The media must stop presenting antisemitism as legitimate criticism – opinion

The media must stop presenting antisemitism as legitimate criticism – opinion

DAVID BEN-BASAT


The Palestinian ideology, which views the land on which Israel was established as occupied territory “from the river to the sea” aims for the Jewish state to cease to exist..

Washington, D.C., USA November 14, 2023: Pro-Israel supporters stand, draped in the Israeli flag, with arms around each other. / (photo credit: SHUTTERSTOCK)

Radical Islamic groups, alongside extreme right- and left-wing groups, which seemingly have nothing in common, have discovered a shared hatred for Jews and Israel. What once appeared to be legitimate criticism of Israel has turned into declared antisemitism that has escalated since the October 7 massacre perpetrated by Hamas in Israel.

The bloody attack and the hostile media coverage that followed it marked a significant rise in antisemitism today.

Antisemitism began to develop globally hundreds of years ago for various reasons. Scholars of antisemitism suggest that Muslims blamed Jews for not recognizing the mission of Mohammed; Christians blamed them for rejecting the teachings of Jesus even killing him.

The Muslim persecution of Jews did not begin with the establishment of Israel. The claim that Jews and Muslims lived in peace until the rise of Zionism is nothing more than a myth. Mohammed and his followers slaughtered Jews, viewing them as impure, calling them descendants of monkeys and pigs.

The notion, perpetuated by the international media and even within the Israeli Left, that the creation of a Palestinian state alongside Israel would resolve the Israeli-Palestinian conflict is utter nonsense. The Palestinian ideology, which views the land on which Israel was established as occupied territory “from the river to the sea” aims for the Jewish state to cease to exist.

This picture shows projectiles above Jerusalem, on October 1, 2024. Iran’s Revolutionary Guards said a missile attack under way against Israel on October 1 was in response to the killing of Hezbollah chief Hassan Nasrallah last week as well as that of the Hamas leader (credit: MENAHEM KAHANA / AFP)

The Islamic Republic of Iran – harking back to the Persian empire of old – seeks to destroy the Jews (and the Jewish state); and Palestinians, along with the antisemitic Turkish leader Tayyip Erdogan, share the same murderous ideology.

A history of antisemitism

Hatred and antisemitism toward Jews are not new phenomena. Beginning in the 11th century and during the Crusades to Jerusalem, the situation of Jews worsened, reaching its peak 200 years later with the medieval massacres of Jews who refused to convert to Christianity – and the persecution by the Spanish Inquisition of those who had converted.

Jews were accused of all the world’s troubles, from the Black Death in the Middle Ages, which wiped out over a third of Europe’s population, to the murder of children (known as “blood libels”), claimed Jews used the blood of Christian youngsters to make matzah for Passover. Today’s antisemitism mirrors the antisemitism of the past, the same one we thought had nearly disappeared after World War II.

The world that stood by while the Nazis murdered six million Jews is standing by once again. History is beginning to repeat itself.

Modern Jew hatred

TODAY’S ANTISEMITISM is fueled by the media under the guise of legitimate criticism of Israel. The British newspaper The Independent calls Israel “child killers,” while the BBC and SKY news networks in the United Kingdom rarely cover Hamas’s crimes and instead focus on one-sided and uninformed criticism of Israel. This is not journalism; it is ignorance and antisemitism. 

The term “child killers” is an old Christian phrase, rehashed by writers in the British press. The Norwegian antisemitic writer Jostein Gaarder also uses the term “child killers.” In his ignorance, Gaarder does not understand that a Muslim takeover of his country is only a matter of time.

Antisemitism distorts the minds of many journalists, who see Israel as a brutal occupier that treats Palestinians as the Nazis treated Jews. Unfortunately, this warped opinion is held by a significant percentage of Europeans.

Last month, Flemish columnist Herman Brusselmans accused Prime Minister Benjamin Netanyahu of child murder in his regular column in the Flemish publication HUMO in Belgium. 

Among other things, Brusselmans wrote, “I am so angry I want to shove a sharp knife into the throat of every Jew I encounter.” Thankfully, after reading his repugnant words, the European Jewish Association (EJA) appealed to Belgium’s Attorney General, demanding the arrest of the columnist for incitement to murder. The organization also contacted the magazine’s editorial team, demanding they suspend the writer immediately before further calls for the murder of Jews appeared in his columns.

Israel’s Ambassador to Belgium Idit Abum Ronsweig responded to the column: “In a country where Jews are attacked daily and 70% fear for their lives, how did this pass editorial review? Antisemitism and legitimization of violence should be a red line, even for the verbal outburst of an ‘intellectual’ in a leftist magazine.” She pointed out that, had similar statements been made against Muslims, there would have been a major outcry.

The Federation of Jewish Communities in the Czech Republic (FJC) reported 4,328 antisemitic incidents in 2023, compared to 2,277 in 2022, representing a 90% increase.

A new comprehensive survey reveals a significant and alarming rise in antisemitism toward Jewish teenagers in high schools worldwide, following the events of October 7. The findings show a global increase of 29.1% in the feeling of antisemitism among Jewish teenagers, with a sharp rise of 45.9% outside the United States. The survey, conducted by Mosaic Youth, a division of Mosaic United, a joint initiative of Israel’s Diaspora Affairs Ministry and Jewish philanthropists, paints a worrying picture of the reality faced by young Jews worldwide.

