ojciec, którzy potrafili „wtopić się w tłum”.

Prawdziwym problemem nigdy nie był kolor włosów ani oczu; problemem była żydowskość. Rude włosy dzieci Bibas, podobnie jak aryjskie kryteria blond włosów i niebieskich oczu, są tylko pretekstami do przypisywania Żydom rasowej przynależności i zabijania ich.

Socjaliści, narodowi czy demokratyczni, którzy zrywają plakaty zamordowanych dzieci, bezczeszczą pomniki i potępiają Żydów za opłakiwanie własnych dzieci, nazywają wszelki sprzeciw wobec mordowania Żydów „białą supremacją”. Tylko zabijanie Żydów nie jest białą supremacją.

Największą zbrodnią Żydów w Izraelu nie jest żadne kłamstwo z katalogu łgarstw, oszczerstw, teorii spiskowych, historycznego rewizjonizmu i nieustannej moralnej inwersji, które stanowią podstawę sprawy „Palestyny”, fikcyjnego bytu składającego się z ludobójczej populacji kolonialistów. Jest nią żydowska odmowa bycia mordowanym.

Nie chodzi o czerwone włosy, ale o czerwoną krew.

Radykalna lewica odwróciła znaczenia wielu pojęć: antynazizmu, by oznaczał nazizm; sprzeciwu wobec ludobójstwa, by oznaczał ludobójstwo; sprzeciwu wobec nienawiści, by oznaczał nienawiść. Biała supremacja, głosi radykalna lewica, polega nie tylko na tym, że Żydzi odmawiają zgody na własną śmierć, ale że nadal ośmielają się opłakiwać swoich zamordowanych bliskich.