Roman Polanski’s no jail return offer rejected

The director loses another bid to end his 1970s unlawful sex case without serving more time behind bars.

Polanski pleaded guilty to unlawful sexual intercourse with a 13-year-old girl and fled the United States in 1978 on the eve of sentencing

Roman Polanski’s offer to go back to the US in return for an assurance he would not serve more jail time has been refused.

The Oscar-winning director of The Pianist and Chinatown pleaded guilty to having unlawful sex with a 13-year-old girl at actor Jack Nicholson’s house but left the US in 1978 the day before he was to be sentenced.

Last month, however, prosecutors in the 83-year-old’s case told a hearing that he should return to the US and should not receive special treatment because of his fame.

Polanski’s lawyers had said he would return from nearly 40 years on the run if he was promised he would not have to spend any more time in jail.

Deputy District Attorney Michele Hanisee said: “The People simply do not believe it is in the best interests of justice to give a wealthy celebrity – and that’s what Mr Polanski is – different treatment than any other fugitive from justice.”

Samantha Geimer accused Polanski of raping her at Jack Nicholson’s house in 1977

She said Polanski “wants answers but will only show up if he likes the answers”.

Harland Braun, representing Polanski, admitted the film-maker had committed an “indefensible” crime but said the court had “lied” to him about his possible sentence.

Mr Braun said his client “wants to wrap up” the case, adding: “We know what he was promised – we know he has served eight times what he was promised”.

But in a statement on Monday, a Los Angeles Superior Court spokesman said Judge Scott Gordon had “ruled that defendant’s motions and corresponding requests are denied”.

In his ruling, Judge Gordon wrote: “There is no sufficient or compelling basis for reconsideration of these issues.”

The French-Polish director lives in France, having fled the US after 42 days in jail because he said a judge had gone back on a promise about how he would be sentenced.

He was arrested in Switzerland in 2009 on a US extradition request and spent 10 months under house arrest before the request was rejected by the Swiss.

The US then asked Poland to send him back in 2015 but courts there decided he had served his time.

Another court hearing is set for 26 April in the US regarding a bid by Polanski’s lawyers to unseal evidence given in the case by original prosecutor Roger Gunson.

Prawdziwy Hamas: przykro mi, moi drodzy!

Bassam Tawil
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

O co właściwie chodzi Hamasowi, kiedy mówi, że “akceptuje” niepodległe państwo palestyńskie na Zachodnim Brzegu, w Strefie Gazy i w Jerozolimie Wschodniej bez uznania prawa Izraela do istnienia?

Czy jest to oznaka umiarkowania i pragmatyzmu ze strony ekstremistycznego, islamskiego ruchu terroru? Czy też jest to sztuczka z zamiarem oszukania wszystkich, a szczególnie łatwowiernych ludzi Zachodu, by uwierzyli, że Hamas porzucił strategię zniszczenia Izraela na rzecz rozwiązania w postaci dwóch państw?

Niedawne doniesienia sugerowały,że Hamas posuwa się w kierunku “ogłoszenia państwa palestyńskiego w granicach z 1967 r.”
Według tych doniesień Hamas rozważa także zmianę swojej Karty tak, by nie zawierała już antysemickich oświadczeń. Karta, napisana w sierpniu 1988 r., zawiera antysemickie fragmenty i charakteryzuje społeczeństwo izraelskie jako podobne do nazistów w swoim okrucieństwie. Te same doniesienia twierdzą także, że zrewidowana Karta oznajmi również, że ten ruch terroru nie jest częścią Bractwa Muzułmańskiego.

Niektórzy analitycy w Izraelu i na Zachodzie interpretują te doniesienia jako oznaki, że Hamas wreszcie popiera politykę pragmatyzmu wobec Izraela i Żydów. Są szczególnie podnieceni domniemanymi intencjami Hamasu ogłoszenia (w zrewidowanej Karcie), że konflikt jest “tylko z syjonizmem, nie zaś z Żydami na całym świecie”.

