Woody Allen kończy dziś 79 lat

Woody Allen kończy dziś 79 lat (mat. prasowe)

Wikipedia – Woody Allen

Woody Allen, właśc. Allan Stewart Konigsberg (ur. 1 grudnia 1935 w Nowym Jorku) – amerykański scenarzysta, reżyser, aktor, muzyk, producent, pisarz i kompozytor.

Znany jako twórca “intelektualnej komedii”. Jest jednym z najbardziej uznanych amerykańskich reżyserów. Jego filmy (wszystkie tworzone w technice monofonicznej) bazują na literaturze, seksualności, filozofii, psychologii, jego żydowskim pochodzeniu, filmie europejskim i Nowym Jorku, gdzie cały czas mieszka.

Wydaje książki beletrystyczne. Ostatnio takie pozycje jak “Allen na scenie” oraz “Obrona szaleństwa”.

Jest klarnecistą jazzowym. Jego występy jako klarnecisty w Europie były przedmiotem filmu dokumentalnego Wild Man Blues. 28 grudnia 2008 wystąpił z zespołem Woody Allen and his New Orleans Jazz Band w warszawskiej Sali Kongresowej. Drugi swój koncert w Polsce dał 23 marca 2011 roku w Centrum Kultury Katowice im. Krystyny Bochenek.

Woody Allen (właściwie Allan Stewart Konigsberg) urodził się 1 grudnia 1935 roku na Brooklynie. Jest synem Nettie oraz Martina Konigsbergów[1]. Pochodzi z rodziny żydowskiej. Allen ma siostrę, Letty (ur. 1943), z którą pozostaje w przyjacielskich stosunkach. Rodzice chcieli, żeby został farmaceutą, on jednak od wczesnej młodości interesował się filmem (pasję tę wyniósł z domu rodzinnego), słuchał też chętnie radiowych programów komediowych i oglądał występy komików[2]. Według Fostera Hirscha Allen zdecydował, że sam zostanie autorem komikiem już w wieku 7 lat, po obejrzeniu w kinie Drogi do Maroka[2].

W latach 1948−1952 uczęszczał do szkoły średniej (Midwood High School na Brooklinie)[1] . Był raczej średnim uczniem, szkoła budziła w nim niechęć[3]. W wieku 16 lat nauczył się grać na klarnecie i zaczął występować w lokalu Michael’s Pub[4] Już jako uczeń sprzedawał żarty do gazet oraz dorabiał pisząc dowcipy i gagi dla Guya Lombardo, Sammy Kayne i Arthura Murraya; do pracy tej zatrudnił go agent David O. Albert[1]. W ten sposób zarabiał 25 dolarów tygodniowo, pisząc ok 30 żartów dziennie[4] . W wieku 17 lat legalnie zmienił nazwisko na Woody Allen[4]. W 1952 podpisał kontrakt z agencją William Morris Agency[1]. W tym samym roku rozpoczął naukę na Uniwersytecie Nowojorskim, ale nie zaliczył zajęć z produkcji filmowej. Następnie uczęszczał ma zajęcia filmowe do Kolegium Miejskiego Uniwersytetu Nowojorskiego, jednak naukę przerwał po tygodniu[4]

Debiutował w filmie w 1965 roku, występując w komedii Co słychać, koteczku? Clive’a Donnera. W 1966 dokonał przeróbki japońskiej komedii sensacyjnej Kokusai himitsu keisatsu: Kagi no kagi (Jak się masz koteczku?). W 1969 zadebiutował jako reżyser filmowy parodią filmu gangsterskiego Bierz forsę i w nogi.

Islamiści patrzą na Polskę

Jacek Kowalczyk

Działający na terenie Niemiec salafici oświadczyli, że przygotowują się do szerzenia swej wiary wśród Polaków. Salafici reprezentują ruch muzułmański skrajnie nieprzyjazny wobec wszystkich innych religii (nie mówiąc już o ateizmie), wliczając w to rozmaite odmiany samego islamu. Uważają je za skażone, w przeciwieństwie do ich własnej doktryny, odwołującej się jakoby do źródłowej, czystej myśli i tradycji Koranu. W swoim prozelityzmie nie cofają się przed użyciem wszelkich rodzajów przemocy i gwałtu, czego nie muszę tu opisywać, bo media pełne są doniesień na ten temat.

Tak jak wszyscy fundamentaliści salafici głoszą, że są wyłącznymi dysponentami prawdy, a ściślej mówiąc Prawdy, co niejako wymusza na nich bezwzględność wobec wszystkich niewiernych (czy źle wiernych). A gdy mowa o Prawdzie, to — z racji wieloznaczności tego pojęcia — oświadczanie, że się ją posiada, jest twierdzeniem z gruntu nieweryfikowalnym, a więc w pewnym sensie, przynajmniej dla mnie, bezwartościowym. Za to takie przekonanie, że dysponuje się ową ostateczną Prawdą, daje niesamowitą siłę działania, bez oglądania się na skutki. Można dzięki temu wiele zbudować, ale znacznie więcej można zniszczyć.

Tu konieczna dygresja: nie wypowiadam się nigdy w imieniu wszystkich ateistów (choć może to tak czasem językowo brzmieć), lecz co najwyżej jako ateista (choć, jak już nie raz wspominałem, nie jest to bynajmniej najważniejsza dla mnie identyfikacja). Nie uważam siebie zatem za posiadacza Prawdy przez duże P. I nie sądzę, by ktokolwiek z ludzi mógł poznać i posiąść to, co zwykle pod tym słowem się rozumie. Moim zdaniem nie da się posiadać hipostazy, co więcej, nie wierzę w istnienie jednej (czy to platońskiej, czy to jakiejś innej idealistycznej) Prawdy. To, podobnie jak Piękno, Dobro czy Miłość, stworzone przez człowieka pojęcia, a nie byty. Mogą być pożyteczne i poręczne, zachęcać i porywać do wspaniałych czynów, zwykle jednak stają się jedynie użyteczną zasłoną czyjegoś interesu.

Ale wróćmy do głównego wątku. Czy salafici rzeczywiście mogą pozyskać dla swej wiary Polaków? Tak jak pozyskują np. mieszkańców Niemiec i Wlk. Brytanii (w tym rodowitych Niemców i Brytyjczyków)?

Znane są przypadki konwersji na islam wśród Polaków, a także Polek, zauroczonych niezwykłą opiekuńczością, jaką potrafi się w fazie zalotów wykazać muzułmanin szukający żony. Opisywaliśmy w POLITYCE losy Polek, które zdecydowały się na ślub z muzułmaninem i konwersję — na ogół nie są to historie budujące, ale trzeba przecież pamiętać o błędzie próby. Łatwiej oczywiście trafić na historie ponure, łatwiej dotrzeć do ludzi pokrzywdzonych niż do tych, którym wiedzie się dobrze i żyją względnie szczęśliwie. Tu wyznanie ma chyba słabą moc różnicującą. Przemoc domowa niejedno ma (religijne i niereligijne) imię.

Nie w tym więc rzecz. Mowa o pozyskaniu wyznawców gotowych na sygnał duchowego przywódcy wziąć udział w zbrojnym dżihadzie. Ruszyć na prawdziwą wojnę, zgodzić się zostać samobójczym terrorystą itp. Czy Polacy są impregnowani na indoktrynację, skoro daje ona całkiem niezłe efekty w tak bogatych państwach jak te wyżej wymienione? Czy wystarczy nasz powszechny letni katolicyzm albo przypadkowy praktyczny ateizm, będący pochodną obojętności na jakąkolwiek transcendencję?

Czytaj dalej tu: Islamiści patrzą na Polskę