Pamiętajcie o tym, czego nasza młodzież protestująca na kampusach w USA najwyraźniej nie wie: Palestyna jest wyjątkowa. Nie ma innego bytu podobnego do niej.

Wynalezienie tożsamości

Do lat 60. ubiegłego wieku nie było arabskiej „Palestyny”. To słowo opisywało brytyjski obszar mandatowy (pamiętaj: nie kolonię, a mandat Ligi Narodów, bo to są zupełnie różne pojęcia), w którym miano utworzyć dom narodu żydowskiego. W Palestyńskim Mandacie  „Palestyńskie” drużyny sportowe, gazety i tożsamość były żydowskie.

Transjordania, (która nie ma nic wspólnego z tęczowym jednorożcem trans), była zarezerwowana dla Arabów. Historycznie Jordania to „Palestyna”. Ponadto Strefa Gazy była egipska do czasu wojny (zainicjowanej przez Arabów) w 1967 r.

Arabowie (a nie Palestyńczycy, ponieważ idea arabskiego państwa „Palestyna” nie istniała aż do lat 60.), odrzucili swoją połowę tego, co stało się Izraelem, inicjując cztery oddzielne przegrane wojny. Zaczęli od odrzucenia Porozumienia Peela w 1937 r. Uwaga: w latach 30. i 40. strona arabska odrzuciła hojną ofertę brytyjską dotyczącą najlepszej ziemi, pozostawiając malaryczne bagna i dość jałową ziemię Żydom, którzy powiedzieli: „Tak! Weźmiemy to i kupimy  więcej”. Żaden Arab nie został nigdy „wypędzony”, Pomimo popularnych narracji i fantazji o „Nakbie”, bardzo niewielu Arabów, którzy brali udział w walkach, zostało zmuszonych przez oddziały żydowskie do opuszczenia swoich domów.

Większość Arabów wyjechała „tymczasowo” wierząc arabskim obietnicom, że będą mogli wrócić, gdy Żydzi zostaną „wrzuceni do morza” – dokładnie takie słowa wypowiadali wszyscy ich przywódcy i media. (Więcej na ten temat w moim artykule „What Pro-Palestine Students Get Wrong”.)

W połowie lat 60., w ramach zimnej wojny, Niemcy Wschodnie i Związek Radziecki, stworzyli wiele (w końcowym efekcie katastrofalnych), ruchów wyzwoleńczych w krajach Trzeciego Świata. Zatrudnili urodzonego w Kairze Egipcjanina, Jasera Arafata, aby stanął na czele nowej Organizacji Wyzwolenia Palestyny, której początkowy wkład w nowoczesność polegał na wynalezieniu osobliwej ochrony lotnisk.

Od tamtej pory… i to jest w tym wszystkim najważniejsze… cały wysiłek zmierzał do stworzenia palestyńskiej tożsamości, której jedynym celem jest zastąpienie Żydów i Izraela. Żaden inny kraj nie opiera się na tego typu eksterminacyjnej ideologii.

Gaza była już państwem palestyńskim

Istnieje wiele krajów, które chcą zburzyć obecne granice i powiększyć swoje terytorium. Za każdym razem, gdy słyszysz „Większy (wstaw kraj)”… masz rewanżystę. Wielka Syria (pragnienie na razie wstrzymane), Wielka Serbia, Wielka Somalia itd. Jest ich dziesiątki, każdy z rewanżystów bardziej szalony i bardziej arogancki od poprzedniego.

Istnieją również ruchy niepodległościowe (Kurdowie), które chcą mieć własną przestrzeń kosztem tego, kto jest ich obecnym władcą. Ale nigdy nie chcą zniszczyć drugiej strony. Separatyści chcą mieć własną przestrzeń, ale nie dążą do  eksterminacji tych, którzy obecnie posiadają nad nimi władzę. Katalończycy nie chcą spalić Madrytu i zabić wszystkich ludzi, którzy tam mieszkają, wątpię, aby szkoccy nacjonaliści chcieli zrzucić bombę atomową na Londyn.