Sądząc z analiz opublikowanych w ostatnich kilku dniach przez niektórych komentatorów i “ekspertów” spraw palestyńskich, można dojść do wniosku, że Hamas jest na drodze do ogłoszenia dramatycznej zmiany w swojej pełnej nienawiści ideologii. Niestety, fakty pokazują coś innego.
Zmiany lub nie, ruch nie ma żadnego zamiaru porzucenia dżihadu skierowanego na zniszczenie Izraela i zabijanie Żydów.

Domniemana zmiana polityki Hamasu jest iluzoryczna. Prawdziwe jest to, co Hamas mówi w dzień i w nocy po arabsku. W rzeczywistości, funkcjonariusze Hamasu mówią bardzo wyraźnie, kiedy zwracają się po arabsku do swojej ludności. Niemniej wielu analityków zachodnich i izraelskich nie chce zawracać sobie głowy faktami.

Kiedy Hamas mówi o “zaakceptowaniu” państwa palestyńskiego w granicach sprzed 1967 r. bez uznania prawa Izraela do istnienia, w rzeczywistości mówi: „Dajcie nam państwo, żebyśmy mogli użyć go jako bazy do zniszczenia Izraela”.

Jeden z wysokich rangą oficjeli Hamasu, Ismail Radwan, nie pozostawia żadnych wątpliwości, kiedy to wyjaśnia. Hamas, powiada, nie sprzeciwia się ustanowieniu państwa palestyńskiego w “granicach” 1967 r., ale nie znaczy to, że “uznamy okupację syjonistyczną. Cała ziemia palestyńska należy do pokoleń palestyńskich i islamskich”. Powtórzył także sprzeciw Hamasu wobec jakichkolwiek negocjacji z Izraelem.

Także jeden z przywódców Hamasu, Mahmoud Zahar, pospieszył z odrzuceniem twierdzenia, że jego ruch zmierza ku akceptacji rozwiązania w postaci dwóch państw. Wzywając do nasilenia “intifady” przeciwko Izraelowi, Zahar powiedział, że celem Hamasu jest „wyzwolenie całej Palestyny”.

Hamas zaprzecza także zamiarom zerwania więzi z Bractwem Muzułmańskim. “Te doniesienia mają na celu zbrukanie reputacji Hamasu w oczach świata” – wyjaśnił wysoki rangą funkcjonariusz Hamasu. Zaprzeczył też, jakoby Hamas miał planować porzucenie walki zbrojnej przeciwko Izraelowi na rzecz pokojowego, powszechnego „oporu”.

Niektóre doniesienia sugerowały, że przywódcy Hamasu, Chaled Maszaal i Ismail Hanijeh, są tymi, którzy nalegają na zmiany w Karcie ruchu. Nawet jednak jeśli Maszaalowi i Hanijehowi uda się to, nie ma gwarancji, że podporządkuje się temu skrzydło wojskowe Hamasu.
Niedawne wewnętrzne i tajne wybory w Hamasie wyniosły Jahje Sinwara na stanowisko najwyższego przywódcy tego ruchu w Strefie Gazy. Jego wybór postrzega się jako wskazówkę rosnących wpływów militarnego skrzydła Hamasu. Sinwar, skazany morderca, został kilka lat temu zwolniony z więzienia izraelskiego. Jego dojście do władzy jest także znakiem, że Hamas zmierza ku większemu ekstremizmowi i terroryzmowi i przygotowuje kolejną wojnę z Izraelem.

Militarne skrzydło Hamasu ma dość nierówną historię podporządkowywania się dyrektywom przywódców politycznych ruchu. Na przykład, wielokrotne próby Maszaala i Hanijeha zakończenia sporu z Autonomią Palestyńską (AP) Mahmouda Abbasa były raz za razem niweczone przez militarne skrzydło Hamasu i innych przywódców ruchu, przede wszystkim Zahara.
Przypomnijmy coroczne wiece, organizowane w Strefie Gazy przez militarne skrzydło Hamasu. Na tych wiecach zamaskowani terroryści Hamasu przypominają światu, że ich prawdziwym celem jest „wyzwolenie całej Palestyny”.

