Palestyńczycy stali się obsesyjnymi “turystami tragedii”

Ryan Bellerose Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Drodzy Palestyńczycy,

Powiedzmy kilka rzeczy wyraźnie. Nie możecie twierdzić, że popełnia się na was ludobójstwo, kiedy wasza populacja rośnie eksplozyjnie. Jako ktoś, kogo rodzina doświadczyła ludobójstwa, mówię wam, żebyście przestali bredzić, to jest obraźliwe i to jest irytujące.

Nigdy nie przeszliście przez to, “przez co przeszli rdzenni Amerykanie”. Nikt nie zmuszał was do mówienia obcym językiem, oddawania czci Bogu w obcy sposób i nie kradł waszych miejsc świętych. W rzeczywistości TO JEST TO, CO WY ROBILIŚCIE. Wy kradliście miejsca święte, zmuszaliście rdzenną ludność do mówienia po arabsku i do oddawania czci bogu jako muzułmanie. Poważnie mówię, z tym też dajcie sobie spokój.

Nie mieliście żadnej walki o prawa obywatelskie, jak na przykład czarni w Ameryce. Czarni w Ameryce nie wysadzali w powietrze autobusów szkolnych ani pizzerii pełnych dzieciaków, żeby osiągnąć równe prawa i z pewnością nie gadali nieustannie o zepchnięciu białych do morza.

Nie jesteście prześladowani jak geje za coś, co nie jest waszą winą. Nikt nie zrzuca was z wysokich budynków, bo kochacie kogoś, kogo nie powinniście kochać. Raz jeszcze więc, przestańcie, to się robi nudne, szczególnie kiedy niektórzy z nas są doskonale świadomi tego, że wasze społeczeństwo nie tylko nienawidzi gejów, ale czynnie ich prześladuje. To wy jesteście tymi facetami, którzy zrzucają ich z wysokich budynków.

Nie możecie ciągle kraść cudzej historii. Ukradliście tożsamość tego, co znane było jako „Palestyńczycy”. Przed II wojną światową określenie to oznaczało Żydów. Ale to jest w porządku, to jest nazwa kolonialna i jestem pewien, że moi żydowscy przyjaciele jej nie chcą. Wolą być nazywani Żydami, Hebrajczykami, Izraelczykami, więc możecie sobie zatrzymać wasze kolonialne śmieci i spadać.

Myślicie, że wasza walka jest jedyną walką na świecie, która ma znaczenie. Kiedy ktokolwiek ma śmiałość doświadczać tragedii, nieodmiennie i natychmiast wyskakujecie, żeby nie pozwolić jemu/jej na pięć minut w mediach bez was, próbujących dokooptować ich walkę do swojej sprawy.

Ferguson? Pieprzyć Ferguson, to znaczy, mówmy: “od Ferguson do Palestyny”! Czarne życie liczy się? Nie, do diabła, bierzecie hashtag Blacklivesmatter [Czarne życie liczy się], ale natychmiast dodajecie hashtag “palestianianlivesmatter” [Palestyńskie życie liczy się], bo niech bóg broni, żeby cokolwiek był o kimś innym, a nie o was.

Czystka etniczna? To dlaczego jest teraz 0% Żydów na terenach pod panowaniem Autonomii Palestyńskiej, ale niemal 2 miliony Arabów na terenach pod panowaniem Izraela? Chyba widać wyraźnie, kto tu przeprowadza czystkę etniczną.

Idle No More*? Prawa rdzennych ludów? Nic z tych rzeczy, powinno być: Palestyna solidaryzuje się z ruchem przeciw bierności, lub: Palestyna popiera prawa rdzennych ludów, chociaż wy tego najwyraźniej nie robicie. Nikt nie oferował nam państwa, a my rzeczywiście jesteśmy na ziemi naszych przodków.

Oddajcie nasze dziewczynki? Ludzie byli przerażeni porwaniem przez muzułmanów chrześcijańskich dziewczynek w Nigerii, a wam udało się doczepić do tego wasz wagon? Poważnie? Ale wygłup, musieliście przy tym przynajmniej zachichotać. Możecie się przyznać.

Walka rdzennych Amerykanów przeciwko kolonializmowi osadników? Nie, to jest zawsze “z kraju Indian do Palestyny”, każdy, kto ma trzy klasy szkoły podstawowej wie, że w rzeczywistości Arabowie są kolonizatorami, którzy skolonizowali ten cały cholerny region w VII wieku, zabijając i wymuszając nawrócenie się rdzennych ludów. NIE JESTEŚCIE RDZENNYM LUDEM ZIEM, DO KTÓRYCH ROŚCICIE SOBIE PRAWO. Powtórzcie za mną: “Żydzi są z Judei, Arabowie są z Arabii”. Możecie tam żyć, tylko nie możecie już dłużej ciemiężyć ludzi.