Ale Palestyna jest wyjątkowa, ponieważ gdy w prawdziwym życiu zaoferowano im własne państwo, odrzucili je pięć razy. Ostatnio, jak przyznał prezydent Clinton, zaoferowano im prawie cały (98% terytoriów) „Zachodni Brzeg” (Judea i Samaria), całą Gazę i Wschodnią Jerozolimę jako stolicę.

Odrzucali oferty za każdym razem, ponieważ uzyskanie własnego uznanego państwa jest kwestią drugorzędną: bardziej chcą zniszczenia Izraela. Mówią to cały czas po angielsku i jeszcze głośniej po arabsku. Wiele przykładów z normalnej, zwyczajnej telewizji nadawanej w świecie arabskim można znaleźć w materiałach tłumaczonych przez MEMRI.org. (Nawiasem mówiąc, nie słuchaj nikogo, informującego cię o Bliskim Wschodzie, kto nie zna MEMRI.org i ignoruje media arabskie.)

W praktyce dostali już swoje własne, miłe, małe państewko. Niewielu zdaje się o tym wiedzieć, ale w 2005 roku – pod hasłem „ziemia za pokój”, wierzcie lub nie, w efekcie  jednej z najbardziej naiwnych i błędnych decyzji w historii, Izrael opuścił Gazę. Osiem tysięcy Żydów porzuciło swoje przedsiębiorstwa (które natychmiast zostały spalone do cna), bo wyrzucono ich siłą z ich domów i zabrano do Izraela. Tak więc w 2005 roku Gaza stała się – jak wiele krajów arabskich, w których setki tysięcy Żydów kiedyś żyło przez stulecia… Judenfrei: całkowicie wolna od Żydów.

W rzeczywistości przez 17 lat ani jeden Żyd nie mieszkał w Gazie. Palestyńczycy stworzyli swoje całkowicie niezależne państewko, korzystając z hojnej pomocy większej ilości międzynarodowych organizacji charytatywnych – korzystających z naszych podatków – niż jakikolwiek inny naród na świecie. Nigdy nie było to „więzienie na świeżym powietrzu” – USA zbudowały im lotnisko, a Gaza zawsze miała granicę z Egiptem. Do 7 października sami wszystkim zarządzali, nie niepokojeni, za wyjątkiem (niestety nieskutecznej, jak się okazuje) izraelskiej kontroli granicznej. Więc jeśli nie liczyć blokady utrudniającej dostawy broni, nie mieli żadnych przeszkód, by stworzyć tam nowy Singapur. Izrael dostarczał im wodę, gaz, prąd i Internet, za co na ogół nie płacili. 

Charakter konfliktu i rola Hamasu

A gdzie ten pokój? Palestyńczycy, reprezentowani przez Hamas, zbudowali państwo terrorystyczne, w którym, nawet w ruinach, prawie wszyscy, włącznie z dziećmi, popierają projekt eliminacji syjonistów. Zobacz mój żartobliwy „Dżihad w przedszkolu: Komu obetniemy głowę?” .

Jeśli powiesz „Nie wszyscy Gazańczycy…” to możesz mieć rację. Według arabskich sondaży, nieliczni, którzy nie popierają Hamasu, wolą Islamski Dżihad, bardziej radykalny i jeszcze bardziej brutalny. Te apokaliptyczne, głęboko religijne grupy są w swoich celach i metodach niemal nieodróżnialne od ISIS, Talibów i Al-Kaidy. To nie jest OWP twojego dziadka: morderczy, komunistyczni porywacze. Ci ludzie są całkowicie gotowi na męczeństwo i święcie wierzą w nagrodę w raju.

Podwójne standardy w reakcjach globalnych

Przez niemal całą historię ludzkości, a w wielu miejscach nawet dzisiaj, taki ludobójczy najazd jak 7 października doprowadziłby do całkowitego zniszczenia populacji, która dopuściła się przestępstwa. Patrzymy na to przez pryzmat zachodnich wartości przestrzeganych przez cywilizowany i demokratyczny Izrael. Ale kontekstem jest świat islamu i Bliski Wschód.

