Pięć łamigłówek o okupacji i osiedlach

Eugene Kontorovich

Dzisiaj [17 grudnia 2014] Szwajcaria zwołała konferencję państw sygnatariuszy Czwartej Konwencji Genewskiej, żeby przedyskutować prawo o okupacji odnoszące się do Izraela. Poprzednio były tylko dwie okazje, kiedy Genewa zwołała sygnatariuszy tego traktatu i oba dotyczyły wyłącznie Izraela. (Tym razem Jerozolima, Waszyngton, Ottawa i Canberra ogłosiły, że zlekceważą te pogaduszki.)

Oczywiście nie ma niczego złego w konferencji międzynarodowej dla omówienia Czwartej Konwencji Genewskiej i próbie lepszego zrozumienia jej wymogów, tak jak stosują się one do konkretnych sytuacji. Zakaz z artykułu 49(6) traktującego o „deportacji i przesiedlaniach” na terytoriach okupowanych z pewnością skorzystałby na naświetleniu. (O zakazie “deportacji i przesiedlaniach” powszechnie mówi się jako o “budowaniu osiedli”.)

Istotnie, badanie przemieszczeń ludności na terytoria okupowane w Gruzji, Ukrainie, Azerbejdżanie, Saharze Zachodniej i na Cyprze byłoby zarówno na czasie, jak pouczające. Nie trzeba dodawać, że państwa sygnatariusze nie to będą omawiać. Niestety, nie interesują ich Konwencje Genewskie, a tylko ich możliwe użycie przeciwko Izraelowi. Jeśli jednak państwa sygnatariusze Konwencji chciałyby mieć interesujący porządek dnia, oto kilka pytań, które mogłyby zadać.

1. Pierwsze dotyczy definicji okupacji Międzynarodowego Czerwonego Krzyża [ICRC] (warunku wstępnego możliwości zastosowania normy „deportacje lub przesiedlania”). Państwa sygnatariusze najwyraźniej uważają, że Izrael okupuje Gazę, nie mówiąc już o całym Zachodnim Brzegu, mimo wycofania wojsk izraelskich z tych terytoriów i istnienia tam niezależnej administracji palestyńskiej. Okupacja jednak, we wszystkich innych kontekstach, wymaga by władza okupacyjna zastąpiła władze miejscowe i faktycznie działała jako władza rządząca, który to warunek nie stosuje się do Gazy i dużych części Zachodniego Brzegu (Obszar A).

W rzeczywistości, definicja ICRC wyklucza tereny takie jak Gaza:

Okupacja ustaje, kiedy siły okupacyjne zostają wyparte lub ewakuują się z terytorium.

Jak okupacja izraelska mieści się w definicji ICRC tego terminu byłoby pożytecznym tematem do przedyskutowania przez państwa sygnatariusze.

Czytaj dalej tu: Pięć łamigłówek…

10 polskich Żydów, którzy zmienili dzieje świata

Aleksandra Zaprutko-Janicka

W telewizji oglądasz stary western z Garym Cooperem, po śniadaniu zażywasz suplement diety z witaminami, a w szpitalu robisz sobie EEG. To wszystko sprawka polskich Żydów!

Nie wszyscy czuli się Polakami. Niektórzy wcale nie byli praktykującymi Żydami lub nawet nie przyznawali się do swojego kulturowego dziedzictwa. Wszyscy jednak urodzili się na ziemiach polskich i mieli bezpośrednie, żydowskie korzenie. Przedstawiamy dziesięciu polskich Żydów, którzy zmienili losy świata.

10. Samuel Goldwyn. Człowiek, który stworzył MGM

Gdyby nie jego zaufanie, Gary Cooper nigdy nie stałby się zbyt dumnym by uciekać stróżem prawa w westernie „W samo południe”. A część nieśmiertelnych hitów kinowych, jak choćby „Deszczowa piosenka”, czy „Przeminęło z wiatrem” nie rozpoczynałoby się czołówką z ryczącym lwem. Samuel Goldwyn, znany wcześniej jako Szmul Gelbfisz, zdecydowanie dołożył swoje trzy grosze do historii kina, a jego wytwórnia filmowa miała pod swoimi skrzydłami całą plejadę gwiazd.