Kiedy porwano trzech żydowskich dzieciaków (i zamordowano ich), wy rozdawaliście cukierki, uśmiechaliście się i robiliście sobie zdjęcia z trzema palcami do góry, świętując ten podły czyn, a potem mieliście absolutnie totalną czelność rozpoczęcia hashtagu “bringbackourboys” [oddajcie naszych chłopców]? Naprawdę?

Teraz fala wyniosła ciało małego chłopca na brzeg Turcji, ofiary obojętnego świata, który pozwolił, by konflikt w Syrii i rozrastanie się ISIS spowodowały śmierć setek tysięcy, koncentrując się cały czas na “losie Palestyńczyków”, a wy, dranie, nie możecie nawet pozwolić światu na zobaczenie tego bez prób podczepienia się pod ten obraz śmierci tego dziecka? Hańba wam, hańba wam, hańba wam. Gdybyście mieli sumienie, wstydzilibyście się.

Mógłbym ciągnąć dalej, bo uczciwie mówiąc, każda tragedia, jaką widziałem na świecie przez ostatnich kilkadziesiąt lat natychmiast wywoływała: „ale widzieliście, co Żydzi robią Palestyńczykom?” Staliście się turystami ludzkich tragedii. Nie macie żadnej poważnej tragedii własnej, więc musicie przesadzać i kooptować cudze tragedie, i nie macie w tym wstydu.

Tak, widziałem, co dzieje się w Gazie i w Autonomii Palestyńskiej i nie jest to w najmniejszym stopniu podobne do tego, co wy opowiadacie. Do diabła, pora, żebyście dorośli, nie wszystko jest o was, nie każdy uchodźca może być jojczącym, pełnym roszczeń uchodźcą sprzed 67 cholernych lat. Niektórzy z nas idą naprzód, niektórzy z nas nie okradają własnego ludu i nie przedłużają konfliktu, by nadal zagarniać pieniądze.

Chcecie znać prawdę? Chcecie być ofiarami i dlatego nie spotykają was żadne dobre rzeczy.

Absolutnie bez poważania,
Ryan Bellerose,

Ryan Bellerose

Kanadyjski działacz na rzecz praw Indian, studiował również historię Bliskiego Wschodu i rozpoczął ruch przeciwstawiania się kłamliwemu porównywaniu sytuacji amerykańskich Indian i Palestyńczyków.

Why Israel fails to confront Lithuania over the Holocaust

Efraim Zuroff

Lithuanian nationalists clubbing Jewish Lithuanians to death – Kovno, Lithuania June 27, 1941 ( Archive )

Last week Israelis who hail from Lithuania gathered at Yad Vashem to commemorate the annihilation of their communities during the Holocaust. This year, the event was marked by the participation of visiting Lithuanian Prime Minister Algirdas Butkevicius, who delivered the keynote address.

As a close follower of Lithuanian-Jewish relations for the past quarter of a century, I was curious how the Prime Minister would deal with pressing issues, such as the highly significant role played by Lithuanians in Holocaust crimes as well as contemporary anti-Semitism. I was also curious as to how our government might attempt to influence him on these questions. And while one might naturally assume that the practical issues would be the most urgent, in Lithuania’s case it is actually the historical questions which pose the thorniest problems and the greatest threat to Jewish interests in the long run.

Thus, the most important problem at the moment is the ongoing efforts of Lithuanian governments to minimize the role of Lithuanian Nazi collaborators in Shoa crimes, including the nearly total annihilation of Lithuanian Jewry (96.4%), the murder of tens of thousands of Jews in Belarus and of thousands of Jews deported to Lithuania. These are clearly reflected in the failure of every single government to punish a single hitherto unpunished Lithuanian war criminal, including any of the more than a dozen deported there from the United States. In addition, a list of 2,055 local perpetrators compiled by the government’s Center for Genocide and Resistance Research Center three years ago, which only names a small number of the criminals, has been suppressed, rather than being acted upon.

These efforts also include the promotion of the 2008 Prague Declaration, the manifesto of the “double genocide” theory which posits the canard of equivalency between Communist and Nazi crimes, and denies the Holocaust its justified status as a unique case of genocide. This false symmetry also emphasizes the role of Jewish Communists as a contra to the crimes committed by local Nazi collaborators, and has led to attempts to prosecute Jewish Soviet anti-Nazi partisans on trumped up charges of war crimes, and the glorification of anti-Communist fighters despite their participation in Shoa crimes. Even worse, the declaration calls for a joint memorial day for all the victims of totalitarian regimes, which if ever accepted, will no doubt replace International Holocaust Remembrance Day. The practical issues which should have been on the agenda are the plans to build a convention center on the grounds of an ancient Jewish cemetery in Vilna, and the refusal of the mayors of Vilna [Vilnius] and Kovno [Kaunas] to ban neo-Nazi marches held every Independence Day.