Oceniamy Izrael przymykając  oczy na standardy drugiej strony, na standardy państwa rutynowo mordującego gejów, dyskryminującego kobiety,  gdzie kultura honoru wymaga krwawego odwetu, (patrz wojny w Syrii lub Libanie albo obecne zachowanie Turcji wobec Kurdów ). Dlaczego stosujemy te podwójne standardy? Ponieważ myślimy, że Izrael jest „białym” krajem?

Izrael jest liberalną demokracją, w której ludzie naprawdę chcą żyć, z rozpoznawalną sprawiedliwością i wolnością. Jeśli jednak Izrael w niektórych sytuacjach nie może  sprostać tym wzniosłym ideałom, wystarczy porównać jego zachowanie z jakimkolwiek krajem muzułmańskim.

Albo możesz również zapytać, jak my, ludzie Zachodu, zachowalibyśmy się przy podobnej asymetrii (10 milionów kontra 1,8 miliarda), w kraju, w którym duża subpopulacja i wszyscy sąsiedzi blisko i daleko nieustannie domagają się naszej zagłady? Przypomnij sobie, że 3000 śmierci kilka kilometrów od mojego domu na Manhattanie 11 września 2001 roku, doprowadziło do wojen trwających przez dwie dekady, które kosztowały dwa biliony dolarów.

Kwestia relokacji Palestyńczyków

Więc gdzie mogliby pójść mieszkańcy Gazy, gdyby plan Trumpa doszedł do skutku? Może ponad pięćdziesiąt krajów arabskich i muzułmańskich, które nieustannie głoszą pochwałę Palestyny, które przy każdej okazji potępiają Izrael w ONZ i nie kryją podziwu dla masakr Żydów… mogłyby przyjąć trochę?

Ci z sąsiedztwa, którzy doświadczyli współżycia z „Palestyńczykami”, oczywiście mogą nie chcieć, głównie dlatego, że jak pisałem ostatnio w artykule, Palestyńczycy są najgorszymi gośćmi w domu. Jordania, Kuwejt, Syria i Liban przekonały się o tym na własnej skórze i dlatego Egipt zapowiada , że będzie strzelał do mieszkańców Gazy próbujących przekraczać granice z Egiptem, a Jordania (której społeczeństwo składa się w 50% z Palestyńczyków!) wariuje na samą myśl o imigrantach z Gazy. Oni wiedzą co to znaczy.

Na Zachodzie nie brakuje stukniętych przyjaciół Palestyny! Irlandia była szczególnie głośna w krytyce Izraela. Norwegia, Hiszpania i Turcja rzadko kiedy milczą na temat cierpienia ich zawsze niewinnych palestyńskich kumpli, których wirtualnie adoptowały. Otwórzcie swoje ambasady, ludzie, jestem pewien, że większość mieszkańców Gazy chciałaby zacząć od nowa właśnie z wami wszystkimi! Dodałbym Wielką Brytanię, ale oni najwyraźniej mają teraz swoje  własne muzułmańskie problemy, szczególnie młode dziewczyny.

Dlaczego społeczność międzynarodowa uważa za stosowne, aby innym ludziom z krajów ogarniętych wojną pozwolono wyjechać, a Gazańczycy muszą  pozostać na miejscu? Nikt się nie dziwi, gdy Somalijczycy masowo opuszczają Somalię, gdy Ukraińcy uciekają z Ukrainy lub gdy Afgańczycy uciekaj tak daleko od domu, jak tylko potrafią. A przecież oni nie zaczęli swoich wojen – w przeciwieństwie do Palestyńczyków, którzy mogą zrzucić winę za całe swoje cierpienie na swoje własne obłąkane czyny.

Plan na „Dzień po zwycięstwie”

To wszystko nie ogranicza się do mieszkańców „obozów dla uchodźców”, nie tylko do tłumów świętujących 11 września na Zachodnim Brzegu (pamiętacie?), czy hamasowskich uczestników  imprezy 7 października , ale odnosi się do elity Palestyny. Jest na to dowód. I odpowiada to również na pytanie: „Co by zrobili, gdyby mieli szansę?”, chociaż 7 października częściowo odpowiedział już na to pytanie.