Nearly half of respondents experienced antisemitism personally, mainly in school settings. Particularly troubling is the fact that over two-thirds of Jewish youth identified classmates as the primary source of hostility. 

The survey also reveals a disturbing trend of antisemitism among school staff, with a quarter of respondents reporting antisemitic remarks from teachers and administrators. Furthermore, a significant percentage of students encountered antisemitic content in their educational material.

The consequences of this reality are evident in significant behavioral changes among Jewish students. Many have begun avoiding wearing Jewish symbols, hesitating to post Jewish or Israeli content on social media, and even feeling the need to hide their Jewish identity.

In meetings I hold in my consular capacity with diplomats at home and abroad, I am sometimes astonished by the ignorance and naivety of diplomats, respected representatives of nations, who do not understand the meaning of the phrase: “From the river to the sea, Palestine will be free.” They are surprised when I explain that this phrase means nothing less than the destruction of Israel.

As a media professional for decades, I believe that Israel has not fully understood the importance of a strong international public relations strategy and has not acted professionally enough to combat the disinformation and lies spread by our enemies. 

Once again, I urge Israel to recruit professional influencers and opinion leaders and adequately fund its public relations efforts.


The writer is the CEO of Radios 100FM, honorary consul general of Nauru, vice dean of the Consular Corps, president of the Israeli Radio Broadcasters Association, and vice president of Israel’s Ambassador Club.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Dlaczego Zachód jest zrozpaczony z powodu śmierci Hassana Nasrallaha?

Nasze elity naprawdę nie mają pojęcia, że w wojnie Izraela ze swoimi oprawcami zagrożona jest sama cywilizacja.


Dlaczego Zachód jest zrozpaczony z powodu śmierci Hassana Nasrallaha?

Brendan O’Neill
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski


Jedno słowo najlepiej oddaje nastrój na Zachodzie po zabiciu Hassana Nasrallaha przez Izrael: udręka. Gdziekolwiek nie spojrzysz, widzisz strach przed tym, co zrobił Izrael, i strach przed tym, co może to rozpętać. Niepokój sączy się z szpalt wszystkich gazet. Słychać go w drżącym głosie prezenterów wiadomości. Widzisz tę udrękę w gorączkowych ostrzeżeniach „antywojennych” rycerzy, głoszących, że Bliski Wschód stoi teraz na skraju apokalipsy. Słyszysz tę udrękę w przenikliwym potępieniu Izraela ze strony propagandystów z „Guardiana” piszących o „wojowniczej, niekontrolowanej sile”, która teraz eliminuje terrorystów „wbrew wyraźnym życzeniom Stanów Zjednoczonych”. Tak, jak to zarozumiałe państwo śmie sprzeciwiać się naszym panom w naszym neoimperium?

Najwyraźniej widać tę udrękę w gorączkowym zamartwianiu się „niebezpieczną eskalacją”. Eliminując głównego psa Hezbollahu, Izrael przypieczętował krwawy los regionu. „New York Times” cierpi z powodu tego „eskalacyjnego ataku na Hezbollah”. Jeremy Bowen z BBC pisze, że zabicie Nasrallaha wskazuje, że Bliski Wschód nie jest już „na krawędzi o wiele poważniejszej wojny” – „wpadł w nią bez reszty”. Ekspert z Middle East Institute w DC był bardzo przejęty. „Historia się odwróciła”, powiedział. Najwyraźniej ten „bezprecedensowy” atak, (pomysł, że jest czymś bezprecedensowym, aby atakować terrorystów, będzie nowością dla wielu narodów), jest krwawym dowodem na to, że „próg wojny totalnej został przekroczony”.

Nawet sojusznicy Izraela łapali za sole trzeźwiące po śmierci Nasrallaha. Tak, administracja Bidena przyjęła informację o jego śmierć z ulgą, ale było to przejściowe uczucie: nieśmiałe gratulacje, które maskowały paniczny niepokój o to, co będzie dalej. Jak podsumował to „New York Times”, Biden wydał „wyważone oświadczenie”, które „wyraziło zadowolenie”, ale następnie szybko ostrzegł wszystkie strony „aby deeskalowały trwające konflikty”. Izrael ma prawo oczekiwać od USA nieco większego uznania za eliminację  przywódcy grupy terrorystycznej, która współdziałała w organizacji  samobójczych zamachów bombowych w Bejrucie w 1983 r., w których zginęło 241 amerykańskich żołnierzy.

Jesteśmy teraz w naprawdę surrealistycznej sytuacji, w której uprzywilejowani mieszkańcy Zachodu wydają się zrozpaczeni śmiercią Nasrallaha, podczas gdy muzułmanie w Libanie, Syrii i Iranie tańczą z tej okazji. Dzieciaki niepewne swojej płci, z plikami pieniędzy w kieszeniach, na wymuskanych trawnikach Columbia University w Nowym Jorku mogą odczuwać żal lub przynajmniej niepokój po śmierci Nasrallaha. Ale feministki w Iranie, przeciwnicy Hezbollahu w Libanie i rodziny Syryjczyków, których Hezbollah pomógł zamordować, walcząc u boku Asada w wojnie domowej w Syrii, są uradowani. Z pewnością nic lepiej nie oddaje moralnego zagubienia przebudzonych na Zachodzie niż ich gorzkie łzy po śmierci islamistycznego tyrana, którego nienawiść do Żydów, mizoginia, homofobia i skrajny autorytaryzm uczyniły z niego wroga tak wielu muzułmanów na Bliskim Wschodzie, którzy tęsknią za tym, czym cieszą się ci rozpieszczeni mieszkańcy Zachodu: za wolnością.