Na jednym z takich wieców Zahar oznajmił, że Hamas już ma armię, której misją jest „wyzwolenie całej Palestyny”. Powiedział: “Z wolą Boga ta armia dojdzie do Jerozolimy”.
Hamas pozostaje oddany wszystkim formom terroryzmu przeciwko Izraelczykom. Nie ma absolutnie żadnych oznak, że ten ruch zmierza do zatwierdzenia pokojowego i powszechnego oporu przeciwko Izraelowi. Prawdą jest odwrotność: Hamas nigdy nie traci okazji, by wyjaśnić, że nadal zachęca do terroryzmu przeciwko Izraelowi. Najnowsze takie zapewnienie pojawiło się w tym tygodniu, kiedy jeden z jego rzeczników, Abdel Latif Al-Kanou, wydał oświadczenie, w którym chwalił zamach nożowy na dwóch policjantów izraelskich w Jerozolimie. Wychwalając zamach jako „heroiczną operację” rzecznik podkreślił, że „intifada” przeciwko Izraelowi będzie trwała.

To nie jest pierwszy raz, kiedy Hamas mówi o “zaakceptowaniu” państwa palestyńskiego w liniach sprzed 1967 r.
W przeszłości cytowano czasami funkcjonariuszy Hamasu, którzy mówili, że nie wykluczają możliwości, iż ich ruch któregoś dnia zaakceptuje taką koncepcję. Te wypowiedzi jednak zawsze pojawiały się w kontekście prób Hamasu przełamania narastającej izolacji Strefy Gazy.
Najnowsze doniesienia w sprawie wysuwanej propozycji zmian w Karcie Hamasu także należy widzieć w kontekście trwających wysiłków zakończenia izolacji. Jest to jednak tylko zasłona dymna do wprowadzenia w błąd społeczności międzynarodowej i sprawienia, by uwierzyła, że ruch jest na drodze do stonowania swoich morderczych zamiarów.

Co więc wywołuje tę nieszczerą “zmianę zdania”?
Doniesienia, że administracja Trumpa rozważa możliwość wciągnięcia Bractwa Muzułmańskiego na listę grup terrorystycznych. Najbardziej prawdopodobne jest, że Hamas po prostu stara się pokazać pozory, że idzie w kierunku umiarkowania. Innymi słowy, Hamas jest gotowy kłamać – przynajmniej po angielsku – o swojej niezależności od Bractwa Muzułmańskiego.

Niepokoi to, że niektórzy ludzie Zachodu już powielają informację, że oszukańcza taktyka Hamasu jest “wielką zmianą” ideologii i planów tego ruchu. Faktem jednak pozostaje, że Hamas jest nadal organizacją terrorystyczną, która nie porzuciła ani nie porzuci planów wyeliminowania Izraela i zabicia tak wielu Żydów, jak to możliwe. Oto dawka zabójczej rzeczywistości: Hams stara się o rozciągnięcie swojego panowania na Zachodni Brzeg jako część planu zniszczenia Izraela. Chce, by Izrael dał Palestyńczykom więcej ziemi, której można będzie użyć jako odskoczni do zepchnięcia Żydów do morza. Taki jest Hamas, czy to się nam podoba, czy nie.

Guggenheim Museum Too Jewish for Abu Dhabi

David Israel

Model of the future Guggenheim of Abu Dhabi

On July 8, 2006, the city of Abu Dhabi, capital of the United Arab Emirates, announced it had signed an agreement with the Solomon R. Guggenheim Foundation in New York City to build a 320,000 sq ft Guggenheim Museum on Saadiyat Island. Upon completion, it was planned to be the largest of the Guggenheim museums. Architect Frank Gehry is designing the building. Work on the site began in 2011 but was soon suspended. As of 2017, no completion date is available.