Odpowiedź nadeszła we wrześniu 2021 r. w hotelu Commodore w mieście Gaza, gdzie całe kierownictwo, dostojnicy Palestyny, zorganizowali konferencję pod hasłem „Obietnica życia przyszłego”, szczegółowo opisaną tutaj.

W istocie jest gotowy plan na „dzień po zwycięstwie”, a jego pierwszym nakazem jest zabicie każdego obywatela Izraela (Żyda lub Araba), który kiedykolwiek służył w IDF. Izrael ma obowiązkowy pobór do wojska dla mężczyzn i kobiet, więc jest to zapowiedź eksterminacji około 80% populacji.

Ocaleni z tej selekcji otrzymaliby ofertę wygnania. Z wyjątkiem… tych z potrzebnymi umiejętnościami technicznymi, naukowymi lub wojskowymi, którym zabroni się wyjazdu, dopóki nie spłacą długu/reparacji wobec Palestyny.

Konferencja nie była propagandowym popisem, ledwie o niej informowano. Ale Sinwar i inniwłożyli sporo wysiłku w analizę i zdefiniowanie nowych sposobów użytkowania gruntów, nazw dróg i miast, nowych kodeksów prawnych (wszystkie szariackie) i szczegółowych planów stosunków dyplomatycznych na dzień po  wielkim zwycięstwie.

Nie łudźcie się, to jest dokładnie to, co już robią: mordują, porywają i wysadzają się w powietrze, żeby zabić Żydów od ponad 70 lat. Czy nasze kampusowe dziatki popierają eksterminację milionów Żydów i ich arabskich „kolaborantów”? Założę się, że tak. Czy robi to Irlandia? Norwegia? DNC?

Moralne rozliczenie przed nami

Jeśli popierasz „Opór” i „Palestynę”, przynajmniej poznaj ich argumenty i dobrze nagłośnione intencje. Albo jesteś gorszy niż tylko zwykły głupiec, albo jesteś ich pomocnikiem.

Ponieważ Izrael ceni życie bardziej niż Palestyńczycy kochają śmierć, jak tylko zakładnicy zostaną zwróceni żywi lub martwi, rozpocznie się ponownie wojna z tą moralną nędzą podszywającą się pod „wyzwolenie”. Wielu mieszkańców Gazy chce wyjechać, prawie połowa chciała to zrobić przed 7 października, prawdopodobnie teraz chętnych jest więcej, pozwólcie im.

Przez ostatni miesiąc Arabowie palestyńscy robili dokładnie to podczas ceremonii uwolnienia zakładników, których porwali 7 października 2023 r. Ich celebrowanie tej orgii masowych morderstw, gwałtów, tortur, porwań i bezmyślnej destrukcji osiągnęły nowy poziom w tym tygodniu, kiedy oddawali szczątki czterech zamordowanych zakładników: Odeda Lifszyca, 83 lata, gdy został porwany; Sziri Bibas, 32 lata; i jej małych synów, Ariela, w wieku 4 lat; i Kfira, który miał zaledwie 9 miesięcy, gdy został porwany. Jednak późniejsze badania wykazały, że ciało, które miało należeć do Sziri, w rzeczywistości było zwłokami innej kobiety. To był tylko kolejny akt okrucieństwa dorzucony do wielu innych popełnionych przez Palestyńczyków.

Przekazanie trumien, podczas którego podano godzinę ich „aresztowania” przez terrorystów z Hamasu i cywilów, którzy w żądzy mordu podążyli za nimi do społeczności izraelskich, było huczną uroczystością, której towarzyszyła głośna, radosna muzyka i wiwatujące tłumy
Palestyńczyków.

Szalony pokaz żądzy krwi

To był dziwaczny, obłąkany pokaz żądzy krwi i nienawiści, który powinien naruszyć zdolność nawet najbardziej oddanych apologetów Palestyńczyków do racjonalizowania ich zachowania. Ale wątpię, czy skłoni ich to do zmiany zdania.