Yet despite the importance of these issues, the only “Jewish” subject discussed by Israeli officials with Prime Minister Butkevicius was the plan to build a convention center on the grounds of the original Vilna Jewish cemetery. In fact, according to a JTA interview with the Lithuanian leader, Prime Minister Benjamin Netanyahu gave his blessing to the construction project. Leaving aside the wisdom of this decision, the question is why Israel has consistently failed in recent years to adequately represent Jewish interests regarding Holocaust memory, the narrative of World War II, and anti-Semitism in dealings with the Baltic countries, and especially Lithuania, which undoubtedly has been the worst offender.

The answer apparently lies in one of the paradoxes of current Israeli relations with the post-Communist democracies of the European Union, which have been much more sympathetic to Israeli political positions on the Middle East than their Western European counterparts. Thus these countries were granted a green light to rewrite the history of the Shoa and World War II, and not pressured in regard to local anti-Semitism. Thus, Lithuanian PM Butkevicius can stand at Yad Vashem and proclaim that his duty is to ensure that the truth about the Holocaust will never be concealed; he can thus claim in an interview with the Jerusalem Post that “there is no equation between these two types of crimes”, and no Israeli minister or official will respond, despite the fact that Lithuania has done more than any other country to distort the history of the Shoa and the role of its nationals.

Israel obviously needs all the political support it can get, but the time has come for it to stop acting like a hopelessly weak country and start defending the Jewish interests it always claims to represent. At this point in time, Lithuania which is justifiably scared that it might well be the next Russian conquest, needs Israel far more than we need them, and there is nothing wrong with forcefully raising these issues, especially with our friends. Luckily, there will be another opportunity to do so during the upcoming visit of Lithuanian President Grybauskaite.

Efraim Zuroff
is the chief Nazi-hunter of the Simon Wiesenthal Center and director of its Israel Office. His most recent book is “Operation Last Chance; One Man’s Quest to Bring Nazi Criminals to Justice.” His website is: www.operationlastchance.org and he can be followed on Twitter @EZuroff

Shanghai opens park to honor its 20,000 Jewish Holocaust refugees

By Brian Schaefer

Memorial in Chinese city’s Qingpu district pays tribute to those who fled Nazi Germany and found safety in the Far East

Officials open the Jewish Memorial Park at the Fushouyuan cemetery in Shanghai, China, Sept. 6, 2015. (Courtesy of Dong Jun/ShanghaiDaily.com via JTA)

JTA — Beginning in 1938, as Jewish persecution by the Nazis went into high gear, approximately 20,000 Jewish refugees fled to Shanghai, one of the few safe havens in the world that did not require a visa. On Sunday, a Jewish Memorial Park was opened at the Fushouyuan cemetery in that city’s Qingpu district in their honor.

Israeli Consul-General Arnon Perlman, speaking at the dedication, said it is very important “to remember the friendship between China and Israel and between Shanghai and Israel.” On a patch of newly laid grass, a Star of David made of stone forms the centerpiece of the park and serves as the base of a sculpture of interlocking stones with another Star of David, and a menorah, at its center.

One of the stones pays tribute to Dr. Ho Feng-Shan, the Chinese consul general of Vienna during the war, who defied orders and issued over 3,000 visas to Austrian Jews to allow them to travel to China (while visas were not required to enter Shanghai, they were required to leave Austria).

The mostly German and Austrian Jews who came to Shanghai in the late ‘30s and early ‘40s joined another several thousand Jewish residents who had made the country their home in the previous 50 years, either as merchants or to escape Russian pogroms.

Life in Shanghai was marked by its own political tensions and hardships, but Chinese residents welcomed the Jewish refugees.

“If we were thirsty, [the Chinese] gave us water,” recalled Jerry Moses, who arrived in the city as a child with his family, one of the lucky few to escape Germany. “If we were hungry, they gave us rice cakes. As bad as we had it, they had it worse. And they felt bad for us.”

Refugees in Shanghai during World War II. (screen capture:YouTube/HongKongHeritage)

Following the Battle of Shanghai in 1937, the Japanese occupied the city. In 1941, under pressure from their German allies, they consolidated Jewish refugees into what became known as the Shanghai Ghetto in the Hongkou district.

Since the end of the World War II, and with the establishment of the People’s Republic of China in 1949, the Jewish population declined significantly as many relocated to North America, Israel and Australia

But there have been several recent efforts to bring awareness to the city’s Jewish history. In 2007, the Shanghai Jewish Refugees Museum opened on the site of the former Ohel Moshe Synagogue, which had recently been restored.

Earlier this year, the museum applied to have the neighborhood that housed Jewish refugees during the war designated as a UNESCO heritage site. And last month, the White Horse Cafe, which originally opened in 1939 and was a popular gathering spot for Jewish refugees, reopened across the street from the refugee museum and was designed using the cafe’s original blueprints.

Ron Klinger, the grandson of the cafe’s founder, who immigrated to Australia following the war, attended the opening. “My parents often told me that while in Shanghai, they never encountered any hostility, any anti-Semitism or any unfriendliness from the Chinese people,” he said.