Żal po stracie Nasrallaha naszych dworskich warstw opiniotwórczych jest niezwykle wymowny. Świadczy o zdumiewających podwójnych standardach, według których ocenia się Izrael. Można się zastanawiać, czy to historyczna ignorancja, czy po prostu bezczelna hipokryzja sprawia, że nadęta klasa aktywistów z USA i Wielkiej Brytanii może buntować się przeciwko „bezprecedensowemu” wyeliminowaniu przez Izrael terrorystycznego geniusza, mimo że ich własne narody robią to samo od dziesięcioleci. Od Osamy bin Ladena do Abu Bakra al-Baghdadiego, wielu terrorystów spotkało ponury, sprawiedliwy koniec w ostatnich latach. I nie przypominam sobie, by z tego powodu wybuchała jakaś wściekłość z pianą na ustach. Nie pamiętam rozdzierających zawodzeń „Co teraz?!”. To, że Izrael jest piętnowany za robienie rzeczy, które my robimy, że zabijanie terrorystów nagle staje się zbrodnią wojenną, gdy robią to Żydzi, jest dowodem na bigoterię, która czai się tuż pod powierzchnią „anty-syjonizmu”.

Jeszcze gorszy jest ukryty przekaz w tym całym zbiorowym lamencie nad atakiem Izraela na terrorystów, którzy chcą go zniszczyć. Mianowicie to, że lepiej byłoby zostawić Nasrallaha w spokoju. Że region byłby w lepszej sytuacji – do cholery, świat byłby w lepszej sytuacji – gdyby Nasrallah nie został zabity. Gorsze okropności wynikną ze zniszczenia Hezbollahu niż z jego dalszego istnienia – to aluzja i szept typowego zachodniego obserwatora, który martwi się o upadek Nasrallaha. „Zostawcie Hezbollah w spokoju” to ich niewypowiedziane wołanie. Łatwo to powiedzieć gojowi na wolnym od wojny Zachodzie. Śmiem twierdzić, że ci zadowoleni z siebie oszczercy narodu żydowskiego mieliby inne zdanie, gdyby sami cierpieli z powodu ostrzału rakietowego Hezbollahu, tak jak Izrael. Gdyby ich własne zielone społeczności były otoczone ze wszystkich stron przez armie bigotów zdeterminowanych, by je zniszczyć –  tak, jak chcą zniszczyć Izrael.

Pomyśl o tym: mamy aktywistę mieszkającego na Zachodzie – na naszych kampusach, na naszych ulicach, w większości redakcji – który otwarcie wzywa do rozbrojenia Izraela i pośrednio wzywa do nietykalności wrogów Izraela. Taki aktywista w jednej minucie agituje za zaprzestaniem sprzedaży broni państwu żydowskiemu, a w następnej nalega, że jest zbyt ryzykowne i lekkomyślne dla Izraela, eliminowanie przywódców Hezbollahu lub komórek Hamasu, więc prawdopodobnie powinien ich zostawić w spokoju. Zabierzcie broń Izraelowi i pozwólcie Hezbollahowi żyć, pozwólcie Hamasowi się przegrupować. Krótsza wersja: żadnych broni dla Żydów, ale broń dla nienawidzących Żydów. To nie jest aktywizm „antywojenny”. To jego dokładne przeciwieństwo. To przepis na rasistowską rzeź, na krwawe zniszczenie jedynego na świecie państwa żydowskiego. Rzadko kiedy złowroga natura tego, co uchodzi za „postępowy” aktywizm, była tak ostro ujawniana.

To, co zostało najbardziej naświetlone przez ten niepokój z powodu kresu Nasrallaha, to fakt, że wielu na Zachodzie nadal nie rozumie, jaka jest stawka w świecie po 7 października. Nie doceniają, jak poważny jest fakt, że Izrael jest celem brutalnych prześladowań i wymarzonej zagłady ze strony radykalnych islamistów, których wstręt do Żydów dorównuje jedynie ich wstrętowi do samego Zachodu. Nie potrafią dostrzec, że starcie między Izraelem a legionem jego histerycznych wrogów jest w swej istocie starciem między wartościami cywilizacji a wirującą fascynacją barbarzyństwem. Między państwem, które aspiruje do spełnienia obietnicy nowoczesności, a średniowiecznymi bojownikami, którzy są antysemitami, przeciwnikami feminizmu, wrogami gejów i wrogami oświecenia.

To właśnie badam w mojej nowej książce After the Pogrom: 7 October, Israel and the Crisis of Civilisation. Ponownie, w bezkompromisowych szczegółach, przyglądam się temu, jak wpływowi ludzie z Zachodu nie zdali moralnego testu ataku Hamasu na Izrael i skończyli na szukaniu wymówek dla bestii zamiast stanąć po stronie ich ofiar. I argumentuję za tym, aby stanąć po stronie Żydów przeciwko nienawiści do Żydów, po stronie Izraela przeciwko islamizmowi i po stronie cywilizacji przeciwko religijnemu fanatyzmowi. Kto by pomyślał, że takie poglądy pewnego dnia staną się kontrowersyjne? A jednak znaleźliśmy się w tym miejscu.