To samo dotyczy marginalnych elementów społeczności żydowskiej i innych lewicowców, którzy zjednoczyli się przeciwko Izraelowi. W dużej mierze zostali zindoktrynowani przez „przebudzone”, lewicowe ideologie, takie jak krytyczna teoria rasy i intersekcjonalność, i wierzą, że tylko Żydzi nie zasługują na jakiekolwiek prawa. Uwierzywszy w mit, że wojna prowadzona przez Palestyńczyków w celu zniszczenia jedynego państwa żydowskiego na planecie jest w jakiś sposób analogiczna do historycznej walki o prawa obywatelskie w Stanach Zjednoczonych, wierzą, że nie ma niczego, co wrogowie Izraela mogliby zrobić, czego nie można usprawiedliwić.

Pytanie dla tych, których nie zaślepia ideologia, brzmi, co powinniśmy sądzić o tych przedstawieniach organizowanych przez Palestyńczyków. Większość korporacyjnych mediów głównego nurtu, które od czasu okrucieństw z 7 październik często pełniły rolę stenografów Hamasu, nadal bagatelizuje lub ignoruje te popisy. Jednak te ostatnie przypadki barbarzyństwa palestyńskich Arabów nie są jednorazowe ani wyjątkowe. W kontekście tego, co wydarzyło się w Czarny Szabat w południowym Izraelu, a także zamachów samobójczych podczas Drugiej Intifady, nie da się usprawiedliwić świętowania porwań i zabójstw dzieci jako naturalnej reakcji na izraelską kontrofensywę mającą na celu zniszczenie Hamasu.

Ponadto, w ciągu ostatnich kilku dekad palestyński system edukacji, media i kultura popularna zostały przesiąknięte nieprzejednaną i jadowitą nienawiścią do Żydów i Izraela. Nadano wysoką wartość brutalnemu terroryzmowi i kultowi śmierci.

Wszystko to powinno sprawić, że racjonalni obserwatorzy przestaną udawać, że nie ma czegoś fundamentalnie złego w Palestyńczykach, co trzeba brać pod uwagę w dyskusjach o tym, jak rozwiązać konflikt z nimi.

Choć porządni ludzie zawsze będą odruchowo próbować przenosić swoje przekonania i wartości na innych, nawet tych, z którymi są w konflikcie, zdarzają się sytuacje, gdy dowody nakazują nam przestać udawać, że nie ma wyraźnych różnic między kulturami narodowymi.

Nienawistne zachowania zbiorowe, w których uczestniczy duża liczba ludzi i które są aprobowane przez ich liderów i instytucje, to coś, czego nie można ignorować. W takich przypadkach nie sposób nie wyciągać wniosków na temat społeczeństwa, które je wytworzyło.

Spojrzenie na kilka przykładów historycznych

W starożytnym świecie Rzymianie świętowali upokorzenie pokonanych wrogów podczas dzikich, zbiorowych obchodów, które kończyły się krwawymi pokazami i masowymi egzekucjami, co uznawano za cenioną formę popularnej rozrywki.

To samo można powiedzieć o teatralnych procesjach i obchodach partii nazistowskiej w Niemczech — niektóre z nich zostały uwiecznione dla potomności w filmach artystycznych przez zwolenniczkę Hitlera Leni Riefenstahl. Widać było nienawiść do Żydów i cześć dla ich Führera, co pokazywało, jak rozbuchany nacjonalizm może przerodzić się w masową histerię. W tamtym czasie znaczna część świata albo przymykała oczy na te karnawały nienawiści, albo uważała je za dobry spektakl.

Niestety, te popisy okazały się zbiorowym przypieczętowaniem aprobaty dla wojennej agresji i ludobójstwa. Nie tylko doprowadziły do najkrwawszej wojny w historii i do Holokaustu, ale także sprowadziły katastrofę na naród niemiecki, w której zginęło aż 9 milionów ludzi, a około 12 milionów zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów, gdy po II wojnie światowej na nowo wytyczono granice w Europie.