Szmul urodził się w Warszawie w 1879 roku, jako najstarszy z sześciorga dzieci Aarona Dawida Gelbfisza, handlarza używanymi meblami. Za całą edukację musiało mu wystarczyć uczęszczanie do chederu (żydowskiej szkoły religijnej). Kiedy w wieku 15 lat stracił ojca, zamiast zgodnie z tradycją stać się głową rodziny, wyjechał z kraju. Pracował w wielu miejscach, między innymi otarł się o braci Warner, by w końcu z dwoma wspólnikami założył jedną z najbardziej znanych wytwórni filmowych na świecie – Metro-Goldwyn-Mayer, w skrócie MGM.

Electroencephalograph

9. Adolf Beck. Wynalazca EEG

Po ataku padaczki pacjent poddawany jest badaniu EEG, a lekarz z uwagą śledzi wyniki. Obaj zapewne nie zdają sobie sprawy z tego, że możliwość oglądania funkcji mózgu zawdzięczają… polskiemu Żydowi.

 Adolf Beck urodził się w Krakowie w 1863 roku. Ukończył gimnazjum św. Jacka i w 1884 roku podjął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Swoją pracę badawczą rozpoczął już w trakcie studiów, by w 1890 roku obronić pracę doktorską o badaniu mózgu za pomocą elektryczności. 

Mimochodem odkrył przy tym jedną z najistotniejszych metod diagnostycznych neurologii, wykorzystywaną dziś na całym świecie.

nadeslal V.Rozenbaum

Czytaj dalej tu: 10 polskich Żydów, którzy zmienili dzieje świata

Wznowienie książki B. Engelking, SZANOWNY PANIE GISTAPO

SZANOWNY PANIE GISTAPO
Donosy do władz niemieckich w Warszawie i okolicach w latach 1940- 1941
Barbara Engelking

Warszawa 2014, wydanie II
objętość: 117 stron + kolorowa wkładka z ilustracjami 12 stron
oprawa: miękka
format: 120 x 210 cm
cena katalogowa: 40,00 zł
ISBN: 978-83-63444-38-9
ISBN [ebook]: 978-83-63444-00-6

Warszawa dnia 23.40 r.
Szanowny panie gistapo zawiadamiam rzecz radiowe bo na słow niemam odwagi. Tylko listownie proszę jechać na ulice Pańske N 3 do Dozorcyon ma radjo zamurowane wkuhni wścianie wtem wmiejscu co stoiy kohnia potej stronie toiest iego własne łon go shował ja gwarantuje że na pewno znandzće bo dotej pory jeszcze jest tylko na pewno bo ja będę wiedzić czy ście byli bojak nie to ja będę wiedzić co mam robić stem.

W zespole “Der Kommandeur der Sicherheitspolizei und des SD fur den Distrikt Warschau” w Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie znajduje się teczka zawierająca dwieście pięćdziesiąt pięć anonimowych donosów do władz niemieckich 1940-1941. Teczka ta, jeszcze nieuporządkowana, została przekazana do Instytutu Pamięci Narodowej z byłego Centralnego Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Donosy zgromadzone w brązowej, tekturowej, zawiązanej na teczce – to bez wątpienia oryginały z czasów okupacji. Sygnowane są podwójną numeracją (granatowym i czerwonym kopiowym ołówkiem), ułożone według numeracji oznaczonej na czerwono i w miarę chronologicznie. Pierwszy donos, pochodzący z Otwocka i informujący o sfingowanej kradzieży jedenastu worków cukru z magazynu aprowizacyjnego Zarządu Miejskiego, datowany jest: 7 lipca 1940 roku, ostatni, zawiadamiający, „że stacje benzynowe: Zamojskiego róg Zielenieckiej na Pradze oraz na Żoliborzu plac Wilsona używają fałszywych kwitów na benzynę” – nosi datę 23 czerwca 1941 roku. Większość donosów dotyczy Warszawy (przynajmniej 188), około dwudziestu – Radzynia Podlaskiego

Spis treści:

WPROWADZENIE

I. TEMATYKA DONOSÓW

1. Donosy o charakterze politycznym
2. Donosy o charakterze gospodarczym
3. Donosy o charakterze rasowym

II. ADRESACI DONOSÓW
III. AUTORZY DONOSÓW
IV. OFIARY DONOSÓW
V. MOTYWY DONOSICIELSTWA

1. Motywacje afektywne
2. Motywacje instrumentalne
3. Motywacje afektywno-instrumentalne: antysemityzm
4. Motywacje uwarunkowane społecznie

ZAKOŃCZENIE