Brendan O’Neill znany brytyjski publicysta i komentator polityczny, wieloletni naczelny redaktor „Spiked” publikujący często w „The Spectator”. W młodości zapalony trockista, członek Rewolucyjnej Partii Komunistycznej i autor artykułów w „Living Marxism”. (Jak się wydaje, z tamtych poglądów została mu wiedza o tym, jak ideologia może odczłowieczać.)


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Sinwar, Hamas, have no intention of reaching hostage deal with Israel – NYT

Sinwar, Hamas, have no intention of reaching hostage deal with Israel – NYT

JERUSALEM POST STAFF


Reports circulated by Israeli and global media had previously questioned whether the Hamas leader was still alive, though officials were unable to confirm this.

.
Illustrative image of Hamas leader Yahya Sinwar in front of an image depicting smoke rising after Israeli strikes in Khan Younis, Gaza. / (photo credit: Abed Rahim Khatib/Shutterstock, REUTERS/IBRAHEEM ABU MUSTAFA)

Hamas leader Yahya Sinwar reportedly seeks a wider regional war and has hardened his stance on a hostage deal, US officials told the New York Times on Saturday.

Sinwars’ attitude has “hardened in recent weeks,” US officials told NYT, and they believe that Hamas currently has no intention of reaching a hostage deal with Israel. 

These US officials said Hamas has not shown any engagement or desire to continue talks in recent weeks. 

According to reports, Sinwar believed that he would not survive the ongoing Israel-Hamas War, which has allegedly hindered talks to secure and finalize a hostage deal, NYT reported, citing US intelligence assessments. 

According to SInwar, a larger regional war that sees further pressure on Israel would force the IDF to limit operations in the Gaza Strip, the US officials said.

IDF tanks operate in the Gaza Strip. Photo published October 3, 2024. (credit: IDF SPOKESPERSON’S UNIT)

The NYT report also stated that the ongoing ground operations by Israel in Lebanon and Iran’s ballistic missile strike on Israel and cited the US officials as saying that the failure of Hezbollah or Iran to damage Israel is a sign of Sinwar’s miscalculation. 

The NYT reported that the US officials estimated Sinwar’s reported gambit was a miscalculation in light of the ongoing Israeli ground operations in Lebanon and the Iranian ballistic missile attack, which failed to inflict much damage on Israel.

US also seeks to hunt down Sinwar

As a result, US spy agencies have reportedly formed a targeting cell to study and hunt down Sinwar. The officials did not share what intelligence had been found but said that, in general, Sinwar has become less flexible in the negotiation process.

Earlier reports circulated by Israeli and global media questioned whether Sinwar is still alive, but officials have said that the rumors could not be confirmed, as much of the communication between Sinwar and Hamas has been reduced.

NYT stated that while Sinwar was hiding, he understood that the IDF was closing in on him.

The military came near his position in August, and Defense Minister Yoav Gallant said that IDF soldiers had found signs that Sinar spent time in tunnels beneath Rafah, near the tunnels where the six hostages were murdered in August. 


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Pro-Hezbollah Protests Are a Threat to Australian Society

Pro-Hezbollah Protests Are a Threat to Australian Society

Justin Amler


Illustrative: Supporters of Hamas gather for a rally in Melbourne, Australia. Photo: Reuters/Joel Carrett

Last weekend, a large group of protestors in Melbourne and Sydney, waved Hezbollah flags and displayed photographs of assassinated Hezbollah terror chief, Hassan Nasrallah.

Hezbollah is a proscribed terrorist organization in Australia, so this kind of public support is illegal, yet this did not stop the protestors from turning out and chanting anti-Israel slogans through the streets of Australia’s biggest cities.

Unfortunately, Australia has regularly experienced this kind of open hatred.

Just one day after the October 7 Hamas massacre, a frenzied group of demonstrators gathered on the steps of the iconic Sydney Opera House, burning Israeli flags and chanting “f…k the Jews” and “Where’s the Jews?”

That violent display of hate should have been shut down immediately, but it wasn’t — marking the beginning of what would be a difficult year for Australia’s Jewish community, with weekly protests often descending into intimidation, violence, and antisemitism.

Law enforcement has kept order, but mostly seemed determined to avoid levying any actual charges against the perpetrators.

This hatred on the streets of Australia has not been helped by radical imams who have praised Hamas’ terror attacks and spouted hateful, antisemitic rhetoric.

After Nasrallah’s death, one mosque in Sydney issued a notice publicizing  a vigil to be held for him, called him a “righteous martyr.” This was followed by a hateful sermon calling for Israel’s defeat, which cited a notorious tradition accusing the Jews of rejecting Allah and having distorted the Torah.

Particularly disturbing in these demonstrations is the open support from members of The Greens political party, including its deputy leader, Mehreen Faruqi, who frequently accuses Israel of committing genocide. Faruqi, a regular at anti-Israel demonstrations since October 7, attended the pro-Hezbollah rally in Sydney and spoke to the crowd.

Another Greens Senator attended a pro-Hezbollah rally in Adelaide, the capital city in South Australia.