Choć spowodowało to wielkie cierpienie Niemców, większość cywilizowanego świata bez współczucia postrzegała tę karę za zasłużoną. Pamiętali sposób, w jaki Niemcy entuzjastycznie przyjęli nazizm i uczestniczyli w masowych okrucieństwach dokonanych na Żydach, a także na ludności podbitych przez nich krajów europejskich.

Podobnie jak Palestyńczycy, którzy trzymają się swojej narracji o nakbie czyli „katastrofie” ściągniętej na nich przez zwycięstwo Żydów w 1948 r., Niemcy również mieli swoją historię niesprawiedliwego traktowania przez zwycięzców  w I wojnie światowej i używali jej do usprawiedliwiania prześladowania innych. W połączeniu z chorymi teoriami rasowymi i antysemityzmem nazistów stworzyło to zabójczą mieszankę nienawiści, która doprowadziła ich i świat do katastrofy.

Pora, by oceniać Palestyńczyków w podobny sposób.

Budowanie tożsamości narodowej

Nie da się zaprzeczyć, że cierpieli w ciągu ostatniego stulecia. Zamiast współpracować z powracającymi Żydami i dzielić kraj w sposób, który przyniósłby korzyści obu narodom, woleli odrzucić kompromis. Od lat 20. XX wieku trzymali się żądań, aby cofnąć się do mitycznej przeszłości, w której miejscowi Arabowie sami rządziliby ziemią między rzeką Jordan a Morzem Śródziemnym, a Żydzi byliby w najlepszym razie tolerowaną i dyskryminowaną mniejszością. Zbudowali swoją tożsamość narodową wokół tego mitu, chociaż nigdy nie było takiego państwa w sięgającej starożytności historii tego miejsca.

Zdradzeni przez swoich przywódców i traktowani z pogardą przez inne państwa arabskie, które odmówiły przyjęcia lub przesiedlenia uchodźców z 1948 r., okopali się w dziedzictwie porażki i wywłaszczenia. Zamiast zaakceptować rzeczywistość państwa żydowskiego i jego prawomocność, nie byli w stanie wyjść poza daremne dążenie do zniszczenia Izraela. Zamiast tego odrzucili liczne oferty pokoju i państwowości, a także popierali coraz bardziej ekstremistyczne grupy, takie jak islamiści z Hamasu. Co gorsza, stworzyli kulturę, w której rozlewanie żydowskiej krwi było jedynym sposobem zyskania wiarygodności przez organizacje polityczne.

Wszystko to jest tragiczne. Palestyńczycy skrzywdzili siebie w ten sposób o wiele bardziej niż Izraelczyków.

Ale po ostatnich 16 miesiącach należy odrzucić współczucie dla ich narracji o byciu ofiarą. Zamiast tego nadszedł czas, aby pociągnąć ich do odpowiedzialności nie tylko za ich przerażające czyny, ale także za zbiorową mentalność, która znormalizowała barbarzyństwo.

Gdyby opinia międzynarodowa nie była tak skażona tradycyjnymi postawami antysemickimi i nowoczesną odmianą „przebudzenia”, która fałszywie nazwała Izrael państwem „osadniczo-kolonialnym” i państwem „apartheidu”, nikt nie tolerowałby Palestyńczyków gloryfikujących terror ani ich pełnych nienawiści celebracji ich złych uczynków. Świat nie domagałby się, by pomocą humanitarną (nie mówiąc już o państwie) nagrodzić ich za 7 października i barbarzyńskie traktowanie ich izraelskich ofiar.

Trzeba pociągnąć ich do odpowiedzialności

Jednak ostatnie wydarzenia powinny wzmocnić gotowość administracji prezydenta Donalda Trumpa do wyobrażenia sobie przyszłości dla Gazy, w której Palestyńczycy — podobnie jak Niemcy 80 lat temu — są zmuszeni do zapłacenia ceny za swoje zbrodnie. Jak niedawno napisał historyk Andrew Roberts w The Free Press, zamiast potępiać plan Trumpa jako „czystkę etniczną”, przypomnijmy wyraźne precedensy tego rodzaju odpowiedzialności, które zostały zaakceptowane przez międzynarodowy konsensus.