Now, according to Thomas Krens, the former director of the Guggenheim Foundation in New York, who brokered the 2006 deal, who spoke to the podcast In Other Words last week, the project is a no-go.

Krens admitted sadly that “it may not be such a good idea these days to have an American museum, essentially with a Jewish name, in a country that [hasn’t recognized Israel], in such a prominent location at such a big scale.”

How big a scale: “The Guggenheim Abu Dhabi made the Guggenheim Bilbao look small,” Krens said. “It was a gigantic project, and the word is that it’s still underway. It was supposed to open in 2012. To my calculation that was five years ago. The foundations and the footings are in, but who knows?”

So the main reason for the killing of this mind-blowing project is fear of retaliation by the local Islamic gentry against big buildings with Jewish names.

“When we were planning the Guggenheim Abu Dhabi, one of the biggest concerns was security, because we were right on the edge of the Persian Gulf, and so everybody’s imagination was water-borne terrorism, boatloads of explosives crashing into the museum and blowing it up,” Kren recalled. “You’ll notice on the plans there are these huge, they look like breakwaters, which are essentially concrete fences and walls that are planted in the ocean bed with chains through the channels that would not allow boats to come in.”

Nevertheless, The Art Newspaper on Monday quoted a spokeswoman for the Guggenheim, who insited that “at a time when greater understanding among peoples and cultures is especially urgent, the Guggenheim Foundation remains committed to the Guggenheim Abu Dhabi and its transformative potential as a catalyst for exchange and for expanding the narratives of art history.”

In fact, according to the same spokeswoman, “A team of curators based in New York and in Abu Dhabi has been actively developing a curatorial strategy and collection for the future museum. As we continue to work toward the museum’s opening, we are pleased to work with our partners, the Abu Dhabi Tourism & Culture Authority, on a range of ongoing initiatives in education, public programming, and professional development as well as the recent opening of the second exhibition from the Guggenheim Abu Dhabi collection, The Creative Act, in Abu Dhabi.”

W nowym numerze “Midrasza” (marzec-kwiecień 2017)

    Piotr Pazinski

W nowym numerze “Midrasza” (marzec-kwiecień 2017) piszemy i rozmawiamy o Leśmianie.

O urokach poezji autora “Łąki” i o tym, czy był, czy nie był poetą żydowskim, rozmawiają Krysia Dąbrowska, Justyna Sobolewska i Piotr Pazinski. O rosyjskiej poezji Leśmiana pisze Sonia Samet-Bovin, a o jego metafizyce Aleksandra Francuz.

W numerze ponadto:
– o emigracji i emigracyjnej korespondencji Hannie Marii Gizie opowiadają Anna Frajlich, Felicja Bromberg i Władysław Zając;
– o tym, jak różniły się relacje o pogromie kieleckim w prasie polskiej i żydowskiej pisze Paweł Wieczorek;
– Arkadiusz Pacholski dzieli się swoimi wrażeniami z powtórnej lektury powieści Andrzeja Kuśniewicza;
– Krzysztof Lichtblau opowiada o komiksie o więźniarkach z Ravensbrück;
– Pola Reuveni-Shner wspomina swój powrót do nieistniejącej już żydowskiej Łodzi;
– Stanisław Obirek pisze o literackim świecie Szmuela Josefa Agnona;
– Aleksandra Francuz analizuje poezję Hadasy Rubin;
– rabinka Małgorzata Kordowicz objaśnia halachiczne dyskusje na temat aborcji;
– Bella Szwarcman-Czarnota o diabłach, czartach i chochlikach w służbie żydowskiej literaturze.

Wreszcie proza:
– Der Nister (w przekładzie BS-C) o czartach, diabłach i chochlikach;
– Notatki z getta łódzkiego Józefa Zelkowicza;
– Alex Adelist o Marcu 68 i zjazdach Reunionu.

PS. Piękny symbolistyczny pastel zatytułowany “Zmora myśli. Ewa” z 1907 roku jest dziełem Bolesława Biegasa.