In response to the actions of the Greens, Foreign Minister Penny Wong condemned “any indication of support for a terrorist organisation such as Hizballah,” adding that “All of us — including every political leader –must stand together to reject terrorism and extremism.”

Home Affairs Minister Tony Burke also warned of potential visa cancellations for any non-citizens waving the Hezbollah flag.

Meanwhile, Opposition Home Affairs Senator James Paterson accused the government of displaying “equivocation and ambivalence in the face of an anti-Semitism crisis,” and warned that unless there were consequences, “the extremism we have seen on our streets today will continue to flourish.”

Opposition Leader Peter Dutton reiterated this, saying it was “completely unacceptable” that there haven’t been arrests yet or the cancelling of visas of people who “glorify” terrorist groups.

The Australian Federal Police have also confirmed that they have been asked to investigate at least six people from the pro-Hezbollah rallies in Melbourne and Sydney.

Despite its vast distance from Israel, Australia is experiencing, like many other countries, an explosive increase in antisemitism after the October 7 attacks. Jewish schools and other communal buildings have been forced to increase security measures that were already tight before October 7.

Indeed, there are many in the Jewish community — including Holocaust survivors — who are currently living in fear.

An online WhatsApp group of 600 Jewish creatives was “doxxed” by pro-Palestinian activists, causing many of them to be subjected to death threats and ongoing harassment, and others losing employment opportunities.

It is simply outrageous that in a multicultural tolerant country like Australia, which also has the largest per-capita number of Holocaust survivors outside of Israel, the glorification of terrorist leaders can be so brazenly displayed and tolerated.

It is imperative that governments, state and federal, and law enforcement crack down on this behavior, otherwise there is a risk to the cohesive fabric of Australian society.


Justin Amler is a policy analyst at the Australia/Israel & Jewish Affairs Council (AIJAC).


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com


Dążąc do zwycięstwa, Izrael obnażył fałszywe założenia Waszyngtonu

Telewizyjne przemówienie do opinii publicznej w wiadomościach „Kanału 12” wygłoszone przez premiera Izraela Benjamina Netanjahu w Jerozolimie na temat wydarzeń ostatnich dni dotyczących Hezbollahu, zabójstwa jego przywódcy Hassana Nasrallaha i sytuacji na północnej granicy Izraela z Libanem, 28 września 2024 r. Zdjęcie: Yonatan Sindel/Flash90


Dążąc do zwycięstwa, Izrael obnażył fałszywe założenia Waszyngtonu

Jonathan S. Tobin

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Oburzając swoich wrogów, Netanjahu pokazał Amerykanom, że pokonanie Iranu i Hezbollahu jest racjonalną alternatywą dla beznadziejnej dyplomacji Bidena/Harris.


Od redakcji „Listów z naszego sadu”: Artykuł Johnatana Tobina opublikowany był w „Tablecie” 30 września, od tego czasu wojska izraelskie weszły do południowego Libanu, a wczoraj wieczorem Iran wystrzelił 181 pocisków rakietowych na Izrael zabijając jednego Palestyńczyka na Zachodnim Brzegu i raniąc dwóch Izraelczyków w Tel Awiwie. 

Nie zmienia to wymowy tego artykuł i nie podważa argumentów Autora. 


Od 7 października premier Izraela Benjamin Netanjahu w dużej mierze przestrzegał zasad ustalonych przez amerykańskich sojuszników. Choć nie uchroniło go to przed ciągłą niesprawiedliwą krytyką, w której prezydent Joe Biden, wiceprezydent Kamala Harris i sekretarz stanu Antony Blinken często powtarzali propagandę Hamasu o nadmiernych ofiarach cywilnych w Strefie Gazy, Netanjahu był zdecydowany uniknąć otwartego rozłamu ze Stanami Zjednoczonymi.

W ostatnich tygodniach jednak, gdy rozpoczął poważne wysiłki, aby zmusić Hezbollah i jego irańskich sponsorów do wycofania się i zaprzestania ostrzału północnego Izraela, premier próbuje czegoś innego. Zamiast wikłać się w daremną i autodestrukcyjną politykę Bidena, która traktuje dyplomację jako cel sam w sobie, wybrał strategię, która daje jego narodowi rozsądne szanse na osiągnięcie zwycięstwa nad wrogami.

Okazało się, że był to równie wielki szok dla Waszyngtonu, jak dla Teheranu i jego oddziałów pomocniczych Hezbollahu w Libanie. Jak jasno wynika z serii artykułów w „New York Timesie”, zawsze pełniącym rolę wiarygodnego rzecznika administracji i establishmentu polityki zagranicznej, klasa ekspertów uważa, że Netanjahu złamał konwencję. Z ich punktu widzenia ujawnił, że Biden nie tylko nie jest w stanie „kontrolować” tego, co administracja nadal uważa za zależnego, drugorzędnego sojusznika, ale także nie potrafi zapobiec wojnie, w której nie chce brać udziału, bez względu na konsekwencje.

Można zlekceważyć każdą analizę obecnej sytuacji opublikowaną przez „New York Times”jako pochodzącą z tego samego źródła, które wysmażyło pean na cześć zlikwidowanego przywódcy Hezbollahu Hassana Nasrallaha, nazywając go „zdolnym mówcą”, który był bardziej wojownikiem o sprawiedliwość społeczną niż terrorystą i który – aż wydaje się nieprawdopodobne, że to napisali – wierzył w przyszłość Izraela, w której wszyscy ludzie będą żyć w pokoju i sprawiedliwości wobec siebie – w erę mesjańską, która oczywiście mogła nastąpić dopiero po ludobójstwie Żydów.