Co więcej, najnowsze palestyńskie świętowanie terroru i nienawiści powinny zmusić członków cywilizowanego świata, aby przestali dawać im przyzwolenie na takie zachowanie.

Być może jest wielu Palestyńczyków, którzy są przerażeni tym, co robi ich społeczeństwo. To prawda — nie tylko w kwestii niechęci do rezygnacji z „oporu”, który jest równoznaczny z usprawiedliwieniem ludobójstwa Żydów, ale także tego, co zrobiono ich własnemu narodowi. Ale nie udało im się dać o sobie znać ani przeciwstawić kulturze terroru.

Prawdą jest również, że stawianie oporu Hamasowi i innym organizacjom terrorystycznym, w tym rzekomo „umiarkowanej” organizacji Fatah, która kontroluje Autonomię Palestyńską, byłoby trudne i niezwykle niebezpieczne. Jednak w przeszłości świat nie wykazywał oporów przed osądzaniem narodów i ludów również na podstawie ich gotowości do przeciwstawienia się tyranii.

Nawet w nazistowskich Niemczech, gdzie totalitarny rząd kontrolował każdy aspekt społeczeństwa, a strach przed reżimem hitlerowskim był uzasadniony, niektórzy stawiali opór. I oczywiście zdarzały się przypadki „sprawiedliwych wśród narodów świata”, którzy starali się ratować Żydów przed śmiercią, chociaż w Niemczech zdarzały się rzadko i większość z nich okazała się nieskuteczna.

Mimo pobliskiej obecności sił izraelskich i wysokich nagród finansowych oferowanych każdemu, kto pomógłby choćby jednemu z zakładników uciec, nie znalazł się ani jeden chętny wśród Palestyńczyków w Gazie. Przyjęcie tej oferty byłoby niebezpieczne. Ale dowiedzieliśmy się, że wielu zakładników było przetrzymywanych przez cywilów w prywatnych domach, nie tylko w tunelach Hamasu. Zmuszano ich do gotowania, sprzątania i opieki nad dziećmi. Jednak żaden palestyński Arab nie wydawał się być skłonny uratować któregoś z zakładników, nawet tych przetrzymywanych w prywatnych domach. Jest też fakt, że niektóre z najgorszych zbrodni z 7 października były dokonywane przez cywilów, a nie przez siły szturmowe Hamasu.

Jeśli chodzi o Palestyńczyków, cała pełna dobrych intencji retoryka o wspólnym człowieczeństwie została zniweczona przez zbiorową mentalność, która, podobnie jak w przypadku Niemców w czasach nazizmu, demonizuje Żydów.

Wyciąganie wniosków na temat Palestyńczyków nie musi nas zobowiązywać do naśladowania ich nienawiści poprzez ich odczłowieczanie. Ale zobowiązuje nas do uczciwości w sprawie ich kultury narodowej i żądania jej zmiany zanim otrzymają pozwolenie na posiadanie jakiejkolwiek możliwości wyrządzania dalszej krzywdy innym lub sobie.

W obliczu całkowitej klęski i zrujnowanego kraju Niemcy zmienili się i porzucili swoją nazistowską przeszłość, nawet jeśli nie wszyscy odpowiedzialni za Holokaust zostali pociągnięci do odpowiedzialności. Palestyńczycy jednak nigdy się nie zmienią, dopóki cywilizowany świat nie przestanie ich rozpieszczać i szukać wymówek dla ich kultury śmierci, nienawiści i nieprzejednanego oddania nieustannej wojnie z Żydami.

Po ostatnich pokazach zdeprawowania — po zamordowaniu starego człowieka, młodej matki i jej dwójki dzieci — należy sprawić, by zrozumieli, że niepowodzenie w przekształceniu ich kultury narodowej zostanie ukarane polityką, która będzie miała trwałe konsekwencje dla ich życia i ambicji narodowych. Alternatywą jest skazanie zarówno Izraelczyków, jak i Palestyńczyków na kolejne stulecie bezsensownego konfliktu i więcej chorych pokazów nienawiści, takich jak ten, który Hamas zorganizował, by świętować śmierć niewinnych.