Światopogląd stojący na głowie

Ale nie można nie doceniać szoku odczuwanego w Departamencie Stanu, w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego i w liberalnych think tankach, kiedy ofensywa Izraela przeciwko Hezbollahowi nie doprowadziła natychmiast do katastrofy dla państwa żydowskiego i Netanjahu. Zespół Bidena i Harris oraz jego zhańbiony specjalny wysłannik do Iranu, Robert Malley, jak również specjalny wysłannik do Libanu, Amos Hochstein, spędzili ostatnie cztery lata ciężko pracując, aby ugłaskać zarówno Iran, jak i Hezbollah. Tak więc seria niszczycielskich ciosów zadanych terrorystom przez Izrael jest poważnym rozczarowaniem dla administracji, która była zdecydowana powstrzymać pragnienie państwa żydowskiego zapewnienia bezpieczeństwa na swojej północnej granicy, nawet jeśli oznaczało to tolerowanie wyludnienia regionu z powodu ciągłego ostrzału rakietowego przez Hezbollah.

Zarozumiałość amerykańskiej polityki opierała się nie tylko na wierze w zalety dyplomacji i trzymaniu się daremnej nadziei — leżącej u podstaw niebezpiecznego porozumienia nuklearnego z Iranem z 2015 r. byłego prezydenta Baracka Obamy — na pojednanie z Teheranem. Opierała się również na założeniu, że każdy zakrojony na szeroką skalę atak na Hezbollah nieuchronnie zakończy się niepowodzeniem i doprowadzi do znacznie szerszego konfliktu, który doprowadzi jedynie do katastrofy dla Izraela i Zachodu. To defetystyczne nastawienie było podobne do przekonania, że Hamasu nie da się pokonać, a można go jedynie powstrzymać, zaś wszelkie wysiłki mające na celu zatrzymanie, a nie tolerowanie (jak to zrobiła umowa Obamy) irańskiego programu nuklearnego, są także skazane na niepowodzenie.

Tak więc fakt, że w ciągu dwóch tygodni Netanjahu i Izrael obnażyli te założenia jako całkowicie błędne, jest nie tylko upokorzeniem dla ekipy zajmującej się polityką zagraniczną Bidena i Harris, ale także wywróceniem ich światopoglądu do góry nogami.

Jak długo Waszyngton kontynuował wysyłanie broni, której Izrael potrzebował do walki z Hamasem i Hezbollahem, choć wysyłka była coraz bardziej opieszała zamiast przyspieszona, Netanjahu niechętnie ustępował w obliczu amerykańskich obaw o izraelską strategię i taktykę walki w Gazie. Spowodowało to niepotrzebne spowolnienie wysiłku wojennego, co pozwoliło Hamasowi i krytykom Izraela wierzyć, że kampania lądowa była porażką i zachęcać do zawieszenia broni, które pozwoliłoby terrorystom przetrwać, a tym samym twierdzić, że wygrali. Chociaż Siły Obronne Izraela osiągnęły wiele ze swoich celów, to przekonanie, że ich wysiłki były w dużej mierze daremne, pomogło zachęcić ostatnie resztki Hamasu do trwania i odmowy uwolnienia pozostałych zakładników, których porwano 7 października.


Mit niezwyciężoności

Jednak po roku frustracji i wobec konieczności zrobienia czegoś, aby zmusić Hezbollah do zaprzestania ostrzału północnego Izraela i umożliwić Izraelczykom powrót do ich domów, Netanjahu w końcu miał dość amerykańskich wątpliwości i obsesyjnej wiary w dyplomację i multilateralizm.

Zaczynając od wyczynu służb wywiadowczych, czyli eksplozji pagerów i krótkofalówek — a następnie precyzyjnych uderzeń, które wyeliminowały głównych dowódców Hezbollahu i jego przywódcę Nasrallaha — siły izraelskie nie tylko zademonstrowały swój taktyczny geniusz. Przekłuły również mit o tym, że Hezbollahu jest niezwyciężony, który po raz pierwszy zakorzenił się podczas jego udanej wojny partyzanckiej mającej na celu wyparcie Izraela z południowego Libanu w latach 80. i 90. XX wieku. Iran przekształcił to, co zaczęło się jako szyicka milicja, w potężną siłę militarną, która również była postrzegana jako ta, która pokonała Izrael w drugiej wojnie libańskiej w 2006 roku.

Opierając się na sile militarnej Hezbollah ostatecznie przejął skuteczną kontrolę nad krajem podzielonym przez dziesięciolecia konfliktów religijnych, oddając w ten sposób Iranowi kontrolę nad strategicznym posterunkiem sąsiadującym z Izraelem. Następnie wykorzystał tę siłę militarną, aby osiągnąć kolejne zwycięstwo Iranu w Syrii, gdzie z pomocą sił irańskich i rosyjskiego lotnictwa, począwszy od 2011 r., wygrał wojnę domową dla brutalnego reżimu Baszara Assada, oddając ten torturowany naród pod dominację Teheranu.

Wszystko to podsycało amerykańskie przekonanie, że Hezbollahowi nie należy stawiać wyzwania. Posiadanie przez niego do 200 tysięcy pocisków, które mogłyby zostać wystrzelone w kierunku Izraela w przypadku wojny totalnej — liczby, która przytłoczyłaby systemy obrony przeciwrakietowej Izraela i doprowadziłaby do masowych ofiar i zniszczeń — było postrzegane jako decydująca broń, na którą Izrael nie miał odpowiedzi.

To założenie obowiązywało nawet po tym, jak Hezbollah odpowiedział na masakry Hamasu w południowym Izraelu 7 października ostrzałem rakietowym, który zmusił dziesiątki tysięcy Izraelczyków do opuszczenia swoich domów. Przez rok Hochstein (autor umowy z 2021 r. narzuconej rządowi kierowanemu przez Naftaliego Bennetta i Jaira Lapida, która przekazała część izraelskich złóż gazu ziemnego na morzu Libanowi/Hezbollahowi) ciężko pracował, aby wywrzeć presję na rząd izraelski, aby nie robił nic więcej niż nieskutecznie odpowiadał na ostrzał Hezbollahu. Miało to na celu przekonanie terrorystów i Teheranu, że nie grozi im żadne realne niebezpieczeństwo poważnych izraelskich wysiłków mających na celu zmianę strategicznego równania.

Jednak Netanjahu i izraelskie wojsko znają pewne fakty na temat swoich przeciwników, których Amerykanie, jak się wydaje, nie są w stanie pojąć.


Prawdziwy cel Hezbollahu

Po pierwsze, choć Hezbollah jest potężny, nie jest niezwyciężony. Jego przywódcy są śmiertelni i pomimo całej obsesyjnej tajemniczości, uwierzyli we własne mity. Wiedzieli również, że jeśli rozpoczną wojnę na dużą skalę z Izraelem, mogą wyrządzić wielkie szkody, ale nie mogą pokonać państwa żydowskiego. Jedynym pewnym rezultatem takiego konfliktu byłoby zniszczenie Libanu. To zaś mogłoby obudzić różne grupy etniczne żyjące tam i w regionie, które niechętnie zaakceptowały Hezbollah i dominację Iranu, ale w sytuacji wojny mogą przystąpić do walki o swoją niepodległość.

Po drugie, i co ważniejsze, wartość Hezbollahu dla Iranu miała niewiele wspólnego z chęcią utrzymania kontroli nad Libanem lub Syrią.

Celem tych 200 tysięcy pocisków i rakiet Hezbollahu nie była obrona Libanu ani skorumpowanego i despotycznego reżimu Hezbollahu w Bejrucie. Istnieją one po to, by bronić Iranu, a nie terrorystów.

Iran stworzył Hezbollah jako część swojego imperialnego projektu stworzenia szyickiej hegemonii w regionie — dążenie, które należy uznać za przynajmniej częściowo udane, biorąc pod uwagę ich skuteczną kontrolę nad częścią Bliskiego Wschodu, która obejmuje Iran, Irak, Syrię i Liban. W ostatnich latach główną użytecznością Hezbollahu było działanie jako niezawodny system bezpieczeństwa dla reżimu islamistycznego w Teheranie. Te pociski i zdolność śmiercionośnego uderzenia na Izrael istnieją tylko po to, aby chronić mułłów i ich popleczników z Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej w przypadku izraelskiego lub zachodniego ataku na irański projekt nuklearny.

Dlatego też, mimo ciągłej pokusy wykorzystania potęgi Hezbollahu do szkodzenia Izraelowi, zwłaszcza gdy ten jest atakowany przez Hamas, a nawet gdy sam Iran podejmował próby zaatakowania państwa żydowskiego (jak w przypadku spektakularnie nieudolnego ataku rakietowego w kwietniu), rozkazy z Teheranu zawsze brzmiały, że Hezbollah powinien wstrzymać ogień.

Powód jest oczywisty. Gdyby Hezbollah wystrzelił rakiety w okolicznościach, które nie chroniłyby reżimu islamistycznego, nawet wielka szkoda, jaką mogliby wyrządzić Izraelowi, nie zrekompensowałaby szkód, jakie wyrządziłoby to bezpieczeństwu Iranu.

Dlatego systematyczne niszczenie przywództwa Hezbollahu — a mianowicie jego środków komunikacji i zdolności do prowadzenia wojny — nie wspominając o zagrożeniu dla rzekomo niemożliwych do zniszczenia zapasów broni, jest tak niepokojące dla Teheranu.

Możliwość atakowania przez Izrael przywódców Hezbollahu z pewnością przykuła uwagę Irańczyków, którzy zdają sobie sprawę, że mogą liczyć na takie samo traktowanie. Wniosek ten został wzmocniony zabójstwem „politycznego” przywódcy Hamasu, Ismaila Haniji, 31 lipca w Teheranie.

Co więcej, widzą, że zobowiązanie do kontynuowania ostrzału rakietowego północnego Izraela ostatecznie przekonało Netanjahu i Siły Obronne Izraela, iż próba wyeliminowania potęgi militarnej Hezbollahu jest nie tylko możliwa, ale też jest najbardziej racjonalnym rozwiązaniem, jakie mają do dyspozycji.

Oczywiście nie ma gwarancji, że seria izraelskich ataków lotniczych na cele Hezbollahu i to, co wielu uważa obecnie za nieuniknioną inwazję lądową na południowy Liban [artykuł pisany przed wejściem izraelskich oddziałów do południowego Libanu – M.K.], osiągnie główny cel Izraela. Choć zdumiewające wybuchy pagerów i likwidacja terrorystów, takich jak Nasrallah i inni przywódcy Hezbollahu, uradowały Izraelczyków (i innych w regionie, którzy mają powody, by gardzić irańskimi oddziałami pomocniczymi), jeśli ten wysiłek nie zmusi Hezbollahu do zaprzestania ostrzału Izraela i umożliwienia Izraelczykom powrotu do domów, to nic z tego nie może być uznane za sukces.

Jest to ryzykowne przedsięwzięcie, ale jest rozsądne przy wyborach, jakie ma do dyspozycji Netanjahu. Gdyby posłuchał rady USA i zaakceptował zawieszenie broni z Hezbollahem, nie pomogłoby to — podobnie jak różne podobne umowy z Hamasem, które Waszyngton próbował wymusić na Izraelczykach — w niczym nie pomogłoby mieszkańcom północnego Izraela, a jedynie wzmocniłoby regionalną potęgę Iranu. 

To postawiło Izrael przed wyborem między nieuniknioną porażką izraelskiego bezpieczeństwa dzięki amerykańskiej dyplomacji a szansą na osiągnięcie prawdziwego zwycięstwa nad Hezbollahem i Iranem dzięki decydującej ofensywie militarnej. W tych okolicznościach to, co robi Netanjahu, jest przeciwieństwem oskarżeń o lekkomyślność i cyniczne awanturnictwo, co zarzuciła mu administracja USA i jej liberalni medialni propagandyści.


Lekcja, o której Zachód zapomniał

Plan działania Netanjahu jest zarówno racjonalny, jak i obliczony na wykorzystanie słabości Hezbollahu i Iranu.

Jak już widzieliśmy, Iran pokazał swoje karty w tym impasie. Wykorzystanie izraelskich ataków lub nawet inwazji lądowej jako pretekstu do totalnej wojny przeciwko Izraelowi byłoby autodestrukcyjne. Zrobienie tego teraz, gdy Hezbollah już otrzymał druzgocące ciosy, byłoby oczywiście niemądre. Co więcej, skutkowałoby to skasowaniem asa w rękawie Iranu w przypadku ataku na jego własny reżim. Zachowanie tego, co pozostało z odstraszającej siły Hezbollahu, takiej, jaka jest po ostatnich dwóch tygodniach, powinno być dla Teheranu ważniejsze niż ratowanie twarzy przed Izraelczykami.

Mogą albo pozwolić na wypchnięcie siłą Hezbollahu z południowego Libanu i doprowadzenie do poważnego zmniejszenia jego arsenału rakietowego, albo nakazać swoim terrorystom dobrowolne wycofanie się z walki z Izraelczykami. 

Czy Izrael mógł się pomylić? To całkiem możliwe. W żadnej wojnie nie ma gwarancji. Ale biorąc pod uwagę przewagę, jaką Izraelczycy już zdobyli w tym konflikcie, ryzyko katastrofy zostało poważnie zredukowane. 

Wbrew kalumniom rzucanym na niego przez krytyków krajowych i zagranicznych, dokonując tego wyboru, Netanjahu nie przedłuża cynicznie wojny po 7 października, aby pozostać u władzy. Ku wielkiemu rozczarowaniu jego przeciwników, wyraźnie zwiększa to jego popularność. Ale jeśli tak jest, to dlatego, że — podobnie jak w przypadku jego decyzji o prowadzeniu wojny w celu zniszczenia Hamasu — podąża za wolą narodu izraelskiego, który chce odzyskać suwerenność nad całym krajem i chce, aby terroryści zostali spacyfikowani, jeśli nie całkowicie pokonani.

W tym momencie jest jasne, że ofensywa w dużej mierze przywróciła Izraelowi siłę odstraszania przeciwko jego wrogom, którą utracił, gdy wojsko i wywiad, a także rząd, zostały zaskoczone 7 października. To izraelska siła militarna przekonała umiarkowanych Arabów do zawarcia z nim pokoju, a nie 30 lat nieudanego procesu pokojowego, który nastąpił po katastrofalnych porozumieniach z Oslo z 1993 r. Jak słusznie napisał Lee Smith w magazynie „Tablet”, Netanjahu i IDF przypomnieli światu — a w szczególności Waszyngtonowi i Europejczykom — że wojny można wygrać. A sposobem na ich wygranie jest zabijanie wroga, a nie ustępstwa wobec ludobójczych terrorystów w umowach dyplomatycznych.

To jest lekcja, której liberalni Amerykanie nie chcą się nauczyć, bez względu na to, ile razy zostanie udowodniona jej prawdziwość. Ale jest to lekcja, którą rozumieją mieszkańcy Izraela, którzy wciąż żyją w oblężeniu. Decyzja Netanjahu, by spróbować odnieść zwycięstwo, jest rodzajem racjonalnego wyboru niezbędnego dla ich przetrwania i przetrwania Zachodu. To wstyd, że rząd w Waszyngtonie, który wciąż twierdzi, że jest liderem wolnego świata, zapomniał o tej istotnej mądrości.


Jonbathan S. Tobin jest amerykańskim dziennikarzem, redaktorem naczelnym JNS.


Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com